Hulpverlening Studeren vanwege eigen ervaringen...

In de MWD klas waarin ik zat, had ik het idee dat de helft er ook een NODIG had, in plaats van een moest worden. Maar na twee jaar waren die allemaal al gestopt met de studie.

Ik denk dat het zeker zo is dat mensen die zelf iets hebben meegemaakt zelf zo'n studie kiezen. Mijn klasgenoot doet nu toevallig een onderzoek in onze klas naar mensen waarbij een van de ouders een psychisch probleem hadden, op deze anonieme enquête hadden al 9 mensen gereageerd (van de 20). Deze mensen in mijn klas hebben dus te maken gehad met psychische problemen van hun ouders.



Ik zag dat je op mijn verhaal gereageerd had en ik denk dat het klopt dat ik daarom deze studie gekozen heb, ik wil mij graag inzetten voor kinderen die een moeilijke jeugd hebben en ik denk dat je je ervaringen juist kunt inzetten om goede hulpverlening te bieden en empathie te kunnen tonen en je in te kunnen leven in een ander. Hoewel het ook een valkuil kan zijn; je denkt te weten hoe een ander zich voelt in een bepaalde situatie omdat jij dat toen zo gevoeld hebt, maar dit is natuurlijk niet per definitie ook het gevoel wat de persoon heeft die je helpt. Door problemen in mijn jeugd denk ik zeker dat ik geïnteresseerd ben geraakt in waarom mensen doen zoals zij doen. Ik denk dus wel dat dit soort beroepen vaak worden uitgeoefend door mensen die zelf op de een of andere manier geïnteresseerd zijn geraakt in de psychologie en psychiatrie.

Ik heb ooit een jaar SPH gedaan en merkte toen ook deze tendens. Er zullen er vast zijn die goed terecht zijn gekomen, maar bij een aantal had ik grote vraagtekens. Geen idee of die de opleiding hebben afgemaakt, omdat ik zelf na een jaar gestopt ben. In de GGZ/RIBW werken ervaringsdeskundigen, daar was van de week een topic over, maar dat vind ik toch anders omdat die mensen over het algemeen wat ouder zijn, meer levenservaring hebben en verder van hun vroegere situatie af staan dan studenten.

Ja merkte ik bij pedagogiek ook, en zelf heb ik ook dingen meegemaakt in mijn jeugd. Niet heel heftig, wel genoeg om daardoor geinteresseerd te raken in dat werk.

Ik denk dat de mensen die hun jeugd nog niet verwerkt hebben, vanzelf afvallen tijdens de studie of tijdens de stage. Want je moet stevig in je schoenen staan om dat af te kunnen ronden.

En dan denk ik dat het zeker een plus kan zijn, je eigen levenservaring. Zo lang je je maar bewust bent van de valkuilen en je alles dus wel degelijk verwerkt hebt.

Heb het ook zien gebeuren hoor, dat een collega half instortte omdat een casus te dichtbij kwam...

Ik had ook altijd wel een paar 'aparte gevallen' in mijn klas tijdens mijn studies. Vreselijk irritant vond ik dat, want ze zagen alles vanuit een ander (eigen) perspectief en over het algemeen niet vanuit de hulpverlener gezien.



Er was toendertijd wel veel vraag naar ervaringsdeskundigen bij bepaalde organisaties... maar ik ben er zelf geen voorstander van. Meestal kunnen deze personen het verleden niet buiten het hulpverlenen houden en raken ze verstrikt tussen hun eigen problemen/herinneringen en die van een client.

Is mij inderdaad opgevallen, de leerlingen die de problemen zelf nog niet helemaal afgesloten hadden of toch nog teveel problemen hadden vielen in der loop der jaren af. Echt allemaal waar je in eerste instantie je twijfel bij trok.



Niet erg vind ik dat, het is voor hun ook fijn als ze weten dat het toch niet is wat ze zoeken.



Het is niet erg als je dingen mee hebt gemaakt maar sommige wilde alleen de opleiding vanuit eigen ervaringen en idealiseerde de toekomstige banen.

Ik heb inderdaad hetzelfde gemerkt tijdens de studie MJD/SPH.

Ik ben van mening dat je de studie prima kunt doen, ookal heb je zelf wat ervaringen met de hulpverlening.

Echter zitten daar wel voorwaarden aan.

Het moet niet te heftig zijn (klinische opnames, jeugddetentie harddrugsverslavingen etc) of het moet al een flinke tijd achter je liggen. Ik merk het nu in het werk ook, dat veel verslaafde clienten graag jongeren willen helpen om over hun verslaving heen te komen, terwijl ze hier zelf nog amper in geslaagd zijn...



Daarnaast moet je al je issues wel verwerkt hebben en er op een constructieve manier mee om kunnen gaan.



Eigen ervaringen in je werk is prima, zolang je ze op de juiste manier inzet en ze je beeld niet vertroebelen.



Ik heb gemerkt dat er een groot verschil is tussen mensen met ervaring en ervaringsdeskunigen.



De meesten vallen tijdens de studie zelf af, vanwege het de vele zelfreflecties en stages.

Overigens kan levenservaring ook helemaal niks toevoegen. Heb vaak zat met collega's gewerkt die 50 waren en al 2 volwassen kinderen hadden en een hoop shit mee gemaakt hadden op allerlei vlakken in hun leven, maar ik als jong broekie was toch een betere hulpverlener dan zij.

Ik had scherpe inzichten, goeie observaties, kritische vragen, empathisch vermogen en creatieve oplossingen, die zij gewoon niet in zich hadden. Dan kun je nog zoveel ervaring hebben, als je dat niet in je hebt, hebben cliënten niks aan je...

Volgens mij trekt iedere opleiding wel mensen aan die daar van nature een band mee hebben. De studie motorvoertuigentechniek bestaat ook praktisch uit allemaal jongens die thuis aan een brommer staan te knutselen, een hok vol onderdelen hebben of waarvan de vader in een garage werkt. En die zn studie doen om onderdelen voor thuis te scoren of hopen dat hun auto tijdens de praktijkles gemaakt kan worden en vanuit hun perspectief vragen stellen tijdens de lessen. Volgens mij is het heel natuurlijk dat mensen die raakvlakken hebben met het werkveld, product of dienst dat in hun studie tegen komen. Lijkt me eigenlijk vrij logisch ook.

Ik ben van mening dat je zelf goed als hulpverlener kunt werken, als je voldoende reflectievermogen hebt om eventuele eigen ervaringen los te kunnen koppelen van situaties binnen het werk en op die manier afstand en nabijheid op een professionele manier kunt blijven reguleren. Op mijn werk heeft bijna iedereen zelf therapie gehad of geworsteld met het leven.

We zijn hierover open naar elkaar, maar niet naar de patiënt. Die is er voor zichzelf.