Werk & Studie
alle pijlers
Advies gevraagd
dinsdag 17 oktober 2017 om 15:06
Ik weet dat ik de enige ben die dit probleem kan oplossen en dat ik mezelf er toe moet zetten maar momenteel heb ik de kracht/het lef er nog niet voor. Ik hoop het van me af te kunnen schrijven en eventueel advies te krijgen.
Ik vraag te veel van mezelf en probeer anderen altijd tevreden te stellen. Ook wanneer dat ten koste gaat van mijzelf. Ik durf geen nee te zeggen en voel me altijd te verantwoordelijk, te toegewijd. Ik wil anderen niet teleurstellen.
Het resultaat? Ik ben zelf doodop en doodongelukkig.
Enige tijd geleden heeft mijn werkgever gevraagd of ik een groter contract wil, meer uren per week wil werken. Ik moest hier even over nadenken. Ik wist namelijk niet of ik dit wel wilde en of ik dat er überhaupt wel bij kon hebben. Ik ben namelijk gestart met bijscholing en volg een bijna voltijd opleiding.
Diep van binnen, wilde ik dit niet. Toch vond ik niet de juiste woorden om dat op een eerlijke manier kenbaar te maken. Mijn werkgever legde wat druk op mij. Ik voelde me gedwongen en heb uiteindelijk ingestemd. Mijn werkgever zat een beetje hoog, omdat zij dringend extra personeel nodig had maar de juiste mensen niet leek te vinden. Ook heb ik nog geen vastcontract, wat ik wel graag zou willen. Al enige tijd werk ik dus veel meer dan ik eigenlijk wil en aankan. Ik ben nou eenmaal niet iemand die dat snel laat merken en altijd positief blijft en dat ook uitstraalt. Van binnen voel ik me anders maar niemand schijnt dat door te hebben.
Ik probeerde het een kans te geven, door meer te werken maar na een tijd lukt het me niet. Ik vind het daardoor ook veel minder leuk om naar mijn werk toe te gaan en daar te zijn. Ik merk dat ik aan het eind van de week uitgeput ben en daardoor nauwelijks tijd heb voor mijn sociale leven. Mijn dierbaren merken dat ook. Ik ga nergens meer mee naar toe, ik wil niets meer. Ik wil alleen nog maar rusten en thuis blijven. Mijn nieuwe studie wordt daardoor ook minder leuk, terwijl ik er eerst veel meer motivatie voor had.
Ik zou willen dat ik het kon. Ik voel me toegewijd en bereidwillig om soms extra te helpen, maar elke week meer uur werken lukt me niet meer. Ik heb het gevoel dat ik mijn werkgever teleur stel wanneer ik dit aankaart of over begin. Ik raak er zo door gefrustreerd. Vandaag was ik een halve dag op werk en had ik zoiets van; wat doe ik hier? Het eist te veel van me. Alles is relatief, want in principe heb ik het er prima naar mijn zin maar op deze manier wil ik niet langer doorgaan.
En nu het probleem. Ik ben volwassen, kan communiceren maar toch lukt het me niet om dit door te geven aan mijn werkgever. Ik durf het niet, omdat ik bang ben haar teleur te stellen. Elke avond vertel ik mezelf; morgen ga ik het bespreken, desnoods stuur ik een email maar beiden lukt me niet.
Ik vraag te veel van mezelf en probeer anderen altijd tevreden te stellen. Ook wanneer dat ten koste gaat van mijzelf. Ik durf geen nee te zeggen en voel me altijd te verantwoordelijk, te toegewijd. Ik wil anderen niet teleurstellen.
Het resultaat? Ik ben zelf doodop en doodongelukkig.
Enige tijd geleden heeft mijn werkgever gevraagd of ik een groter contract wil, meer uren per week wil werken. Ik moest hier even over nadenken. Ik wist namelijk niet of ik dit wel wilde en of ik dat er überhaupt wel bij kon hebben. Ik ben namelijk gestart met bijscholing en volg een bijna voltijd opleiding.
Diep van binnen, wilde ik dit niet. Toch vond ik niet de juiste woorden om dat op een eerlijke manier kenbaar te maken. Mijn werkgever legde wat druk op mij. Ik voelde me gedwongen en heb uiteindelijk ingestemd. Mijn werkgever zat een beetje hoog, omdat zij dringend extra personeel nodig had maar de juiste mensen niet leek te vinden. Ook heb ik nog geen vastcontract, wat ik wel graag zou willen. Al enige tijd werk ik dus veel meer dan ik eigenlijk wil en aankan. Ik ben nou eenmaal niet iemand die dat snel laat merken en altijd positief blijft en dat ook uitstraalt. Van binnen voel ik me anders maar niemand schijnt dat door te hebben.
Ik probeerde het een kans te geven, door meer te werken maar na een tijd lukt het me niet. Ik vind het daardoor ook veel minder leuk om naar mijn werk toe te gaan en daar te zijn. Ik merk dat ik aan het eind van de week uitgeput ben en daardoor nauwelijks tijd heb voor mijn sociale leven. Mijn dierbaren merken dat ook. Ik ga nergens meer mee naar toe, ik wil niets meer. Ik wil alleen nog maar rusten en thuis blijven. Mijn nieuwe studie wordt daardoor ook minder leuk, terwijl ik er eerst veel meer motivatie voor had.
Ik zou willen dat ik het kon. Ik voel me toegewijd en bereidwillig om soms extra te helpen, maar elke week meer uur werken lukt me niet meer. Ik heb het gevoel dat ik mijn werkgever teleur stel wanneer ik dit aankaart of over begin. Ik raak er zo door gefrustreerd. Vandaag was ik een halve dag op werk en had ik zoiets van; wat doe ik hier? Het eist te veel van me. Alles is relatief, want in principe heb ik het er prima naar mijn zin maar op deze manier wil ik niet langer doorgaan.
En nu het probleem. Ik ben volwassen, kan communiceren maar toch lukt het me niet om dit door te geven aan mijn werkgever. Ik durf het niet, omdat ik bang ben haar teleur te stellen. Elke avond vertel ik mezelf; morgen ga ik het bespreken, desnoods stuur ik een email maar beiden lukt me niet.
dinsdag 17 oktober 2017 om 16:57
Ik herken het, moeite met teleur te stellen en die toewijding ook en daarom maar ten koste van jezelf iets doen wat je eigenlijk niet kunt/wilt doen. In de loop der jaren ben ik gelukkig beter geworden in het nee-zeggen, dat moest ook wel, anders nam ik echt te veel hooi op mijn vork!
Wat bij mij goed helpt is mijn gedachtegang uit te leggen aan de ander. Dat ik het echt heel erg vervelend vind, dat ik ermee zit, er flink over heb nagedacht en dat ik graag zou willen helpen, maar dat ik merk dat ik teveel van mezelf vraag en dus wel prioriteiten moet stellen. Vrijwel altijd heeft een ander daar begrip voor. Zo laat ik mijn loyaliteit zien (ik zeg niet zomaar nee), maar bescherm ik wel mijn grenzen.
Ik heb ook een bijbaan gehad waarbij ze weleens met onderbezetting kampten. Ik had hart voor de zaak, inderdaad die toewijding die jij ook noemt, dus ik vond het ook echt vervelend. Wat ik toen vaak gedaan heb, is ze vragen mee te denken: "Ik zou écht willen dat ik kon helpen, maar ik zit met mijn tentamens (bijvoorbeeld), hoe doen we dit?" Vaak bespraken we dan de planning en hielp ik ze uit de brand, in ruil voor een ander moment vrij, zodat ik toch de uren hield om te studeren. Heel fijn dus! Gelukkig had ik fijne leidinggevenden, die het beste met me voor hadden. Als je merkt dat ze jouw probleem niet zien als het hunne, maar hun probleem wel als het jouwe, dan weet je dat er iets niet klopt!
Tegenwoordig durf ik zelfs eerlijk te zeggen dat ik iets niet doe omdat ik simpelweg niet zo'n zin heb, dat ik een keertje oversla (bij werk niet, maar bijvoorbeeld als vrienden me vragen ergens heen te gaan waar ik niet veel voor voel). Ik merk dat mijn omgeving dit begrijpt en mijn eerlijkheid waardeert, ik zou het van een ander ook begrijpen.
Wat bij mij goed helpt is mijn gedachtegang uit te leggen aan de ander. Dat ik het echt heel erg vervelend vind, dat ik ermee zit, er flink over heb nagedacht en dat ik graag zou willen helpen, maar dat ik merk dat ik teveel van mezelf vraag en dus wel prioriteiten moet stellen. Vrijwel altijd heeft een ander daar begrip voor. Zo laat ik mijn loyaliteit zien (ik zeg niet zomaar nee), maar bescherm ik wel mijn grenzen.
Ik heb ook een bijbaan gehad waarbij ze weleens met onderbezetting kampten. Ik had hart voor de zaak, inderdaad die toewijding die jij ook noemt, dus ik vond het ook echt vervelend. Wat ik toen vaak gedaan heb, is ze vragen mee te denken: "Ik zou écht willen dat ik kon helpen, maar ik zit met mijn tentamens (bijvoorbeeld), hoe doen we dit?" Vaak bespraken we dan de planning en hielp ik ze uit de brand, in ruil voor een ander moment vrij, zodat ik toch de uren hield om te studeren. Heel fijn dus! Gelukkig had ik fijne leidinggevenden, die het beste met me voor hadden. Als je merkt dat ze jouw probleem niet zien als het hunne, maar hun probleem wel als het jouwe, dan weet je dat er iets niet klopt!
Tegenwoordig durf ik zelfs eerlijk te zeggen dat ik iets niet doe omdat ik simpelweg niet zo'n zin heb, dat ik een keertje oversla (bij werk niet, maar bijvoorbeeld als vrienden me vragen ergens heen te gaan waar ik niet veel voor voel). Ik merk dat mijn omgeving dit begrijpt en mijn eerlijkheid waardeert, ik zou het van een ander ook begrijpen.
.
