Psyche
alle pijlers
Hulp vragen
maandag 22 augustus 2011 om 14:09
Dag allemaal,
Ik ben iemand die opgevoed en opgegroeid is met het gevoel en de boodschap dat iedereen het leven alleen moet aanpakken. Problemen houd je binnenskamers, je vuile was hang je niet buiten en niemand hoeft te weten wat voor problemen je hebt.
Ik ben hier lang voor in behandeling geweest, omdat ik zo star vasthield aan dit principe dat ik volledig vereenzaamde. Ik had een jaar of tien geleden namelijk grote problemen (financieel en emotioneel), die ik dus krampachtig binnenshuis hield. Ik ben er een heel stuk beter uitgekomen, maar loop nog steeds wel eens tegen dingen aan. Op het moment dat het moeilijk gaat, heb ik de neiging me terug te trekken en contact af te stoten. Ook praat ik alleen nog over koetjes en kalfjes en reageer ik minder op telefoon, mail en post. Angst overheerst dan en ik voel me verschrikkelijk alleen . Ook nu zit ik weer in zo'n periode.
Nu mijn vraag: hebben jullie dit ook wel eens en hoe pakken jullie dit aan? Een paar tips heb ik gekregen die ik probeer uit te voeren (zelf het huis uit gaan, "verplicht" reageren op mail, post en telefoon, afspreken met vriendinnen, bellen en meteen zeggen: ik voel me niet goed enz ezn), maar misschien vind ik wat herkenning hier .
Ik ben iemand die opgevoed en opgegroeid is met het gevoel en de boodschap dat iedereen het leven alleen moet aanpakken. Problemen houd je binnenskamers, je vuile was hang je niet buiten en niemand hoeft te weten wat voor problemen je hebt.
Ik ben hier lang voor in behandeling geweest, omdat ik zo star vasthield aan dit principe dat ik volledig vereenzaamde. Ik had een jaar of tien geleden namelijk grote problemen (financieel en emotioneel), die ik dus krampachtig binnenshuis hield. Ik ben er een heel stuk beter uitgekomen, maar loop nog steeds wel eens tegen dingen aan. Op het moment dat het moeilijk gaat, heb ik de neiging me terug te trekken en contact af te stoten. Ook praat ik alleen nog over koetjes en kalfjes en reageer ik minder op telefoon, mail en post. Angst overheerst dan en ik voel me verschrikkelijk alleen . Ook nu zit ik weer in zo'n periode.
Nu mijn vraag: hebben jullie dit ook wel eens en hoe pakken jullie dit aan? Een paar tips heb ik gekregen die ik probeer uit te voeren (zelf het huis uit gaan, "verplicht" reageren op mail, post en telefoon, afspreken met vriendinnen, bellen en meteen zeggen: ik voel me niet goed enz ezn), maar misschien vind ik wat herkenning hier .
maandag 22 augustus 2011 om 14:21
Vervelend voor je, ik herken het ook wel. Je schreef dat je wel vriendinnen hebt waar tegen je eerlijk kunt zeggen dat je jezelf niet goed voelt, als ze bijvoorbeeld zouden vragen om iets leuks te gaan doen. Lijkt mij niet meer dan normaal, anders ben jij jezelf niet.
Wat mij opvalt de laatste tijd is dat mensen niet echt oprecht meer luisteren, ik wordt daar zo geestelijk moe van, ik vermijd deze mensen vaak door een leugentje te verzinnen. Want alleen tegen vriendinnen of goede kennissen kan je dit eerlijk zeggen vind ik, eigenlijk jammer. Herken je dit ?
Succes en doe vooral waar jij je goed bij voelt !
Wat mij opvalt de laatste tijd is dat mensen niet echt oprecht meer luisteren, ik wordt daar zo geestelijk moe van, ik vermijd deze mensen vaak door een leugentje te verzinnen. Want alleen tegen vriendinnen of goede kennissen kan je dit eerlijk zeggen vind ik, eigenlijk jammer. Herken je dit ?
Succes en doe vooral waar jij je goed bij voelt !
maandag 22 augustus 2011 om 14:39
Ha leeuwenwelp,
Dank je wel voor je reactie, ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik merk ook dat ik zeker in zo'n moeilijk tijd, zulke mensen afstoot. Ik kan er inderdaad mezelf niet meer zijn.
Het probleem is eigenlijk vooral dat ik niet durf te zeggen dat het niet goed gaat, ik durf geen hulp te vragen voor mijn problemen zoals eenzaamheid, angst of praktische zaken. En dat moet ik oefenen, maar vind ik zooo moeilijk.
Dank je wel voor je reactie, ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik merk ook dat ik zeker in zo'n moeilijk tijd, zulke mensen afstoot. Ik kan er inderdaad mezelf niet meer zijn.
Het probleem is eigenlijk vooral dat ik niet durf te zeggen dat het niet goed gaat, ik durf geen hulp te vragen voor mijn problemen zoals eenzaamheid, angst of praktische zaken. En dat moet ik oefenen, maar vind ik zooo moeilijk.
maandag 22 augustus 2011 om 15:05
Heel herkenbaar. Ik stap juist in de valkuil dat hoe slechter ik me voel hoe meer ik voor andere ga doen. Ik ben dus altijd degene op crematies/begrafenissen die iedereen troost en bijstaat ongeacht hoe dicht ik bij de overledene sta. En ik doe verder alles zo'n beetje zelf, praten over mijn problemen doe ik inmiddels wel. Dat heb ik geleerd door de jaren heen. Maar ehct praten over wat me dwarszit doe ik eigenlijk alleen tegen mijn therapeut en hier op het forum laat ik ook veel van mezelf zien. Zelfs hier en in therapie eigenlijk nooit het achterste van mijn tong, dat durf ik niet.
Ik stoot contact ook af, doe alleen dingen waarvan ik denk dat het fijn is voor een ander en loop mezelf compleet voorbij.
Herkenbaar dus, alleen helaas geen oplossing.
Ik stoot contact ook af, doe alleen dingen waarvan ik denk dat het fijn is voor een ander en loop mezelf compleet voorbij.
Herkenbaar dus, alleen helaas geen oplossing.
maandag 22 augustus 2011 om 16:11
Sunemom,
Dat herken ik helemaal!! Jezelf wegcijferen, juist vanwege de angst om gezien te worden, bevraagd te worden over je eigen problemen en verdriet. Ik kan daar helemaal niet mee omgaan, als mensen mij vragen hoe het gaat. Mijn hele lichaam gaat er tegen in gevecht, ik klap dicht en denk alleen maar: mag niet, mag niet...
Bah.
Voor jou ook ontzettend naar, fijn dat je wel een therapeut hebt die je redelijk veel vertelt. En misschien raak je het wel nooit helemaal kwijt, maar je werkt eraan en dat is al heel veel waard!
Dat herken ik helemaal!! Jezelf wegcijferen, juist vanwege de angst om gezien te worden, bevraagd te worden over je eigen problemen en verdriet. Ik kan daar helemaal niet mee omgaan, als mensen mij vragen hoe het gaat. Mijn hele lichaam gaat er tegen in gevecht, ik klap dicht en denk alleen maar: mag niet, mag niet...
Bah.
Voor jou ook ontzettend naar, fijn dat je wel een therapeut hebt die je redelijk veel vertelt. En misschien raak je het wel nooit helemaal kwijt, maar je werkt eraan en dat is al heel veel waard!
maandag 22 augustus 2011 om 16:20
Lionlily, ik wil je een compliment geven, Ik vind ondanks dat je jezelf eenzaam voelt of wat je hier beschreven hebt toch inlevingsvermogen hebt empatisch, belangstellend bent. Dan bedoel ik hoe je op mijn reactie reageerde en ook de andere forumgebruiker.
Dat wegcijferen heel herkenbaar, altijd maar meeleven met de ander en als jij iets wil vertellen dan luisteren ze niet of nauwelijks.
Ook als ik belangstellend ben naar iemand, een wedervraag hoe ik het ervaar of gewoon een wedervraag blijft uit. Dan kun je jezelf echt eenzaam voelen.
Heb je wel een partner waar je bij terecht kunt ?
Dat wegcijferen heel herkenbaar, altijd maar meeleven met de ander en als jij iets wil vertellen dan luisteren ze niet of nauwelijks.
Ook als ik belangstellend ben naar iemand, een wedervraag hoe ik het ervaar of gewoon een wedervraag blijft uit. Dan kun je jezelf echt eenzaam voelen.
Heb je wel een partner waar je bij terecht kunt ?
maandag 22 augustus 2011 om 18:49
Ik denk ook dat het feit dat anderen niet luisteren wel z'n oorsprong heeft in het feit dat ik ook nooit vraag. Er wordt wel vaker tegen me gezegd ik kan niet in je hoofd kijken en dat is natuurlijk ook zo. Als ik dan vind dat ik heel duidelijk aan heb gegeven dat iets me niet lukt dan blijkt vaak dat een ander dat niet zo duidelijk gezien/gehoord heeft. Doordat ik het zo vreselijk moeilijk vind om aan te geven dat het niet goed met me gaat denk ik dat ik heel duidelijk ben als ik dan eens iets zeg, maar een ander vat de hint dan niet, dus duidelijk niet duidelijk genoeg.
Ik zit op het moment in een slechte periode, nadat het heel lang heel goed me me is gegaan eigenlijk. Sinds een aantal weken loop ik vreselijk tegen een muur aan, heb last van nachtmerries en slapeloosheid en omdat ik me zo slecht voelde ben ik vanmorgen naar de huisarts gegaan en bleek dat ik een hele lage bloeddruk had waardoor ik me dus alleen maar rotter ga voelen. Het advies luidde vooral beter voor mezelf zorgen.. Ja dat is dus een lastige, dat lukt me momenteel heel slecht...
Wat voor mij wel helpt en wat voor jou misschien ook een optie is is hier op het forum van me af 'praten'. Hier voel ik me minder bezwaard en doordat degene 'tegen' wie ik praat me niet morgenochtend weer tegenkomt op het schoolplein of bij de bakker of op het werk voel ik me ook vrijer om gewoon te zeggen wat er niet loopt en waarom niet. Heeft mij veel gegeven in elk geval. Misschien kun je proberen dit forum/dit topic te gebruiken.
in elk geval!
Ik zit op het moment in een slechte periode, nadat het heel lang heel goed me me is gegaan eigenlijk. Sinds een aantal weken loop ik vreselijk tegen een muur aan, heb last van nachtmerries en slapeloosheid en omdat ik me zo slecht voelde ben ik vanmorgen naar de huisarts gegaan en bleek dat ik een hele lage bloeddruk had waardoor ik me dus alleen maar rotter ga voelen. Het advies luidde vooral beter voor mezelf zorgen.. Ja dat is dus een lastige, dat lukt me momenteel heel slecht...
Wat voor mij wel helpt en wat voor jou misschien ook een optie is is hier op het forum van me af 'praten'. Hier voel ik me minder bezwaard en doordat degene 'tegen' wie ik praat me niet morgenochtend weer tegenkomt op het schoolplein of bij de bakker of op het werk voel ik me ook vrijer om gewoon te zeggen wat er niet loopt en waarom niet. Heeft mij veel gegeven in elk geval. Misschien kun je proberen dit forum/dit topic te gebruiken.
in elk geval!
woensdag 24 augustus 2011 om 12:11
quote:leeuwenwelp schreef op 22 augustus 2011 @ 16:20:
Lionlily, ik wil je een compliment geven, Ik vind ondanks dat je jezelf eenzaam voelt of wat je hier beschreven hebt toch inlevingsvermogen hebt empatisch, belangstellend bent. Dan bedoel ik hoe je op mijn reactie reageerde en ook de andere forumgebruiker.
Dat wegcijferen heel herkenbaar, altijd maar meeleven met de ander en als jij iets wil vertellen dan luisteren ze niet of nauwelijks.
Ook als ik belangstellend ben naar iemand, een wedervraag hoe ik het ervaar of gewoon een wedervraag blijft uit. Dan kun je jezelf echt eenzaam voelen.
Heb je wel een partner waar je bij terecht kunt ?
Dank je wel, dat is een fijn compliment. Ik was even een paar dagen te druk, maar nu weer even op het forum.
Inderdaad: die wedervragen. Wat een raar principe is dat, he? Dan vraag je naar aanleiding van een verhaal hoe die ander dat ervaart, maar andersom gebeurt dat nooit. Dat is inderdaad een naar gevoel van eenzaamheid... Ik begin dan maar niet meer over mezelf, uit angst toch niets te kunnen delen uiteindelijk.
Ik heb een lieve vriend, die erg zijn best doet me te begrijpen en te steunen, maar soms is dat moeilijk. Hoe drukker hij is, hoe minder hij mij vraagt, hoe minder ik vertel. Dat is voor hem soms heel frustrerend, laat staan voor mij
.
Hoe doe jij dat bij je (evt) partner? Of familie?
Lionlily, ik wil je een compliment geven, Ik vind ondanks dat je jezelf eenzaam voelt of wat je hier beschreven hebt toch inlevingsvermogen hebt empatisch, belangstellend bent. Dan bedoel ik hoe je op mijn reactie reageerde en ook de andere forumgebruiker.
Dat wegcijferen heel herkenbaar, altijd maar meeleven met de ander en als jij iets wil vertellen dan luisteren ze niet of nauwelijks.
Ook als ik belangstellend ben naar iemand, een wedervraag hoe ik het ervaar of gewoon een wedervraag blijft uit. Dan kun je jezelf echt eenzaam voelen.
Heb je wel een partner waar je bij terecht kunt ?
Dank je wel, dat is een fijn compliment. Ik was even een paar dagen te druk, maar nu weer even op het forum.
Inderdaad: die wedervragen. Wat een raar principe is dat, he? Dan vraag je naar aanleiding van een verhaal hoe die ander dat ervaart, maar andersom gebeurt dat nooit. Dat is inderdaad een naar gevoel van eenzaamheid... Ik begin dan maar niet meer over mezelf, uit angst toch niets te kunnen delen uiteindelijk.
Ik heb een lieve vriend, die erg zijn best doet me te begrijpen en te steunen, maar soms is dat moeilijk. Hoe drukker hij is, hoe minder hij mij vraagt, hoe minder ik vertel. Dat is voor hem soms heel frustrerend, laat staan voor mij
. Hoe doe jij dat bij je (evt) partner? Of familie?
woensdag 24 augustus 2011 om 12:14
quote:Sunemom schreef op 22 augustus 2011 @ 18:49:
Ik denk ook dat het feit dat anderen niet luisteren wel z'n oorsprong heeft in het feit dat ik ook nooit vraag. Er wordt wel vaker tegen me gezegd ik kan niet in je hoofd kijken en dat is natuurlijk ook zo. Als ik dan vind dat ik heel duidelijk aan heb gegeven dat iets me niet lukt dan blijkt vaak dat een ander dat niet zo duidelijk gezien/gehoord heeft. Doordat ik het zo vreselijk moeilijk vind om aan te geven dat het niet goed met me gaat denk ik dat ik heel duidelijk ben als ik dan eens iets zeg, maar een ander vat de hint dan niet, dus duidelijk niet duidelijk genoeg.
Ik zit op het moment in een slechte periode, nadat het heel lang heel goed me me is gegaan eigenlijk. Sinds een aantal weken loop ik vreselijk tegen een muur aan, heb last van nachtmerries en slapeloosheid en omdat ik me zo slecht voelde ben ik vanmorgen naar de huisarts gegaan en bleek dat ik een hele lage bloeddruk had waardoor ik me dus alleen maar rotter ga voelen. Het advies luidde vooral beter voor mezelf zorgen.. Ja dat is dus een lastige, dat lukt me momenteel heel slecht...
Wat voor mij wel helpt en wat voor jou misschien ook een optie is is hier op het forum van me af 'praten'. Hier voel ik me minder bezwaard en doordat degene 'tegen' wie ik praat me niet morgenochtend weer tegenkomt op het schoolplein of bij de bakker of op het werk voel ik me ook vrijer om gewoon te zeggen wat er niet loopt en waarom niet. Heeft mij veel gegeven in elk geval. Misschien kun je proberen dit forum/dit topic te gebruiken.
in elk geval!
Erg herkenbaar. Voor mij voelt het dan alsof ik smeek of op de knieen ga of overduidelijk heb aangegeven wat ik wil of voel, maar mensen pikken hetniet op. Dit is wel duidelijk dus iets van mij. Te gevoelig naar anderen, te hard voor mezelf
.
Rottig dat het niet goed met je gaat op dit moment. Misschien kun je hier flink van je af schrijven, ik vind bijna niets gezeur of teveel . Dat is het positieve van niet voor mezelf opkomen... Haha, dat is natuurlijk een grapje. Ik lees graag verhalen ter herkenning, om mezelf en de ander te kunnen helpen. Schrijf aub ook van je af hier!
Dank voor de knuffel
Ik denk ook dat het feit dat anderen niet luisteren wel z'n oorsprong heeft in het feit dat ik ook nooit vraag. Er wordt wel vaker tegen me gezegd ik kan niet in je hoofd kijken en dat is natuurlijk ook zo. Als ik dan vind dat ik heel duidelijk aan heb gegeven dat iets me niet lukt dan blijkt vaak dat een ander dat niet zo duidelijk gezien/gehoord heeft. Doordat ik het zo vreselijk moeilijk vind om aan te geven dat het niet goed met me gaat denk ik dat ik heel duidelijk ben als ik dan eens iets zeg, maar een ander vat de hint dan niet, dus duidelijk niet duidelijk genoeg.
Ik zit op het moment in een slechte periode, nadat het heel lang heel goed me me is gegaan eigenlijk. Sinds een aantal weken loop ik vreselijk tegen een muur aan, heb last van nachtmerries en slapeloosheid en omdat ik me zo slecht voelde ben ik vanmorgen naar de huisarts gegaan en bleek dat ik een hele lage bloeddruk had waardoor ik me dus alleen maar rotter ga voelen. Het advies luidde vooral beter voor mezelf zorgen.. Ja dat is dus een lastige, dat lukt me momenteel heel slecht...
Wat voor mij wel helpt en wat voor jou misschien ook een optie is is hier op het forum van me af 'praten'. Hier voel ik me minder bezwaard en doordat degene 'tegen' wie ik praat me niet morgenochtend weer tegenkomt op het schoolplein of bij de bakker of op het werk voel ik me ook vrijer om gewoon te zeggen wat er niet loopt en waarom niet. Heeft mij veel gegeven in elk geval. Misschien kun je proberen dit forum/dit topic te gebruiken.
in elk geval!
Erg herkenbaar. Voor mij voelt het dan alsof ik smeek of op de knieen ga of overduidelijk heb aangegeven wat ik wil of voel, maar mensen pikken hetniet op. Dit is wel duidelijk dus iets van mij. Te gevoelig naar anderen, te hard voor mezelf
.Rottig dat het niet goed met je gaat op dit moment. Misschien kun je hier flink van je af schrijven, ik vind bijna niets gezeur of teveel . Dat is het positieve van niet voor mezelf opkomen
... Haha, dat is natuurlijk een grapje. Ik lees graag verhalen ter herkenning, om mezelf en de ander te kunnen helpen. Schrijf aub ook van je af hier! Dank voor de knuffel
woensdag 24 augustus 2011 om 12:16
quote:jas schreef op 23 augustus 2011 @ 16:23:
Lionlily alleen al door er hier open over te praten creeer je ruimte voor jezelf, die je ook irl weer kunt gebruiken. Hartstikke goed!
Dank je wel, het voelt ook fijn om even van me af te schrijven. Ik kon gelijk alweer wat beter werken. En heb aan mijn vriend verteld hoe ik me voel. Stapjes, baby-stapjes nemen om het af te leren, het is ook niet in 1 dag gekomen, natuurlijk.
Het gaat een dag goed en dan weer een dag minder. Ik ben heel blij me de reacties
Lionlily alleen al door er hier open over te praten creeer je ruimte voor jezelf, die je ook irl weer kunt gebruiken. Hartstikke goed!
Dank je wel, het voelt ook fijn om even van me af te schrijven. Ik kon gelijk alweer wat beter werken. En heb aan mijn vriend verteld hoe ik me voel. Stapjes, baby-stapjes nemen om het af te leren, het is ook niet in 1 dag gekomen, natuurlijk.
Het gaat een dag goed en dan weer een dag minder. Ik ben heel blij me de reacties
woensdag 24 augustus 2011 om 14:24
quote:lionlily schreef op 24 augustus 2011 @ 12:11:
[...]
Dank je wel, dat is een fijn compliment. Ik was even een paar dagen te druk, maar nu weer even op het forum.
Inderdaad: die wedervragen. Wat een raar principe is dat, he? Dan vraag je naar aanleiding van een verhaal hoe die ander dat ervaart, maar andersom gebeurt dat nooit. Dat is inderdaad een naar gevoel van eenzaamheid... Ik begin dan maar niet meer over mezelf, uit angst toch niets te kunnen delen uiteindelijk.
Ik heb een lieve vriend, die erg zijn best doet me te begrijpen en te steunen, maar soms is dat moeilijk. Hoe drukker hij is, hoe minder hij mij vraagt, hoe minder ik vertel. Dat is voor hem soms heel frustrerend, laat staan voor mij.
Hoe doe jij dat bij je (evt) partner? Of familie?Bij mijn vriend kan ik altijd terecht. Alleen soms en wat ik ook wel begrijp wordt het hem ook teveel. Bijvoorbeeld als ik een paar dagen achter elkaar over hetzelfde praat, of waar ik mee zit. Hij heeft dan al eerder aangegeven hoe hij erover denkt en vrolijkt me op of geeft me tips om gewoon mezelf te zijn. Maar als ik het dan steeds herhaal om maar weer een bevestiging te krijgen of als hij vaak hetzelfde verhaal hoort dan kan hij ooit frusterend reageren. Maar verder is mijn vriend de enige waarbij ik over alles en altijd terecht kan. Bij familie niet
[...]
Dank je wel, dat is een fijn compliment. Ik was even een paar dagen te druk, maar nu weer even op het forum.
Inderdaad: die wedervragen. Wat een raar principe is dat, he? Dan vraag je naar aanleiding van een verhaal hoe die ander dat ervaart, maar andersom gebeurt dat nooit. Dat is inderdaad een naar gevoel van eenzaamheid... Ik begin dan maar niet meer over mezelf, uit angst toch niets te kunnen delen uiteindelijk.
Ik heb een lieve vriend, die erg zijn best doet me te begrijpen en te steunen, maar soms is dat moeilijk. Hoe drukker hij is, hoe minder hij mij vraagt, hoe minder ik vertel. Dat is voor hem soms heel frustrerend, laat staan voor mij
. Hoe doe jij dat bij je (evt) partner? Of familie?Bij mijn vriend kan ik altijd terecht. Alleen soms en wat ik ook wel begrijp wordt het hem ook teveel. Bijvoorbeeld als ik een paar dagen achter elkaar over hetzelfde praat, of waar ik mee zit. Hij heeft dan al eerder aangegeven hoe hij erover denkt en vrolijkt me op of geeft me tips om gewoon mezelf te zijn. Maar als ik het dan steeds herhaal om maar weer een bevestiging te krijgen of als hij vaak hetzelfde verhaal hoort dan kan hij ooit frusterend reageren. Maar verder is mijn vriend de enige waarbij ik over alles en altijd terecht kan. Bij familie niet
woensdag 24 augustus 2011 om 16:25
Het lijkt me heerlijk om echt bij je partner terecht te kunnen. Ik heb net om iets heel kleins gigantische ruzie staan maken met de mijne. Zwaar onterecht, maar waar ik ehct mee zit komt m'n strot niet uit .
Een gesprek met vriendinnen begin ik niet eens meer aan. Ik ben door de jaren heen uitgegroeid tot een ieders luisterende oor op pootjes. Dat is een rol geworden waar ik niet meer uit lijk te kunnen stappen. Gewoon minder afspreken en dingen dood laten bloeien is mijn tactiek
Een gesprek met vriendinnen begin ik niet eens meer aan. Ik ben door de jaren heen uitgegroeid tot een ieders luisterende oor op pootjes. Dat is een rol geworden waar ik niet meer uit lijk te kunnen stappen. Gewoon minder afspreken en dingen dood laten bloeien is mijn tactiek
woensdag 24 augustus 2011 om 22:42
Ik ben gewoon ontzettend om me heen aan het schoppen. Heb geloof ik vanavond hier ook al wat schenen beschopt. Thuis sowieso. Ik denkd at ik vannacht gewoon op de bank ga slapen en dan kijken of ik morgen de moed op kan brengen om sorry te zeggen en met een vriendelijkere bril de dag door te komen.
voor jullie
voor jullie
woensdag 24 augustus 2011 om 22:45
quote:Sunemom schreef op 24 augustus 2011 @ 16:25:
Het lijkt me heerlijk om echt bij je partner terecht te kunnen. Ik heb net om iets heel kleins gigantische ruzie staan maken met de mijne. Zwaar onterecht, maar waar ik ehct mee zit komt m'n strot niet uit .
Een gesprek met vriendinnen begin ik niet eens meer aan. Ik ben door de jaren heen uitgegroeid tot een ieders luisterende oor op pootjes. Dat is een rol geworden waar ik niet meer uit lijk te kunnen stappen. Gewoon minder afspreken en dingen dood laten bloeien is mijn tactiek
Soms is het makkelijker om dingen te laten weken tot het niet anders kan en een ruzie is daar eigenlijk een goede aanleiding toe. Jammer dat het je niet lukt daar dan gebruikvan te maken
.
Misschien kun je aangeven dat je ergens anders mee zit, maar dat je niet weet hoe je het zou moeten zeggen. Dit brengt geen directe oplossing, maar misschien vanuit je partner wel begrip voor het feit dat jij ook "verborgen" gevoelens hebt. Dat je het moeilijk vindt emoties te uiten en hem om hulp te vragen.
Probeer het eens gewoon te zeggen: ik maak nu ruzie met je omdat ik ergens mee zit, maar ik kan het niet zeggen, ik klap dicht, ik ben bang dat je niet meer luistert.... En dan rustig herhalen als hij doorgaat met ruzie maken, net zolang tot hij luistert. EN niet alles hoeft in 1 keer besproken te worden, rustig aan, dan breekt het lijntje niet.
Vriendinnen is altijd een moeilijk iets, dat klopt. Het enige dat je eraan kunt doen, is weigeren een oor op pootjes te zijn/worden... En afstand nemen van de mensen die dat niet begrijpen of respecteren. En mensen aantrekken die dat wel doen.
Ook jij mag ruimte innemen...
Het lijkt me heerlijk om echt bij je partner terecht te kunnen. Ik heb net om iets heel kleins gigantische ruzie staan maken met de mijne. Zwaar onterecht, maar waar ik ehct mee zit komt m'n strot niet uit .
Een gesprek met vriendinnen begin ik niet eens meer aan. Ik ben door de jaren heen uitgegroeid tot een ieders luisterende oor op pootjes. Dat is een rol geworden waar ik niet meer uit lijk te kunnen stappen. Gewoon minder afspreken en dingen dood laten bloeien is mijn tactiek
Soms is het makkelijker om dingen te laten weken tot het niet anders kan en een ruzie is daar eigenlijk een goede aanleiding toe. Jammer dat het je niet lukt daar dan gebruikvan te maken
. Misschien kun je aangeven dat je ergens anders mee zit, maar dat je niet weet hoe je het zou moeten zeggen. Dit brengt geen directe oplossing, maar misschien vanuit je partner wel begrip voor het feit dat jij ook "verborgen" gevoelens hebt. Dat je het moeilijk vindt emoties te uiten en hem om hulp te vragen.
Probeer het eens gewoon te zeggen: ik maak nu ruzie met je omdat ik ergens mee zit, maar ik kan het niet zeggen, ik klap dicht, ik ben bang dat je niet meer luistert.... En dan rustig herhalen als hij doorgaat met ruzie maken, net zolang tot hij luistert. EN niet alles hoeft in 1 keer besproken te worden, rustig aan, dan breekt het lijntje niet.
Vriendinnen is altijd een moeilijk iets
, dat klopt. Het enige dat je eraan kunt doen, is weigeren een oor op pootjes te zijn/worden... En afstand nemen van de mensen die dat niet begrijpen of respecteren. En mensen aantrekken die dat wel doen. Ook jij mag ruimte innemen...
woensdag 24 augustus 2011 om 22:54
Als je al 5 jaar zwijgt over waar je partner je het meest mee kwetst dan is het lastig om er een opening voor te vinden. Ik weet donders goed dat ie het namelijk helemaal niet kwaad bedoeld, maar inmiddels kookt er bij mij wel een heleboel kwaadheid, omdat ik altijd het gevoel heb alles alleen te moeten doorstaan.
Eigenlijk wil ik geen ruimte, ik wil gewoon door de grond zakken en verdwijnen, lijkt me een heel prettig plekje nu.
Sorry voor deze 'vrolijk' noot. welterusten en :hug:s voor jullie
Eigenlijk wil ik geen ruimte, ik wil gewoon door de grond zakken en verdwijnen, lijkt me een heel prettig plekje nu.
Sorry voor deze 'vrolijk' noot. welterusten en :hug:s voor jullie
woensdag 24 augustus 2011 om 23:03
quote:Sunemom schreef op 24 augustus 2011 @ 22:54:
Als je al 5 jaar zwijgt over waar je partner je het meest mee kwetst dan is het lastig om er een opening voor te vinden. Ik weet donders goed dat ie het namelijk helemaal niet kwaad bedoeld, maar inmiddels kookt er bij mij wel een heleboel kwaadheid, omdat ik altijd het gevoel heb alles alleen te moeten doorstaan.
Eigenlijk wil ik geen ruimte, ik wil gewoon door de grond zakken en verdwijnen, lijkt me een heel prettig plekje nu.
Sorry voor deze 'vrolijk' noot. welterusten en :hug:s voor jullie het komt echt goed, als het niet vanavond is, dan een andere dag. Slaap wel!
Als je al 5 jaar zwijgt over waar je partner je het meest mee kwetst dan is het lastig om er een opening voor te vinden. Ik weet donders goed dat ie het namelijk helemaal niet kwaad bedoeld, maar inmiddels kookt er bij mij wel een heleboel kwaadheid, omdat ik altijd het gevoel heb alles alleen te moeten doorstaan.
Eigenlijk wil ik geen ruimte, ik wil gewoon door de grond zakken en verdwijnen, lijkt me een heel prettig plekje nu.
Sorry voor deze 'vrolijk' noot. welterusten en :hug:s voor jullie het komt echt goed, als het niet vanavond is, dan een andere dag. Slaap wel!
