![](/styles/viva/public/images/pijler_images/150x150rounded/icons-150x150-relaties-01.png)
Ik overweeg een scheiding
maandag 11 februari 2019 16:11
Hey allemaal,
ik ben sinds mijn 16de met dezelfde man samen. Inmiddels al 10 jaar waarvan 5 getrouwd. Ik heb er nooit moeite mee gehad dat ik ''maar'' 1 echte relatie heb gehad. Ik was hier altijd trots op en vond mezelf bij een van de gelukkigen horen - geen date rampen, geen drama met foute mannen.
Mijn man is uiteraard niet perfect, maar hij zou wel altijd voor de volle 200% voor ons gaan. Een toekomst zonder mij is gewoon geen optie voor hem.
De afgelopen 3 jaar ben ik mijn hele leven wat meer gaan evalueren (werk, familie, vrienden, uiteindelijk ook mijn relatie). Ik vraag me steeds meer af of dit ''het is''. Ons huwelijk bedoel ik dan.
Er zijn veel verschillen tussen ons. We delen weinig tot geen interesses met elkaar en we zijn gewoon totaal andere mensen. Dit heeft altijd gewerkt op zich, maar ik denk dat we stiekem ook veel door de vingers hebben gezien.
Om een voorbeeld te geven; hij heeft totaal geen behoefte aan affectie, is absoluut geen knuffelaar. Ik aan de andere kant, heb dit héél erg nodig. Het ergste vind ik als ik hem gewoon letterlijk vraag om me vast te pakken, hij dit gewoon niet doet. Dit is best pijnlijk voor mij. Seks staat ook al lang op een extreem laag pitje, wat ook mij erg onzeker maakt.
Verder ben ik een avontuurlijk persoon die constant op zoek is naar spanning en dit ook simpelweg nodig heeft. Hij is een serieus iemand met een structureel leven. Hij heeft laatst zelfs letterlijk toegegeven dat seks niet in zijn schema zit en het daarom niet gebeurd... Ik als avontuurlijk persoon denk dan ''hoezo moet je dat in godsnaam kunnen inplannen, je wilt me of je wilt me niet... '' Niet dat ik iets mis vind met geplande seks, ik hoor dat veel koppels dat doen, zeker als er kinderen zijn (hebben wij niet trouwens). Maar waarom word het dan niet gepland? Plan het dan als je dat nodig hebt, denk ik dan. Maar dit gebeurd niet, dus het is niet belangrijk voor hem, ondanks eindeloze gesprekken hierover.
Er zijn voor de rest ook kleine dingetjes waaraan ik me regelmatig gestoord heb. Zijn chagrijnigheid op sommige momenten bijvoorbeeld. Nu hebben veel mannen daar wel een handje van weg en ik kan het wel met een korrel zout nemen meestal, maar mijn onbegrip ervoor blijft stiekem toch bestaan. Vooral omdat ik zelf een behoorlijk 'chill'' persoon ben. Ik ben helemaal niet zo moeilijk... En dan vraag ik me af waar ik zulke reacties aan verdient heb.
Ik ben ook veel bezig met mijn hobbies, waaraan ik veel plezier beleef. Dit heeft hij ook altijd gedaan maar daar is hij wegens te veel te doen mee gestopt. Omdat hij zijn eigen ding had, ben ik ook mijn eigen ding gaan creeëren, waar ik nu dus heel veel plezier aan heb. Ook dit kan hij niet goed begrijpen. Hij reageert steeds teleurgesteld en chagrijnig als ik ''weer'' weg ben. Dit terwiijl het het merendeel van ons leven andersom was.... Wederom onbegrip naar mij toe.
Ik overweeg door dit alles bij elkaar serieus een scheiding. Het lijkt zo een verademing om mijn eigen plek te hebben, niet met iemand rekening te hoeven houden, geen schuldgevoelens te ervaren als ik weer eens lang met mijn eigen projectjes bezig ben etc...
Ik zoek eigenlijk vrouwen met een soortgelijke situatie. Dus, een langdurige relatie met een man die op zich gewoon een goede persoon is, waarmee je relatie niet verschrikkelijk is, maar je toch het idee hebt dat je meer verdient... ?
PS hij weet dit alles gewoon, ik spreek er heel vaak over. Hij begrijpt niet waarom ik ons zou willen opgeven. Uit elkaar gaan zou zeker niet van een leien dakje lopen, maar misschien is het toch beter voor mij... Geen idee.
Het duurt nog lang voordat ik dit definitief kan besluiten in ieder geval...
Op dit moment ben ik al weken diep ongelukkig. Heb geen idee wat ik moet doen.
Bedankt alvast
ik ben sinds mijn 16de met dezelfde man samen. Inmiddels al 10 jaar waarvan 5 getrouwd. Ik heb er nooit moeite mee gehad dat ik ''maar'' 1 echte relatie heb gehad. Ik was hier altijd trots op en vond mezelf bij een van de gelukkigen horen - geen date rampen, geen drama met foute mannen.
Mijn man is uiteraard niet perfect, maar hij zou wel altijd voor de volle 200% voor ons gaan. Een toekomst zonder mij is gewoon geen optie voor hem.
De afgelopen 3 jaar ben ik mijn hele leven wat meer gaan evalueren (werk, familie, vrienden, uiteindelijk ook mijn relatie). Ik vraag me steeds meer af of dit ''het is''. Ons huwelijk bedoel ik dan.
Er zijn veel verschillen tussen ons. We delen weinig tot geen interesses met elkaar en we zijn gewoon totaal andere mensen. Dit heeft altijd gewerkt op zich, maar ik denk dat we stiekem ook veel door de vingers hebben gezien.
Om een voorbeeld te geven; hij heeft totaal geen behoefte aan affectie, is absoluut geen knuffelaar. Ik aan de andere kant, heb dit héél erg nodig. Het ergste vind ik als ik hem gewoon letterlijk vraag om me vast te pakken, hij dit gewoon niet doet. Dit is best pijnlijk voor mij. Seks staat ook al lang op een extreem laag pitje, wat ook mij erg onzeker maakt.
Verder ben ik een avontuurlijk persoon die constant op zoek is naar spanning en dit ook simpelweg nodig heeft. Hij is een serieus iemand met een structureel leven. Hij heeft laatst zelfs letterlijk toegegeven dat seks niet in zijn schema zit en het daarom niet gebeurd... Ik als avontuurlijk persoon denk dan ''hoezo moet je dat in godsnaam kunnen inplannen, je wilt me of je wilt me niet... '' Niet dat ik iets mis vind met geplande seks, ik hoor dat veel koppels dat doen, zeker als er kinderen zijn (hebben wij niet trouwens). Maar waarom word het dan niet gepland? Plan het dan als je dat nodig hebt, denk ik dan. Maar dit gebeurd niet, dus het is niet belangrijk voor hem, ondanks eindeloze gesprekken hierover.
Er zijn voor de rest ook kleine dingetjes waaraan ik me regelmatig gestoord heb. Zijn chagrijnigheid op sommige momenten bijvoorbeeld. Nu hebben veel mannen daar wel een handje van weg en ik kan het wel met een korrel zout nemen meestal, maar mijn onbegrip ervoor blijft stiekem toch bestaan. Vooral omdat ik zelf een behoorlijk 'chill'' persoon ben. Ik ben helemaal niet zo moeilijk... En dan vraag ik me af waar ik zulke reacties aan verdient heb.
Ik ben ook veel bezig met mijn hobbies, waaraan ik veel plezier beleef. Dit heeft hij ook altijd gedaan maar daar is hij wegens te veel te doen mee gestopt. Omdat hij zijn eigen ding had, ben ik ook mijn eigen ding gaan creeëren, waar ik nu dus heel veel plezier aan heb. Ook dit kan hij niet goed begrijpen. Hij reageert steeds teleurgesteld en chagrijnig als ik ''weer'' weg ben. Dit terwiijl het het merendeel van ons leven andersom was.... Wederom onbegrip naar mij toe.
Ik overweeg door dit alles bij elkaar serieus een scheiding. Het lijkt zo een verademing om mijn eigen plek te hebben, niet met iemand rekening te hoeven houden, geen schuldgevoelens te ervaren als ik weer eens lang met mijn eigen projectjes bezig ben etc...
Ik zoek eigenlijk vrouwen met een soortgelijke situatie. Dus, een langdurige relatie met een man die op zich gewoon een goede persoon is, waarmee je relatie niet verschrikkelijk is, maar je toch het idee hebt dat je meer verdient... ?
PS hij weet dit alles gewoon, ik spreek er heel vaak over. Hij begrijpt niet waarom ik ons zou willen opgeven. Uit elkaar gaan zou zeker niet van een leien dakje lopen, maar misschien is het toch beter voor mij... Geen idee.
Het duurt nog lang voordat ik dit definitief kan besluiten in ieder geval...
Op dit moment ben ik al weken diep ongelukkig. Heb geen idee wat ik moet doen.
Bedankt alvast
![Smile :)](./../../../smilies/smile.gif)
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
maandag 11 februari 2019 16:25
Zo denk ik er zelf ook over. Beter nu dan later. Maar het is ons schijnbaar aardig gelukt om het heel wat jaren leuk te hebben. En een scheiding is niet zonder gevolgen en pijn.
Wat als ik de verkeerde beslissing maak?
Vandaar dat ik zocht naar ervaringsdeskundigen..
maandag 11 februari 2019 16:27
Tussen je 16e en je 26ste verandert er nogal veel in je leven. Waarom blijven 'gokken' op iets wat je 10 jaar geleden heel gelukkig maakte? Blijf je ook de Lotto spelen met dezelfde getallen als waar je 10 jaar geleden de hoofdprijs mee won?moonbeam_ schreef: ↑11-02-2019 16:25Zo denk ik er zelf ook over. Beter nu dan later. Maar het is ons schijnbaar aardig gelukt om het heel wat jaren leuk te hebben. En een scheiding is niet zonder gevolgen en pijn.
Wat als ik de verkeerde beslissing maak?
Vandaar dat ik zocht naar ervaringsdeskundigen..
maandag 11 februari 2019 16:29
Heb je een goede vriendin in je omgeving om mee te praten? Eindeloze gesprekken met je man heb je al gehad en die hebben jullie relatie kennelijk niet verbeterd.
Zo te lezen zijn jullie heel erg verschillend. Jullie delen een huishouden, meer niet. Voor mij zou dat niet genoeg zijn.
Voor een echtscheiding hoef je overigens helemaal geen reden op te geven. Je hoeft ook alle nieuwsgierige vragen niet te beantwoorden van anderen daarover. Je mag gewoon doen wat je zelf wilt.
Zo te lezen zijn jullie heel erg verschillend. Jullie delen een huishouden, meer niet. Voor mij zou dat niet genoeg zijn.
Voor een echtscheiding hoef je overigens helemaal geen reden op te geven. Je hoeft ook alle nieuwsgierige vragen niet te beantwoorden van anderen daarover. Je mag gewoon doen wat je zelf wilt.
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
maandag 11 februari 2019 16:29
26 en nu al een totaal uitgebluste relatie waarbij je elk je eigen kant op gaat?
Dat wil je toch niet voor de komende 50 à 60 jaar?
Als er geen kinderen zijn ... Rennen!
En vooral zorgen dat je nu niet onverwacht toch zwanger raakt.
Hij kan het best spijtig vinden.
Het is ook spijtig dat een relatie van 10 jaar strandt.
Maar het werkt gewoon niet meer.
Beter er dan nu mee kappen dan straks over 10 of 20 jaar.
Dat wil je toch niet voor de komende 50 à 60 jaar?
Als er geen kinderen zijn ... Rennen!
En vooral zorgen dat je nu niet onverwacht toch zwanger raakt.
Hij kan het best spijtig vinden.
Het is ook spijtig dat een relatie van 10 jaar strandt.
Maar het werkt gewoon niet meer.
Beter er dan nu mee kappen dan straks over 10 of 20 jaar.
maandag 11 februari 2019 16:29
Je schrijft hier natuurlijk wat er allemaal mis is met de relatie en als je het zo hoort, klinkt het vrij negatief, maar ik ga ervan uit dat er ook positieve dingen zijn. Anders was de keuze om weg te gaan niet heel moeilijk.
Het is natuurlijk makkelijk gezegd dat je weg moet gaan, maar besef dat het gras altijd groener is aan de overkant. De volgende partner die je tegenkomt, zal ook niet perfect zijn en na verloop van tijd ken je die persoon ook door en door en is het misschien ook weer wat saaier. Alleen jij kunt de overweging maken of deze relatie nog waard is om moeite in te stoppen. Misschien is relatietherapie wel iets voor jullie?
Het is natuurlijk makkelijk gezegd dat je weg moet gaan, maar besef dat het gras altijd groener is aan de overkant. De volgende partner die je tegenkomt, zal ook niet perfect zijn en na verloop van tijd ken je die persoon ook door en door en is het misschien ook weer wat saaier. Alleen jij kunt de overweging maken of deze relatie nog waard is om moeite in te stoppen. Misschien is relatietherapie wel iets voor jullie?
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
maandag 11 februari 2019 16:30
Dat 'stiefbroer' een metafoor is?
Overigens komen er niet zomaar automatisch kinderen hoor, dat beslis je zelf, of niet.
TO: ik kreeg kippenvel toen ik las: zelfs als ik het vraag krijg ik geen knuffel. Ik heb in dezelfde situatie gezeten en ben gescheiden nu ruim 15 jaar geleden.
Heerlijk mijn huis voor mezelf, doen waar ik zin in heb.. waar wacht je nog op? Hij zal niet gaan veranderen, jij ook niet...
Sterkte!
ps: ik was wel wat ouder, had wel vriendjes gehad voor ik trouwde maar was wel erg jong, begin twintig toen ik trouwde. Geen dag spijt gehad van mijn scheiding, echt niet.
anoniem_648f5a0e87365 wijzigde dit bericht op 11-02-2019 16:33
Reden: ps
Reden: ps
14.48% gewijzigd
maandag 11 februari 2019 16:31
Jullie waren pubers toen jullie elkaar leerden kennen. Dan ben je een heel ander persoon dan nu. Jullie zijn uit elkaar gegroeid en dat is geen schande.
Als je niet gaat scheiden blijf je twijfelen, zit je straks met kinderen en wil je toch alsnog scheiden. Maar dat doe je dan weer niet ivm de kinderen. Zo is er altijd een reden om het niet te doen
Aan jou de keuze of je je leven zo wilt laten voortduren met de eeuwige twijfel. Of je maakt nu een keuze en ziet wel hoe dat zich ontwikkeld. Je kunt beter spijt hebben van iets wat je wel hebt gedaan, dan wat je niet hebt gedaan.
Laat je niet leiden door wat als...
Dat hij niet wil zeiden, zegt niet dat je niet kan scheiden. Tuurlijk is een scheiding pijnlijk, maar die pijn is geen reden om het te laten.
Belangrijkste vraag. Wil jij oud worden in deze relatie?
Als je niet gaat scheiden blijf je twijfelen, zit je straks met kinderen en wil je toch alsnog scheiden. Maar dat doe je dan weer niet ivm de kinderen. Zo is er altijd een reden om het niet te doen
Aan jou de keuze of je je leven zo wilt laten voortduren met de eeuwige twijfel. Of je maakt nu een keuze en ziet wel hoe dat zich ontwikkeld. Je kunt beter spijt hebben van iets wat je wel hebt gedaan, dan wat je niet hebt gedaan.
Laat je niet leiden door wat als...
Dat hij niet wil zeiden, zegt niet dat je niet kan scheiden. Tuurlijk is een scheiding pijnlijk, maar die pijn is geen reden om het te laten.
Belangrijkste vraag. Wil jij oud worden in deze relatie?
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
maandag 11 februari 2019 16:33
Zeker als die toekomst statistisch gezien nog minstens 55 jaar beslaat.
Dan is die 10 jaar daartegenover "niets".
Niet dat de hele relatie slecht is, maar jullie zijn elkaar gewoon ontgroeid.
Je hebt gesprekken geprobeerd met hem en dat werkt dus niet.
Dan rond je het vrij proper af (huis, eventuele huisdieren, verdeling meubels, ...) en ga je elk definitief je eigen kant op.
maandag 11 februari 2019 16:33
maandag 11 februari 2019 16:33
Je hebt de oplossing al vermeld. Langs de ene kant wil hij de relatie niet opgeven maar wil er ook niet aan werken.
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
maandag 11 februari 2019 16:35
Sinds wanneer is een gedeelde geschiedenis een reden (verplichting?) om ook een toekomst te delen?
En sinds wanneer maak je de geschiedenis kapot als je met het heden stopt?
Je bent pas 26 en klinkt als een uitgebluste veertiger. Wellicht waren de date-rampen en (foute) mannen niet zo'n slecht idee in je jonge jaren. Daarvan leer en ontwikkel je een stuk meer dan vanaf je tienertijd met dezelfde. Dus scheiden en opnieuw beginnen.
En sinds wanneer maak je de geschiedenis kapot als je met het heden stopt?
Je bent pas 26 en klinkt als een uitgebluste veertiger. Wellicht waren de date-rampen en (foute) mannen niet zo'n slecht idee in je jonge jaren. Daarvan leer en ontwikkel je een stuk meer dan vanaf je tienertijd met dezelfde. Dus scheiden en opnieuw beginnen.
![](https://forum.viva.nl/styles/viva/theme/images/placeholder.gif)
maandag 11 februari 2019 16:36