Psyche
alle pijlers
wat moet ik doen?
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:02
Wat moet je doen als je zeer sporadisch contact hebt met een van je ouders (alleen via de sms) en diegene is zeer ernstig ziek?
Ik heb mijn vader nu ruim een jaar niet gezien. Hij is ernstig ziek en heeft niet lang meer.
Contact tussen ons is nooit heel close geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 6 was en ze zijn allebei weer hertrouwd.
Ik heb, totdat ik uit huis ging, bij mijn moeder en stiefvader gewoond. Mijn stiefvader heeft mij dus eigenlijk opgevoed en ik zie hem dan ook als mijn vader.
Mijn vader is opnieuw getrouwd met een vrouw met kinderen, dat is dus zijn gezin.
Hoe het gaat met de ziekte van mijn vader lees ik via berichten op hyves (!!) die zijn gezin daar plaatst.
Sporadisch ontvang ik een sms van mijn vader hoe het met hem gaat.
Nu ontving ik een bericht van een van zijn (stief)kinderen via (weer) hyves dat het heel slecht met hem gaat en dat hij er zo’n verdriet van heeft dat hij zijn eigen kinderen (mijn broertje en ik) niet meer ziet. Bericht was geschreven op een niet zo vriendelijke manier en speelt erg in op mijn schuldgevoel.
Mijn vader heeft nooit gebeld, gemaild of geschreven dat hij ons zo graag wilt zien. Het gaat altijd via zijn omgeving.
Ook heeft hij nooit moeite gedaan om bij mij langs te komen of gewoon eens te bellen of mailen hoe het gaat.
Mensen in mijn omgeving zeggen dat het niet uit moet maken dat hij nu ernstig ziek is, dat dan opeens alles koek en ei zou moeten zijn. Dat ik hem nu ook niet zie of spreek en dat zal niet veranderen als hij sterft.
Ik twijfel of ik bij hem langs zal gaan. Het voelt meer als een verplichting dan dat ik het echt wil.
Wie zit in dezelfde situatie of heeft er in deze situatie gezeten?
Ik heb mijn vader nu ruim een jaar niet gezien. Hij is ernstig ziek en heeft niet lang meer.
Contact tussen ons is nooit heel close geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 6 was en ze zijn allebei weer hertrouwd.
Ik heb, totdat ik uit huis ging, bij mijn moeder en stiefvader gewoond. Mijn stiefvader heeft mij dus eigenlijk opgevoed en ik zie hem dan ook als mijn vader.
Mijn vader is opnieuw getrouwd met een vrouw met kinderen, dat is dus zijn gezin.
Hoe het gaat met de ziekte van mijn vader lees ik via berichten op hyves (!!) die zijn gezin daar plaatst.
Sporadisch ontvang ik een sms van mijn vader hoe het met hem gaat.
Nu ontving ik een bericht van een van zijn (stief)kinderen via (weer) hyves dat het heel slecht met hem gaat en dat hij er zo’n verdriet van heeft dat hij zijn eigen kinderen (mijn broertje en ik) niet meer ziet. Bericht was geschreven op een niet zo vriendelijke manier en speelt erg in op mijn schuldgevoel.
Mijn vader heeft nooit gebeld, gemaild of geschreven dat hij ons zo graag wilt zien. Het gaat altijd via zijn omgeving.
Ook heeft hij nooit moeite gedaan om bij mij langs te komen of gewoon eens te bellen of mailen hoe het gaat.
Mensen in mijn omgeving zeggen dat het niet uit moet maken dat hij nu ernstig ziek is, dat dan opeens alles koek en ei zou moeten zijn. Dat ik hem nu ook niet zie of spreek en dat zal niet veranderen als hij sterft.
Ik twijfel of ik bij hem langs zal gaan. Het voelt meer als een verplichting dan dat ik het echt wil.
Wie zit in dezelfde situatie of heeft er in deze situatie gezeten?
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:07
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:11
Je vader is bang dat hij niet meer lang heeft en wil heel graag zijn kinderen zien. Of door zijn ziekte heeft hij bedacht hoe belangrijk familie is, en dus zijn kinderen zijn. Of hij heeft jou wat te vertellen.
Mijn vader is ook overleden. En daar zijn ook dingen bij waarvan ik liever had dat ik ze anders had gedaan. Mijn tip aan jou: ga naar hem toe. Het is je vader. Straks kan het niet meer, en wilde je misschien dat je het wel had gedaan.
Mijn vader is ook overleden. En daar zijn ook dingen bij waarvan ik liever had dat ik ze anders had gedaan. Mijn tip aan jou: ga naar hem toe. Het is je vader. Straks kan het niet meer, en wilde je misschien dat je het wel had gedaan.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:11
Je hebt hem een jaar geleden voor het laatst gezien schrijf je, zijn jullie toen met ruzie uit elkaar gegaan, of was dat een 'gewoon' bezoekje? In het laatste geval, kun je dus eigenlijk niet zeggen dat je je vader 'nooit' ziet of spreekt. En als hij morgen overlijdt, is dat ineens wel het geval, dan wordt 'voor altijd' en 'nooit' waarheid.
Ik snap dat dit een hele moeilijke beslissing voor je is, met veel tegenstrijdige gevoelens. Zou je je rotter gaan voelen als je hem ziet? Zo niet, dan zou ik niet weten waarom je het niet zou proberen, kwaad kan het niet.
Kun je hem geen brief schrijven ofzo? Zodat je hem min of meer dwingt om zelf te reageren en zélf te laten weten dat hij je wil zien? Ik heb echter geen idee wat het met je kan doen als hij je dan níet wil zien en spoedig daarna overlijdt, dat lijkt me ook een rotgevoel.
Ik snap dat dit een hele moeilijke beslissing voor je is, met veel tegenstrijdige gevoelens. Zou je je rotter gaan voelen als je hem ziet? Zo niet, dan zou ik niet weten waarom je het niet zou proberen, kwaad kan het niet.
Kun je hem geen brief schrijven ofzo? Zodat je hem min of meer dwingt om zelf te reageren en zélf te laten weten dat hij je wil zien? Ik heb echter geen idee wat het met je kan doen als hij je dan níet wil zien en spoedig daarna overlijdt, dat lijkt me ook een rotgevoel.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:15
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:16
Ik zou hem de kans geven om afscheid van je te nemen. Zoals Ashley zegt: misschien heeft hij je wat te vertellen.
Je hoeft niet alles goed te praten voor hem, of alles goed te vinden, maar zorg ervoor dat je nooit spijt krijgt van wat je doet. Ik denk dat je niet snel spijt krijgt als je nog wel naar hem bent toegegaan, tenzij je hem echt iets naars toewenst en dan spijt krijgt dat je hem geen rotgevoel hebt gegeven? Lijkt me niet het geval.
De kans is groter dat je spijt krijgt als je níet gaat.
Dus ik zou zeggen: ga. En zeg dan gerust dat je het zo jammer vindt dat hij nooit zélf heeft aangegeven dat hij je graag wil zien.
Je hoeft niet alles goed te praten voor hem, of alles goed te vinden, maar zorg ervoor dat je nooit spijt krijgt van wat je doet. Ik denk dat je niet snel spijt krijgt als je nog wel naar hem bent toegegaan, tenzij je hem echt iets naars toewenst en dan spijt krijgt dat je hem geen rotgevoel hebt gegeven? Lijkt me niet het geval.
De kans is groter dat je spijt krijgt als je níet gaat.
Dus ik zou zeggen: ga. En zeg dan gerust dat je het zo jammer vindt dat hij nooit zélf heeft aangegeven dat hij je graag wil zien.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:22
Natuurlijk ga je naar hem toe.
Dit is namelijk je laatste kans.
Om afscheid te nemen, om jouw vragen te stellen, of om gewoon een laatste keer bij hem te zijn.
Je hoeft dit niet voor hem te doen, of voor zijn familie, maar voor jezelf.
Misschien valt het tegen en denk je, had ik maar niet gegaan, maar als je het niet doet, komt er ooit een moment waarop je denkt, had ik toen maar en dan is het te laat.
Gaan dus, en zeg hem vooral ook wat jij te zeggen hebt.
Dit is namelijk je laatste kans.
Om afscheid te nemen, om jouw vragen te stellen, of om gewoon een laatste keer bij hem te zijn.
Je hoeft dit niet voor hem te doen, of voor zijn familie, maar voor jezelf.
Misschien valt het tegen en denk je, had ik maar niet gegaan, maar als je het niet doet, komt er ooit een moment waarop je denkt, had ik toen maar en dan is het te laat.
Gaan dus, en zeg hem vooral ook wat jij te zeggen hebt.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:22
Je kan beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je niet gedaan hebt.
Loep mij maar eens. Ik heb 2,5 jaar geleden 2 topics gehad. Eerst een over of ik wel of geen contact moest zoeken. Daarna 1 over dat het te laat was.. Ik heb het niet meer kunnen doen en daar heb ik 2 jaar later nog last van..
Dus ga! Nu het nog kan.. Ga!!
Maak hem geen verwijten, maak geen ruzie. Ga afscheid nemen van je vader. Echt, ik zou willen dat ik in jouw schoenen stond.. Dat ik het nog kon doen.
Loep mij maar eens. Ik heb 2,5 jaar geleden 2 topics gehad. Eerst een over of ik wel of geen contact moest zoeken. Daarna 1 over dat het te laat was.. Ik heb het niet meer kunnen doen en daar heb ik 2 jaar later nog last van..
Dus ga! Nu het nog kan.. Ga!!
Maak hem geen verwijten, maak geen ruzie. Ga afscheid nemen van je vader. Echt, ik zou willen dat ik in jouw schoenen stond.. Dat ik het nog kon doen.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:25
Gaan. Anders krijg je spijt. Het is even doorbijten, want ik proef uit je post dat je geen zin hebt omdat hij je niet zelf heeft gevraagd en je stiefbroers/zussen naar jouw idee niet aardig een berichtje stuurden* maar je krijgt er echt spijt van als je nu een beetje principieel gaat zitten doen.
*Bekijk het trouwens ook eens uit een ander zijn perspectief. Zoals jij jouw stiefvader ziet, zien zij misschien jouw vader ook wel. Alleen is hij stervende. Dat is al erg verdrietig. Ze willen waarschijnlijk hun stiefvaders laatste wensen vervullen (zijn kinderen op bezoek) en het is al verdrietig en pijnlijk genoeg voor hen dat ze het je moeten vragen.
*Bekijk het trouwens ook eens uit een ander zijn perspectief. Zoals jij jouw stiefvader ziet, zien zij misschien jouw vader ook wel. Alleen is hij stervende. Dat is al erg verdrietig. Ze willen waarschijnlijk hun stiefvaders laatste wensen vervullen (zijn kinderen op bezoek) en het is al verdrietig en pijnlijk genoeg voor hen dat ze het je moeten vragen.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:33
Ga langs. Niet voor de stiefkids, niet eens voor je vader maar voor jezelf.
Het is zo zonde om dit voorbij te laten gaan en dan geen weg terug meer te hebben. Geef jezelf de rust dat je het iig hebt gedaan.
Langsgaan betekend niet dat alles vergeten en vergeven is, maar is een erkenning van de band die jullie ooit hebben gehad/ het feit dat het je vader is.
Maar ik heb misschien makkelijk praten en heb nooit in jouw situatie gezeten.
Het is zo zonde om dit voorbij te laten gaan en dan geen weg terug meer te hebben. Geef jezelf de rust dat je het iig hebt gedaan.
Langsgaan betekend niet dat alles vergeten en vergeven is, maar is een erkenning van de band die jullie ooit hebben gehad/ het feit dat het je vader is.
Maar ik heb misschien makkelijk praten en heb nooit in jouw situatie gezeten.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:39
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:42
quote:malu3 schreef op 23 augustus 2011 @ 11:39:
Als ik het zo lees heeft jouw biologische vader weinig tot geen moeite gedaan om contact met jou te onderhouden toen je jong was en nu eigenlijk nog steeds. Ik zou mij niks op laten dringen door wie dan ook. Als je er geen behoefte aan hebt, hoef je je totaal niet schuldig te voelen.Het gaat niet om schuldig voelen, het gaat om spijt.
Als ik het zo lees heeft jouw biologische vader weinig tot geen moeite gedaan om contact met jou te onderhouden toen je jong was en nu eigenlijk nog steeds. Ik zou mij niks op laten dringen door wie dan ook. Als je er geen behoefte aan hebt, hoef je je totaal niet schuldig te voelen.Het gaat niet om schuldig voelen, het gaat om spijt.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:44
quote:malu3 schreef op 23 augustus 2011 @ 11:39:
Als ik het zo lees heeft jouw biologische vader weinig tot geen moeite gedaan om contact met jou te onderhouden toen je jong was en nu eigenlijk nog steeds. Ik zou mij niks op laten dringen door wie dan ook. Als je er geen behoefte aan hebt, hoef je je totaal niet schuldig te voelen.
Dit klopt inderdaad. Er zijn vroeger veel dingen gebeurd die mij erg hebben gekwetst en die mij duidelijk hebben gemaakt dat hij heeft gekozen voor zijn "nieuwe" gezin.
Mijn dilema is of ik het doe omdat mijn vader er behoefte aan heeft of dat ik er zelf behoefte aan heb?
Soms denk ik, en het klinkt erg hard, was hij er al maar niet meer. Dan kan ik dit hoofdstuk afsluiten.
Als ik het zo lees heeft jouw biologische vader weinig tot geen moeite gedaan om contact met jou te onderhouden toen je jong was en nu eigenlijk nog steeds. Ik zou mij niks op laten dringen door wie dan ook. Als je er geen behoefte aan hebt, hoef je je totaal niet schuldig te voelen.
Dit klopt inderdaad. Er zijn vroeger veel dingen gebeurd die mij erg hebben gekwetst en die mij duidelijk hebben gemaakt dat hij heeft gekozen voor zijn "nieuwe" gezin.
Mijn dilema is of ik het doe omdat mijn vader er behoefte aan heeft of dat ik er zelf behoefte aan heb?
Soms denk ik, en het klinkt erg hard, was hij er al maar niet meer. Dan kan ik dit hoofdstuk afsluiten.
dinsdag 23 augustus 2011 om 11:45
Ik zou wel gaan. Niet voor hem of zijn gezin, maar voor jezelf. Het is je vader die straks dood gaat en daar ga je toch verdriet om hebben, al had je bijna geen band met hem. Ik denk dat je dat verdriet makkelijker toe kunt laten als je hem nog gezien hebt voor hij dood ging.
Heel veel sterkte, dit moet een moeilijke tijd voor je zijn.
Heel veel sterkte, dit moet een moeilijke tijd voor je zijn.
Het is zoals het is
