Werk & Studie
alle pijlers
Burn-out / spanningsklachten
donderdag 6 juni 2019 om 02:15
Ik loop al een geruime tijd met spanningsklachten rond denk zo’n 2,5 jaar. Echter had ik dat in het begin niet in de gaten 1,5 jaar geleden had ik veel last van concentratie, vergeetachtigheid, vermoeid- en somberheid maar ik soms liever wilde dat ik dood was. Dat was voor mij de druppel en ben toen hulp gaan zoeken en afspraak gemaakt bij huisarts die me doorverwees naar psycholoog daarnaast heb ik dit toen ook op het werk kenbaar gemaakt. In de periode dat ik in behandeling was bij de psycholoog heb ik gewoon fulltime gewerkt, wat me soms erg zwaar viel. Echter na 8 maanden stopte me behandelingen en ging het een stuk beter al was ik er toen nog niet. En ben met de dingen die ik geleerd heb doorgegaan echter na een half jaar kwamen de klachten terug en denk zelf in ergere vormen. Het enige wat ik gelukkig niet heb is de gedachten om uit het leven te stappen omdat ik helaas van dichtbij heb meegemaakt wat voor ellende en geeft voor de mensen die om je geven. Ik heb opnieuw contact gezocht met huisarts en de werkgever gesproken en krijg van iedereen te horen dat ik dicht tegen een burn-out zit (wat ik zelf ook al weet). Maar kom ik hier niet echt verder mee. Het advies wat ik van dokter was om me een week ziek te melden en daarna weer de draad op te pakken. Met veel moeite heb ik dat gedaan en de week zelf was fijn al had ik wel steeds een schuld gevoel maar na die week kwamen de klachten weer snel terug. Ik weet nu niet wat ik moet. Ik denk vaak over om ergens anders te gaan werken maar denk niet dat dit in huidige situatie handig is en of dit wel de problemen oplost. Ik hoop dus dat jullie tips hebben wat ik moet doen.
donderdag 6 juni 2019 om 03:22
Wat vervelend dat je je zo voelt.
Zo te horen blijf je erg veel spanning houden in je lijf gedurende de dagelijkse gang van zaken in je leven.
Heb je wel eens geleerd je te ontspannen? Dmv ontspannigsoefeningen.
Je kunt hier veel online over vinden. Er zijn ook apps.
Leren mediteren kan veel ten goede komen.Je kunt dit leren in cursusverband in een groep en ook alleen. In een groep is het voordeel dat iedereen er voor hetzelfde komt en je samen oefent. In je eentje kan het lastiger zijn te mediteren als je vaak druk bent in je hoofd, veel denkt en wordt afgeleidt.
Met mediteren kun je leren meer rust te krijgen van binnen.
Misschien helpt een cursus Mindfullness je op de langere baan ook wel. Zo leer je in z’n algeheel in het dagelijks leven meer tijd en rust voor dingen te nemen.
Verder helpt een andere psycholoog misschien wel, of teruggaan naar degene waar je eerder bent geweest als deze bevalt. Zodat je er toch weer even aan word hoe de processen in ons afspelen en waardoor de burn out wordt verooorzaakt. En wat eraan te doen zodat je je beter kan voelen.
Een week huiszitten zoals de huisarts had geadviseerd zal niet veel doen.
Het mechanisme zit nl in jou, hetgeen wat die spanning doet veroorzaken en daar moet je aan werken om dat te veranderen.
Veel sterkte!
Zo te horen blijf je erg veel spanning houden in je lijf gedurende de dagelijkse gang van zaken in je leven.
Heb je wel eens geleerd je te ontspannen? Dmv ontspannigsoefeningen.
Je kunt hier veel online over vinden. Er zijn ook apps.
Leren mediteren kan veel ten goede komen.Je kunt dit leren in cursusverband in een groep en ook alleen. In een groep is het voordeel dat iedereen er voor hetzelfde komt en je samen oefent. In je eentje kan het lastiger zijn te mediteren als je vaak druk bent in je hoofd, veel denkt en wordt afgeleidt.
Met mediteren kun je leren meer rust te krijgen van binnen.
Misschien helpt een cursus Mindfullness je op de langere baan ook wel. Zo leer je in z’n algeheel in het dagelijks leven meer tijd en rust voor dingen te nemen.
Verder helpt een andere psycholoog misschien wel, of teruggaan naar degene waar je eerder bent geweest als deze bevalt. Zodat je er toch weer even aan word hoe de processen in ons afspelen en waardoor de burn out wordt verooorzaakt. En wat eraan te doen zodat je je beter kan voelen.
Een week huiszitten zoals de huisarts had geadviseerd zal niet veel doen.
Het mechanisme zit nl in jou, hetgeen wat die spanning doet veroorzaken en daar moet je aan werken om dat te veranderen.
Veel sterkte!
donderdag 6 juni 2019 om 08:40
Ik heb zelf 10 maanden met overspannenheid thuis gezeten. En dat wens ik niemand toe. Een weekje thuis zitten helpt niet, hier gaat zoveel meer tijd in zitten. De stress heeft het hele lichaam overgenomen. Het schuld gevoel naar je werk speelt hier ook een grote rol in. Mijn advies is echt als het niet meer gaat; meld je ziek. En niet voor een week. Het traject aangaan met de bedrijfs arts en de hulpverlening. Psycholoog om uit te zoeken waar dit vandaan komt en wat eraan te doen. Evt kun je met een loopbaanadviseur uitzoeken wat passende mogelijkheden zijn. Steeds doorgaan en signalen negeren werkt averechts waardoor je steeds verder in de put raakt.
Ook kun je aangeven eerst (tijdelijk) minder te gaan werken. Maar ga zoals je je nu voelt in elk geval niet door...
Er is maar 1 “jou”. Zorg daar goed voor en wees er zuinig op. Werken kan je je hele leven lang nog. Werken aan jezelf hopelijk 1 keer, en doe het dan meteen goed. Sterkte
Ook kun je aangeven eerst (tijdelijk) minder te gaan werken. Maar ga zoals je je nu voelt in elk geval niet door...
Er is maar 1 “jou”. Zorg daar goed voor en wees er zuinig op. Werken kan je je hele leven lang nog. Werken aan jezelf hopelijk 1 keer, en doe het dan meteen goed. Sterkte
vrijdag 7 juni 2019 om 03:44
Voordat ik naar psycholoog geen nam ik vaak geen of geen goede pauze. Tegenwoordig neem ik wel echt pauze en ga als het even kan buiten wandelen en merk dat dit een stuk prettiger is.
Via de psycholoog heb ik ook ontspanningsoefeningen geleerd en dat werkt op zich goed op de moment dat de spanningsklachten heel hoog zijn.
Ik sport best misschien wel te veel 2-3 keer per week fitness en 2 keer per week hardlopen ik vindt het heerlijk om te doen en kan me dan lekker ontspannen. Ik probeer eigenlijk bijna elke dag wel gezond te eten echter op de dagen dat de spanningsklachten heel erg zijn merk ik wel dat het moeilijk is of dat ik geen zin in eten heb.
Via de psycholoog heb ik ook ontspanningsoefeningen geleerd en dat werkt op zich goed op de moment dat de spanningsklachten heel hoog zijn.
Ik sport best misschien wel te veel 2-3 keer per week fitness en 2 keer per week hardlopen ik vindt het heerlijk om te doen en kan me dan lekker ontspannen. Ik probeer eigenlijk bijna elke dag wel gezond te eten echter op de dagen dat de spanningsklachten heel erg zijn merk ik wel dat het moeilijk is of dat ik geen zin in eten heb.
vrijdag 7 juni 2019 om 03:59
Het speelt ook niet mee dat ik ook best wel perfectionistisch ben en eigenlijk ook altijd alles nog beter wil doen. Daarnaast is er naast het schuld gevoel ook het gevoel van falen heel groot. Wanneer en op welke wijze merkte dat jij het echt niet meer trok?LolitaFleur schreef: ↑06-06-2019 08:40Ik heb zelf 10 maanden met overspannenheid thuis gezeten. En dat wens ik niemand toe. Een weekje thuis zitten helpt niet, hier gaat zoveel meer tijd in zitten. De stress heeft het hele lichaam overgenomen. Het schuld gevoel naar je werk speelt hier ook een grote rol in. Mijn advies is echt als het niet meer gaat; meld je ziek. En niet voor een week. Het traject aangaan met de bedrijfs arts en de hulpverlening. Psycholoog om uit te zoeken waar dit vandaan komt en wat eraan te doen. Evt kun je met een loopbaanadviseur uitzoeken wat passende mogelijkheden zijn. Steeds doorgaan en signalen negeren werkt averechts waardoor je steeds verder in de put raakt.
Ook kun je aangeven eerst (tijdelijk) minder te gaan werken. Maar ga zoals je je nu voelt in elk geval niet door...
Er is maar 1 “jou”. Zorg daar goed voor en wees er zuinig op. Werken kan je je hele leven lang nog. Werken aan jezelf hopelijk 1 keer, en doe het dan meteen goed. Sterkte
In het weekend of tijdens vakantie heb ik overigens weinig klachten al merk ik wel dat ik steeds fijner vindt om in plaats met vrienden af te spreken gewoon lekker alleen thuis te zitten. Daarnaast merk ik op het werk dat ik een stuk minder productief ben en dat alles meer moeite kost dan voorheen en dat is met name in de middag.
vrijdag 7 juni 2019 om 11:33
Ik werd zelf steeds minder productief in huis, alles werd me teveel. Ook qua humeur had ik op het eind een kort lontje en kon heel opvliegend reageren. Het werk moest vooral doorgaan omdat er anders geen vervanging was en de andere collega’s mij moesten opvangen (schuldgevoel). Als ik een lepel vast hield kon ik deze nog amper goed besturen, Mn handen trilden gewoon en ik kreeg hartkloppingen . Ik ben echt veeeeeel te ver over de grens gegaan. Ik kon in de ochtend bijna niet opstaan om me te douchen/aan te kleden. Gelukkig heeft mijn familie me geholpen , mijn zoon was toendertijd 3 en heb een hond die ook verzorgd moesten worden. Mijn werk was heel meegaand en heb de tijd gekregen. Na 10 maanden rust langzaam opgebouwd als boventallig . Ik ben nooit meer op mijn oude uren terug gekomen (werkte 32, nu 28).Vivi86 schreef: ↑07-06-2019 03:59Het speelt ook niet mee dat ik ook best wel perfectionistisch ben en eigenlijk ook altijd alles nog beter wil doen. Daarnaast is er naast het schuld gevoel ook het gevoel van falen heel groot. Wanneer en op welke wijze merkte dat jij het echt niet meer trok?
In het weekend of tijdens vakantie heb ik overigens weinig klachten al merk ik wel dat ik steeds fijner vindt om in plaats met vrienden af te spreken gewoon lekker alleen thuis te zitten. Daarnaast merk ik op het werk dat ik een stuk minder productief ben en dat alles meer moeite kost dan voorheen en dat is met name in de middag.
Wees waakzaam op de signalen die jij voelt, neem zo nodig maatregelen . Kun je niet wat minder werken? Het loslaten van perfectie en schuldgevoel is een proces . Denk maar zo, wat hebben mensen aan een collega die fulltime halfbakken werkt en straks langer uit de roulatie raakt dan een collega die haar grenzen aangeeft en op tijd maatregelen neemt zodat je het onder controle houdt. Anders om zal een ander ook niet aan jou denken in deze situatie, ga voor jezelf.
vrijdag 7 juni 2019 om 21:43
Wat je zegt over minder productief in huis, kort lontje zijn herkenbaar en ook trillende handen en hartkloppingen maar dat is vaak wel op het moment dat er iets gebeurt wat mij niet zint. Verder heb ik ook last van opstaan op de dagen dat ik moet werken en ben ik vaak moe als ik thuis kom. Meestal ga ik gelijk na het werk sporten maar als dat even niet past of ik eerst naar huis ga heb ik er veel moeite mee om dan als nog te gaan omdat ik me dan te moe voel.LolitaFleur schreef: ↑07-06-2019 11:33Ik werd zelf steeds minder productief in huis, alles werd me teveel. Ook qua humeur had ik op het eind een kort lontje en kon heel opvliegend reageren. Het werk moest vooral doorgaan omdat er anders geen vervanging was en de andere collega’s mij moesten opvangen (schuldgevoel). Als ik een lepel vast hield kon ik deze nog amper goed besturen, Mn handen trilden gewoon en ik kreeg hartkloppingen . Ik ben echt veeeeeel te ver over de grens gegaan. Ik kon in de ochtend bijna niet opstaan om me te douchen/aan te kleden. Gelukkig heeft mijn familie me geholpen , mijn zoon was toendertijd 3 en heb een hond die ook verzorgd moesten worden. Mijn werk was heel meegaand en heb de tijd gekregen. Na 10 maanden rust langzaam opgebouwd als boventallig . Ik ben nooit meer op mijn oude uren terug gekomen (werkte 32, nu 28).
Wees waakzaam op de signalen die jij voelt, neem zo nodig maatregelen . Kun je niet wat minder werken? Het loslaten van perfectie en schuldgevoel is een proces . Denk maar zo, wat hebben mensen aan een collega die fulltime halfbakken werkt en straks langer uit de roulatie raakt dan een collega die haar grenzen aangeeft en op tijd maatregelen neemt zodat je het onder controle houdt. Anders om zal een ander ook niet aan jou denken in deze situatie, ga voor jezelf.
Ik heb zelf ook lopen denken om tijdelijk minder te gaan werken of wat eenvoudigere werk te doen. Maar weet/durf dit eigenlijk niet te vragen of aan te geven vanwege schuldgevoel en gevoel van falen. Heeft iemand hier adviezen geven hoe ik dit moet aanpakken en of dit wel de beste aanpak is?
vrijdag 7 juni 2019 om 23:33
Eerst langs de huisarts gaan en dit bespreken. Dan kun je naar je werk stappen dat dit op advies huisarts is, dan vertel je dat je bent heen geweest omdat je niet goed in je vel zit. Dan kun je t eerlijk vertellen. Je wordt maar echt niet zo ontslagen hoor. Ik heb ook geleerd een wat “‘dikker vel” te kweken, niks van andere proberen aan te trekken of denken. Loslaten. “‘Schijt aan anderen” grof gezegdVivi86 schreef: ↑07-06-2019 21:43Wat je zegt over minder productief in huis, kort lontje zijn herkenbaar en ook trillende handen en hartkloppingen maar dat is vaak wel op het moment dat er iets gebeurt wat mij niet zint. Verder heb ik ook last van opstaan op de dagen dat ik moet werken en ben ik vaak moe als ik thuis kom. Meestal ga ik gelijk na het werk sporten maar als dat even niet past of ik eerst naar huis ga heb ik er veel moeite mee om dan als nog te gaan omdat ik me dan te moe voel.
Ik heb zelf ook lopen denken om tijdelijk minder te gaan werken of wat eenvoudigere werk te doen. Maar weet/durf dit eigenlijk niet te vragen of aan te geven vanwege schuldgevoel en gevoel van falen. Heeft iemand hier adviezen geven hoe ik dit moet aanpakken en of dit wel de beste aanpak is?
zaterdag 8 juni 2019 om 09:24
Ik heb ook bijna aan een burn out gezeten. Bij mijn vorige baan ben ik er gewoon uitgewerkt. Op een gegeven moment niks meer goed kunnen doen, op alles wat je deed kritiek krijgen. Wilde je na je werk naar huis, dan kon ik eerst nog eens minimaal een half uur bij de bazin op kantoor komen zitten, om van alles aan te horen wat ik in haar ogen allemaal niet goed had gedaan en moest me overal over verantwoorden, hoe ik bepaalde werkzaamheden zus en zo gedaan had/ aangepakt had. Ik kwam er achter dat ze met dossieropbouw bezig waren en ze gewoon iets gingen zoeken om mij in een negatief daglicht te kunnen zetten. Ging zenuwachtig en met buikpijn ‘s ochtends naar mijn werk, had de gehele dag het gevoel alsof ze over mijn schouder aan het meekijken waren. Dat ze achter in de kantine oude camera aan het kijken waren naar wat ik deed. Hebben ze ook daadwerkelijk een paar keer gedaan. En dan gingen ze opgenomen beelden terugspoelen in mijn bijzijn en moest ik reactie geven waarom ik iets zo en zo had gedaan. Op een gegeven moment sliep ik ‘s nachts bijna niet meer, lag alleen maar te piekeren, hoe ik dingen anders kon doen. Maar wat ik ook deed aandraagde, niks was goed. Ik kreeg als ik thuis was niks meer uit mijn handen en zat alleen maar doelloos op de bank en te denken morgen/ overmorgen moet ik weer. Kon niet meer genieten van leuke dingen met vrienden/familie. Op een gegeven moment haalden ze bij voortganggesprekken die ze met mij voerden hun achterbakse bedrijfsadviseur erbij, die mij wel eens even ging vertellen hoe ik moest veranderen, hij kende mij niet eens. Heb nog steeds het idee dat hij hun heeft aangezet om mij er uit te werken. Ik was te oud, te veel uur en te duur. Ik heb op een gegeven moment aangegeven dat ik tegen een burn-out aan zat. Zegt die bedrijfsadviseur, nee dat kon absoluut niet, ik wist niet eens wat een burn-out was. Ging ook steeds door en door. Collega’s vonden het ook gemeen en niet kunnen, hoe ze met mij omgingen. Sommigen hebben er echt last van gehad, het knaagde aan ze. Moest er uiteindelijk uit. Een collega heeft er eens iets van gezegd hoe gemeen en oneerlijk ze het vondt , maar ze kreeg toen te horen dat ze zich er niet mee mocht bemoeien, dit was iets tussen hun en mij. Toen ik te horen kreeg dat ik er weg moest, moesten collega’s op kantoor komen, om te overleggen waarom ik weg ging, , dat iedereen wel hetzelfde verhaaltje op ging hangen naar klanten toe ( werkte in een winkel). Heb wel na het inschakelen van een jurist er nog een goede oprotpremie en outplacement traject uit weten te slepen. Nu bijna 2 jaar later, ben ik heel blij dat ik daar weg ben, ben eindelijk mijn droom achterna gegaan en doe super leuk werk nu en ga weer naar school. Hoe vervelend toen ook allemaal. Negeer je burn-out verschijnselen niet. Doe er wat aan, voor dat het echt te laat is. Denk echt aan jezelf. Een ander denkt ook niet aan jou. Dat heb ik nadien ook echt geleerd. Mij gebeurt dit niet weer! Succes.
zaterdag 8 juni 2019 om 11:57
Neem je wel pauzes?Vivi86 schreef: ↑07-06-2019 03:59Het speelt ook niet mee dat ik ook best wel perfectionistisch ben en eigenlijk ook altijd alles nog beter wil doen. Daarnaast is er naast het schuld gevoel ook het gevoel van falen heel groot. Wanneer en op welke wijze merkte dat jij het echt niet meer trok?
In het weekend of tijdens vakantie heb ik overigens weinig klachten al merk ik wel dat ik steeds fijner vindt om in plaats met vrienden af te spreken gewoon lekker alleen thuis te zitten. Daarnaast merk ik op het werk dat ik een stuk minder productief ben en dat alles meer moeite kost dan voorheen en dat is met name in de middag.
zaterdag 8 juni 2019 om 14:10
zaterdag 8 juni 2019 om 17:09
Was echt onvoorstelbaar. Maar goed niet meer achterom kijken. En misschien is het ook niet voor niks geweest, hoe naar ook allemaal. Ben nu iets heel anders gaan doen en ga met zoveel plezier en elke dag met een glimlach naar mijn werk.LolitaFleur schreef: ↑08-06-2019 14:10Alleen pauzes nemen zit het niet in helaas....
@cinderella:afschuwelijk verhaal zeg. En jou stiekem filmen mag helemaal niet vanuit de wet. Had je het maar eerder geweten dat je hier rechtsbijstand / vakbond bij kon halen...
zaterdag 8 juni 2019 om 17:52
Waarom nietLolitaFleur schreef: ↑08-06-2019 14:10Alleen pauzes nemen zit het niet in helaas....
@cinderella:afschuwelijk verhaal zeg. En jou stiekem filmen mag helemaal niet vanuit de wet. Had je het maar eerder geweten dat je hier rechtsbijstand / vakbond bij kon halen...
Dat is juist het belangrijkste om te doen
dinsdag 11 juni 2019 om 18:39
Wat vreselijke verhaal. Wel fijn dat je nu een nieuwe super leuke baan hebt gevonden.Cinderella76 schreef: ↑08-06-2019 09:24Ik heb ook bijna aan een burn out gezeten. Bij mijn vorige baan ben ik er gewoon uitgewerkt. Op een gegeven moment niks meer goed kunnen doen, op alles wat je deed kritiek krijgen. Wilde je na je werk naar huis, dan kon ik eerst nog eens minimaal een half uur bij de bazin op kantoor komen zitten, om van alles aan te horen wat ik in haar ogen allemaal niet goed had gedaan en moest me overal over verantwoorden, hoe ik bepaalde werkzaamheden zus en zo gedaan had/ aangepakt had. Ik kwam er achter dat ze met dossieropbouw bezig waren en ze gewoon iets gingen zoeken om mij in een negatief daglicht te kunnen zetten. Ging zenuwachtig en met buikpijn ‘s ochtends naar mijn werk, had de gehele dag het gevoel alsof ze over mijn schouder aan het meekijken waren. Dat ze achter in de kantine oude camera aan het kijken waren naar wat ik deed. Hebben ze ook daadwerkelijk een paar keer gedaan. En dan gingen ze opgenomen beelden terugspoelen in mijn bijzijn en moest ik reactie geven waarom ik iets zo en zo had gedaan. Op een gegeven moment sliep ik ‘s nachts bijna niet meer, lag alleen maar te piekeren, hoe ik dingen anders kon doen. Maar wat ik ook deed aandraagde, niks was goed. Ik kreeg als ik thuis was niks meer uit mijn handen en zat alleen maar doelloos op de bank en te denken morgen/ overmorgen moet ik weer. Kon niet meer genieten van leuke dingen met vrienden/familie. Op een gegeven moment haalden ze bij voortganggesprekken die ze met mij voerden hun achterbakse bedrijfsadviseur erbij, die mij wel eens even ging vertellen hoe ik moest veranderen, hij kende mij niet eens. Heb nog steeds het idee dat hij hun heeft aangezet om mij er uit te werken. Ik was te oud, te veel uur en te duur. Ik heb op een gegeven moment aangegeven dat ik tegen een burn-out aan zat. Zegt die bedrijfsadviseur, nee dat kon absoluut niet, ik wist niet eens wat een burn-out was. Ging ook steeds door en door. Collega’s vonden het ook gemeen en niet kunnen, hoe ze met mij omgingen. Sommigen hebben er echt last van gehad, het knaagde aan ze. Moest er uiteindelijk uit. Een collega heeft er eens iets van gezegd hoe gemeen en oneerlijk ze het vondt , maar ze kreeg toen te horen dat ze zich er niet mee mocht bemoeien, dit was iets tussen hun en mij. Toen ik te horen kreeg dat ik er weg moest, moesten collega’s op kantoor komen, om te overleggen waarom ik weg ging, , dat iedereen wel hetzelfde verhaaltje op ging hangen naar klanten toe ( werkte in een winkel). Heb wel na het inschakelen van een jurist er nog een goede oprotpremie en outplacement traject uit weten te slepen. Nu bijna 2 jaar later, ben ik heel blij dat ik daar weg ben, ben eindelijk mijn droom achterna gegaan en doe super leuk werk nu en ga weer naar school. Hoe vervelend toen ook allemaal. Negeer je burn-out verschijnselen niet. Doe er wat aan, voor dat het echt te laat is. Denk echt aan jezelf. Een ander denkt ook niet aan jou. Dat heb ik nadien ook echt geleerd. Mij gebeurt dit niet weer! Succes.
