Onzeker? Rood worden? Angst? Help

Hoi



Ik wil hier even mijn verhaal kwijt en hoop (ondanks dat het niet fijn is) dat er mensen zijn die er ervaring mee hebben en mij tips kunnen geven. Ik probeer er zon duidelijk mogelijk verhaal van te maken, maar als er nog onduidelijkheden zijn hoor ik het graag.



-Gepest basisschool. Onzekerheid. Black outs (presentaties die vaak over je zelf gingen). Geen vrienden, in familie niet gewenst.



-Gepest op middelbare school. Maar lieve vriend(inn)en die mijn leven goed veranderde. Super tijd mee gemaakt. Herinneringen die heel veel voor mij betekent.



Daarna ging ik naar het mbo. Een paar meiden van mijn oude school kwamen bij mij op school en bij me in de klas. Maar dat waren meiden met wie ik toen niet overweg kon. Maar dit veranderde gelukkig. Ik merkte aan mezelf dat de onzekerheid er nog steeds was. Nieuwe school, oudere kinderen.. En ik was nog steeds maar net een 16jarige meid die nog totaal niet volwassen er uit zag. Geen heupen, borsten, kont o.i.d. En ja toen begonnen de problemen in de lessen. De lessen waren gevormd in U vormen. En ik kon er dus niet tegen als mensen me continue gingen aankijken. Werd er onzeker door, gespannen, duizelig, en het allerergste nog ik ging als een gek trillen en werd knal en knal rood. (Wangen, neus, voorhoofd, alles dus). Door die stress en onzekerheid dat ik daar niet weg kan werd het steeds erger waardoor ik uit de klas weg liep omdat ik me even niet goed voelde.



Gelukkig beetje bij beetje is dit weggegaan en durfde ik presentaties te geven. Maar niet wanneer iemand het aan mij vroeg? Maar hup uit mezelf, ja ik begin/ga wel. En dan ook met een power point presentatie. Dan heb ik toch wat afleiding. Doe ik dit niet dan raak ik zo erg in paniek.. Mijn stem blokkeert gewoon en kan amper meer praten. En zo ervaar ik het helaas in het dagelijkse leven ook. Ik word gek van opgesloten ruimtes, en aan verplichte verjaardagen (al doe ik hier niet aan mee), vooral omdat het op hun manier gaat, waar ik me niet prettig bij voel. Zelf vind ik het best om mensen op bezoek te laten komen, met wat sfeer licht in huis en niet te fel licht. Mede het feit dat ik niet tegen fel licht kan, (hoofdpijn, oogpijn, spiertrekkingen) geeft het mij ook een veiliger ontspannen gevoel.



Maar nu komt het, het word alsmaar erger. Wanneer ik moet gaan eten beneden bij mijn ouders hoop ik altijd dat de gordijn met fel licht dicht zit, zodat ik wat fijner ontspannender aan tafel zit. Soms zit ik zo te stressen, dat ik gewoon continue het rood worden aan voel komen, en daar baal ik gewoon van. Als ik dan ook nog eens mensen te woord moet staan lukt het gewoon niet. Ook al zijn het vriendinnen, toch lukt het me moeilijk tot niet. Een klasgenoot schrok een keer toen we in de aula zaten en ik ijskoud aan voelde, mijn lijf trilde als een gek en ik het super benauwd had. Ik ben gewoon bang ergens ? Heb ik het idee. Voor wat weet ik niet. Ik ben (redelijk) trots op mezelf. Maar dat rood worden beïnvloed mijn hele doen en laten waardoor ik soms helemaal dichtklap, en niets meer durf te zeggen.



Nu heb ik een kans dat ik misschien nog deze maand kan instromen in een opleiding. Het lijkt me erg leuk want wilde het heel graag, en bijna nergens word de mbo4 opleiding gegeven.. Alleen nu het feit, ik ben super gestressed. Ik moet dan instromen in een groep, en weet nog wel hoe het al die keren gaat, ik klap dicht. Op dat moment zit er ook in mijn hoofd “Ik moet dit dit en dit zeggen, en denk er dan zoveel bij na waardoor het dan ook fout gaat” Blozen, en verkeerde woordkeuzes.



Ik ben laatst al naar de huisarts geweest voor wat andere zaken. Maar moet eigenlijk ook gaan voor dit en nog wat dingentjes. Maar iets belemmerd mij ook zo. Ik durf om de een of andere reden niet, en ben bang om de reactie van mijn ouders. Die geloven nooit dat er iets is en zeggen altijd dat ik me aanstel. (Ik heb dan ook geen band met mijn ouders, nooit gehad. En gaat er ook niet komen na vroeger.) Elke avond zeg ik tegen mezelf “En morgen ga ik naar de huisarts toe”, maar iets houd me tegen die morgen.. Omdat alles een beetje tegen zit (qua werk vinden) rust ik liever uit dan. (heb ook pfeiffer , weer. Had eerder het broertje van.) Ook ben ik zo bang voor de reactie van de huisarts, en dat ik daarna even op niemand kan terug vallen. Vriend zie ik alleen in het weekend, en de vriendinnen die ik nog heb zie ik eigenlijk weinig meer door dat ze zijn gaan samen wonen , werken en weinig tijd meer hebben.

Ergens hoop ik gewoon dat de huisarts mij kan helpen met dit probleem.. Maar is het wel te helpen? Is er wel iets waardoor je minder snel rood word, je minder bang bent in zulke situaties en je steviger in je schoenen staat? Ik heb wel eens een cursusje gehad, om te laten zien wat je durft, maar gek genoeg durf ik dan juist wel alles. Maar op echt serieuze momenten dus niet.

Ik ben blij dat ik dit even van me af kan schrijven want ik zit er toch best wel mee. Het rood worden, de stress die dan ontstaat, angst (voor wat?), zenuwen, en ziek voelen door wat er kan komen. Heeft iemand hier ervaring mee? Wel eens last van gehad en hoe dit opgelost is? Ik heb namelijk echt geen idee wat de huis arts voor mij kan doen.



En ik wil namelijk echt eens op deze manier sterk in mijn schoenen staan. Ik wil nu dus jeugdzorg gaan doen (later hbo) maar ben nu al bang dat ik te zwak ga zijn om het aan te kunnen. Door de problemen en pfeiffer. Maar goed ik zit al vanaf april thuis toen ik klaar was met pw3, en kan moeilijk langer thuis blijven lijkt me..



Alvast bedankt voor jullie reacties. Ik ben gewoon blij als dit opgelost kan worden, ik wil me gewoon niet meer druk maken om dit. (Overigens ben ik tevreden met hoe ik er uit zie, dus daar ligt het niet aan) Het belemmerd gewoon zoveel.

Ja het heeft me echt veel goed gedaan. vriend begrijpt het niet als ik er over praat op msn, en ja dan wil ik het toch soms even kwijt. Ik laat hem het topic ook lezen, kan hij er een beetje over na denken. En van het weekend weer praten.



ja de tips zijn echt goed inderdaad! Ik had niet verwacht dat mensen zo begripvol zouden zijn dus twijfelde even om het te plaatsen maar de reacties hebben me goed tot nadenken gezet.

Ja normaal ga ik in joggingbroek, maar de laatste paar dagen ga ik ook wat fatsoenlijker de deur uit met mijn kranten Het zijn jammer genoeg alleen niet hele warme laarzen, dus voor de herfst komen ze wel prima in orde.



Geen idee was van plan vroeg te slapen en eer ik het wist was het al zo laat. Aii dat is vroeg, hoe vroeg er uit? Hoe lang moet je reizen of iets?

Ja ene week vrijdag-maandag, andere week alleen zaterdag. Dit weekend alleen zaterdag. Hij is nu druk met school en stage, anders kwam hij nog wel eens na schooltijd even langs.



haha, nee hoor. Voor ik kranten deed ging ik ook fatsoenlijk de deur uit , nu doe ik tijdje weer kranten en ging me eigenlijk nooit fatsoenlijk aankleden. Maar merk dat het voor mijn gevoel ook goed doet dus vandaar. Dus vandaar mijn bruine laarzen met hak(je) aan.



Gelukkig ben je er vroeg. Heb je een lange dag? Alleen s'middags even op bezoek bij m'n oma.



Oh en even positief iets. Ik heb me zaterdag morgen toch in een lachkick gezeten om de konijntjes met mijn vriend. Hij schreeuwde keihard "NIJNTJES!" en die konijntjes allemaal rond rennen als een gek..

Ja ik ook, kleding, muziek doet mij heel veel. We zijn een jaar samen, ja ik spreek hem gelukkig wel dagelijks dus dat scheelt.



Haha ik herken het. Ben zelfs zo onzeker dat ik 20 wekkers heb staan.. Dat terwijl ik van mezelf weet dat ik mezelf vrijwel nooit kan verslapen omdat ik automatisch nog op tijd wakker word..



das goed, ik ga ook nog even slapen. Trusten!

Ja is wel gezellig.



ja hier ook dat stukje. Maar waar komen ze toch vandaan vraag ik me af. Ja was echt leuk om te zien, mij vrolijkt t me ook iedere morgen op.



Zo en nu weer ontopic! Bedankt voor je fijne, gezellige steun ster! Trusten, succes op college

@StabiloBoss: Ja ik let eigenlijk heel erg op mensen mede daardoor valt het mij op dat wanneer ik rood word mensen wéér op mij letten.. Zou eigenlijk langs ze heen moeten kijken, dat zou een last minder in. 2e stukje: Nou heb ik een voordeel ik kan eigenlijk niet overgeven. Alleen ik kan me wel helemaal ziek maken van de spanning. Ja ik weet dat ik het los kan maken maar het is makkelijk gezegd dan gedaan. Nee ik weet ook echt dat niet iedereen mij aardig hoef te vinden. Dat heb ik geleerd nadat ik vroeger altijd gepest werd en dacht dat het aan mij lag. Ik vind niet iedereen aardig, hun ook niet. En wat mensen denken van mij die ik niet mag, boeit me dus geen reet want daar ga heb ik ook niets mee te maken. Alleen overheersen mijn hersenen daarmee niet



@Rowe: Bedankt voor je reactie. Therapie is misschien wel een optie ja. Word dit vergoed? En kan ik dit verborgen houden voor mijn ouders? Hun betalen mijn zorgverzekering namelijk.. (En krijgen zorgtoeslag).



@Amy89: Ja, bah in een kring praten. Brrr. Het is wel fijn als je dan bij mensen zit die er ook last van hebben.. Ik heb alleen het idee dat hier in dit kleine dorp er weinig mensen last van hebben en ik dus verder weg er voor moet.. En dat kost erg veel geld. Dus dat is maar hopen dat het hier ook “ergens” gegeven word. Weet niet waar dat zoal gedaan word?

Ja medicijnen heb ik ook alleen slechte dingen gehoord, erge bijwerkingen dus daar wacht ik liever mee. Eerst gewoon de lichte optie, therapie.

Hoi Twinkle!



Medicijnen heb ik ook liever niet. I.i.g. niet voor zo iets psychisch! Heel erg bedankt voor je linkjes ik ga ze zometeen bekijken en eens kijken wat ik er van vind. Heel erg bedankt voor je reactie!

Ja ik wil me er voor inzetten want ik wil er van af zijn. Of iig er mee leren om gaan.