Werk & Studie
alle pijlers
afgestudeerd en nu?
zaterdag 29 september 2012 om 13:32
Ik ben net afgestudeerd. Solliciteer voor een PhD met ondersteuning van docenten. Verdien een klein bedrag met twee succesvolle hobby's. Zoek een tijdelijke baan. Ga in het voorjaar misschien reizen en de wereld ligt voor me open.
En ik voel me doodongelukkig.
Ik heb het idee dat ik heel veel doen moet, terwijl dat eigenlijk best meevalt. Solliciteren, de producten van de hobby's leveren. Onderzoeksvoorstel schrijven. Reisplannen maken. En ik verkramp. Het lukt me niet, ik zit uren naar een leeg scherm van mijn computer te staren. Maak beginnetjes, maar kan niks afronden.
Ik heb afgelopen jaar veel dingen gedaan, en succes gehad. Vaak was dat meer kwestie van gelukkige omstandigheden dan daadwerkelijk eigen prestaties. Begrijp me goed, ik ben er best trots op, maar besef dat het lang niet allemaal eigen verdienste zijn. Toevallig iemand tegengekomen die een opdracht voor me had, een begeleider die me het juiste pad op hielp etc.. Zonder die mooie omstandigheden was dat nooit gelukt. Maar ik heb het gevoel dat de lat nu plotseling heel hoog ligt. Ik kan alles, mij komt alles aanwaaien, ik kom er wel. Maar bovendien: Ik moet wel gelukkig worden.
Ik weet niet goed hoe ik nu verder moet. Bij alles wat ik doen moet, verkramp ik. Het liefst sluit ik me binnen op en kruip in een klein hoekje weg. Tegelijkertijd voel ik me een beetje een verwend kreng. Zoveel studiegenoten moeten veel harder werken, zijn misschien zelfs wel beter, maar hadden niet dat geluk. Waar zeur ik zo over? Loop toch niet zo te miepen, aan de slag. Maar hoe?
Wie herkent deze gevoelens? En hoe geef je jezelf een schop onder de kont? Ik wil niet zwelgen in zelfmedelijden. Maar ik vind de toekomst nu vooral een heel eng, gapend, zwart gat en weet niet hoe ik door moet gaan.
En ik voel me doodongelukkig.
Ik heb het idee dat ik heel veel doen moet, terwijl dat eigenlijk best meevalt. Solliciteren, de producten van de hobby's leveren. Onderzoeksvoorstel schrijven. Reisplannen maken. En ik verkramp. Het lukt me niet, ik zit uren naar een leeg scherm van mijn computer te staren. Maak beginnetjes, maar kan niks afronden.
Ik heb afgelopen jaar veel dingen gedaan, en succes gehad. Vaak was dat meer kwestie van gelukkige omstandigheden dan daadwerkelijk eigen prestaties. Begrijp me goed, ik ben er best trots op, maar besef dat het lang niet allemaal eigen verdienste zijn. Toevallig iemand tegengekomen die een opdracht voor me had, een begeleider die me het juiste pad op hielp etc.. Zonder die mooie omstandigheden was dat nooit gelukt. Maar ik heb het gevoel dat de lat nu plotseling heel hoog ligt. Ik kan alles, mij komt alles aanwaaien, ik kom er wel. Maar bovendien: Ik moet wel gelukkig worden.
Ik weet niet goed hoe ik nu verder moet. Bij alles wat ik doen moet, verkramp ik. Het liefst sluit ik me binnen op en kruip in een klein hoekje weg. Tegelijkertijd voel ik me een beetje een verwend kreng. Zoveel studiegenoten moeten veel harder werken, zijn misschien zelfs wel beter, maar hadden niet dat geluk. Waar zeur ik zo over? Loop toch niet zo te miepen, aan de slag. Maar hoe?
Wie herkent deze gevoelens? En hoe geef je jezelf een schop onder de kont? Ik wil niet zwelgen in zelfmedelijden. Maar ik vind de toekomst nu vooral een heel eng, gapend, zwart gat en weet niet hoe ik door moet gaan.
zaterdag 29 september 2012 om 13:44
Van wie moet je al die dingen dan...? Van wie moet je solliciteren op een phD, geld verdienen met je hobby's én plannen maken omdat je volgend jaar wil reizen...
Waarom richt je je nu niet eerst op die tijdelijke baan (geld verdienen) en het solliciteren voor een PhD?
Je zegt 'ik kan alles, mij komt alles aanwaaien, ik kom er wel'. Vind je dat zelf of vinden anderen dat?
Waarom richt je je nu niet eerst op die tijdelijke baan (geld verdienen) en het solliciteren voor een PhD?
Je zegt 'ik kan alles, mij komt alles aanwaaien, ik kom er wel'. Vind je dat zelf of vinden anderen dat?
zaterdag 29 september 2012 om 13:48
quote:kwakendeendje schreef op 29 september 2012 @ 13:32:
Ik heb afgelopen jaar veel dingen gedaan, en succes gehad. Vaak was dat meer kwestie van gelukkige omstandigheden dan daadwerkelijk eigen prestaties. Begrijp me goed, ik ben er best trots op, maar besef dat het lang niet allemaal eigen verdienste zijn. Toevallig iemand tegengekomen die een opdracht voor me had, een begeleider die me het juiste pad op hielp etc.. Zonder die mooie omstandigheden was dat nooit gelukt. Maar ik heb het gevoel dat de lat nu plotseling heel hoog ligt. Ik kan alles, mij komt alles aanwaaien, ik kom er wel. Maar bovendien: Ik moet wel gelukkig worden.
Ik haal dit stukje er even uit.
Ja het is niet allemaal je eigen verdienste, je had de mazzel dat je iemand bent tegen gekomen en dat je een goede begeleider had. Maar degene die je bent tegengekomen had vertrouwen in jou en wilde het graag door jou laten doen, daar waren vast redenen voor. En die begeleider kan begeleiden wat hij wil, maar er is maar 1 persoon die de tips en trucs op pakt en ermee aan de slag gaat.
Cijfer jezelf niet zover weg, maar geef gewoon toe dat jij ook je bijdrage hebt gelevert aan je eigen prestaties.
Ik heb afgelopen jaar veel dingen gedaan, en succes gehad. Vaak was dat meer kwestie van gelukkige omstandigheden dan daadwerkelijk eigen prestaties. Begrijp me goed, ik ben er best trots op, maar besef dat het lang niet allemaal eigen verdienste zijn. Toevallig iemand tegengekomen die een opdracht voor me had, een begeleider die me het juiste pad op hielp etc.. Zonder die mooie omstandigheden was dat nooit gelukt. Maar ik heb het gevoel dat de lat nu plotseling heel hoog ligt. Ik kan alles, mij komt alles aanwaaien, ik kom er wel. Maar bovendien: Ik moet wel gelukkig worden.
Ik haal dit stukje er even uit.
Ja het is niet allemaal je eigen verdienste, je had de mazzel dat je iemand bent tegen gekomen en dat je een goede begeleider had. Maar degene die je bent tegengekomen had vertrouwen in jou en wilde het graag door jou laten doen, daar waren vast redenen voor. En die begeleider kan begeleiden wat hij wil, maar er is maar 1 persoon die de tips en trucs op pakt en ermee aan de slag gaat.
Cijfer jezelf niet zover weg, maar geef gewoon toe dat jij ook je bijdrage hebt gelevert aan je eigen prestaties.
zaterdag 29 september 2012 om 13:54
Je klinkt in ieder geval als de perfecte promovendus Al projecterend zou ik zeggen: volg een intensieve faalangst-cursus. Doe het nú, dan verlamt het je straks in ieder geval niet bij het schrijven van je proefschrift.
Heb je misschien ook nog het gevoel dat je ieder moment door de mand kan vallen? Dat je niet alleen alleen maar mazzel hebt gehad tot nu toe, maar dat ze het vast binnenkort ontdekken? Google eens op 'imposter syndroom'. Je bent niet de enige
Heb je misschien ook nog het gevoel dat je ieder moment door de mand kan vallen? Dat je niet alleen alleen maar mazzel hebt gehad tot nu toe, maar dat ze het vast binnenkort ontdekken? Google eens op 'imposter syndroom'. Je bent niet de enige
zaterdag 29 september 2012 om 14:09
Wil je zelf graag promoveren of laat je je leiden door verwachtingen van anderen? Ook je begeleiders kunnen er baat bij hebben dat jij een bepaald onderzoek gaat doen, het is niet alleen dat ze jou willen helpen meestal he. Niks mis mee, maar dat mag je je ook beseffen, en je mag wel helemaal je eigen keus maken.
Ik ken meerderen die goed konden leren, dus naar VWO, dan dus naar universiteit, daar gespot en dus gepromoveerd, zich er eigenlijk nooit helemaal happy in voelden, en uiteindelijk iets heel anders (vaak meer praktisch) zijn gaan doen. Helemaal niet erg om het roer om te gooien op een later moment, maar bedenk je wel ook nu dat je de wetenschap niet in hoeft omdat je nou eenmaal goed kan leren/de kansen hebt. Persoonlijk vind ik de wetenschap erg leuk, maar ben wel heel blij dat ik ook in andere takken van sport heb gewerkt.
Ik ken meerderen die goed konden leren, dus naar VWO, dan dus naar universiteit, daar gespot en dus gepromoveerd, zich er eigenlijk nooit helemaal happy in voelden, en uiteindelijk iets heel anders (vaak meer praktisch) zijn gaan doen. Helemaal niet erg om het roer om te gooien op een later moment, maar bedenk je wel ook nu dat je de wetenschap niet in hoeft omdat je nou eenmaal goed kan leren/de kansen hebt. Persoonlijk vind ik de wetenschap erg leuk, maar ben wel heel blij dat ik ook in andere takken van sport heb gewerkt.
zaterdag 29 september 2012 om 14:09
Er stond ooit een lijstje in de volkskrant banen, ik heb hem uitgenkipt en hij hangt bij ons op het toilet:
"Bang om door de mand te vallen?
Klaarblijkelijk heb je al heel wat bereikt (anders hoefde je nergens bang voor te zijn)
Die angst van jou, die houdt je scherp.
Wordt de angst te sterk? Probeer eens iets te verprutsen...... zie je wel, kun je niet.
"Bang om door de mand te vallen?
Klaarblijkelijk heb je al heel wat bereikt (anders hoefde je nergens bang voor te zijn)
Die angst van jou, die houdt je scherp.
Wordt de angst te sterk? Probeer eens iets te verprutsen...... zie je wel, kun je niet.
zaterdag 29 september 2012 om 14:52
Heb je jezelf niet teveel over de kop gewerkt tijdens je master? Dan is het verstandiger om een paar weken echt helemaal niets te doen, op vakantie te gaan, uitstapjes te plannen, boeken te lezen, een nieuwe (niet-financiele) hobby zoeken waarmee je je kunt ontspannen, en vooral even alles wat nog 'moet' van je af proberen te zetten. Als de financien het niet toelaten: probeer nu te sparen en het voor binnenkort te plannen. Ik ken het gevoel van 'moeten moeten moeten' heel goed, zo zag het tweede jaar van mijn master en inmiddels mijn tweede jaar van promotie er ook uit, en juist daarom probeer ik heel regelmatig bewust een dag of een week 'niets' te doen, ook niet te plannen.
zaterdag 29 september 2012 om 19:30
Allereerst: wat een aardige reacties allemaal! Is echt super fijn om te lezen.
Ik moet er wel even goed over nadenken, al die vragen en tips. Er zat in vrijwel elk van jullie reacties een kern van waarheid. Dus ben vanmiddag even een grote wandeling gaan maken en er staat nu een appeltaart in de oven. Ben nu veel meer ontspannen en kan eens goed nadenken over hoe ik verder moet (en mijn kamer ruikt heerlijk! )
Ik realiseer me nu dan ook dat ik misschien niet één probleem heb, maar dat het meer een combinatie van factoren is. Ja, ik heb het idee een impostor ben, al kan ik dit rationeel wel wegredeneren, het gevoel blijft. Ja, ik heb de afgelopen heel hard gewerkt om de master af te ronden, en “moest” dus heel veel. Nog steeds zijn er veel mensen die dingen van mij verwachten. Die ene docent die me helpt met mijn PhD voorstel, die opdrachtgever (van hobby) die nog op iets wacht, familie en vrienden die mij zien als succesfiguur en bovenal ik zelf. En ja, misschien is het wel logisch als ik me dan ontzettend moe, gefrustreerd en bang voel.
Dus ik ga nu:
Een groot wit A4tje pakken, alles opschrijven wat ik op dit moment moet doen. Dat onderverdelen in kleine, hapbare taken, en dan langzaam afwerken. Eerst doen wat ik makkelijk kan afwerken. Dan wordt hopelijk de druk wat minder. Doel: over een maand minder last op schouders zodat ik rustmoment kan nemen.Als andere teveel van me verwachten, ben ik degene die deze verwachtingen moet bijstellen. Dus mailen die docent en opdrachtgever. Uitleggen waarom dingen niet zo snel gaan, maar ook aangeven wanneer het wel gaat lukken. Doel: minder stress van hoge verwachtingen.Als ik het gevoel heb teveel te “moeten”, zal ik eigen verwachtingen ook moeten bijstellen. Die reisplannen, even voor uitschuiven. Dat kan over een maand ook wel. En geen nieuwe klussen aannemen die je niet aankunt.Ben ik op de goede weg?
Ik moet er wel even goed over nadenken, al die vragen en tips. Er zat in vrijwel elk van jullie reacties een kern van waarheid. Dus ben vanmiddag even een grote wandeling gaan maken en er staat nu een appeltaart in de oven. Ben nu veel meer ontspannen en kan eens goed nadenken over hoe ik verder moet (en mijn kamer ruikt heerlijk! )
Ik realiseer me nu dan ook dat ik misschien niet één probleem heb, maar dat het meer een combinatie van factoren is. Ja, ik heb het idee een impostor ben, al kan ik dit rationeel wel wegredeneren, het gevoel blijft. Ja, ik heb de afgelopen heel hard gewerkt om de master af te ronden, en “moest” dus heel veel. Nog steeds zijn er veel mensen die dingen van mij verwachten. Die ene docent die me helpt met mijn PhD voorstel, die opdrachtgever (van hobby) die nog op iets wacht, familie en vrienden die mij zien als succesfiguur en bovenal ik zelf. En ja, misschien is het wel logisch als ik me dan ontzettend moe, gefrustreerd en bang voel.
Dus ik ga nu:
Een groot wit A4tje pakken, alles opschrijven wat ik op dit moment moet doen. Dat onderverdelen in kleine, hapbare taken, en dan langzaam afwerken. Eerst doen wat ik makkelijk kan afwerken. Dan wordt hopelijk de druk wat minder. Doel: over een maand minder last op schouders zodat ik rustmoment kan nemen.Als andere teveel van me verwachten, ben ik degene die deze verwachtingen moet bijstellen. Dus mailen die docent en opdrachtgever. Uitleggen waarom dingen niet zo snel gaan, maar ook aangeven wanneer het wel gaat lukken. Doel: minder stress van hoge verwachtingen.Als ik het gevoel heb teveel te “moeten”, zal ik eigen verwachtingen ook moeten bijstellen. Die reisplannen, even voor uitschuiven. Dat kan over een maand ook wel. En geen nieuwe klussen aannemen die je niet aankunt.Ben ik op de goede weg?
zaterdag 29 september 2012 om 21:30
M.i. ben je op de goede weg! Niet alles moeten, en zeker niet alles tegelijk.
Ik vind het onduidelijk dat jij jezelf als succesfiguur ziet (laatste reactie) en 'alles kan', maar in je openingspost aangeeft dat je goede resultaten door de hulp van anderen zijn ontstaan ('heb geluk gehad', etc.). Dat kan ik niet helemaal rijmen?
Vergeet niet om met een grote glimlach je taken één voor één door te strepen!
Ik vind het onduidelijk dat jij jezelf als succesfiguur ziet (laatste reactie) en 'alles kan', maar in je openingspost aangeeft dat je goede resultaten door de hulp van anderen zijn ontstaan ('heb geluk gehad', etc.). Dat kan ik niet helemaal rijmen?
Vergeet niet om met een grote glimlach je taken één voor één door te strepen!
zaterdag 29 september 2012 om 22:15
ik bedoelde te zeggen dat mijn omgeving me als een succesfiguur ziet, waarbij alles lukt. Daarom lijken ze ook te verwachten dat alles bij mij wel goed gaat komen. Dat zorgt voor een druk van hen.
Ikzelf heb hoge verwachtingen van mezelf omdat ik zoveel mogelijkheden heb. Ik weet namelijk dat de behaalde resultaten in het verleden vaak het gevolg zijn geweest van gelukkige omstandigheden. Een toevallig gesprek, leuke begeleider, mooie kans. Ik vind heus wel dat ik er een bijdrage aan heb geleverd, maar het is lang niet allemaal mijn eigen verdienste. Het is gevolg van combinatie van inzet en geluk. Ook nu heb ik mooie kansen, die andere misschien niet hebben. Maar ik voel een soort druk om van alle mogelijkheden en kansen gebruikt te moeten maken, omdat ik ze krijg. En er dan ook nog een succes van moeten te maken.
Hmm, misschien klinkt het een beetje vaag omdat ik niet te veel details wil vertellen ivm herkenbaarheid.
Ikzelf heb hoge verwachtingen van mezelf omdat ik zoveel mogelijkheden heb. Ik weet namelijk dat de behaalde resultaten in het verleden vaak het gevolg zijn geweest van gelukkige omstandigheden. Een toevallig gesprek, leuke begeleider, mooie kans. Ik vind heus wel dat ik er een bijdrage aan heb geleverd, maar het is lang niet allemaal mijn eigen verdienste. Het is gevolg van combinatie van inzet en geluk. Ook nu heb ik mooie kansen, die andere misschien niet hebben. Maar ik voel een soort druk om van alle mogelijkheden en kansen gebruikt te moeten maken, omdat ik ze krijg. En er dan ook nog een succes van moeten te maken.
Hmm, misschien klinkt het een beetje vaag omdat ik niet te veel details wil vertellen ivm herkenbaarheid.
maandag 1 oktober 2012 om 08:38
ze hebben het wel half door en wuiven het niet echt weg. Maar zij zelf of werkeloos, of hebben een onzeker 0-uren contract of doen een 1 of ander rotbaantje aan de lopende band. Ik voel me bezwaard om dan te gaan zeuren over mijn luxeproblemen met PhD's en leuke hobby's waar geld mee te verdienen is.
