Zwanger
alle pijlers
Angst voor miskraam
dinsdag 26 september 2017 om 17:30
Ik heb een gezonde dochter van 5 jaar, ik ben dol op haar. Het is mijn leven, mijn geluk. Ze is mijn hele wereld. Toen ze 2 was wou ik een tweede kindje, mijn man nog niet. Toen ze 2,5 was wilde hij wel. Ik ben gestopt met de prikpil en raakte zwanger, dit eindigde in een vroege miskraam, 5 dagen na n.o.d. De positieve test gaf mij toen geen goed gevoel en ik had ook geen verloskundige of huisarts gebeld op dat moment. Toen ik begon te vloeien was het erg heftig en uiteindelijk is er een vruchtzakje naar buiten gekomen. In februari 2016 bij de fertiliteit terecht gekomen nav andere klachten e.d. Hier zouden we in juni een behandelplan op gaan stellen maar eind mei bleek ik zwanger. We konden ons geluk niet op! Alles was mooi, iedereen wist het, het werd gelijk op social media geplaatst. Bij 5 weken verloor ik een speldenknopje bloed. Ik heb direct contact opgenomen met de gynaecoloog en die wou niets doen verder. Toch een echo gemaakt en mijn baarmoeder zag er mooi uit voor de termijn alleen konden ze me geen zekerheden geven (wat begrijpelijk is)
Bij 6 weken en nog wat dagen weer een speldenknopje bloed, weer contact opgenomen en weer een echo. Hier zette ze me iets terug op de echo en zou ik rond de 5+3 zijn. Omdat ik al zo verwend was met echo's, de letterlijke woorden, zouden ze pas bij 9 weken weer een echo maken. Deze is later verplaatst naar 10 weken. Bij 10 weken bleek het te zijn gestopt met de laatste echo. We kregen een klap recht in ons gezicht en konden het niet geloven. Een dag later hebben we controle echo gehad en deze bleek nog steeds niet goed. Na 3 dagen hebben ze me een curettage gegeven. Dit was halverwege juli 2016.
In september 2016 testte we opnieuw positief. Half oktober hebben we een echo gehad waar geen kloppend hartje te zien was, week later terug komen bij de gynaecoloog en toen kregen we een mooie duidelijke echo met kloppend hartje. De gynaecoloog wou toen 2 weken wachten met een nieuwe afspraak maar mijn gevoel zij van nee... Een week later hebben we een afspraak gemaakt en bij deze echo was het hartje gestopt met kloppen. Weer een afspraak gemaakt voor een curettage en hier ging ik wat makkelijker in ook al was de klap nog steeds hard.
Een paar weken later begon ik erger te bloeden. Ik heb de huisarts gebeld en van deze moest ik afwachten, nog een week aangekeken en maar weer terug gebeld. Ik moest een uurtje later van hem naar de gynaecoloog en deze wou een inwendige echo maken. Op het moment dat hij de echo binnen maakte zat ik tegen het plafond aan. Een baarmoederontsteking dankzij restweefsel van de curettage. Hier heb ik cytotec voor gekregen maar deze werkte niet. Ik moest weer worden gecuretteerd.
Weer gecuretteerd en dit was versteend zei de gynaecoloog wie de curettage had gedaan. Ik was echt klaar met zwanger worden en zijn en wilde ook absoluut niet meer. Ik heb een ongeluk gehad in februari en hier heb ik toen mijn been bij gebroken. Hier zijn platen en schroeven ingezet. Ik kreeg papieren van de anesthesist binnen en daarop stond de vraag of ik zwanger zou zijn. Ik dacht haal voor de zekerheid even een testje op bij Action. Deze sloeg geheel onverwacht positief uit (ik gebruikte anticonceptie).
Een achtbaan aan emoties kwam los. Ik was heel erg blij, ik heb zo gehuild van blijdschap. En nu begint de blijdschap ontzettend hard af te nemen. Ik ben zo bang voor nog een miskraam. Ik ben nu 4 weken en 5 dagen en ik heb het gevoel dat we weer dezelfde kant opgaan. Ik kan dit niet van me afzetten en denk er de hele dag aan. Hier heb ik de huisarts over gebeld en vanochtend was ik daar. Hij was zichzelf ontzettend aan het tegenspreken met oa: Je hebt nog net zoveel kans op een goede zwangerschap als iemand wie nog nooit een miskraam heeft gehad en Je hebt een iets verhoogde kans op een miskraam.
Ik ben angstig en ik ben niet gerustgesteld. Ik hoop uiteraard dat ik deze zwangerschap mag uitdragen maar ik weet dat er geen garanties zijn. Wat ik wil met deze post? Geen idee... Ik moet het van me afschrijven.
Bij 6 weken en nog wat dagen weer een speldenknopje bloed, weer contact opgenomen en weer een echo. Hier zette ze me iets terug op de echo en zou ik rond de 5+3 zijn. Omdat ik al zo verwend was met echo's, de letterlijke woorden, zouden ze pas bij 9 weken weer een echo maken. Deze is later verplaatst naar 10 weken. Bij 10 weken bleek het te zijn gestopt met de laatste echo. We kregen een klap recht in ons gezicht en konden het niet geloven. Een dag later hebben we controle echo gehad en deze bleek nog steeds niet goed. Na 3 dagen hebben ze me een curettage gegeven. Dit was halverwege juli 2016.
In september 2016 testte we opnieuw positief. Half oktober hebben we een echo gehad waar geen kloppend hartje te zien was, week later terug komen bij de gynaecoloog en toen kregen we een mooie duidelijke echo met kloppend hartje. De gynaecoloog wou toen 2 weken wachten met een nieuwe afspraak maar mijn gevoel zij van nee... Een week later hebben we een afspraak gemaakt en bij deze echo was het hartje gestopt met kloppen. Weer een afspraak gemaakt voor een curettage en hier ging ik wat makkelijker in ook al was de klap nog steeds hard.
Een paar weken later begon ik erger te bloeden. Ik heb de huisarts gebeld en van deze moest ik afwachten, nog een week aangekeken en maar weer terug gebeld. Ik moest een uurtje later van hem naar de gynaecoloog en deze wou een inwendige echo maken. Op het moment dat hij de echo binnen maakte zat ik tegen het plafond aan. Een baarmoederontsteking dankzij restweefsel van de curettage. Hier heb ik cytotec voor gekregen maar deze werkte niet. Ik moest weer worden gecuretteerd.
Weer gecuretteerd en dit was versteend zei de gynaecoloog wie de curettage had gedaan. Ik was echt klaar met zwanger worden en zijn en wilde ook absoluut niet meer. Ik heb een ongeluk gehad in februari en hier heb ik toen mijn been bij gebroken. Hier zijn platen en schroeven ingezet. Ik kreeg papieren van de anesthesist binnen en daarop stond de vraag of ik zwanger zou zijn. Ik dacht haal voor de zekerheid even een testje op bij Action. Deze sloeg geheel onverwacht positief uit (ik gebruikte anticonceptie).
Een achtbaan aan emoties kwam los. Ik was heel erg blij, ik heb zo gehuild van blijdschap. En nu begint de blijdschap ontzettend hard af te nemen. Ik ben zo bang voor nog een miskraam. Ik ben nu 4 weken en 5 dagen en ik heb het gevoel dat we weer dezelfde kant opgaan. Ik kan dit niet van me afzetten en denk er de hele dag aan. Hier heb ik de huisarts over gebeld en vanochtend was ik daar. Hij was zichzelf ontzettend aan het tegenspreken met oa: Je hebt nog net zoveel kans op een goede zwangerschap als iemand wie nog nooit een miskraam heeft gehad en Je hebt een iets verhoogde kans op een miskraam.
Ik ben angstig en ik ben niet gerustgesteld. Ik hoop uiteraard dat ik deze zwangerschap mag uitdragen maar ik weet dat er geen garanties zijn. Wat ik wil met deze post? Geen idee... Ik moet het van me afschrijven.
dinsdag 26 september 2017 om 17:51
Allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap. Wat een verdrietig verhaal 
. Er loopt een ander topic op dit forum waar zwangere vrouwen meeschrijven die ook het één en ander hebben meegemaakt op weg naar hun huidige zwangerschap. Wellicht dat je je hierbij kunt aansluiten?
zwanger/zwanger-zonder-roze-wolk-ud-voo ... ges/388197
. Er loopt een ander topic op dit forum waar zwangere vrouwen meeschrijven die ook het één en ander hebben meegemaakt op weg naar hun huidige zwangerschap. Wellicht dat je je hierbij kunt aansluiten? zwanger/zwanger-zonder-roze-wolk-ud-voo ... ges/388197
Wat heb je veel meegemaakt. Probeer toch zoveel mogelijk afleiding te zoeken zodat de tijd iets minder traag gaat en je minder piekert. Veel sterkte.
dinsdag 26 september 2017 om 18:45
Kan mij heel goed voorstellen dat je bang bent, en echt geruststellen kan ik je niet. Het is echt een kwestie van de tijd uitzitten, vreselijk vond ik de angst. Elke dag was ik bang en afleiding zoeken was de enige manier om de tijd een beetje door te komen. De kans blijft inderdaad wel het grootste dat alles gewoon goed gaat komen deze keer. En je gevoel zegt natuurlijk helemaal niks. Ik heb wel 100 keer gedacht dat het echt fout aan het gaan was deze zwangerschap (nu 27 weken) en bij die van mijn zoontje.
Ik zou wel proberen meteen een doorverwijzing te krijgen naar de gynaecoloog, zodat je hopelijk niet wekenlang hoeft te wachten in onzekerheid.
Sterkte! Dat de tijd maar snel voorbij mag gaan.
Ik zou wel proberen meteen een doorverwijzing te krijgen naar de gynaecoloog, zodat je hopelijk niet wekenlang hoeft te wachten in onzekerheid.
Sterkte! Dat de tijd maar snel voorbij mag gaan.
dinsdag 26 september 2017 om 20:23
Thanks ga deze zeker even bekijken!Maanroosvis schreef: ↑26-09-2017 17:51Allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap. Wat een verdrietig verhaal
zwanger/zwanger-zonder-roze-wolk-ud-voo ... ges/388197
Dankjewel voor alle reacties dames.. Toch denk ik ook dat ik niet van deze zwangerschap zal kunnen genieten hoe graag ik het ook wil. Moeilijk dit hoor. Het is niet meer vanzelfsprekend zoals eerder. Erg frustrerend
dinsdag 26 september 2017 om 21:49
Ik kan me heel goed voorstellen dat je angstig bent en niet durft te geloven dat het deze keer wel goed zou gaan.
Ik wil je van harte uitnodigen om mee te schrijven in het topic wat Maanroosvis al noemde, als je dat zou willen. Ik schrijf hier zelf ook mee, en het zijn allemaal vrouwen die al veel hebben meegemaakt rondom zwanger zijn en zwanger blijven. Hier ervaar ik veel begrip voor de angst die er kan zijn als je meerdere negatieve ervaringen hebt meegemaakt. Dit is een gevoel wat anderen vaak herkennen of delen.
Hoe jammer ook, soms zit genieten er (nog) niet in. En het feit dat dit in dit topic ook niet hoeft en iedereen dat snapt geeft mij veel rust.
Sterkte, ik duim voor jullie
Ik wil je van harte uitnodigen om mee te schrijven in het topic wat Maanroosvis al noemde, als je dat zou willen. Ik schrijf hier zelf ook mee, en het zijn allemaal vrouwen die al veel hebben meegemaakt rondom zwanger zijn en zwanger blijven. Hier ervaar ik veel begrip voor de angst die er kan zijn als je meerdere negatieve ervaringen hebt meegemaakt. Dit is een gevoel wat anderen vaak herkennen of delen.
Hoe jammer ook, soms zit genieten er (nog) niet in. En het feit dat dit in dit topic ook niet hoeft en iedereen dat snapt geeft mij veel rust.
Sterkte, ik duim voor jullie
zaterdag 30 september 2017 om 21:49
Ik begrijp je angstgevoelens, ik heb zelf ook 5 miskramen meegemaakt.
Mijn advies is erover praten. Dit kan met je omgeving, maar bij voorkeur met mensen die het goed snappen (hier op het forum op bij zwangerschapspagina zijn er meedere topics over zwanger zijn na miskraam/miskramen).
Ik denk dat het daarnaast een goed idee is om je te laten verwijzen naar een psycholoog die je kan helpen bij het omgaan met je angsten en eventueel EMDR. Dat heeft mij ook erg geholpen.
Succes, ik hoop dat je zwangerschap nu wel goed verloopt.
Mijn advies is erover praten. Dit kan met je omgeving, maar bij voorkeur met mensen die het goed snappen (hier op het forum op bij zwangerschapspagina zijn er meedere topics over zwanger zijn na miskraam/miskramen).
Ik denk dat het daarnaast een goed idee is om je te laten verwijzen naar een psycholoog die je kan helpen bij het omgaan met je angsten en eventueel EMDR. Dat heeft mij ook erg geholpen.
Succes, ik hoop dat je zwangerschap nu wel goed verloopt.
