PhD na je dertigste?
vrijdag 3 april 2015 om 10:50
Al een tijdje zit ik erover te denken om van mijn meer praktijk gerichte baan over te stappen naar een baan in de wetenschap. Nu zag ik onlangs een ontzettend leuke vacature voor een promotietraject. Alleen, zitten ze wel te wachten op iemand die tien jaar geleden afgestudeerd is? En hoe kan ik mijn kansen vergroten? Het onderzoek raakt wel aan mijn huidige werkzaamheden, maar ik lig natuurlijk al wel weer een tijd uit de onderzoekswereld. Ik merk dat dat me op de een of andere manier erg blokkeert, ik wil het te graag. Dus, hebben jullie tips en/of inzichten?
Can I perhaps turn that question round and say "because it was short".
vrijdag 3 april 2015 om 11:17
Gewoon doen!
Ik ken mensen die laat zijn begonnen aan een promotietraject (waren beiden in de 40) die nooit een probleem hebben gehad met hun leeftijd .
Het hangt denk ik ook een beetje af van het veld waarin je wilt gaan promoveren. Kijk dus ook even wie je collega's zouden worden en hoe oud die zijn.
Maar als het onderwerp je aanspreekt dan zou ik het gewoon proberen.
Succes!
Ik ken mensen die laat zijn begonnen aan een promotietraject (waren beiden in de 40) die nooit een probleem hebben gehad met hun leeftijd .
Het hangt denk ik ook een beetje af van het veld waarin je wilt gaan promoveren. Kijk dus ook even wie je collega's zouden worden en hoe oud die zijn.
Maar als het onderwerp je aanspreekt dan zou ik het gewoon proberen.
Succes!
vrijdag 3 april 2015 om 13:50
Dank jullie wel voor je reacties! Het is een erg populair veld, dus ik verwacht een van de vele, vele sollicitanten te zijn. Ik ga zeker even kijken naar de leeftijden van de collega's om een inschatting te kunnen maken. Het is goed om te horen dat het niet heel ongebruikelijk is, ik zie vooral pas afgestudeerden die gaan promoveren namelijk.
Can I perhaps turn that question round and say "because it was short".
vrijdag 3 april 2015 om 14:05
quote:Lorelai schreef op 03 april 2015 @ 13:45:
Vaak (dus niet altijd) zijn oudere promovendi zogenaamde 'buitenpromovendi': hun werkgever bekostigt het promotieonderzoek. Voor de universiteit is dat heel aantrekkelijk. Je ziet weinig veertigers die echt een baan als AIO hebben.
Ja da's waar. Mijn vader was geen AIO maar researcher aan een andere instelling die het traject bekostigde en hij heeft zelf de uni uitgekozen waarbij hij ging promoveren.
Dus niet zoals de promovendi waar ik voor werk, dat zijn echt mensen rond de 25 en je ziet dat een van die promovendi de 'jonkies' echt al enorm is ontgroeid (hij is bijna klaar).
Vaak (dus niet altijd) zijn oudere promovendi zogenaamde 'buitenpromovendi': hun werkgever bekostigt het promotieonderzoek. Voor de universiteit is dat heel aantrekkelijk. Je ziet weinig veertigers die echt een baan als AIO hebben.
Ja da's waar. Mijn vader was geen AIO maar researcher aan een andere instelling die het traject bekostigde en hij heeft zelf de uni uitgekozen waarbij hij ging promoveren.
Dus niet zoals de promovendi waar ik voor werk, dat zijn echt mensen rond de 25 en je ziet dat een van die promovendi de 'jonkies' echt al enorm is ontgroeid (hij is bijna klaar).
vrijdag 3 april 2015 om 20:11
Bij ons zou je een enorme uiteindelijk zijn (medische hoek). De meesten zijn tussen 24-28 als ze beginnen, afhankelijk van vooropleiding en traject. Degenen die later promoveren zijn vaak analisten die na jaren werkervaring besluiten om toch te promoveren of artsen die het heel lang stil hebben laten liggen tijdens hun specialisatie. En hoe oneerlijk ook, het maakt de vervolgstappen niet makkelijker. Als je echt in de wetenschap wilt blijven, zoeken ze vaak óf naar een jonger iemand óf een minder jong iemand met ervaring. En je hebt natuurlijk wel werkervaring, maar dat is op een gebied dat dan nauwelijks 'meetelt' (geen publicaties etc). Hoe veel na je dertigste is ook nog wel relevant. Op je 31 beginnen scheelt maar ene paar jaar met 'gemiddeld'. Op je 39e een stuk meer.
In andere vakgebieden is het minder ongebruikelijk, bv letterkunde en kunstgeschiedenis. Daar zal het wellicht daarna ook minder lastig zijn, juist omdat het niet zo afwijkend is.
In andere vakgebieden is het minder ongebruikelijk, bv letterkunde en kunstgeschiedenis. Daar zal het wellicht daarna ook minder lastig zijn, juist omdat het niet zo afwijkend is.