Werk & Studie
alle pijlers
Dertiger en enkel vrijwilligerswerk als dagbesteding
maandag 21 augustus 2017 om 22:27
Dag allemaal,
Zelf ben ik een jonge vrouw van begin 30.
Door omstandigheden heb ik helaas enkel een middelbare school diploma en een certificaat van een MBO studie.
Ik heb veel psychische problemen, die maken dat ik nooit een reguliere MBO opleiding heb kunnen afronden met een diploma. Ik liep elke keer vast tijdens de stage (en moest dan met de gehele opleiding stoppen, ook al had ik theorie wel goede punten).
Momenteel doe ik al bijna een jaar enkel vrijwilligerswerk. Wel ben ik heel hard aan het nadenken of er nog een andere manier is om toch een reguliere opleiding met succes af te ronden. Wellicht toch HBO proberen (via 21+ toelatingsexamen), alhoewel je ook daar natuurlijk stage moet lopen en dit zeer waarschijnlijk weer het beruchte struikelblok gaat zijn, want ik kan het niet accepteren om nu al `afgeschreven` te zijn en de rest van mijn leven enkel op vrijwillige basis te blijven werken. Hoewel ik ontzettend veel voldoening uit mijn vrijwilligerswerk haal, het is en blijft toch naar, het is niet wat je voor ogen hebt voor jezelf `als je later groot bent` .
Zijn er meer jonge vrouwen/mannen die zich hierin herkennen en nu, tegen de dertig, geen beroepsopleiding hebben afgerond en momenteel hun dagen vullen met vrijwilligerswerk (of op een andere manier dan dmv een betaalde baan)?
Hoe ervaar jij dit, om geen betaalde baan te hebben en wat betekent dit voor jou (zelfbeeld)?
Zelf ben ik een jonge vrouw van begin 30.
Door omstandigheden heb ik helaas enkel een middelbare school diploma en een certificaat van een MBO studie.
Ik heb veel psychische problemen, die maken dat ik nooit een reguliere MBO opleiding heb kunnen afronden met een diploma. Ik liep elke keer vast tijdens de stage (en moest dan met de gehele opleiding stoppen, ook al had ik theorie wel goede punten).
Momenteel doe ik al bijna een jaar enkel vrijwilligerswerk. Wel ben ik heel hard aan het nadenken of er nog een andere manier is om toch een reguliere opleiding met succes af te ronden. Wellicht toch HBO proberen (via 21+ toelatingsexamen), alhoewel je ook daar natuurlijk stage moet lopen en dit zeer waarschijnlijk weer het beruchte struikelblok gaat zijn, want ik kan het niet accepteren om nu al `afgeschreven` te zijn en de rest van mijn leven enkel op vrijwillige basis te blijven werken. Hoewel ik ontzettend veel voldoening uit mijn vrijwilligerswerk haal, het is en blijft toch naar, het is niet wat je voor ogen hebt voor jezelf `als je later groot bent` .
Zijn er meer jonge vrouwen/mannen die zich hierin herkennen en nu, tegen de dertig, geen beroepsopleiding hebben afgerond en momenteel hun dagen vullen met vrijwilligerswerk (of op een andere manier dan dmv een betaalde baan)?
Hoe ervaar jij dit, om geen betaalde baan te hebben en wat betekent dit voor jou (zelfbeeld)?
woensdag 23 augustus 2017 om 22:35
@ Hondenmens, bedankt voor jou reactie.
Lastig he, ben je er voor jezelf uit wat voor jou werkt, en dan werkt de maatschappij met al haar eisen/verwachtingen eigenlijk wat tegen.. Terwijl er eigenlijk meer mogelijk zou kunnen (en ook moeten?) zijn.
Ik vind het knap dat je er ondanks alles toch het beste uithaalt en van maakt!
Lastig he, ben je er voor jezelf uit wat voor jou werkt, en dan werkt de maatschappij met al haar eisen/verwachtingen eigenlijk wat tegen.. Terwijl er eigenlijk meer mogelijk zou kunnen (en ook moeten?) zijn.
Ik vind het knap dat je er ondanks alles toch het beste uithaalt en van maakt!
zondag 3 september 2017 om 07:24
Ik merk bij mensen met een wajong eigenlijk vaak dat dit soort denkprocessen een probleem zijn. Wat ik eigenlijk wil, kan niet. Maatschappij heeft hoge eisen, ik kan het niet aan enz.
Dit zorgt ervoor dat veel mensen blijven hangen in deze gedachten en daardoor jaren en jaren geen betaald werk meer doen. Dit verwijdert je steeds meer van het betaald werk en is een soort spiraal.
Dit zorgt ervoor dat veel mensen blijven hangen in deze gedachten en daardoor jaren en jaren geen betaald werk meer doen. Dit verwijdert je steeds meer van het betaald werk en is een soort spiraal.
zondag 3 september 2017 om 10:10
Het heeft meer te maken met bezuinigingen, te hoge verwachtingen mbt beperkingen op de arbeidsmarkt en weinig goede begeleiding om ervoor te zorgen dat deze mensen hun werk kunnen doen. Er spelen veel complexe zaken mee op sociaal, psychisch en emotioneel gebied en vaak ook lichamelijk. Er zijn aangepaste werkvormen nodig en er moet tijd gestoken worden om mensen met beperkingen een passende werkplek te bieden. Tegenwoordig is dat een stuk lastiger geworden en kom je alleen nog via werkbedrijf/sociale werkplaats in aanmerking. Reguliere baan vinden is bijna onmogelijk vanwege de investering. Als je een Wajong uitkering krijgt is het vanuit een degelijke onderbouwing.
Wat jij schrijft coala daarmee impliceer je dat het aan de wajonger zelf ligt. Ik zie juist veel vaker dat mensen graag willen werken ook al is het niet hun droombaan maar dat het soms heel lastig kan zijn om die passende werkplek te vinden. Zelfs als er hulpverlening bij aanwezig is die zich hier voor inzet.
Wat jij schrijft coala daarmee impliceer je dat het aan de wajonger zelf ligt. Ik zie juist veel vaker dat mensen graag willen werken ook al is het niet hun droombaan maar dat het soms heel lastig kan zijn om die passende werkplek te vinden. Zelfs als er hulpverlening bij aanwezig is die zich hier voor inzet.
zondag 3 september 2017 om 12:19
Ik ben het eens met wat je zegt maar ook zie ik toch de andere kant. Vaak wordt ook door mensen met een Wajong te veel verwacht. Een baan op een wat simpeler niveau of aangepast niveau wordt toch al snel afgeschreven omdat mensen graag hoger willen instromen. "Ik ga niet tussen de cliënten werken" hoor ik ook vaak. Dus reeel blijven over de kansen op de arbeidsmarkt blijft ook belangrijk. Er worden vaak beren op de weg gezien zonder het ook maar te hebben geprobeerd. Overal komt een "maar" achteraan. Dus ja ik ben het deels met je eens
zondag 3 september 2017 om 17:07
zondag 3 september 2017 om 18:25
Na 4 opleidingen te hebben geprobeerd op verschillende niveaus, stages die nooit lukten, uitzendbureaus die nooit werk voor me hebben en zelfs een Job coach die nergens een baan voor me kon vinden, ben ik erachter gekomen dat werk zoeken met een beperking echt niet makkelijk is. In mijn geval niet te doen. Het UWV heeft ook geconstateerd dat ik geen arbeidsvermogen heb, en hun beleid is streng geworden.Shalalishalala schreef: ↑03-09-2017 17:07Een opleiding hoeft niet altijd een hele MBO of HBO van zoveel jaar te zijn. Er zijn ook wel kortere opleidingen. Zelf een administratieve opleiding gedaan die iets meer dan een jaar duurde. Daarna nog wel een andere opleiding gedaan. Met kleine stapjes ga je minder snel onderuit.
zondag 3 september 2017 om 22:02
Lijkt op mijn verhaal. Ik heb 2 opleidingen gedaan waar ik niks mee kon. Een niet afgemaakt door mislukte stages. De andere is geen werk in te vinden. Drie job-coachen gehad en geen van hen is erin geslaagd een betaalde baan voor me te vinden. Soms kwamen ze wel met dingen die ik geprobeerd heb. Maar het werd nooit een betaalde baan om verschillende redenen. Soms was ik gewoon niet geschikt voor dat werk. Of wel, maar te weinig budget of het was maar een traject van een paar maanden.Elfje112 schreef: ↑03-09-2017 18:25Na 4 opleidingen te hebben geprobeerd op verschillende niveaus, stages die nooit lukten, uitzendbureaus die nooit werk voor me hebben en zelfs een Job coach die nergens een baan voor me kon vinden, ben ik erachter gekomen dat werk zoeken met een beperking echt niet makkelijk is. In mijn geval niet te doen. Het UWV heeft ook geconstateerd dat ik geen arbeidsvermogen heb, en hun beleid is streng geworden.
Ik heb wel arbeidsvermogen volgens de papieren, ben 55 tot 65% afgekeurd. Maar mijn beperkt aantal uren is een probleem. Ze willen meestal mensen die volle dagen kunnen werken. Dat kan ik niet aan.
maandag 4 september 2017 om 07:22
Ik heb ook een gesprek gehad bij de Sociale Werkvoorziening en daar kreeg ik te horen dat ik het niet moest doen. Volgens hen zou ik de werkdruk niet aankunnen en ze vonden dat ik mijn handen vol had aan het vrijwilligerswerk en mijn eigen huis op orde zien te houden. Ik ben ze daar dankbaar voor, dat ze zo eerlijk waren. Maar toen baalde ik wel. Maar ik zie nu dat ze gelijk hebben.
