Sabbatical, parttime of anders?

Tja, ik raad je toch aan om je ziek te melden. En dan bij re-integratie 'tweede spoor' (=outplacement) voorstellen.



En zeker NIET parttime gaan werken of volledig ontslag nemen in je huidige situatie. Als je nu helemaal instort, dan verspeel je allerlei sociale zekerheidsrechten.

Zelf zou ik gaan voor parttime, dan houd je een inkomen en ben je ook verzekerd enzo.

Daarnaast heb je dan nog genoeg tijd om iets leuk voor jezelf te doen ofzo.

Als eerste, wat vervelend voor je!



Met je werkgever je probleem voorleggen.. misschien kun je een paar weken in de ziektewet en samen met een arbo arts kijken wat voor jou het beste is?



Succes

Op zich hoeft er toch geen stigma te zitten op een sabbatical. Ik ben ook van plan onbetaald verlof aan te vragen, maar puur omdat er meer dingen in het leven zijn die ik wil doen dan 60 uur per week werken, hoe leuk ik mijn werk ook -meestal- vind.



Heb je dingen die je graag met je vrije tijd zou willen doen? Wat je eruit kunt halen hangt denk ik vooral van jezelf af, zou geen enorme verwachtingen of plannen gaan creeeren, meer aan de dingen toe komen waar je nu niet aan toe komt. Misschien wat reizen, een hobby, wat meer tijd voor familie en vrienden, gewoon wat meer rustig aan uitgebreid ontbijten, krantje lezen, uitgebreid koken, dat soort dingen. Met jouw achtergrond zou ik vooral niet al te diepgravende dingen gaan doen, of vage alternatieve therapie-achtige toestanden (anders dan van je psycholoog dus) of retraites oid.

Ik denk niet dat je je teveel moet focussen op 'je probleem oplossen'. Als je in een crisis zit is dat meestal geen goede tijd om drastische beslissingen te nemen. Mijn ervaring is dat een tijdje de druk van jezelf afhalen (niet hoeven werken, maar ook jezelf geen enorme verwachtingen/taken opleggen) veel beter werkt om weer een beetje gevoel van richting te krijgen.



Ik zou zelf dat sabbatical zo laten, er lekker van genieten -en je er vooral niet schuldig over te voelen, dat zou een beetje dom zijn-, en maar te zien waar het schip strandt. Je kunt niet voorspellen of je problemen opgelost zijn daarna, of wie weet het leven wel weer een nieuwe uitdaging ergens creeert -heeft't een handje van. Misschien is part time op den duur wel beter, misschien ga je straks weer fluitend naar je werk, misschien kom je over een paar maanden de baan van je leven tegen, maar nu is even niet de tijd daarover te beslissen.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo verbaasd dat je werkgever accoord gaat met 6 maanden onbetaald verlof. Dat is nl veel aantrekkelijker dan een werkende werknemer die zich wellicht ziek gaat melden vanwege psychische klachten...

Als je "gewoon" je werk niet meer leuk vond en "gewoon" geen zin had om nu te gaan solliciteren, zou ik zeggen, dat een sabbatical een goed idee kon zijn.



Maar bij jou speelt wel meer, oa een complex PTSS. Ik krijg het gevoel dat je nu misschien te snel een beslissing neemt, een soort paniekvoetbal, een vlucht. En het is geen kleine beslissing. En ook niet een beslissing waar je makkelijk op terug kunt komen. Want je werkgever zal iets gaan regelen voor jouw werkzaamheden, misschien een tijdelijk iemand aannemen. En daar kan hij dan niet zomaar vanaf, als jij toch eerder wil werken. En wat als je je straks toch ziek wilt/moet melden?



Ik snap dat je NU een einde wilt maken aan een situatie die je niet wilt, of niet meer aankunt, maar ik heb het gevoel dat je nu erg in de war bent en niet een toch vrij vergaande beslissing moet nemen. Ik zou daar in ieder geval mee wachten, totdat je hierover met je psycholoog hebt kunnen praten.



In de tussentijd zou ik de sabbaticalaanvraag intrekken en toch eens met de bedrijfsarts gaan praten. Ik kan niet beoordelen of je nu arbeidsongeschikt bent, maar hij/zij wel. Ben je daar al wel eens geweest? Als je een goede hebt, zou die je juist ook erg kunnen helpen. Het hoeft echt niet zo negatief te zijn! Ipv een extra last, kan het ook hulp opleveren.



Trouwens, als je een sabbatical neemt, zal in sollicitatiegesprekken ook gevraagd worden naar het hoe en waarom. En in sollicitatiegesprekken mag niet gevraagd worden naar ziekteverzuim en gezondheid, dus ook wat dat betreft maak je het jezelf denk ik niet makkelijker.



Heel veel sterkte!

Je huisarts kan niet beslissen of je arbeidsongeschikt bent (dat wil zeggen, dat kan ie natuurlijk wel, maar dat heeft geen geldigheid tov van UWV en werkgever. Klinkt misschien raar, maar zo werkt het nou eenmaal. Bedrijfsarts kan dat wel.

Persoonlijk zoo ik het 'zonde' vinden als je al je spaargeld op zou maken aan een sabbatical, die je neemt omdat het eigenlijk niet meer gaat. Dan ben je nl gewoon (tijdelijk en eventueel gedeeltelijk) arbeidsongeschikt. Je schrijft dat je al onder behandeling bent, dus je doet er zelf al vanalles aan om beter te worden, je wilt niet alleen maar onder een deken kruipen en daar blijven.



Ik ben zelf ook een paar maanden 50% uit de running geweest, en ik heb helemaal geen stigma ervaren. Ik ben er zelf altijd vrij open over geweest, en dan vinden anderen het ook niet raar. Ik vond het trouwens zelf wel fijn dat ik wel ben blijven werken, dat houdt je in het ritme en voorkomt een drempel om terug te gaan. Ik zou dat ook zeker aanraden, zolang het niet het werk zelf is dat het grootste probleem is (bv ernstig arbeidsconflict of ongezonde wwrkomstandigheden).



Ik zou eerlijk gezegd niet zomaar een sabbatical nemen voordat je dat met je therapeut hebt besproken. Die kan wellicht ook al een inschatting maken of hij vindt dat je 'gewoon vrij' wilt, of dat je praktisch gezien eigenlijk arbeidsongeschikt bent.

Geen sabatical opnemen als je eigenlijk ziek bent en niet kunt werken. Dat gaat je veel geld kosten en je weet niet in welke omstandigheden je nog terecht kunt komen dat je een spaarpotje nodig hebt.

Maar vooral; wacht met iets beslissen tot je therapeut terug is. Je kunt er spijt van krijgen van wat je in 'paniekvoetbal' gedaan hebt en dat is moeilijk terug te draaien.

Jacomijn - wanneer je voor jezelf een scheidingslijn kunt maken tussen "oprecht ziek zijn" en "gewoon uitgeblust voelen", dan kun je ook een goede keus maken tussen "ziek melden en "een sabbatical nemen". Ik heb ooit voor mezelf ook de keus gemaakt en ik heb onbetaald verlof opgenomen. Ik wilde ook niet "in de ziektewet verdwijnen en een stigma oplopen". Ik heb drie maanden niet gewerkt en ook geen plannen gemaakt. Gewoon de dag nemen, zoals die kwam. En ik kan je zeggen dat dit, voor mij, het beste besluit is geweest - die ik ooit voor mezelf (en mijn omgeving) heb genomen. Als tweede heb ik besloten om een dag minder te gaan werken en heb mijn contract hierop laten aanpassen. Overbodig gezegd, heb je voor deze zaken de medewerking van je werkgever nodig en moet je je dit financieel kunnen veroorloven.

Toch nog even een toevoeging. Wanneer je je ziek meldt, dan blijf je contact (moeten) houden met een bedrijfsarts of iets dergelijks. Je moet dan "verantwoording afleggen en de re-integratie blijft een terugkerend fenomeen". Wanneer je onbetaald verlof neemt, dan heb je alle tijd voor jezelf - wat ook meer rust in je hoofd kan geven.

Over de vertrouwelijkheid van wat je bespreekt met de bedrijfsarts:

De bedrijfsarts beoordeelt of je met je ziekte/gebrek aan het werk kunt. Hij kijkt wel werk je wel of niet kunt doen en welke aanpassingen evt nodig zijn. Dat rapporteert hij aan de werkgever. Bv: kan 50% van de werktijdfactor werken in de eigen functie, of kan 100% werken maar niet die en die aspecten van de eigen functie, of kan niet zwaarder tillen dan 10 kg, of kan eigen functie 100% verrichten indien een aangepaste stoel wordt aangeschaft e.d. Ook zal de bedrijfsarts een inschatting geven van het verdere verloop wanneer hij dat kan. De bedrijfsarts heeft een medische beroepsgeheim, hij mag dus geen medische info geven aan de werkgever zonder jouw toestemming. Ook om info op te vragen bij bv een specialist of een psycholoog moet hij eerst jouw schriftelijke toestemming krijgen.



Als je je hierover zorgen maakt, bespreek dat dan ook expliciet met de bedrijfsarts. Dat is echt niet vreemd. Juist met psychische problemen ligt dit natuurlijk vaak gevoelig. Als je last hebt van je knie, heb je er waarschijnlijk niet zoveel problemen mee dat je werkgever weet wat er aan de hand is, maar met psychische problemen is het natuurlijk veel privacygevoeliger. Ik kan me in dit geval voorstellen dat de bedrijfsarts bv wel meldt dat je psychische problemen hebt en dat je daarvoor therapie krijgt, maar niet welke gebeurtenissen hebben geleid tot de problemen (tenzij deze met het werk te maken zouden hebben). Dat hoeft de werkgever ook helemaal niet te weten, De werkgever moet weten wat jij wel en niet kunt en wat jullie samen kunnen doen om je zo goed mogelijk aan het werk te houden (als je niet arbeidsongeschikt bent), of om je zo snel mogelijk weer volledig aan het werk te krijgen. Jij moet daarvoor je best doen en je werkgever ook.



En je hoeft trouwens ook niet alles aan de bedrijfsarts te vertellen. Je moet natuurlijk wel voldoende info verschaffen zodat hij kan bepalen of je arbeidsongeschikt bent, wat je mogelijkheiden en beperkingen zijn etc, maar hij behandelt jou niet. Je kunt bv aangeven dat je door meerdere trauma's in het verleden een PTSS hebt, dat je recent ook dingen hebt meegemaakt en dat je onder behandeling bent van een psycholoog. Je hoeft niet te vertellen welke specifieke trauma's jij hebt meegemaakt en daarover uit te wijden. Maar bv wel welke klachten je ervaart, de ernst van deze klachten, of de problemen werkgerelateerd zijn of niet, hoe lang je deze klachten al hebt, enz.



Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen geruststellen. En als je therapeut heeft aangegeven, dat je ook buiten afspraken om kunt bellen en je voelt dat je daaraan nu behoefte hebt: doen! Als het echt niet uitkomt, dan geeft hij dat wel aan en kunnen jullie een alternatief afspreken.



En heb je je sabbaticalaanvraag ingetrokken? Als je dat wilt doen, zou ik er niet mee wachten. Geef gewoon aan, dat je bang bent dat je dat misschien te snel hebt gedaan en er nog even goed aan na wilt denken. En bevestig in ieder geval schriftelijk dat je deze intrekt.

Nog een praktische tip: als je erg op ziet tegen een bezoek aan de bedrijfsarts, vind je het misschien fijn om iemand mee te nemen die je vertrouwt? Als dat zo is, geef dan van tevoren aan dat je het moeilijk vindt en dat je je meer op je gemak zult voelen als persoon X mee kan komen en vraag of de bedrijfsarts dat goed vindt. Ik weet natuurlijk niet hoe jouw bedrijfsarts hier tegenover staat, maar mijn ervaringen (vanuit P&O werkervaring en prive) zijn tot nu toe positief hiermee!

Dit is een oud topic, maar hoe is t afgelopen to???



Ik zit nu in eenzelfde soort situatie en ben aan t nadenken over wat ik wil. Wat heb je gedaan to?? En hoe gaat t nu met je?