Zwanger
alle pijlers
Even niet stoer meer
maandag 19 oktober 2015 om 11:26
Ik ben stoer, ik kan alles aan, en klagen is voor zwakke mensen en helpt niets. Maar soms loopt het dan toch stiekem een beetje over. Zoals vanochtend. Ik had al niet lekker gedroomd, iets met to-do lijstjes van meters lang die alleen maar langer werden en eindeloze trappen die ik op moest klimmen. Ik zette de televisie heel even aan voor ik aan het werk zou gaan, en het is eerste wat ik zie is een vrouw met een heftige bloeding na de bevalling en haar man in paniek. Zap. Te laat.
Begin dit jaar een vroege miskraam gehad. Dacht dat ik daar goed en snel overheen was, immers, zo'n vroege miskraam betekent tenslotte dat het kind niet goed aangelegd was, dus het is maar natuurlijk en goed dat het gebeurd. O.k. dat ik 2 weken later een droog berichtje kreeg van mijn ex-die-nooit-kinderen-wilde dat ie net vader was geworden, was een beetje een shock zo kort na mijn miskraam, maar ik was eerder boos dan verdrietig. Een maandje later kreeg mijn moeder een ernstige hersenbloeding. In eerste instantie werd ze niet eens behandeld en moesten wij ons erbij neerleggen dat ze dood zou gaan. Maar al heel snel hadden wij - de familie - het idee dat ze helemaal niet stervende was, al hield de arts vol van wel, en het zou "zeer onethisch zijn haar eten en drinken te geven en haar leiden te verlengen". Het is onbeschrijfelijk wat voor dilemma je dan hebt. Ben je echt zo egoïstisch? Maar je ziet toch dat ze kan bewegen, praten, mensen herkent, 7up met een rietje eist...? Gelukkig hielden wij vol en met behulp van de huisarts is ze toch het behandelingstraject ingegaan. En nu woont ze weer lekker thuis en na een zware revalidatie is ze bijna 100% hersteld. Mooi toch? En ik werd ook nog eens weer zwanger. Zo snel al. Ok, op week 13 liep opeens het bloed 's nachts langs mijn benen, zo veel dat ik een spoor heb achtergelaten van mijn bed naar de badkamer. Maar er werd niets gevonden, en het kind was in orde. Ik heb nog weken oud bloed verloren, maar ook dat ging over. Dus leg je ook dat naast je neer - er is tenslotte niets aan de hand. Nu bleek op de 20 weken echo wel dat ik een placenta bilobata (een placenta in 2 stukken verbonden door vaten) had. Voor de ontwikkeling van het kind op zich niet erg. Maar ik ben wetenschapper en ben gewend de medisch wetenschappelijke literatuur door te nemen. Blijkt dat de kans op vasa previa 22 verhoogd is bij placenta bilobata. Dit betekent dat de verbindende vaten tussen de twee placentalobben voor "de uitgang" langs lopen en scheuren tijdens de bevalling. Bij onontdekte vasa previa is de kans dat een gezond kind tijdens de bevalling doodbloedt tussen de 50 en 95%. Gelukkig, is er nog steeds een kans van 99% dat ik geen vasa previa heb, en dan nog, als dit maar met een simpele doppler echo wordt gecontroleerd van te voren, dan kunnen er maatregelen genomen worden, mocht het zo zijn dat er een risico is, en dan is de overlevingskans van het kind gewoon weer 95-98%. Laat ik dit echter al 4 weken geleden bij de verloskundige aangegeven hebben, maar nog niets van gehoord. Terwijl ze op andere punten wel alert is, want ze had goed door dat ik 4 risicofactoren had voor zwangerschapsdiabetes, en heeft daar op laten controleren - en maar goed ook... Nu heeft zwangerschapsdiabetes weer als "voordeel" dat ik onder controle kom van een gyneacoloog, dus wellicht dat die beter luistert naar de risico's van placenta bilobata. Bovendien zal het kind goed in de gaten gehouden worden, en at ik al gezond ( de dietiste kon maar een paar aanbevelingen doen naar aanleiding van de zwangerschapsdiabetes - trots op mijzelf). Dus wat heb ik nou te zeuren?? Alles is tot nu toe goed gekomen, ik heb toch alleen maar geluk? En waarom zou de bevalling niet goed komen...? Maar even had ik geen kracht meer voor die positieve houding. En ik moet toegeven voor mijzelf: Ik ben bang voor de bevalling. Niet voor pijn (daar kom je wel doorheen), maar de combinatie bloed, en artsen die ik toch al niet helemaal meer vertrouw, ziekenhuis (thuisbevalling zit er nu niet in) en het verlies aan controle...
Begin dit jaar een vroege miskraam gehad. Dacht dat ik daar goed en snel overheen was, immers, zo'n vroege miskraam betekent tenslotte dat het kind niet goed aangelegd was, dus het is maar natuurlijk en goed dat het gebeurd. O.k. dat ik 2 weken later een droog berichtje kreeg van mijn ex-die-nooit-kinderen-wilde dat ie net vader was geworden, was een beetje een shock zo kort na mijn miskraam, maar ik was eerder boos dan verdrietig. Een maandje later kreeg mijn moeder een ernstige hersenbloeding. In eerste instantie werd ze niet eens behandeld en moesten wij ons erbij neerleggen dat ze dood zou gaan. Maar al heel snel hadden wij - de familie - het idee dat ze helemaal niet stervende was, al hield de arts vol van wel, en het zou "zeer onethisch zijn haar eten en drinken te geven en haar leiden te verlengen". Het is onbeschrijfelijk wat voor dilemma je dan hebt. Ben je echt zo egoïstisch? Maar je ziet toch dat ze kan bewegen, praten, mensen herkent, 7up met een rietje eist...? Gelukkig hielden wij vol en met behulp van de huisarts is ze toch het behandelingstraject ingegaan. En nu woont ze weer lekker thuis en na een zware revalidatie is ze bijna 100% hersteld. Mooi toch? En ik werd ook nog eens weer zwanger. Zo snel al. Ok, op week 13 liep opeens het bloed 's nachts langs mijn benen, zo veel dat ik een spoor heb achtergelaten van mijn bed naar de badkamer. Maar er werd niets gevonden, en het kind was in orde. Ik heb nog weken oud bloed verloren, maar ook dat ging over. Dus leg je ook dat naast je neer - er is tenslotte niets aan de hand. Nu bleek op de 20 weken echo wel dat ik een placenta bilobata (een placenta in 2 stukken verbonden door vaten) had. Voor de ontwikkeling van het kind op zich niet erg. Maar ik ben wetenschapper en ben gewend de medisch wetenschappelijke literatuur door te nemen. Blijkt dat de kans op vasa previa 22 verhoogd is bij placenta bilobata. Dit betekent dat de verbindende vaten tussen de twee placentalobben voor "de uitgang" langs lopen en scheuren tijdens de bevalling. Bij onontdekte vasa previa is de kans dat een gezond kind tijdens de bevalling doodbloedt tussen de 50 en 95%. Gelukkig, is er nog steeds een kans van 99% dat ik geen vasa previa heb, en dan nog, als dit maar met een simpele doppler echo wordt gecontroleerd van te voren, dan kunnen er maatregelen genomen worden, mocht het zo zijn dat er een risico is, en dan is de overlevingskans van het kind gewoon weer 95-98%. Laat ik dit echter al 4 weken geleden bij de verloskundige aangegeven hebben, maar nog niets van gehoord. Terwijl ze op andere punten wel alert is, want ze had goed door dat ik 4 risicofactoren had voor zwangerschapsdiabetes, en heeft daar op laten controleren - en maar goed ook... Nu heeft zwangerschapsdiabetes weer als "voordeel" dat ik onder controle kom van een gyneacoloog, dus wellicht dat die beter luistert naar de risico's van placenta bilobata. Bovendien zal het kind goed in de gaten gehouden worden, en at ik al gezond ( de dietiste kon maar een paar aanbevelingen doen naar aanleiding van de zwangerschapsdiabetes - trots op mijzelf). Dus wat heb ik nou te zeuren?? Alles is tot nu toe goed gekomen, ik heb toch alleen maar geluk? En waarom zou de bevalling niet goed komen...? Maar even had ik geen kracht meer voor die positieve houding. En ik moet toegeven voor mijzelf: Ik ben bang voor de bevalling. Niet voor pijn (daar kom je wel doorheen), maar de combinatie bloed, en artsen die ik toch al niet helemaal meer vertrouw, ziekenhuis (thuisbevalling zit er nu niet in) en het verlies aan controle...
You can't always get what you want
maandag 19 oktober 2015 om 11:36
Hé, wie zegt er dat jij alleen maar stoer moet zijn?
Zwanger zijn is sowieso al een onzekere tijd en als ik dan lees wat jij allemaal hebt meegemaakt ondertussen! Geen idee of ik er nog zo sterk in zou staan als jij nu doet!
Dat je bang bent voor je bevalling kan ik me heel goed voorstellen. Je bent echter onder controle van de gyn, ze weten op voorhand dat je kindje extra in het oog gehouden moet worden dus dat zit wel goed. Jammer genoeg kan niemand je garanties geven dat alles goed zal gaan, maar dat kan ook niet bij een zwangerschap zonder deze complicaties. Probeer toch vertrouwen te hebben in je eigen lijf, je kindje en de medische kennis van het personeel, hoe moeilijk dit momenteel ook is. Als je je niet zeker voelt, eis dan een gesprek, net zolang je het gevoel heb dat je serieus genomen wordt en weet waar je je aan kan verwachten.
Vergeet ook niet dat je mag klagen (heb je het zwangerschaps-klaagtopic nog niet gevonden?). Je bent zwanger en dat brengt ongemakken met zich mee, bij jou nog meer dan bij anderen. Het zou maar erg zijn wanneer je hierover eens niet lekker kan zeuren!
Ik wil je nog een hele dikke knuffel geven!
Zwanger zijn is sowieso al een onzekere tijd en als ik dan lees wat jij allemaal hebt meegemaakt ondertussen! Geen idee of ik er nog zo sterk in zou staan als jij nu doet!
Dat je bang bent voor je bevalling kan ik me heel goed voorstellen. Je bent echter onder controle van de gyn, ze weten op voorhand dat je kindje extra in het oog gehouden moet worden dus dat zit wel goed. Jammer genoeg kan niemand je garanties geven dat alles goed zal gaan, maar dat kan ook niet bij een zwangerschap zonder deze complicaties. Probeer toch vertrouwen te hebben in je eigen lijf, je kindje en de medische kennis van het personeel, hoe moeilijk dit momenteel ook is. Als je je niet zeker voelt, eis dan een gesprek, net zolang je het gevoel heb dat je serieus genomen wordt en weet waar je je aan kan verwachten.
Vergeet ook niet dat je mag klagen (heb je het zwangerschaps-klaagtopic nog niet gevonden?). Je bent zwanger en dat brengt ongemakken met zich mee, bij jou nog meer dan bij anderen. Het zou maar erg zijn wanneer je hierover eens niet lekker kan zeuren!
Ik wil je nog een hele dikke knuffel geven!
maandag 19 oktober 2015 om 11:56
Hallo, je kind kan doodbloeden (al is de kans klein). Gewoon op blijven doorzeuren bij de verloskundige en gyneacoloog, want als je wekenlang bloed dan mag je best ongerust zijn. Toch gewoon doorzetten voor een controle. Zeurende mensen krijgen tenslotte vaak hun zin om ervan af te zijn. Jij blij, zij blij. Ze rollen met hun ogen en zuchten en voelen zich in hun beroepseer aangetast maar dat is dan gewoon jammer.
Soms zijn de professionals ook een beetje laks heb ik gemerkt. (Vandaag is er alleen huisartsenpost ga morgen maar even naar het ziekenhuis met je gebroken voet want dan is het maandag) (Goh, je bloed wel hevig.. het wil ook niet echt stoppen..heb je bloederziekte in de familie?) (Bloed uit de navelstreng van je pasgeborene? Zal wel oud zijn. Oh het is rood en vloeibaar? Ja dan kan eigenlijk niet dus als het morgen nog bloed even bellen met andere instantie X...) De gebroken voet heb ik inderdaad maar mee geslapen, mijn bloeden stopte na de zoveelste hechting, maar met die navelstreng heb ik op mijn strepen gestaan. De navelstreng was vrij dik dus er ging nog een klemmetje extra omheen.
Soms zijn de professionals ook een beetje laks heb ik gemerkt. (Vandaag is er alleen huisartsenpost ga morgen maar even naar het ziekenhuis met je gebroken voet want dan is het maandag) (Goh, je bloed wel hevig.. het wil ook niet echt stoppen..heb je bloederziekte in de familie?) (Bloed uit de navelstreng van je pasgeborene? Zal wel oud zijn. Oh het is rood en vloeibaar? Ja dan kan eigenlijk niet dus als het morgen nog bloed even bellen met andere instantie X...) De gebroken voet heb ik inderdaad maar mee geslapen, mijn bloeden stopte na de zoveelste hechting, maar met die navelstreng heb ik op mijn strepen gestaan. De navelstreng was vrij dik dus er ging nog een klemmetje extra omheen.
maandag 19 oktober 2015 om 12:16
quote:Stefke schreef op 19 oktober 2015 @ 11:43:
Misschien moet je eens begonnen je houding aan te passen! klagen is niet voor zwakke mensen. Het kan erg opluchten, en met een beetje geluk kun je nog wat hulp of steun van iemand krijgen. Dat maakt het leven net weer wat makkelijker!
Dit dus.
Zolang je niet klaagt zal niemand aan jou komen vragen of je het nog een beetje trekt.
Klagen is in feite juist "stoer": het is hulp vragen ipv. eraan ten onder gaan.
Is het een idee om een en ander door te praten met iemand, hulpverlener, man, vriendin? Heb het idee dat je een beetje constant jezelf schoppen onder de kont geeft 'alles is weer oké, nu doorgaan' en je jezelf niet de tijd gunt om de shock te verwerken.
Bedenk je dat je straks gebroken nachten zult hebben, lichamelijk herstel waar je door moet, je relatie die geherdefinieerd wordt... Het is beter als je daarin stapt in zo goed mogelijke conditie, zowel fysiek als mentaal.
Misschien moet je eens begonnen je houding aan te passen! klagen is niet voor zwakke mensen. Het kan erg opluchten, en met een beetje geluk kun je nog wat hulp of steun van iemand krijgen. Dat maakt het leven net weer wat makkelijker!
Dit dus.
Zolang je niet klaagt zal niemand aan jou komen vragen of je het nog een beetje trekt.
Klagen is in feite juist "stoer": het is hulp vragen ipv. eraan ten onder gaan.
Is het een idee om een en ander door te praten met iemand, hulpverlener, man, vriendin? Heb het idee dat je een beetje constant jezelf schoppen onder de kont geeft 'alles is weer oké, nu doorgaan' en je jezelf niet de tijd gunt om de shock te verwerken.
Bedenk je dat je straks gebroken nachten zult hebben, lichamelijk herstel waar je door moet, je relatie die geherdefinieerd wordt... Het is beter als je daarin stapt in zo goed mogelijke conditie, zowel fysiek als mentaal.
maandag 19 oktober 2015 om 13:07
Ik stond er net zo in als jij. Elk pijntje of ongemak, dacht ik dat hoort erbij niet aanstellen. Echter vanaf week 28 kwamen de serieuze complicaties, diabetes, hypertensie, extreem oedeem, anemie etc. Allemaal dingen die je niet wil en die er ook niet meer bij horen..
Op een gegeven moment werd gevreesd voor orgaanfalen.. 3x per week naar de specialist..
Wat hielp?
Schrijf een geboorte plan. Ons ziekenhuis had er ook een en was invullen geblazen wat je wel en niet wil. Ging precies zoals ik wilde.
Zelfde verpleegkundigen, geen kijkers, rust etc.
De bevalling zelf verliep anders, werd zelfs een spoed keizersnee in de nacht. Maar ze hielden wel rekening met mijn wensen, wat me een gevoel van controle gaf.
Op een gegeven moment werd gevreesd voor orgaanfalen.. 3x per week naar de specialist..
Wat hielp?
Schrijf een geboorte plan. Ons ziekenhuis had er ook een en was invullen geblazen wat je wel en niet wil. Ging precies zoals ik wilde.
Zelfde verpleegkundigen, geen kijkers, rust etc.
De bevalling zelf verliep anders, werd zelfs een spoed keizersnee in de nacht. Maar ze hielden wel rekening met mijn wensen, wat me een gevoel van controle gaf.
maandag 19 oktober 2015 om 13:16
Als je stoer blijft doen en je kaken op elkaar houdt, dan heeft niemand in de gaten wat er in jouw hoofd rond gaat.
Klagen is echt iets ander dan je zorgen maken om je placenta en alle andere zaken. En die zorgen moet je delen, juist bij de VK en de gyn.
Bel de VK op om nogmaals te gaan praten over je placenta, geef aan dat je heel erg bezorgd bent erover.
Heb je al gedacht aan een geplande keizersnee? (En nee, dat is geen falen, dat is je kind een veilige geboorte geven).
Klagen is echt iets ander dan je zorgen maken om je placenta en alle andere zaken. En die zorgen moet je delen, juist bij de VK en de gyn.
Bel de VK op om nogmaals te gaan praten over je placenta, geef aan dat je heel erg bezorgd bent erover.
Heb je al gedacht aan een geplande keizersnee? (En nee, dat is geen falen, dat is je kind een veilige geboorte geven).
