Psyche
alle pijlers
Zoveel pijn
donderdag 15 september 2011 om 00:25
Lieve allemaal.... ik zit er helemaal doorheen, kan niet meer. Soms wil ik mezelf wat aandoen. natuurlijk doe ik dat niet, voor mijn man en mijn moeder, die zouden zoveel verdriet hebben. Maar ik kan even niet meer, zoveel pijn, ik kan het niet meer aan. Elke keer denken dat het beter gaat, maar de controle over mijn leven voel ik gewoon niet meer. Nu met sollicitaties en afwijzingen komt die onzekerheid, dat kleine meisje weer sterk terug dat afgewezen werd. Dat gevoel van niks waard zijn. Soms gaat het een tijdje goed maar ook dan hou ik mijn masker op. En ik loop al bij een psych, daar heb ik wel iets aan maar ik merk nu toch dat het allemaal zo diep zit. Ik ben zelf ook neuropsycholoog, maar op dit moment dus eigenlijk helemaal niet sterk om in dat vak te werken. Hoewel ik mijn eigen gevoelens in mijn werk vaak wel heel goed afzijdig kan houden.
Ik weet dat jullie me niet kunnen helpen maar het is fijn om dit van me af te schrijven. Wie heeft dit ook gehad en komt er wel weer uit? Ik ben al eens aan de antidepressiva geweest en dat nooit meer, dat viel heel slecht.
Ik weet dat jullie me niet kunnen helpen maar het is fijn om dit van me af te schrijven. Wie heeft dit ook gehad en komt er wel weer uit? Ik ben al eens aan de antidepressiva geweest en dat nooit meer, dat viel heel slecht.
donderdag 15 september 2011 om 09:47
Ja dat klopt Twinkle ik kan daar wel rationeel in zijn.
De fase van 'het heeft allemaal een reden dat ik hier in de psychiatrie zit, ik moet beboet worden' is voorbij, maar steekt soms nog de kop op.
Dat gevoel van controle willen hebben wordt soms dwangmatig, bijv. tijdens mijn best pittige stage kreeg ik weer meer dwanghandelingen (deuren controleren en zo). Is nu weer minder, dat wel.
De fase van 'het heeft allemaal een reden dat ik hier in de psychiatrie zit, ik moet beboet worden' is voorbij, maar steekt soms nog de kop op.
Dat gevoel van controle willen hebben wordt soms dwangmatig, bijv. tijdens mijn best pittige stage kreeg ik weer meer dwanghandelingen (deuren controleren en zo). Is nu weer minder, dat wel.
donderdag 15 september 2011 om 09:54
Ja, zo'n gevoel had ik al. Ik heb het idee dat je pijn o.a. in relatie tot die behoefte tot controle staat.
Juist omdat je in je jeugd ergens een basisveiligheid gemist hebt, is er (denk ik) bij jou een hele sterke behoefte aan zekerheid die je probeert te krijgen door zaken ('het leven') in je hoofd te bedwingen, op een rijtje te krijgen, overzichtelijk te krijgen. O.a. dat put je geestelijk uit. Niet bewust, maar onbewust.
Je weegt het zó af en bent er zo mee bezig, de theorie van hoe je zou kunnen/moeten/willen leven, ook aan de hand van je innerlijke overtuigingen van hoe dat leven er uit zou moeten zien, dat je niet meer aan het echte leven toekomt.
Juist omdat je in je jeugd ergens een basisveiligheid gemist hebt, is er (denk ik) bij jou een hele sterke behoefte aan zekerheid die je probeert te krijgen door zaken ('het leven') in je hoofd te bedwingen, op een rijtje te krijgen, overzichtelijk te krijgen. O.a. dat put je geestelijk uit. Niet bewust, maar onbewust.
Je weegt het zó af en bent er zo mee bezig, de theorie van hoe je zou kunnen/moeten/willen leven, ook aan de hand van je innerlijke overtuigingen van hoe dat leven er uit zou moeten zien, dat je niet meer aan het echte leven toekomt.
donderdag 15 september 2011 om 10:04
Wat verwoord je dat mooi, Twinkle. Ik herken het. Ik ben ook altijd zo bezig met anderen van me vinden. Je zou denken dat je dat toch moet kunnen loslaten na je puberteit. En ook zo bezig met mezelf moeten bewijzen en moeten presteren. Want als ik iets goed doe, ben ik iemand. Maar dat breekt me nu op in deze sollicitatietijd. Ik heb het niet onder controle en wordt soms afgewezen. Dat heeft natuurlijk iedereen, maar het voelt alsof ik persoonlijk wordt afgewezen, dat ze na een uur praten een oordeel over mij als persoon vellen. Het gevoel dat ik mezelf als een geweldig persoon moet neerzetten in dat uur... en ik ben gewoon niet zo... 'spontaan'. Ik ben met vrienden heel gezellig, maar als ik me niet op mijn gemak voel, kan ik dichtklappen en dat is niet handig met solliciteren.
donderdag 15 september 2011 om 10:21
Dat je je zo ellendig voelt na een afwijzing, heeft ook te maken met innerlijke overtuigingen waar je (onterecht) in gelooft: als ze me aannemen, deug ik, als mens. Anders niet. Ben ik waardeloos.
Een stap verder nog, het feit dat je nu, in deze situatie, moet solliciteren van jezelf, heeft ook te maken met (onware) innerlijke overtuigingen: ik moet solliciteren, ik moet ergens aangenomen worden, ondanks dat ik me zo ellendig voel. Als ze me ergens aannemen betekent dat, dat ik deug, als mens. Dat zal me helpen me beter te voelen.
Zo niet, ben ik niks waard. En als ik niks waard ben, zak ik die put weer in.
Het is zó groot allemaal, logisch dat je daar een zekere controle over wilt. Maar omdat die controle nooit te krijgen is, raken je gedachten in een constante maalstroom. Waardoor je nog verder van jezelf wegraakt etc.
Het is misschien een brug te ver wat ik er nu over ga zeggen. Maar de 'drive' waarmee je deze dingen doet (in dit geval het solliciteren en het aangenomen moeten worden om je goed te voelen), je innerlijke overtuigingen, zijn allemaal niet waar. Niet alleen die van jou, maar die van alle mensen eigenlijk. Het is allemaal conditionering, waar je zélf ook in bent gaan geloven, die je in een geestelijke en emotionele gevangenis houden.
Wat nou als je innerlijke overtuigingen allemaal een illusie blijken te zijn? Wat een bevrijding, dan 'hoef' je ook niks meer toch?
Of hoef je dingen in ieder geval niet meer zo persoonlijk te nemen en je waarde als mens aan de buitenwereld af te meten.
Kun je je geest bevrijden uit die zelf gecreëerde emotionele gevangenis.
Doet me denken aan een mooie tekst van Osho, die ik toevallig gisteren las.
Ik zal het even opzoeken en posten.
Een stap verder nog, het feit dat je nu, in deze situatie, moet solliciteren van jezelf, heeft ook te maken met (onware) innerlijke overtuigingen: ik moet solliciteren, ik moet ergens aangenomen worden, ondanks dat ik me zo ellendig voel. Als ze me ergens aannemen betekent dat, dat ik deug, als mens. Dat zal me helpen me beter te voelen.
Zo niet, ben ik niks waard. En als ik niks waard ben, zak ik die put weer in.
Het is zó groot allemaal, logisch dat je daar een zekere controle over wilt. Maar omdat die controle nooit te krijgen is, raken je gedachten in een constante maalstroom. Waardoor je nog verder van jezelf wegraakt etc.
Het is misschien een brug te ver wat ik er nu over ga zeggen. Maar de 'drive' waarmee je deze dingen doet (in dit geval het solliciteren en het aangenomen moeten worden om je goed te voelen), je innerlijke overtuigingen, zijn allemaal niet waar. Niet alleen die van jou, maar die van alle mensen eigenlijk. Het is allemaal conditionering, waar je zélf ook in bent gaan geloven, die je in een geestelijke en emotionele gevangenis houden.
Wat nou als je innerlijke overtuigingen allemaal een illusie blijken te zijn? Wat een bevrijding, dan 'hoef' je ook niks meer toch?
Of hoef je dingen in ieder geval niet meer zo persoonlijk te nemen en je waarde als mens aan de buitenwereld af te meten.
Kun je je geest bevrijden uit die zelf gecreëerde emotionele gevangenis.
Doet me denken aan een mooie tekst van Osho, die ik toevallig gisteren las.
Ik zal het even opzoeken en posten.
donderdag 15 september 2011 om 11:00
(De tekst van Osho hieronder gaat over een relatie, maar het is toepasbaar op alles wat je buiten jezelf zoekt of denkt nodig te hebben, om jezelf van binnen te fixen..)
"The highest state of Love is not a relationship at all, it is simply a state of your Being.
Just as trees are green, a lover is loving.
They are not green for particular persons, it is not that when you come they become green.
The flower goes on spreading it's fragrance whether anybody comes or not, whether anybody appreciates it or not.
The flower does not start releasing its fragrance when it sees that a great poet is coming by - "Now this man will appreciate, now this man will be able to understand who I am."
And it does not close its doors when it sees that a stupid, idiotic person is passing there - insensitive, dull, a politician or something like that. It does not close itself - "What is the point? Why cast pearls before swine?"
No, the flower goes on spreading its fragrance.
It is a state of being, not a relationship..." - Osho
donderdag 15 september 2011 om 12:20
Ja het zijn eigen overtuigingen Twinkle. Ik weet het. Ik weet dat ik aangenomen worden koppel aan deugen. En net als vrienden succesvol zijn en gewild zijn en het leven op de rit hebben. Ik weet allemaal wel dat het onzin is, maar het zit helemaal in mijn systeem. Als mijn man zegt: je moet jezelf niet zo naar beneden halen, je moet het niet zo zwaar zien, bedoelt hij dat heel lief, hij wil me helpen, maar ik kan het niet veranderen en die knop omzetten.
donderdag 15 september 2011 om 12:40
quote:Carolien28 schreef op 15 september 2011 @ 12:20:
maar ik kan het niet veranderen en die knop omzetten.
Dat is ook een overtuiging hè?
Zolang je dit gelooft, klopt het ook. Je maakt het kloppend.
Waardoor je er nóg meer in gelooft.
En het dus zélfs hier neertypt en aan mij vertelt.
Opdat ik het ook ga geloven.
Maar dat je niks kunt veranderen en de knop niet om kunt zetten, zoals je stelt, is meer van hetzelfde. Is dat eigenlijk wel zo?
Je draait jezelf vast in dingen die je klakkeloos voor 'waarheid' aanneemt. En ervoor kiest daarin te geloven. En ze dus zo tot 'waarheid' maakt. "Ik kan die knop niet omzetten, ik zit erin vast.".
Vervolgens probeer je tóch geestelijke rust te vinden door controle proberen te krijgen over dingen waar geen controle over te krijgen valt. Omdat het niet in je macht ligt. Toch wil je dat.
Je zegt tegen jezelf dat dat een voorwaarde is om pijnvrij te worden. Gelukkiger.
Misschien lukt het éven (stel je wordt aangenomen), dan gebeurt er vroeger of later wel weer iets wat wéér alles op losse schroeven zet en ben je weer terug bij af. Wil je wéér die controle, etc.
Eigenlijk draai het om loslaten. Het loslaten van je overtuigingen, het loslaten van de controle.
Even metaforisch. Stel, het leven is een stromende rivier is en jij zit in het bootje, wat is dan logischer: je boot omdraaien en 'upstream' gaan peddelen, tegen de stroom in? Of 'downstream' roeien en je mee laten voeren op de stroom?
.
maar ik kan het niet veranderen en die knop omzetten.
Dat is ook een overtuiging hè?
Zolang je dit gelooft, klopt het ook. Je maakt het kloppend.
Waardoor je er nóg meer in gelooft.
En het dus zélfs hier neertypt en aan mij vertelt.
Opdat ik het ook ga geloven.
Maar dat je niks kunt veranderen en de knop niet om kunt zetten, zoals je stelt, is meer van hetzelfde. Is dat eigenlijk wel zo?
Je draait jezelf vast in dingen die je klakkeloos voor 'waarheid' aanneemt. En ervoor kiest daarin te geloven. En ze dus zo tot 'waarheid' maakt. "Ik kan die knop niet omzetten, ik zit erin vast.".
Vervolgens probeer je tóch geestelijke rust te vinden door controle proberen te krijgen over dingen waar geen controle over te krijgen valt. Omdat het niet in je macht ligt. Toch wil je dat.
Je zegt tegen jezelf dat dat een voorwaarde is om pijnvrij te worden. Gelukkiger.
Misschien lukt het éven (stel je wordt aangenomen), dan gebeurt er vroeger of later wel weer iets wat wéér alles op losse schroeven zet en ben je weer terug bij af. Wil je wéér die controle, etc.
Eigenlijk draai het om loslaten. Het loslaten van je overtuigingen, het loslaten van de controle.
Even metaforisch. Stel, het leven is een stromende rivier is en jij zit in het bootje, wat is dan logischer: je boot omdraaien en 'upstream' gaan peddelen, tegen de stroom in? Of 'downstream' roeien en je mee laten voeren op de stroom?
.
vrijdag 16 september 2011 om 00:46
Carolien, eerst een virtuele
Twinkle zegt mooie dingen, die heel erg waar zijn. Ik hoop dat je wat steun hebt aan de mooie postings die gedaan zijn. Postings die speciaal voor jou geschreven zijn.
Als ik je verhaal lees herken ik meer dan mij lief is. Controle is schijnveiligheid, dat heb ik wel geleerd afgelopen jaren. Alles op een rijtje krijgen, controleren, gedachten uitpluizen. Willen weten, kennen, herkennen, bespreken. Controle stond voor mij gelijk aan veiligheid en loslaten voelde als heel onveilig.
"Ik ben de Dalai Lama niet" riep ik vaak als iemand mij vertelde dat ik wel wat losser kon omgaan met mezelf en mijn leven.
De Dalai Lama is immers meester in loslaten.
Vooral van boosheid en angst.
Langzaam maar zeker heb ik gemerkt dat loslaten van controle mij veiliger maakt. (Ik ben inmiddels een wat oudere egel, en mijn stekels zijn in de loop der jaren wat zachter geworden.)
Het is als het zand in je hand, met open hand blijft er meer zand op je handen liggen dan wanneer je het krampachtig probeert vast te houden.
Je verhaal leest als het verhaal van iemand met een hechtingsprobleem. Kan dat kloppen?
Zou je iets hebben aan het boek van Pieternel Dijkstra?
Twinkle zegt mooie dingen, die heel erg waar zijn. Ik hoop dat je wat steun hebt aan de mooie postings die gedaan zijn. Postings die speciaal voor jou geschreven zijn.
Als ik je verhaal lees herken ik meer dan mij lief is. Controle is schijnveiligheid, dat heb ik wel geleerd afgelopen jaren. Alles op een rijtje krijgen, controleren, gedachten uitpluizen. Willen weten, kennen, herkennen, bespreken. Controle stond voor mij gelijk aan veiligheid en loslaten voelde als heel onveilig.
"Ik ben de Dalai Lama niet" riep ik vaak als iemand mij vertelde dat ik wel wat losser kon omgaan met mezelf en mijn leven.
De Dalai Lama is immers meester in loslaten.
Vooral van boosheid en angst.
Langzaam maar zeker heb ik gemerkt dat loslaten van controle mij veiliger maakt. (Ik ben inmiddels een wat oudere egel, en mijn stekels zijn in de loop der jaren wat zachter geworden.)
Het is als het zand in je hand, met open hand blijft er meer zand op je handen liggen dan wanneer je het krampachtig probeert vast te houden.
Je verhaal leest als het verhaal van iemand met een hechtingsprobleem. Kan dat kloppen?
Zou je iets hebben aan het boek van Pieternel Dijkstra?
vrijdag 16 september 2011 om 13:19
Hoi egelviva,
Ja een hechtingsprobleem zou best kunnen. In mijn oude studieboeken staat ook het een en ander over hechting en daar herken ik mezelf wel in. Het duurt bij mij ook heel lang voordat ik iemand durf te vertrouwen, maar dat heeft ook met een pijnlijke vriendschap van vroeger te maken, waar ik destijds nogal labiel in stond.
Jullie metaforen (van egelviva en Twinkle) begrijp ik goed. Het is ook gewoon waar, ik weet het. Maar hoe verander je dat? Egelviva, hoe heb je de controle leren loslaten? Kun je een voorbeeld geven? (Misschien moeilijk.)
MizzK, bedankt voor de tips. Ben benieuwd naar dat boek!
Ja een hechtingsprobleem zou best kunnen. In mijn oude studieboeken staat ook het een en ander over hechting en daar herken ik mezelf wel in. Het duurt bij mij ook heel lang voordat ik iemand durf te vertrouwen, maar dat heeft ook met een pijnlijke vriendschap van vroeger te maken, waar ik destijds nogal labiel in stond.
Jullie metaforen (van egelviva en Twinkle) begrijp ik goed. Het is ook gewoon waar, ik weet het. Maar hoe verander je dat? Egelviva, hoe heb je de controle leren loslaten? Kun je een voorbeeld geven? (Misschien moeilijk.)
MizzK, bedankt voor de tips. Ben benieuwd naar dat boek!
vrijdag 16 september 2011 om 13:24
Lees je vraag en inderdaad het is een moeilijke
Ik ga er even op broeden vandaag en je zeker antwoord geven, is wel goede uitdaging voor mij. Om niet alleen te constateren dat het inderdaad veranderd is (ergens in mij) maar ook hoe dat verlopen is en of ik iemand anders (jou) er misschien mee op weg kan helpen.
Ik ga er even op broeden vandaag en je zeker antwoord geven, is wel goede uitdaging voor mij. Om niet alleen te constateren dat het inderdaad veranderd is (ergens in mij) maar ook hoe dat verlopen is en of ik iemand anders (jou) er misschien mee op weg kan helpen.
dinsdag 20 september 2011 om 17:07
Kleine tip: neem even pauze van het solliciteren en kijk goed naar jezelf. Probeer je kwaliteiten en je talenten te zien en dan weer solliciteren wanneer je je wat zekerder voelt. Als je onzeker op een sollicitatiegesprek komt straal je dat uit, en de kans is groot dat je niet wordt aangenomen wat het alleen maar erger maakt.
Neem even pauze en denk even alleen aan jezelf.
Neem even pauze en denk even alleen aan jezelf.
woensdag 21 september 2011 om 15:56
Carolien, erg herkenbaar! Heb je eens gedacht aan een therapievorm die minder gericht is op het praten en denken? Ik wil er niet teveel over kwijt ivm herkenbaarheid, maar mijn ervaring is dat juist als je een denker bent een wat meer 'praktijk gerichte' (voelen (écht voelen) en ervaren) therapie nuttiger kan zijn. Het kan je wat meer 'uit je hoofd' halen waardoor je beter kan kijken naar de gedachtenpatronen die je in de loop der jaren hebt ontwikkeld.
Veel succes in ieder geval!
Veel succes in ieder geval!
donderdag 22 september 2011 om 08:22
Ik herken je erg in je verhaal..
De controle die je zo hard probeerd vast te houden,die onzekerheid,bang wat mensen van je vinden etc.
Ook ik ben tegen ad,maar ik ga het denk ik wel proberen om wat meer rust in mn koppie te krijgen en de scherpe randjes eraf te halen zodat de dingen die ik moet doen ook wat makkelijker zullen zijn.
Ik weet niet zo goed wat voor tips ik je kan geven,behalve dat je er mag zijn en aan jezelf moet denken.
Vanaf hier een dikke knuf
De controle die je zo hard probeerd vast te houden,die onzekerheid,bang wat mensen van je vinden etc.
Ook ik ben tegen ad,maar ik ga het denk ik wel proberen om wat meer rust in mn koppie te krijgen en de scherpe randjes eraf te halen zodat de dingen die ik moet doen ook wat makkelijker zullen zijn.
Ik weet niet zo goed wat voor tips ik je kan geven,behalve dat je er mag zijn en aan jezelf moet denken.
Vanaf hier een dikke knuf
