Psyche
alle pijlers
Angst gevoelens blijven
dinsdag 23 augustus 2011 om 17:43
Ongeveer een half jaar geleden heb ik eindelijk een hulpverlener gevonden waarmee het echt klikt en die ik vertrouw. De therapie op zich helpt goed, en alles gaat beter. Alleen nog niet zo goed als ik had gehoopt. Winkelen en dingen die ik vroeger echt niet deed, doe ik nu wel. Ben ook hard aan het sparen om straks op mezelf te kunnen wonen, het meeste heb ik gelukkig al bij elkaar. Ik doe eigelijk alleen nog geen dingen alleen. En nu weet ik wel dat dat wel komt, ben al een stuk verder dan toen ik begon. Maar soms lijkt het gewoon zo lang te duren, en voel ik me zo rot en onzeker. En een loser. Ben 28 en woon nog thuis. Ik ga er weer uit en doe weer dingen, het gaat allemaal beter. Maar soms blijf ik piekeren en malen dat ik misschien wel nooit weer normaal wordt, ben ik bang dat ik hier altijd mee bezig blijf. En vergelijk ik me met vrienden die dit probleem niet hebben. En voel ik me zo onvolwassen dat ik in bepaalde dingen nog zo afhankelijk ben, vervoer bijv. Heb door deze toestand nog steeds geen rijbewijs gehaald, en alleen verdere afstanden fietsen is nog niet echt een optie. De bus daar ben ik nu mee aan het oefenen.
Wilde dit gewoon even kwijt. Misschien dat iemand tips heeft om hier beter mee om te kunnen gaan?
Wilde dit gewoon even kwijt. Misschien dat iemand tips heeft om hier beter mee om te kunnen gaan?
dinsdag 23 augustus 2011 om 18:19
Kijk waar je vandaan komt!!
Je kunt nu alweer winkelen en andere dingen die je vroeger niet echt deed of durfde!! Probeer jezelf daarmee te vergelijken in plaats van met leeftijdsgenoten die gelukkig geen last hebben van angsten.
Nog thuis wonen met 28 jaar wonen is lang, maar heus niet abnormaal. Je bent aan het sparen om op jezelf te wonen en bezig met therapie om je leven weer op de rails te krijgen.
Ik vind dat je het goed doet!!
Voor contact met lotgenoten is misschien www.angstoornis.com wel interessant??
Je kunt nu alweer winkelen en andere dingen die je vroeger niet echt deed of durfde!! Probeer jezelf daarmee te vergelijken in plaats van met leeftijdsgenoten die gelukkig geen last hebben van angsten.
Nog thuis wonen met 28 jaar wonen is lang, maar heus niet abnormaal. Je bent aan het sparen om op jezelf te wonen en bezig met therapie om je leven weer op de rails te krijgen.
Ik vind dat je het goed doet!!
Voor contact met lotgenoten is misschien www.angstoornis.com wel interessant??
dinsdag 23 augustus 2011 om 19:13
Er zijn heus wel meer mensen die op hun 28ste nog geen rijbewijs hebben, ken vrienden die het ook pas tegen hun 30ste hebben gehaald. Dat is niet abnormaal ofzo.
Kijk naar waar je vandaan komt. Geef niet op en ga vol goede en positieve moed door!
Je moet je al helemaal niets aantrekken van wat een ander denkt of zegt.
Dat is helemaal niet belangrijk. Het gaat om wat jij vindt!
Kijk naar waar je vandaan komt. Geef niet op en ga vol goede en positieve moed door!
Je moet je al helemaal niets aantrekken van wat een ander denkt of zegt.
Dat is helemaal niet belangrijk. Het gaat om wat jij vindt!
dinsdag 23 augustus 2011 om 19:42
Ikzelf kom uit een diep dal en soms word ik ook wat moedeloos omdat ik nog niet ben waar ik wil zijn. Maar ik ben zeker vooruit gegaan. Wat ik nu doe in mijn leven had ik jaren terug niet kunnen doen. En jij doet nu ook dingen die je voorheen niet deed. Hartstikke goed van je! Je moet je niet schamen maar juist trots zijn op wat je al behaald hebt. Vertrouw erop dat je steeds een stapje vooruit zal gaan, misschien niet zo snel als je wil, en soms een stapje terug. Maar op een dag verbaas je jezelf dat je weer een heel eind vooruit bent gekomen
dinsdag 23 augustus 2011 om 19:46
Dank jullie wel. Dat is ook zo, het gaat om wat jezelf vindt. Het lastige is alleen dat met de meeste problemen je vaak wel mensen kent of mensen weet die het ook overkomen is. En behalve 1 andere vriendin, die wel haar rijbewijs heeft gehaald en haar grootste angsten zelf overwonnen heeft (waarmee ik mezelf ook vergelijk, hoe stom ook) ken ik niemand persoonlijk met angstproblemen. Niet zoals ik het heb. En dat voelt eenzaam soms. En onzeker omdat ik me soms zo'n buitenstaander voel invergelijking met andere mensen, en vrienden. Lastig uitleggen zo.
Bedankt voor de reacties. Ik heb wel steeds meer het gevoel wat te bereiken voor mezelf. En ik ben bezig met een opleiding, wel schriftelijk, maar moet straks ook stage lopen.
Bedankt voor die link. Ik ga daar zeker even op kijken.
Bedankt voor de reacties. Ik heb wel steeds meer het gevoel wat te bereiken voor mezelf. En ik ben bezig met een opleiding, wel schriftelijk, maar moet straks ook stage lopen.
Bedankt voor die link. Ik ga daar zeker even op kijken.
dinsdag 23 augustus 2011 om 19:49
Dank je, Angela. Uit wat voor diep dal ben jij gekomen? Was dat ook iets waar je jaren lang in hebt gezeten? En misschien raar om zo te stellen, maar hoe rot mijn diepe dal ook was en soms nog is, het was wel vertrouwd. Ik wist heel lang niet echt anders. En dan beangstigd de toekomst me soms, daarom. Heb jij dat ook?
dinsdag 23 augustus 2011 om 20:12
Ik heb een zware depressie gehad, met ook veel angstklachten, was zelfs een tijd arbeidsongeschikt. Ik heb dan ook een paar jaar vooral thuis gezeten, was wel zo veilig. Nu en dan heb ik nog steeds last van angst, maar wat ik me nu bedenk is dat het juist heel positief is. Ik bevind me weer in situaties waarin ik me angstig kan voelen, ik ga het veel minder uit de weg. Weet je dat het leven zo veel leuker is als je weer dingen opzoekt? Het vertrouwde veilige waar je in zit geeft niet heel veel voldoening, toch? Een leuker leven is ook voor jou weggelegd. Je moet er misschien een beetje harder aan trekken dan een willekeurig ander.
Geen angst voor de toekomst hebben maar juist zin in een leuker bestaan met een jij die zelfverzekerder is!
Geen angst voor de toekomst hebben maar juist zin in een leuker bestaan met een jij die zelfverzekerder is!
dinsdag 23 augustus 2011 om 20:36
Ik ben blij voor je dat jij uit het dal bent. Hoe ga je ermee om op de momenten dat je je nog wel angstig of rot voelt? En waar haal je op die momenten je zelfvertrouwen vandaan?
Ik heb vorig jaar een grote ruzie in de familie gehad. Waarin ik fouten heb gemaakt, en zij ook. Ik heb geprobeerd erover te praten, en mijn fouten toe te geven. Van hen kwam er helaas niks terug. Geen excuses, niks. We denken zo verschillend. Ik begrijp er niks van. Ik ben daar altijd kind aan huis geweest, en ik begrijp niet hoe ze willen dat het niet meer goed komt. Nou ja lang verhaal, maar ben er wel klaar mee. Het rotte is dat ik door de jaren heen goede vriendschappen kapot heb zien gaan door mijn angstklachten (veel af zeggen van mijn kant), en nu zie ik wel in dat er voor hun op dat moment ook geen goede vriendschap in zat met mij. Daarvoor kon ik te weinig geven. Was het geen evenwichtige vriendschap meer. Dat was een vriendschap die er al was vanuit mijn jeugd, en daarnaast werd er ook mijn relatie van op dat moment 6,5 jaar door verpest, en ging uiteindelijk ook hierdoor uit. Op een gegeven moment hou je dan nog weinig vrienden over. En nu ik erop terug kijk, haalde ik uit die hechte vriendschappen veel zelfvertrouwen. Het is nu niet zo dat ik geen vrienden meer heb, maar door het verlies van die hechte vriendschappen en familiebanden vorig jaar, ben ik ook heel onzeker geworden. Ik wil graag nieuwe vriendschappen op doen, maar weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Vooral hechte vriendschappen mis ik.
Ik doe steeds meer, en begeef me ook steeds vaker in situaties die op dat moment mij angstig kunnen maken. Door een goede ademhaling heb ik hier steeds meer controle over. En na de tijd ben ik trots en vol zelfvertrouwen. Het is alleen zo moeilijk om dat gevoel vast te houden. Op de momenten dat je je erg angstig en eenzaam voelt, waar moet je dan je zelfvertrouwen vandaan halen?
Ik heb vorig jaar een grote ruzie in de familie gehad. Waarin ik fouten heb gemaakt, en zij ook. Ik heb geprobeerd erover te praten, en mijn fouten toe te geven. Van hen kwam er helaas niks terug. Geen excuses, niks. We denken zo verschillend. Ik begrijp er niks van. Ik ben daar altijd kind aan huis geweest, en ik begrijp niet hoe ze willen dat het niet meer goed komt. Nou ja lang verhaal, maar ben er wel klaar mee. Het rotte is dat ik door de jaren heen goede vriendschappen kapot heb zien gaan door mijn angstklachten (veel af zeggen van mijn kant), en nu zie ik wel in dat er voor hun op dat moment ook geen goede vriendschap in zat met mij. Daarvoor kon ik te weinig geven. Was het geen evenwichtige vriendschap meer. Dat was een vriendschap die er al was vanuit mijn jeugd, en daarnaast werd er ook mijn relatie van op dat moment 6,5 jaar door verpest, en ging uiteindelijk ook hierdoor uit. Op een gegeven moment hou je dan nog weinig vrienden over. En nu ik erop terug kijk, haalde ik uit die hechte vriendschappen veel zelfvertrouwen. Het is nu niet zo dat ik geen vrienden meer heb, maar door het verlies van die hechte vriendschappen en familiebanden vorig jaar, ben ik ook heel onzeker geworden. Ik wil graag nieuwe vriendschappen op doen, maar weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Vooral hechte vriendschappen mis ik.
Ik doe steeds meer, en begeef me ook steeds vaker in situaties die op dat moment mij angstig kunnen maken. Door een goede ademhaling heb ik hier steeds meer controle over. En na de tijd ben ik trots en vol zelfvertrouwen. Het is alleen zo moeilijk om dat gevoel vast te houden. Op de momenten dat je je erg angstig en eenzaam voelt, waar moet je dan je zelfvertrouwen vandaan halen?
