Werk & Studie
alle pijlers
Nare stage ervaring
donderdag 18 juli 2019 om 12:45
Na de vakantie ga ik naar het 3e jaar van mijn mbo verpleegkundige opleiding. Bij dit jaar hoort ook een heel jaar, 3 dagen in de week stage lopen.
Mijn eerste stage liep ik in een verpleeghuis op een revalidatieafdeling. Ik had het erg naar mijn zin de eerste weken, veel geleerd en hele leuke collega's. Als ik mondeling feedback vroeg kreeg ik altijd positieve feedback en deed ik het volgens mijn collega's bijna altijd goed. Na een aantal weken had ik mijn tussentijdse beoordeling en heb ik een flinke zooi aan kritiek over mij heen gekregen, onder andere dat collega's vonden dat ik geen initiatief nam, ik geen reflecties schreef, altijd met een negatieve houding rondliep etc.. Het was mijn eerste stage en was op school totaal niet voorbereid dus ik wist ook niet wat ik van de stage moest verwachten en wat het stagebedrijf van mij verwachtte. Dit heeft zulke indruk op mij gemaakt dat ik de rest van de stage als 'slaaf' heb gespeeld en mij niet meer heb gefocust op dingen die ik wilde leren, uit angst dat ik het jaar niet zou halen. Ik ben een persoon die mensen graag tevreden wil stellen, geen fouten wil maken en als ik die maak, zit ik er een hele tijd mee, raak ik in een dip en duurt het lang voor deze weer over is.
Mijn tweede stage liep ik bij de GGZ, een totaal andere kant van het vak en ik merkte dat ik nogsteeds constant aan het zoeken was wat ik kon doen om indruk te maken en waar ik extra initiatief in kon nemen. Mijn stagebegeleider heeft dit opgemerkt en mij het advies gegeven een stapje terug te gaan en alles op mij af te laten komen. Toch had ik telkens het gevoel dat ik iets moest doen om indruk te blijven maken op mijn begeleider en collega's. Hierdoor ben ik elke dag met tegenzin naar mijn stage gegaan en ik was blij dat het jaar weer afgelopen was.
In het dagelijks leven ben ik totaal niet zoals op stages. Op school gaat het goed, ik leer heel snel door mijn fotografisch geheugen en kom altijd voor mijzelf op, maar op stages lijk ik totaal in een te krimpen en te veranderen in een 'slaaf', in de hoop dat ik het goed doe en mijn stage niet teleur stel. Ik weet dat ik er ben om te leren, maar het lukt me gewoon niet om de gedachte weg te zetten dat ik aan het werk ben voor HUN en niet voor mijzelf.
In de tussentijd heb ik een baan gekregen als helpende op een revalidatieafdeling bij een verpleeghuis met leuke collega's en mijn extra hulp wordt erg gewaardeerd. Ook hier heb ik vanaf het begin al een raar gevoel en ga ik er met tegenzin heen, omdat ik constant het gevoel heb mijzelf te moeten bewijzen. Een klasgenoot en vriendin van mij werkt hier ook en die heeft het erg naar haar zin, er is veel extra te leren en er is voor ons weinig werkdruk. Ook al is het maar een bijbaan, wil ik mij op de een of andere manier toch van mijn beste kant laten zien. Ik ga nu constant met tegenzin en een knoop in mijn maag naar mijn werk en ik krijg al hartkloppingen als ik er aan denk dat ik in september weer moet starten met mijn volgende stage.
Hoe kijken jullie hier tegen aan? Is er iemand die dit herkent? Of is er iemand met tips/tricks?
Mijn eerste stage liep ik in een verpleeghuis op een revalidatieafdeling. Ik had het erg naar mijn zin de eerste weken, veel geleerd en hele leuke collega's. Als ik mondeling feedback vroeg kreeg ik altijd positieve feedback en deed ik het volgens mijn collega's bijna altijd goed. Na een aantal weken had ik mijn tussentijdse beoordeling en heb ik een flinke zooi aan kritiek over mij heen gekregen, onder andere dat collega's vonden dat ik geen initiatief nam, ik geen reflecties schreef, altijd met een negatieve houding rondliep etc.. Het was mijn eerste stage en was op school totaal niet voorbereid dus ik wist ook niet wat ik van de stage moest verwachten en wat het stagebedrijf van mij verwachtte. Dit heeft zulke indruk op mij gemaakt dat ik de rest van de stage als 'slaaf' heb gespeeld en mij niet meer heb gefocust op dingen die ik wilde leren, uit angst dat ik het jaar niet zou halen. Ik ben een persoon die mensen graag tevreden wil stellen, geen fouten wil maken en als ik die maak, zit ik er een hele tijd mee, raak ik in een dip en duurt het lang voor deze weer over is.
Mijn tweede stage liep ik bij de GGZ, een totaal andere kant van het vak en ik merkte dat ik nogsteeds constant aan het zoeken was wat ik kon doen om indruk te maken en waar ik extra initiatief in kon nemen. Mijn stagebegeleider heeft dit opgemerkt en mij het advies gegeven een stapje terug te gaan en alles op mij af te laten komen. Toch had ik telkens het gevoel dat ik iets moest doen om indruk te blijven maken op mijn begeleider en collega's. Hierdoor ben ik elke dag met tegenzin naar mijn stage gegaan en ik was blij dat het jaar weer afgelopen was.
In het dagelijks leven ben ik totaal niet zoals op stages. Op school gaat het goed, ik leer heel snel door mijn fotografisch geheugen en kom altijd voor mijzelf op, maar op stages lijk ik totaal in een te krimpen en te veranderen in een 'slaaf', in de hoop dat ik het goed doe en mijn stage niet teleur stel. Ik weet dat ik er ben om te leren, maar het lukt me gewoon niet om de gedachte weg te zetten dat ik aan het werk ben voor HUN en niet voor mijzelf.
In de tussentijd heb ik een baan gekregen als helpende op een revalidatieafdeling bij een verpleeghuis met leuke collega's en mijn extra hulp wordt erg gewaardeerd. Ook hier heb ik vanaf het begin al een raar gevoel en ga ik er met tegenzin heen, omdat ik constant het gevoel heb mijzelf te moeten bewijzen. Een klasgenoot en vriendin van mij werkt hier ook en die heeft het erg naar haar zin, er is veel extra te leren en er is voor ons weinig werkdruk. Ook al is het maar een bijbaan, wil ik mij op de een of andere manier toch van mijn beste kant laten zien. Ik ga nu constant met tegenzin en een knoop in mijn maag naar mijn werk en ik krijg al hartkloppingen als ik er aan denk dat ik in september weer moet starten met mijn volgende stage.
Hoe kijken jullie hier tegen aan? Is er iemand die dit herkent? Of is er iemand met tips/tricks?
donderdag 18 juli 2019 om 13:12
Ik had ook zo'n ervaring bij mijn eerste stage. Reden voor mij om bij m'n tweede stage een heel duidelijk gesprek te hebben vooraf met wat de verwachtingen van elkaar zijn. Van mij naar het bedrijf en andersom. Ik heb er nu geen moeite meer mee maar zulke gesprekken doe ik nog bij nieuwe stages (inmiddels hbo dus paar stages verder). Is alleen maar fijn en ik vraag ook meteen een gesprek aan voor over X aantal weken over de voortgang.
donderdag 18 juli 2019 om 13:13
Vooral dat je hier hulp bij moet zoeken. Een stagebegeleider of coach of zo. Want dit belemmert je echt in je leerproces.
Mijn allereerst stages waren ook echt verschrikkelijk, ik kon niets goed doen en werd echt de grond ingetrapt.
Ik heb mezelf echt moeten herpakken en uiteindelijk is het goedgekomen en heb ik er zelfs veel van geleerd.
Mijn allereerst stages waren ook echt verschrikkelijk, ik kon niets goed doen en werd echt de grond ingetrapt.
Ik heb mezelf echt moeten herpakken en uiteindelijk is het goedgekomen en heb ik er zelfs veel van geleerd.
donderdag 18 juli 2019 om 13:25
Ik heb vorig jaar een stagiaire begeleid met een soort gelijke ervaring. Zij was hierdoor erg onzeker geworden ook.
Zij heeft dit in het eerste gesprek direct aangekaart, daardoor wist ik beter wat er in haar om ging. Wij hebben er toen samen voor gekozen om wat vaker te gaan zitten om voortgang te bespreken. Dit gaf haar een veiliger gevoel, omdat er dan niet ineens allerlei zaken aan bod komen en ze gerichter aan feedback kon werken. Misschien is dit een optie voor je? Ik denk dat het goed is om open kaart te spelen met je begeleider. Die kan hier dan ook op inspelen.
Zij heeft dit in het eerste gesprek direct aangekaart, daardoor wist ik beter wat er in haar om ging. Wij hebben er toen samen voor gekozen om wat vaker te gaan zitten om voortgang te bespreken. Dit gaf haar een veiliger gevoel, omdat er dan niet ineens allerlei zaken aan bod komen en ze gerichter aan feedback kon werken. Misschien is dit een optie voor je? Ik denk dat het goed is om open kaart te spelen met je begeleider. Die kan hier dan ook op inspelen.
donderdag 18 juli 2019 om 13:27
Ik denk dat je er wel wat hulp voor kunt gebruiken.
Het klinkt als dat iets zich is gaan vastzetten in jou tijdens de onverwacht harde kritiek tijdens je 1e stage. Em dat is lastig te doorbreken.
Ik denk dat het best kan helpen als je met een psycholoog gaat praten want het beperkt je behoorlijk in je dagelijks funktioneren
Het klinkt als dat iets zich is gaan vastzetten in jou tijdens de onverwacht harde kritiek tijdens je 1e stage. Em dat is lastig te doorbreken.
Ik denk dat het best kan helpen als je met een psycholoog gaat praten want het beperkt je behoorlijk in je dagelijks funktioneren
donderdag 18 juli 2019 om 13:34
Wat vervelend to! Ik herken het deels, want heb tijdens mijn stages in de zorg ook heel erg moeten zoeken naar de rol die ik aan moest nemen en voor mijn gevoel voor iedereen ook weer anders was. De een verwacht iemand die veel initiatief neemt, de andere begeleider wil weer dat je je vooral heel erg luisterend opstelt en veel kijkt, weer een ander wil dat je iets snel doet en de volgende loopt op je te mopperen omdat je ergens meer tijd voor moet nemen.
Erg verwarrend en heel erg vermoeiend om telkens in de modus te staan van anderen moeten bevallen en afhankelijk zijn van hun oordeel.
Toch gaat dit uiteindelijk tegen je werken, want je houdt geen positieve energie meer over en je bent opgebrand nog voor je je diploma hebt. Tijd voor een goed gesprek dus. Probeer het desnoods als leerdoel te formuleren: dat je jezelf wilt leren zijn en blijven tijdens je stage en dat je leert om feedback te geven.
Bedenk je vooral dat als je je diploma eenmaal hebt, je veel meer ruimte gaat voelen om jezelf te zijn. Maar dat zelfvertrouwen moet je ook een beetje opbouwen en komt niet van de een op de andere dag. Je bent goed zoals je bent! Ga daar mee oefenen. Probeer kritisch te zijn op kritiek. Ja, vaak slaat feedback ergens op en dan kun je kijken of je door jezelf te blijven iets kunt aanpassen in je handelen. Maar niet altijd slaat feedback ergens op. En dat is erg lastig, maar mijn ervaring is dat er ook vreselijke azijnpissers in de zorg rondlopen die graag anderen heel erg onderuit halen om zichzelf maar beter te voelen. Bij dat soort mensen is een vriendelijke glimlach opzetten en complimentjes maken vaak de beste methodiek en probeer dan vooral voor ogen te houden dat je na een paar maanden van ze af bent.
Uberhaupt doet complimentjes maken het erg goed bij mensen. Tip
Heel veel sterkte en succes en blijf met je voetjes op de grond. Jij weet wie je bent en wat je waard bent en blijf tijdens het openstaan voor reflectie daar ook goed van bewust.
Erg verwarrend en heel erg vermoeiend om telkens in de modus te staan van anderen moeten bevallen en afhankelijk zijn van hun oordeel.
Toch gaat dit uiteindelijk tegen je werken, want je houdt geen positieve energie meer over en je bent opgebrand nog voor je je diploma hebt. Tijd voor een goed gesprek dus. Probeer het desnoods als leerdoel te formuleren: dat je jezelf wilt leren zijn en blijven tijdens je stage en dat je leert om feedback te geven.
Bedenk je vooral dat als je je diploma eenmaal hebt, je veel meer ruimte gaat voelen om jezelf te zijn. Maar dat zelfvertrouwen moet je ook een beetje opbouwen en komt niet van de een op de andere dag. Je bent goed zoals je bent! Ga daar mee oefenen. Probeer kritisch te zijn op kritiek. Ja, vaak slaat feedback ergens op en dan kun je kijken of je door jezelf te blijven iets kunt aanpassen in je handelen. Maar niet altijd slaat feedback ergens op. En dat is erg lastig, maar mijn ervaring is dat er ook vreselijke azijnpissers in de zorg rondlopen die graag anderen heel erg onderuit halen om zichzelf maar beter te voelen. Bij dat soort mensen is een vriendelijke glimlach opzetten en complimentjes maken vaak de beste methodiek en probeer dan vooral voor ogen te houden dat je na een paar maanden van ze af bent.
Uberhaupt doet complimentjes maken het erg goed bij mensen. Tip
Heel veel sterkte en succes en blijf met je voetjes op de grond. Jij weet wie je bent en wat je waard bent en blijf tijdens het openstaan voor reflectie daar ook goed van bewust.
donderdag 18 juli 2019 om 13:54
Ik heb 2 nare stage- ervaringen in mijn opleiding voor Tandartsassistente gehad. Maar ik had het verkeerde beroep gekozen, dat ik wel interessant vond. Theorie lukte goed, maar praktijk niet. Mijn 1e stage was in een solo-praktijk. Gewoon 1 tandarts en 1 assistente en dat ging goed. Behalve dat ik te stil was, maar volgens hem moest ik daar nog in groeien. Ik kreeg een 8 voor die stage.
De daarop volgende stages waren groepspraktijken. Meerdere tandartsen en assistentes. Bij de ene groepspraktijk assisteerde ik elke tandarts. Maar iedereen deed het op zijn/haar eigen manieren en dat kon ik niet goed onthouden. Toen ik de "hoofdtandarts" vroeg hoe hij het vond gaan zei hij: "Het heeft meer tijd nodig." Maar ik deed het niet slecht. De week daarop werd ik door de stagebegeleidster op kantoor geroepen. Ze was kwaad, want het ging niet goed op stage. En omdat ze me op stage niet wilden kwetsen, ging zij maar zeggen hoe het zat. Ik was te langzaam, te stil, toonde te weinig interesse, te onhandig en luisterde slecht. Ze zei dat mijn collega's moe van me werden. Elke week had ik een gesprek met die vrouw om te kijken of het verbeterd was. Bij elke kleine fout kreeg ik weer een preek. Ik mocht de stage wel afmaken, maar wist al dat ik een onvoldoende zou krijgen. Niet motiverend. En vond de lange dagen ook erg vermoeiend.
Dan de laatste stage, een herkansing. Weer een groepspraktijk. Maar dit keer zat ik wel aan 1 tandarts en 1 assistente gebonden. Al vanaf het begin klikte het niet met de assistente. Ze vroeg nooit iets normaal aan me, maar commandeerde altijd. Voelde me echt haar slaafje. Eén keer was ik het zo zat dat ik een beetje terug katte. Werd me niet in dank afgenomen. "Assistentes vallen elkaar nooit af", zei ze. Pardon? Zij deed niet anders. Ik ging er altijd met veel tegenzin naar toe en kwam altijd met hoofdpijn thuis. De assistentes communiceerden daar met gebaren. Want de tandarts mocht niet horen wat ze onderling zeiden. En ik begreep die gebaren slecht. Vragen wat ze bedoelde mocht niet.
Ook hier had ik tussentijdse gesprekken met de stagebegeleidster. Ze zei: Doe nou eens meer je best, daar worden ze allemaal zo blij van." Alsof ik vooral hen tevreden moest stellen. Voor mij had ze geen enkel begrip. Deze stage heb ik niet afgemaakt. Ik raakte overspannen, kon het niet meer aan.
De daarop volgende stages waren groepspraktijken. Meerdere tandartsen en assistentes. Bij de ene groepspraktijk assisteerde ik elke tandarts. Maar iedereen deed het op zijn/haar eigen manieren en dat kon ik niet goed onthouden. Toen ik de "hoofdtandarts" vroeg hoe hij het vond gaan zei hij: "Het heeft meer tijd nodig." Maar ik deed het niet slecht. De week daarop werd ik door de stagebegeleidster op kantoor geroepen. Ze was kwaad, want het ging niet goed op stage. En omdat ze me op stage niet wilden kwetsen, ging zij maar zeggen hoe het zat. Ik was te langzaam, te stil, toonde te weinig interesse, te onhandig en luisterde slecht. Ze zei dat mijn collega's moe van me werden. Elke week had ik een gesprek met die vrouw om te kijken of het verbeterd was. Bij elke kleine fout kreeg ik weer een preek. Ik mocht de stage wel afmaken, maar wist al dat ik een onvoldoende zou krijgen. Niet motiverend. En vond de lange dagen ook erg vermoeiend.
Dan de laatste stage, een herkansing. Weer een groepspraktijk. Maar dit keer zat ik wel aan 1 tandarts en 1 assistente gebonden. Al vanaf het begin klikte het niet met de assistente. Ze vroeg nooit iets normaal aan me, maar commandeerde altijd. Voelde me echt haar slaafje. Eén keer was ik het zo zat dat ik een beetje terug katte. Werd me niet in dank afgenomen. "Assistentes vallen elkaar nooit af", zei ze. Pardon? Zij deed niet anders. Ik ging er altijd met veel tegenzin naar toe en kwam altijd met hoofdpijn thuis. De assistentes communiceerden daar met gebaren. Want de tandarts mocht niet horen wat ze onderling zeiden. En ik begreep die gebaren slecht. Vragen wat ze bedoelde mocht niet.
Ook hier had ik tussentijdse gesprekken met de stagebegeleidster. Ze zei: Doe nou eens meer je best, daar worden ze allemaal zo blij van." Alsof ik vooral hen tevreden moest stellen. Voor mij had ze geen enkel begrip. Deze stage heb ik niet afgemaakt. Ik raakte overspannen, kon het niet meer aan.
donderdag 18 juli 2019 om 14:17
bedankt voor jullie reacties!
Tijdens mijn tweede stage heb ik dit ook meteen in het kennismakingsgesprek aangegeven. Op het moment dat ik zo'n gesprek heb komt het gevoel dat ik overdrijf en dat het wel weer goed komt, terug. Toen ik eenmaal startte met mijn stage was dit gevoel weer compleet verdwenen.
Ik heb al veel geprobeerd om over dit gevoel heen te komen of er mee leren om te gaan. Ik heb op school een coach/mentor waar wij (onze klas) elke 4 maanden een gesprek mee hebben, juist om deze dingen te bespreken. Heb het dus al meerdere malen aangegeven, en elke keer als ik dit aankaart zegt zij 'Dit is de realiteit, soms moet je nou eenmaal een slaaf spelen om het te halen. Daar kun je niks aan doen'. Aan haar heb ik dus ook niet veel. Zij heeft mij wel een assertiviteitscursus aangeboden. Ik denk er dan ook over na om hier aan te beginnen.
Tijdens mijn tweede stage heb ik dit ook meteen in het kennismakingsgesprek aangegeven. Op het moment dat ik zo'n gesprek heb komt het gevoel dat ik overdrijf en dat het wel weer goed komt, terug. Toen ik eenmaal startte met mijn stage was dit gevoel weer compleet verdwenen.
Ik heb al veel geprobeerd om over dit gevoel heen te komen of er mee leren om te gaan. Ik heb op school een coach/mentor waar wij (onze klas) elke 4 maanden een gesprek mee hebben, juist om deze dingen te bespreken. Heb het dus al meerdere malen aangegeven, en elke keer als ik dit aankaart zegt zij 'Dit is de realiteit, soms moet je nou eenmaal een slaaf spelen om het te halen. Daar kun je niks aan doen'. Aan haar heb ik dus ook niet veel. Zij heeft mij wel een assertiviteitscursus aangeboden. Ik denk er dan ook over na om hier aan te beginnen.
donderdag 18 juli 2019 om 14:22
donderdag 18 juli 2019 om 14:26
Tips & tricks -> maak dit bespreekbaar op je opleiding en stage. het kan niet anders dan dat je op deze stage bent voorbereid, dat je binnen de instelling een werkbegeleider hebt en dat je op school een stagebegeleider hebt bij wie je terecht kunt.
Probeer in die gesprekken zo duidelijk mogelijk te zijn. Als je onduidelijk/ niet concreet bent, kun je niet van anderen verwachten dat ze jou goed kunnen helpen.
Probeer ook de feedback die je hebt gekregen zo goed mogelijk te begrijpen zodat je weet wat je moet verbeteren. Vraag vooral door als zaken niet helemaal duidelijk voor je zijn.
Praat ook vooral met medestudenten en wissel ervaringen uit.
Probeer in die gesprekken zo duidelijk mogelijk te zijn. Als je onduidelijk/ niet concreet bent, kun je niet van anderen verwachten dat ze jou goed kunnen helpen.
Probeer ook de feedback die je hebt gekregen zo goed mogelijk te begrijpen zodat je weet wat je moet verbeteren. Vraag vooral door als zaken niet helemaal duidelijk voor je zijn.
Praat ook vooral met medestudenten en wissel ervaringen uit.
donderdag 18 juli 2019 om 15:05
Het lijkt wel alsof ik mijn eigen verhaal lees.. ook ik heb zulke nare stage ervaringen gehad. Ze kunnen je echt maken of breken. Na 2 van zulke stages trok ik het niet meer en moest ik stoppen met mijn opleiding. Ik heb 6 maanden thuis gezeten om mezelf te kunnen herpakken en ik heb een faalangst-training gedaan. Het feit dat ik overspannen was heeft mij veel geleerd: dit nooit meer. Toen ik met een nieuwe opleiding startte heb ik dit meteen bij al mijn stages aangegeven. Ik heb duidelijk gezegd dat ik niet als een slaaf behandelt wil worden, ik opbouwende kritiek wil en geen persoonlijke aanvallen. Door open kaart te spelen weet de organisatie hoe jij in elkaar zit en hoe ze met jou moeten omgaan.
Je hoeft jezelf niet zo te laten behandelen, door niemand niet. Organisaties vinden het makkelijk om een stagiaire als voetveeg te gebruiken maar dit hoef je niet te pikken. Jouw mentor zou overigens beter moeten weten. Heb je geen vertrouwenspersoon op school waarmee je kan praten? De assertiviteitscursus lijkt mij wel een goede optie. Leer voor jezelf op te komen. Als je eraan onder doorgaat heeft consequenties voor JOU en niet voor school/het leerbedrijf. Let goed op jezelf en je mag mij altijd een PB sturen.
Je hoeft jezelf niet zo te laten behandelen, door niemand niet. Organisaties vinden het makkelijk om een stagiaire als voetveeg te gebruiken maar dit hoef je niet te pikken. Jouw mentor zou overigens beter moeten weten. Heb je geen vertrouwenspersoon op school waarmee je kan praten? De assertiviteitscursus lijkt mij wel een goede optie. Leer voor jezelf op te komen. Als je eraan onder doorgaat heeft consequenties voor JOU en niet voor school/het leerbedrijf. Let goed op jezelf en je mag mij altijd een PB sturen.
donderdag 18 juli 2019 om 15:37
Maar eerlijk is eerlijk, je moet jezelf toch ook bewijzen? Ik heb dit ook mijn hele opleiding moeten doen. Elke dag met leerdoelen komen, reflecteren, evalueren. Het hoort erbij. Waarom probeer je niet gewoon daadwerkelijk wat met de feedback te doen? En natuurlijk doe je wat anderen van je vragen/verwachten tijdens een stage, je bent toch afhankelijk van ze qua beoordeling. En nee dat is idd niet altijd leuk. Als je eenmaal klaar bent kun je het op je eigen manier doen. Nog even afzien dus. En anders moet je je mss toch afvragen of het werk wel echt bij je past. Dat je in de theorie heel goed bent, wil niet zeggen dat je dat in de praktijk ook bent helaas.
donderdag 18 juli 2019 om 15:57
wat een agressieRosebloom schreef: ↑18-07-2019 15:05Het lijkt wel alsof ik mijn eigen verhaal lees.. ook ik heb zulke nare stage ervaringen gehad. Ze kunnen je echt maken of breken. Na 2 van zulke stages trok ik het niet meer en moest ik stoppen met mijn opleiding. Ik heb 6 maanden thuis gezeten om mezelf te kunnen herpakken en ik heb een faalangst-training gedaan. Het feit dat ik overspannen was heeft mij veel geleerd: dit nooit meer. Toen ik met een nieuwe opleiding startte heb ik dit meteen bij al mijn stages aangegeven. Ik heb duidelijk gezegd dat ik niet als een slaaf behandelt wil worden, ik opbouwende kritiek wil en geen persoonlijke aanvallen. Door open kaart te spelen weet de organisatie hoe jij in elkaar zit en hoe ze met jou moeten omgaan.
Je hoeft jezelf niet zo te laten behandelen, door niemand niet. Organisaties vinden het makkelijk om een stagiaire als voetveeg te gebruiken maar dit hoef je niet te pikken. Jouw mentor zou overigens beter moeten weten. Heb je geen vertrouwenspersoon op school waarmee je kan praten? De assertiviteitscursus lijkt mij wel een goede optie. Leer voor jezelf op te komen. Als je eraan onder doorgaat heeft consequenties voor JOU en niet voor school/het leerbedrijf. Let goed op jezelf en je mag mij altijd een PB sturen.
iets met houding???
donderdag 18 juli 2019 om 16:09
Heeft niets met houding te maken en al helemaal niets met agressie. Ook ik heb dit in de zorg meegemaakt en het kan je echt tekenen. Je vorige post geeft al aan dat jij dit zelf niet hebt meegemaakt en niet weet hoe het kan overkomen. En ja, sommige stagiaires worden inderdaad als slaaf behandelt. Moet je dit maar accepteren? Daar doen we niet meer aan. Assertiviteit is erg belangrijk en al helemaal in de zorgsector.
donderdag 18 juli 2019 om 18:20
Houding moet van 2 kanten komen. Tijdens mijn verpleegstage (als eerstejaars studente geneeskunde, je kan dus echt NIETS w.b.t. zorg, enkel bloedafname en vitale parameters meten) werd ik ingezet als extra volleerde kracht, ik moest vanaf dag 1 alles alleen doen. Hoewel ik elke keer aangaf dat ik het niet kon ("hoezo je kan geen bedbad?") heb ik het toch gedaan, met vallen en opstaan. Elke avond hoofdpijn, elke ochtend me slepen naar de stage.
Je kan je nog zoveel inzetten als je wil, als de begeleiding niet mee wil heb je pech. Nu, ik begrijp dat er grote personeelstekorten zijn en dat alle hulp welkom is. Maar ga niet een studente die nog alles moet leren uitkafferen omdat ze (eerlijk is eerlijk) meer in de weg loopt dan helpt. Je bent daar om te leren, niet om als slaafje en pispaal gebruikt te worden.
Ik heb de stage gehaald, maar ik moet erop letten als toekomstig arts om verpleegkundigen met respect te behandelen, want ik hoor wel vaker deze verhalen. Ja het is een zwaar beroep, maar als je het niet aankan stop er dan gewoon mee i.p.v. zo cynisch te worden. Oke dit is heel kort door de bocht en overal heb je goede en slechte verpleegkundigen ^^
Als tip heb ik dan: laat het los. Laat het over je komen en bedenk dat je naar een slechte film zit te kijken. Probeer wat met de feedback te doen en doe gewoon je werk. Toen ik doorhad dat 1 zorgkundige me gewoon aan pesten was (me een zware dame alleen laten tillen en me uitlachen toen ik om hulp vroeg, mijn tas verplaatsen zodat ik die niet kon vinden, mijn drinkbeker weggooien...) bedacht ik "mens wat ben jij zielig, op je 50ste een studentje pesten." Gewoon loslaten! En je energie uit de patienten halen! Doe eens een praatje met iemand die zelden bezoek krijgt!
donderdag 18 juli 2019 om 19:01
Ik ben net klaar met mijn jaarstage, ik heb hem twee keer (!!) overgedaan. Ook in de zorg.. Ik vind stages in de zorg echt heel pittig. Ik werd als 19 jarige helemaal uitgekafferd toen ik stage liep in een verzorgingstehuis omdat ik het bestek verkeerd had neergelegd..
Wat mij hielp om, na dramatische stage ervaringen, het toch te halen was:
Vertrouwen in jezelf. In de zorg doet iedereen het op zijn eigen manier. Het is de kunst om te kijken wat jou nou tot jou maakt, wat zijn jouw sterke punten die je in kan zetten in het werken met patiënten? En met je collega's? Wat vind JIJ lastig? Waar wil jij jezelf in ontwikkelen?
Je bent niet je collega, als je haar gaat proberen na te doen of aan haar eisen te voldoen komt het heel onnatuurlijk over waardoor je het niet gaat halen. Je moet duidelijk uitstralen wat je komt brengen en wat je komt leren.
Welke leerstijl heb je?
Als je googelt op de 'leerstijlen van Kolb' kun je een snel testje doen om eruit te komen wat voor leerstijl jij hebt. Ik ben bijvoorbeeld een denker, terwijl veel mensen in de zorg naar mijn mening doeners zijn. Ik heb geleerd hoe ik als 'denker' ben en hoe ik daarmee het best kan werken in de praktijk en met collega's.
Daarnaast zou ik de Roos van Leary invullen om te kijken waar jij zit. Dit kan ook handvatten geven hoe om te gaan met collega's.
Heeft bij mij in ieder geval veel geholpen! Ik heb echt meerdere keren op het punt gestaan om te stoppen met de opleiding, zo verdrietig werd ik van alle negatieve feedback en onvoldoendes. Mijn begeleider van school heeft mij gepusht en hierdoor is het mij gewoon gelukt.
Wat mij hielp om, na dramatische stage ervaringen, het toch te halen was:
Vertrouwen in jezelf. In de zorg doet iedereen het op zijn eigen manier. Het is de kunst om te kijken wat jou nou tot jou maakt, wat zijn jouw sterke punten die je in kan zetten in het werken met patiënten? En met je collega's? Wat vind JIJ lastig? Waar wil jij jezelf in ontwikkelen?
Je bent niet je collega, als je haar gaat proberen na te doen of aan haar eisen te voldoen komt het heel onnatuurlijk over waardoor je het niet gaat halen. Je moet duidelijk uitstralen wat je komt brengen en wat je komt leren.
Welke leerstijl heb je?
Als je googelt op de 'leerstijlen van Kolb' kun je een snel testje doen om eruit te komen wat voor leerstijl jij hebt. Ik ben bijvoorbeeld een denker, terwijl veel mensen in de zorg naar mijn mening doeners zijn. Ik heb geleerd hoe ik als 'denker' ben en hoe ik daarmee het best kan werken in de praktijk en met collega's.
Daarnaast zou ik de Roos van Leary invullen om te kijken waar jij zit. Dit kan ook handvatten geven hoe om te gaan met collega's.
Heeft bij mij in ieder geval veel geholpen! Ik heb echt meerdere keren op het punt gestaan om te stoppen met de opleiding, zo verdrietig werd ik van alle negatieve feedback en onvoldoendes. Mijn begeleider van school heeft mij gepusht en hierdoor is het mij gewoon gelukt.
Wie wat wil die moet wat.
donderdag 18 juli 2019 om 21:32
Het gaat hier over het leerproces. Tuurlijk doe ik het uit eindelijk voor de patiënten, maar dat is niet relevant voor dit topic
