Werk & Studie
alle pijlers
Waar ligt de grens
zaterdag 2 maart 2013 om 10:21
Ik heb chronische gezondheidsklachten en studeer aan het hoger onderwijs. Af en toe zijn mijn gezondheidsklachten erger dan normaal, waardoor het soms verstandig kan zijn om een standje zachter te gaan. Maar ik vind het zelf heel moeilijk om voor mijzelf een grens te leggen i.v.m. het feit dat ik erg prestatiegericht ben en mijzelf gauw een 'watje' voel. (Ik zit minder goed in mijn vel als ik moet matigen, omdat mijn sociale leven dan ook op een lager pitje staat.) Door gezondheidsproblemen in het verleden is juist ook mijn sociale leven buiten mijn studie bijna 0.0 geworden.
Dat ik moeite heb om mijn eigen grenzen te bepalen, heb ik in het verleden voorgelegd aan specialisten en zelfs aan een psycholoog. Helaas leverde dit weinig nieuwe informatie op, waardoor het een blijvend probleem is.
Heeft er iemand misschien nog een goede tip hoe ik het voor mijzelf makkelijker maak om met deze situatie om te gaan.
Waar leg je de grens, en hoe voorkom je dat je jezelf negatieve gevoelens aanpraat omdat je er gewoon het verstandigst aan doet om het wat rustiger aan te doen? (De consequenties op sociaal gebied en mogelijke studievertraging blijven in hoofd rondspoken.)
Dat ik moeite heb om mijn eigen grenzen te bepalen, heb ik in het verleden voorgelegd aan specialisten en zelfs aan een psycholoog. Helaas leverde dit weinig nieuwe informatie op, waardoor het een blijvend probleem is.
Heeft er iemand misschien nog een goede tip hoe ik het voor mijzelf makkelijker maak om met deze situatie om te gaan.
Waar leg je de grens, en hoe voorkom je dat je jezelf negatieve gevoelens aanpraat omdat je er gewoon het verstandigst aan doet om het wat rustiger aan te doen? (De consequenties op sociaal gebied en mogelijke studievertraging blijven in hoofd rondspoken.)
You can breathe, you can blink, you can cry. Hell, you’re all gonna be doing that.
zaterdag 2 maart 2013 om 10:38
Die grens is waar jij hem neerlegt en wilt hebben. Ik denk dat je er over na moet denken wat acceptabel is. Continue over je grenzen heengaan betekent, meer studeren, maar meer klachten, die hierdoor langer aanhouden, neem ik zo aan.
Als jij voor jezelf helder krijgt van klachten zijn acceptabel tot deze grens, dan moet je jezelf er aanhouden, hoe moeilijk dat ook is.
En nee, je bent geen watje als je naar je lichaam luistert.
Zelf ben ik lang over mijn grenzen gegaan, zonder naar m'n lichaam te luisteren, want ik wilde geen aansteller zijn, maar ik pluk er nog steeds de vruchten van. Nu achteraf schaam ik mij dat ik mijn lichaam zo rot behandeld heb.
Dus, het is maar wat je wilt. En deze zin bedoel ik niet rot, want ik begrijp dat het heel moeilijk is, omdat je wil en wat je kan vaak niet in overeenstemming zijn.
Als jij voor jezelf helder krijgt van klachten zijn acceptabel tot deze grens, dan moet je jezelf er aanhouden, hoe moeilijk dat ook is.
En nee, je bent geen watje als je naar je lichaam luistert.
Zelf ben ik lang over mijn grenzen gegaan, zonder naar m'n lichaam te luisteren, want ik wilde geen aansteller zijn, maar ik pluk er nog steeds de vruchten van. Nu achteraf schaam ik mij dat ik mijn lichaam zo rot behandeld heb.
Dus, het is maar wat je wilt. En deze zin bedoel ik niet rot, want ik begrijp dat het heel moeilijk is, omdat je wil en wat je kan vaak niet in overeenstemming zijn.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
zaterdag 2 maart 2013 om 10:40
Voor mensen met gezondheidsproblemen kunnen de criteria van de prestatiebeurs versoepeld worden. Heb je daar al eens meer info over ingewonnen?
Daarnaast blijkt dat gezonde mensen het productiefst zijn bij een max 40-urige werkweek (of studieweek). Alles wat je meer werkt, voegt niets meer toe en doet juist afbreuk aan die eerste 40 uur. Door vermoeidheid word je minder helder, werk je langzamer, maak je meer fouten, enz. Je schuldig voelen over wat je niet doet in 40+ uur, is dus onzin. Je zou je eigenlijk schuldig moeten voelen over elk uur dat je boven die 40 uur wel werkt, omdat het afbreuk doet aan je kwaliteit en kwantiteit.
En in jouw geval zou het dus goed kunnen zijn dat dat omslagpunt zelfs bij minder uren ligt!
De uren die overblijven heeft men nodig om te ontspannen, weer energie op te laden, positieve energie op te doen. Zodat je, eenmaal weer opgeladen, weer vol voor je studie/werk kunt gaan.
Helpt deze info je om je er van bewust te worden dat meer uren in je studie stoppen dus helemaal niet goed is? En dat uiteindelijk niets en niemand daar voordeel bij heeft, en jij zelf al helemaal niet?
Daarnaast blijkt dat gezonde mensen het productiefst zijn bij een max 40-urige werkweek (of studieweek). Alles wat je meer werkt, voegt niets meer toe en doet juist afbreuk aan die eerste 40 uur. Door vermoeidheid word je minder helder, werk je langzamer, maak je meer fouten, enz. Je schuldig voelen over wat je niet doet in 40+ uur, is dus onzin. Je zou je eigenlijk schuldig moeten voelen over elk uur dat je boven die 40 uur wel werkt, omdat het afbreuk doet aan je kwaliteit en kwantiteit.
En in jouw geval zou het dus goed kunnen zijn dat dat omslagpunt zelfs bij minder uren ligt!
De uren die overblijven heeft men nodig om te ontspannen, weer energie op te laden, positieve energie op te doen. Zodat je, eenmaal weer opgeladen, weer vol voor je studie/werk kunt gaan.
Helpt deze info je om je er van bewust te worden dat meer uren in je studie stoppen dus helemaal niet goed is? En dat uiteindelijk niets en niemand daar voordeel bij heeft, en jij zelf al helemaal niet?
zaterdag 2 maart 2013 om 10:54
@NummerZoveel ik ben bekend met alle regelingen omtrent studeren met gezondheidsproblemen/handicap. En kan daar ook gewoon aanspraak op maken, mocht het echt nodig zijn.
Het is bij mij denk ik voornamelijk het probleem dat ik de knop niet kan omdraaien en voor een kleine 2 maanden kan accepteren dat het nu eenmaal zo is. (Dat het er voorlopig even niet inzit om weer 'volledig' te functioneren.) Ik heb daarom ook bijzonder veel respect voor mensen die bepaalde zaken wel naast zich kunnen neerleggen.
Het is bij mij denk ik voornamelijk het probleem dat ik de knop niet kan omdraaien en voor een kleine 2 maanden kan accepteren dat het nu eenmaal zo is. (Dat het er voorlopig even niet inzit om weer 'volledig' te functioneren.) Ik heb daarom ook bijzonder veel respect voor mensen die bepaalde zaken wel naast zich kunnen neerleggen.
You can breathe, you can blink, you can cry. Hell, you’re all gonna be doing that.
zaterdag 2 maart 2013 om 11:17
Vechten tegen je eigen gevoel, kost alleen maar meer energie. Het bezorgd extra stress, je lijf verkrampt, en negatieve gevoelens putten je uit.
(Ik weet er alles van, ben zelf inmiddels 5 jaar de dupe van gezondheidsklachten).
Loslaten is ook erg moeilijk. Wat mij altijd helpt is om iets te gaan doen waar ik helemaal in op ga, en wat me in staat stelt mijn eigen gedachten op een zijspoor te zetten. Voor mij is dat een goed boek lezen (maar voor anderen kan het misschien sporten, film kijken, schilderen, etc zijn).
(Ik weet er alles van, ben zelf inmiddels 5 jaar de dupe van gezondheidsklachten).
Loslaten is ook erg moeilijk. Wat mij altijd helpt is om iets te gaan doen waar ik helemaal in op ga, en wat me in staat stelt mijn eigen gedachten op een zijspoor te zetten. Voor mij is dat een goed boek lezen (maar voor anderen kan het misschien sporten, film kijken, schilderen, etc zijn).
zaterdag 2 maart 2013 om 15:06
meditatie.
lief zijn voor jezelf en jezelf ervan overtuigen dat je een Bikkel / Stoer mens / Volwassene / Hardstikke slim bent als je goed voor jezelf zorgt! Zeker als je naar de langere termijn kijkt. Want je hebt er helemaal niets aan als je nu zo stoer doorgaat en nog even je schouders eronder zet als je vervolgens instort. Dan kun je beter nu een beetje gas terugnemen en op de langere termijn de studie ook nog volhouden.
Succes (grenzen kennen en respecteren is gewoon heel lastig)
lief zijn voor jezelf en jezelf ervan overtuigen dat je een Bikkel / Stoer mens / Volwassene / Hardstikke slim bent als je goed voor jezelf zorgt! Zeker als je naar de langere termijn kijkt. Want je hebt er helemaal niets aan als je nu zo stoer doorgaat en nog even je schouders eronder zet als je vervolgens instort. Dan kun je beter nu een beetje gas terugnemen en op de langere termijn de studie ook nog volhouden.
Succes (grenzen kennen en respecteren is gewoon heel lastig)
