Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Ik overweeg een scheiding

11-02-2019 16:11 115 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hey allemaal,

ik ben sinds mijn 16de met dezelfde man samen. Inmiddels al 10 jaar waarvan 5 getrouwd. Ik heb er nooit moeite mee gehad dat ik ''maar'' 1 echte relatie heb gehad. Ik was hier altijd trots op en vond mezelf bij een van de gelukkigen horen - geen date rampen, geen drama met foute mannen.

Mijn man is uiteraard niet perfect, maar hij zou wel altijd voor de volle 200% voor ons gaan. Een toekomst zonder mij is gewoon geen optie voor hem.
De afgelopen 3 jaar ben ik mijn hele leven wat meer gaan evalueren (werk, familie, vrienden, uiteindelijk ook mijn relatie). Ik vraag me steeds meer af of dit ''het is''. Ons huwelijk bedoel ik dan.

Er zijn veel verschillen tussen ons. We delen weinig tot geen interesses met elkaar en we zijn gewoon totaal andere mensen. Dit heeft altijd gewerkt op zich, maar ik denk dat we stiekem ook veel door de vingers hebben gezien.

Om een voorbeeld te geven; hij heeft totaal geen behoefte aan affectie, is absoluut geen knuffelaar. Ik aan de andere kant, heb dit héél erg nodig. Het ergste vind ik als ik hem gewoon letterlijk vraag om me vast te pakken, hij dit gewoon niet doet. Dit is best pijnlijk voor mij. Seks staat ook al lang op een extreem laag pitje, wat ook mij erg onzeker maakt.

Verder ben ik een avontuurlijk persoon die constant op zoek is naar spanning en dit ook simpelweg nodig heeft. Hij is een serieus iemand met een structureel leven. Hij heeft laatst zelfs letterlijk toegegeven dat seks niet in zijn schema zit en het daarom niet gebeurd... Ik als avontuurlijk persoon denk dan ''hoezo moet je dat in godsnaam kunnen inplannen, je wilt me of je wilt me niet... '' Niet dat ik iets mis vind met geplande seks, ik hoor dat veel koppels dat doen, zeker als er kinderen zijn (hebben wij niet trouwens). Maar waarom word het dan niet gepland? Plan het dan als je dat nodig hebt, denk ik dan. Maar dit gebeurd niet, dus het is niet belangrijk voor hem, ondanks eindeloze gesprekken hierover.

Er zijn voor de rest ook kleine dingetjes waaraan ik me regelmatig gestoord heb. Zijn chagrijnigheid op sommige momenten bijvoorbeeld. Nu hebben veel mannen daar wel een handje van weg en ik kan het wel met een korrel zout nemen meestal, maar mijn onbegrip ervoor blijft stiekem toch bestaan. Vooral omdat ik zelf een behoorlijk 'chill'' persoon ben. Ik ben helemaal niet zo moeilijk... En dan vraag ik me af waar ik zulke reacties aan verdient heb.

Ik ben ook veel bezig met mijn hobbies, waaraan ik veel plezier beleef. Dit heeft hij ook altijd gedaan maar daar is hij wegens te veel te doen mee gestopt. Omdat hij zijn eigen ding had, ben ik ook mijn eigen ding gaan creeëren, waar ik nu dus heel veel plezier aan heb. Ook dit kan hij niet goed begrijpen. Hij reageert steeds teleurgesteld en chagrijnig als ik ''weer'' weg ben. Dit terwiijl het het merendeel van ons leven andersom was.... Wederom onbegrip naar mij toe.

Ik overweeg door dit alles bij elkaar serieus een scheiding. Het lijkt zo een verademing om mijn eigen plek te hebben, niet met iemand rekening te hoeven houden, geen schuldgevoelens te ervaren als ik weer eens lang met mijn eigen projectjes bezig ben etc...

Ik zoek eigenlijk vrouwen met een soortgelijke situatie. Dus, een langdurige relatie met een man die op zich gewoon een goede persoon is, waarmee je relatie niet verschrikkelijk is, maar je toch het idee hebt dat je meer verdient... ?

PS hij weet dit alles gewoon, ik spreek er heel vaak over. Hij begrijpt niet waarom ik ons zou willen opgeven. Uit elkaar gaan zou zeker niet van een leien dakje lopen, maar misschien is het toch beter voor mij... Geen idee.
Het duurt nog lang voordat ik dit definitief kan besluiten in ieder geval...
Op dit moment ben ik al weken diep ongelukkig. Heb geen idee wat ik moet doen.

Bedankt alvast :)
Alle reacties Link kopieren Quote
SweetFirefly schreef:
11-02-2019 20:44
"Wat als je de verkeerde beslissing maakt."

Die hebben jullie al gemaakt. Door zo piepjong te trouwen. Wat had dat destijds voor meerwaarde? Ja, als je nu gaat scheiden is dat een hoop gedoe. Jij verdrietig, hij verdrietig, omgeving die er ook wat van vindt. Soms moet je jezelf op de eerste plaats zetten. Jij bent niet happy, hebt dat ook aangegeven. Er veranderd weinig. Scheiden kan voor jou een oplossing zijn. Misschien ga je wel helemaal los daarna. Misschien krijg je een nieuwe partner. Misschien wordt je verlaten. Kortom, het kan alle kanten op. Je weet wat je achterlaat, je weet niet wat gaat komen. Je echter pas 26. Waarschijnlijk is je man ook rond die leeftijd. Jong genoeg om opnieuw te beginnen. Besef dat hem verscheurd zien worden door de scheiding jou ook gaat raken. Dat is niet makkelijk. Ik wens je veel wijsheid.
Ik besef maar al te goed dat het hem gaat raken. Dat doet het nu al. Hij is zo gekwetst. Dit is gewoon voor niemand leuk.

Ik haat het om de oorzaak te zijn van dit alles. Al erkent hij zijn aandeel ook gewoon. Hij geeft toe dat hij mij behoorlijk voor lief heeft genomen. Ik zou het graag nog een kans geven, en dat wil hij ook. Alleen geloof ik er weinig in helaas. Hij belooft me dat ik gelukkig kan zijn met hem en wilt een kans om dit te bewijzen. Die gun ik hem wel maar het is zo moeilijk om te focussen op het positieve nu. Ik heb er in mijn hoofd al een punt achter gezet, en nu pas krijg ik de belofte dat er dingen zullen veranderen. Het lijkt voor mij too little too late...
ik vind dat hij als persoon deze kans verdient, maar dan moet ik ook aan het werk. Dan moet ik hem die ook eerlijk geven. En daar heb ik nu moeite mee.

En inderdaad, het gras lijkt groener. Ik heb soms het idee dat ik zo enorm vrij zal zijn als ik alleen ben, maar is dat wel zo? We hebben geen ‘dominantie’ naar elkaar toe, integendeel. We hebben elkaar altijd vrij gelaten.
Ik kan gewoon op stap als ik daar zin in heb en hij ook.

Wat betreft mijn hobbies vertelde hij me vandaag dat hij meermaals overdreven gereageerd heeft (over het feit dat ik er zogenaamd nooit ben). Dat vond ik een fijne gedachte, dat ik dit wel zonder schuldgevoel zou kunnen blijven doen.

Het blijft moeilijk en alleen ik Jan beslissen. Maar het is fijn om andere inzichten te lezen soms.

PS voor de nieuwsgierigen, ik heb gewoon gestudeerd op kamers. Ben met 20 afgestudeerd na een 3jarige bachelor opleiding in België. Heb een verjaardag laat in het jaar, dat verklaart de jonge start aan de studie. Is dat ook weer verhelderd ;)
Alle reacties Link kopieren Quote
waar gaan jullie aan werken, aan seks en knuffelen?
want nu gaat ie even een maandje proberen daar zin in te hebben, nou wat een feest....

je verdoet je tijd hoor
-Yeah, well, you know, that's just, like, your opinion, man.
Alle reacties Link kopieren Quote
SweetFirefly schreef:
11-02-2019 20:44
"Wat als je de verkeerde beslissing maakt."

Die hebben jullie al gemaakt. Door zo piepjong te trouwen. Wat had dat destijds voor meerwaarde?


Het is echt geen fout om zo jong te trouwen hoor, echt niet!
Als je je liefde hebt gevonden kan het de juiste keuze zijn.
Mijn lief en ik delen enkel veel dingen samen, komt ook omdat we echt verweven zijn, maar kwa hobby's zaten we destijds al aardig op 1 lijn.
Deden veel dingen samen en dat was/is heerlijk!

TO heeft niet de fout gemaakt om jong te trouwen, no way.
Wat ze enkel misschien niet heel slim heeft gedaan is om met een jongen te trouwen waarvan ze zo verschilde, waarmee ze niets kon delen.
Maar dat kan gebeuren hoe rot het nu ook is om hem los te laten.
Ondanks alles gaat ze hier sterker uitkomen en weet ze wat ze wil, nu misschien nog even niet omdat het een chaos in haar koppie zal zijn, maar als de rust is wedergekeerd en zij weer met de tietjes vooruit het leven tegemoetgaat weet zij wat ze wil.
Want van elke fout leren we :lightbulb:

Ik wens je sterkte met het nemen van je beslissing TO, maar ik denk echt dat jij in deze een goede keuze zal maken om te gaan scheiden.
Voor hem en voor jou. Jullie zullen beiden echt een andere partner gaan vinden die meer bij jullie zelf past. (waar is die knuffel emo?)
swinggirl wijzigde dit bericht op 12-02-2019 12:00
8.16% gewijzigd
Push me against the wall & kiss the hell out of me!
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik ben ook bang dat ik mijn tijd verdoe en ik begrijp dat mensen er zo op reageren. Ik blijf wispelturig, want ik weet dat het voor mij ook pijnlijk wordt. Ben ik wel gelukkigER als we uit elkaar zijn? Ligt het niet allemaal gewoon aan mij?
Na een openhartig gesprek met hem lijk ik weer meer opgeladen, lijk ik weer hoop te krijgen. Vandaar die eeuwige twijfel en inderdaad ook angst voor het onbekende.

Ik zou het zo erg vinden om na 3 maanden flink de bloemetjes buiten zetten te beseffen dat het eigenlijk heel leuk was om die zekerheid en geborgenheid met een lieve eerlijke man te hebben.

Langs de andere kant zal ik nooit weten wat ik gemist heb als ik blijf, zoals meermaals vermeld hier. Dat intrigeert mij ook, dat vrijgezelle leven, doen wat ik wil, geen verklaring te hoeven afleggen etc.

Hoewel dat nu ook wel gewoon meevalt, dat verklaring afleggen. Zoals ik al zei, we laten elkaar eigenlijk heel erg vrij in alles (mijn hobbies waren daar de laatste tijd een uitzondering op ja, .. maar ook dat heeft hij pas toegegeven, dat zijn reactie daarop niet ok was). Iemand reageerde dat je in het weekend niet per se heel andere dingen doet met een vriend dan zonder vriend, dat klopt. Zo is het bij ons ook altijd geweest. ''Jij doet wat je wilt, dan doe ik dat ook'' was altijd wat we zeiden tegen elkaar. Nooit jaloezie, nooit liegen tegen elkaar. Op heel veel vlakken is dit waar veel mensen van dromen, dat besef ik heel goed. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat dit het was en ik het niet beter kon treffen. Ineens ging die knop om, waarom weet ik niet precies.

Het klopt ook dat het minder moeilijk is om weg te gaan omdat er geen kinderen zijn, maar dat maakt het nog steeds niet gemakkelijk. Er is nog steeds familie langs beide kanten bij betrokken. Ik zou veel mensen pijn doen dus dit is niet iets wat ik zomaar kan belissen.
Ook komen die kinderen niet ineens uit de lucht vallen ; volgens mij beslis ik dat nog steeds zelf ;) En of ik überhaupt ooit al kinderen wil is nog maar de vraag. Maar dat is weer een andere discussie waar ik niet verder op in hoef te gaan.

Hoewel ik sceptisch blijf, wil ik ons graag de kans geven verbetering te brengen. Ik heb met hem en mezelf afgesproken dat dit ook gewoon de laatste kans is die ik kan geven. Misschien verdoe ik mijn tijd, maar ik moet iets doen. En ik doe het liever in de volgorde van proberen en daarna scheiden, dan andersom.

Bedankt voor alle reacties, aan sommigen heb ik veel gehad. Het zet je toch even weer met de voetjes op de grond. De belangrijkste persoon ben je altijd gewoon zelf, niet familie en niet eens je partner.
Alle reacties Link kopieren Quote
Heel goed dat je het op deze manier aanpakt.
Weggaan kan altijd nog. Ook al weet je in je achterhoofd dat je je tijd verdoet.
Het is het nemen van de tijd waard.
Je hebt geen haast. Weggaan gaat hoe dan ook pijn doet, zelfs als het je eigen beslissing is krijg je een tijd van rouw.
Afscheid nemen van alle jaren samen, van hem, en alles wat jullie lief is en was.
Veel sterkte de komende tijd, volg je hart.
Dan komt het altijd goed. :hug:
Swinggirl schreef:
12-02-2019 08:54
Het is echt geen fout om zo jong te trouwen hoor, echt niet!
Als je je liefde hebt gevonden kan het de juiste keuze zijn.
Mijn lief en ik delen enkel veel dingen samen, komt ook omdat we echt verweven zijn, maar kwa hobby's zaten we destijds al aardig op 1 lijn.
Deden veel dingen samen en dat was/is heerlijk!

TO heeft niet de fout gemaakt om jong te trouwen, no way.
Wat ze enkel misschien niet heel slim heeft gedaan is om met een jongen te trouwen waarvan ze zo verschilde, waarmee ze niets kon delen.
Maar dat kan gebeuren hoe rot het nu ook is om hem los te laten.
Ondanks alles gaat ze hier sterker uitkomen en weet ze wat ze wil, nu misschien nog even niet omdat het een chaos in haar koppie zal zijn, maar als de rust is wedergekeerd en zij weer met de tietjes vooruit het leven tegemoetgaat weet zij wat ze wil.
Want van elke fout leren we :lightbulb:

Ik wens je sterkte met het nemen van je beslissing TO, maar ik denk echt dat jij in deze een goede keuze zal maken om te gaan scheiden.
Voor hem en voor jou. Jullie zullen beiden echt een andere partner gaan vinden die meer bij jullie zelf past. (waar is die knuffel emo?)
Gedeelde hobby's is echt geen vereiste voor een gelukkig samenzijn. Mijn man en ik delen helemaal geen interesses qua sport en hobby's, maar dat hebben we ook helemaal niet nodig om ons samen te vermaken. Wij hebben niet zoveel nodig om het samen goed te hebben. Alleen al elkaars aanwezigheid is genoeg.

We zijn overigens wel positief en enthousiast over wat de ander doet. Dat is wel belangrijk.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik denk trouwens wel dat die twijfel die je nu al de hele tijd hebt en openlijk met je man bespreekt niet bijdraagt aan een fijne relatie. Hoe zou jij het vinden als je partner al 3 jaar lang twijfelt over jullie relatie? Dan denk je op een gegeven moment toch ook, 'maak eens een keuze mens'.

Ik snap dat het voor jou heel moeilijk is, maar wat je nu doet is ook niet leuk voor je partner. Zet voor jezelf eens op een rijtje wat jij belangrijk vindt en wat jij wil in het leven en bekijk dan hoe je relatie daar in past of op welke vlakken je relatie jou tegenhoudt.

Is relatietherapie een optie?
Alle reacties Link kopieren Quote
Heeft je man intussen al sex in zn agenda gezet, of blijft het nog even bij woorden?
Dat hij geen seks wil is denk ik wel een van de belangrijkste issues die jullie hebben. Jullie zijn niet compatibel op dat gebied, ook niet qua behoefte aan intimiteit.

Je kunt iemand niet dwingen hier meer behoefte aan te krijgen en als het nu al speelt, terwijl jullie nu geen kinderen hebben en nog zo jong zijn, dan kan het alleen maar erger worden.

Hij moet eigenlijk op zoek gaan naar iemand die ook aseksueel is en gereserveerd wat betreft intimiteit.

Jij gaat hiervan niet gelukkig worden.
Alle reacties Link kopieren Quote
Sla je vleugels uit! :)
Alle reacties Link kopieren Quote
chocolol schreef:
12-02-2019 12:43
Ik denk trouwens wel dat die twijfel die je nu al de hele tijd hebt en openlijk met je man bespreekt niet bijdraagt aan een fijne relatie. Hoe zou jij het vinden als je partner al 3 jaar lang twijfelt over jullie relatie? Dan denk je op een gegeven moment toch ook, 'maak eens een keuze mens'.

Ik snap dat het voor jou heel moeilijk is, maar wat je nu doet is ook niet leuk voor je partner. Zet voor jezelf eens op een rijtje wat jij belangrijk vindt en wat jij wil in het leven en bekijk dan hoe je relatie daar in past of op welke vlakken je relatie jou tegenhoudt.

Is relatietherapie een optie?
Als iemand al 3 jaar openlijk aan je twijfelt en je doet niks dan heb je zelf ook geen ballen. Hij hoeft niet te wachten op haar keuze, dat doet hij zelf.
Hallo?!
Alle reacties Link kopieren Quote
moonbeam_ schreef:
12-02-2019 09:40

Er is nog steeds familie langs beide kanten bij betrokken. Ik zou veel mensen pijn doen dus dit is niet iets wat ik zomaar kan belissen.
Bij elkaar blijven, omdat het anderen mensen pijn doet als je gaat scheiden is een hele slechte reden. Diezelfde mensen willen ook dat jullie gelukkig zijn en als dat niet samen is, dan beter apart. Neem deze reden dus niet mee in jouw overwegingen.

Je hebt dan wel een goed gesprek gehad zeg je, maar zijn er ook concrete afspraken gemaakt? Heeft hij seks weer in zijn planning gezet?
Alle reacties Link kopieren Quote
_Doortje_ schreef:
12-02-2019 14:57
Als iemand al 3 jaar openlijk aan je twijfelt en je doet niks dan heb je zelf ook geen ballen. Hij hoeft niet te wachten op haar keuze, dat doet hij zelf.

Maar haar man wil graag samen blijven, waarom zou hij dan de relatie verbreken? Ik denk alleen dat twijfels aan 1 kant de relatie minder fijn maakt, niet onleefbaar.
Alle reacties Link kopieren Quote
chocolol schreef:
12-02-2019 15:05
Maar haar man wil graag samen blijven, waarom zou hij dan de relatie verbreken? Ik denk alleen dat twijfels aan 1 kant de relatie minder fijn maakt, niet onleefbaar.
Omdat hij hopelijk ook nog iets van eigenwaarde heeft. Het is graag of niet. Het zou voor mij wel degelijk onleefbaar zijn als mijn partner zo zwaar en zo lang aan mij twijfelt en genoeg reden om dan zelf maar door te pakken.
Hallo?!
Alle reacties Link kopieren Quote
.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven