Zwanger
alle pijlers
Zwangere diva
vrijdag 7 juli 2017 om 15:42
Even een zeur/roddeltopic.
Een goede vriendin is nu 28 weken zwanger en ze maakt er zo'n ontzettende toestand van, al sinds ze 5 weken overtijd is. ik denk dat ze tien keer per week met haar verloskundige aan de lijn hangt.
Ze heeft alle mogelijke pijntjes, bekkeninstabiliteit, noem het paar op. Haar man voedt het heel erg, hij geeft aan alles toe en is echt overdreven beschermend. Ze mocht van hem al niet meer fietsen toen ze nauwelijks drie maanden in verwachting was.
Nu geloof ik heus wel dat je als zwangere vrouw een beetje verwend mag worden, en ik weet uit ervaring hoe vreselijk zwaar en slopend het is. ik vond zelf de eerste drie maanden het ergst, met de misselijkheid en moodswings. En de laatste weken, als je echt zo zwaar bent dat je nauwelijks nog vooruit komt.
Maar wat zij doet is volgens mij 80% aanstelleritis. Ze heeft ook een geschiedenis van hypochondrie, moet ik erbij vermelden, altijd vreemde of onbegrijpelijke aandoeningen die bij niemand zo pijnlijk en verschrikkelijk zijn als bij haar. Na afgelopen week een etentje daar te hebben gehad kan ik werkelijk niet wachten tot dat kind eruit is: vriendin lag achterover op de bank te facebooken terwijl alle gasten en haar man het eten klaarmaakten. Toen ze naar de tuin liep en een schaal optilde riep ze meteen: "Oh, met mijn bekken mag ik dit helemaal niet doen."
Wat me denk ik het meeste ergert is het martelaargedrag. Iedereen voor je laten rennen terwijl je op de bank ligt en dan met een zielig gezicht zeggen: "Ja ik zou zo graag helpen, maar het mag echt niet van de verloskundige," zodat je ook nog moet gaan verzekeren dat het ECHT niet erg is en dat ze lekker moet blijven liggen. Ik geloof gewoon niet dat zo'n verloskundige tegen iemand zegt: je mag alleen maar op de bank liggen, tenzij er echt iets heel grondig mis is.
Dank dat ik even stoom mocht afblazen.
Een goede vriendin is nu 28 weken zwanger en ze maakt er zo'n ontzettende toestand van, al sinds ze 5 weken overtijd is. ik denk dat ze tien keer per week met haar verloskundige aan de lijn hangt.
Ze heeft alle mogelijke pijntjes, bekkeninstabiliteit, noem het paar op. Haar man voedt het heel erg, hij geeft aan alles toe en is echt overdreven beschermend. Ze mocht van hem al niet meer fietsen toen ze nauwelijks drie maanden in verwachting was.
Nu geloof ik heus wel dat je als zwangere vrouw een beetje verwend mag worden, en ik weet uit ervaring hoe vreselijk zwaar en slopend het is. ik vond zelf de eerste drie maanden het ergst, met de misselijkheid en moodswings. En de laatste weken, als je echt zo zwaar bent dat je nauwelijks nog vooruit komt.
Maar wat zij doet is volgens mij 80% aanstelleritis. Ze heeft ook een geschiedenis van hypochondrie, moet ik erbij vermelden, altijd vreemde of onbegrijpelijke aandoeningen die bij niemand zo pijnlijk en verschrikkelijk zijn als bij haar. Na afgelopen week een etentje daar te hebben gehad kan ik werkelijk niet wachten tot dat kind eruit is: vriendin lag achterover op de bank te facebooken terwijl alle gasten en haar man het eten klaarmaakten. Toen ze naar de tuin liep en een schaal optilde riep ze meteen: "Oh, met mijn bekken mag ik dit helemaal niet doen."
Wat me denk ik het meeste ergert is het martelaargedrag. Iedereen voor je laten rennen terwijl je op de bank ligt en dan met een zielig gezicht zeggen: "Ja ik zou zo graag helpen, maar het mag echt niet van de verloskundige," zodat je ook nog moet gaan verzekeren dat het ECHT niet erg is en dat ze lekker moet blijven liggen. Ik geloof gewoon niet dat zo'n verloskundige tegen iemand zegt: je mag alleen maar op de bank liggen, tenzij er echt iets heel grondig mis is.
Dank dat ik even stoom mocht afblazen.
anoniem_63d4de36d8a94 wijzigde dit bericht op 07-07-2017 15:43
Reden: edit
Reden: edit
0.82% gewijzigd
vrijdag 7 juli 2017 om 16:52
Dan heb je het makkelijker dan je denkt. Mijn derde zwangerschap was vreselijk. Bij elke beweging moest ik overgeven en had bekkeninstabiliteit waardoor ik dus echt NIET vooruit kwam en meerdere keren letterlijk door mijn benen ben gezakt en uren op de grond heb gelegen voor mijn man thuiskwam. Dat bestaat echt en mensen die dat hebben die stellen zich niet aan!happyapple schreef: ↑07-07-2017 16:48Ja dat klopt. Ik vind mijn 2e zwangerschap tot nu toe ook bepaald geen feestje en moet me ook rustig houden, maar luid klagend op de bank liggen Facebooken, terwijl onze gasten hier mijn man druk meehelpen, zie ik hier toch echt nog niet gebeuren.
vrijdag 7 juli 2017 om 17:02
Ik denk niet dat bekkenklachten aanstellerij zijn hoor! Ik denk wel dat bekkeninstabiliteit meer een soort verzamelnaam is voor een heleboel vage klachten, zonder duidelijke definitie. Zo las ik dat ischias bij vrouwen vaak wordt afgedaan als bekkeninstabiliteit, omdat de klachten vergelijkbaar zijn, terwijl het een totaal andere behandeling vereist (rust werkt dan juist averechts, etc.)Pieps2016 schreef: ↑07-07-2017 16:52Dan heb je het makkelijker dan je denkt. Mijn derde zwangerschap was vreselijk. Bij elke beweging moest ik overgeven en had bekkeninstabiliteit waardoor ik dus echt NIET vooruit kwam en meerdere keren letterlijk door mijn benen ben gezakt en uren op de grond heb gelegen voor mijn man thuiskwam. Dat bestaat echt en mensen die dat hebben die stellen zich niet aan!
vrijdag 7 juli 2017 om 17:04
Dat geloof ik meteen hoor! Erg vervelend voor je en ik ben ook erg blij dat het bij mij zo erg niet is.Pieps2016 schreef: ↑07-07-2017 16:52Dan heb je het makkelijker dan je denkt. Mijn derde zwangerschap was vreselijk. Bij elke beweging moest ik overgeven en had bekkeninstabiliteit waardoor ik dus echt NIET vooruit kwam en meerdere keren letterlijk door mijn benen ben gezakt en uren op de grond heb gelegen voor mijn man thuiskwam. Dat bestaat echt en mensen die dat hebben die stellen zich niet aan!
Ik kan uiteraard ook niet beoordelen of de vriendin van to zich wel of niet aanstelt of overdrijft, maar op de manier waarop to het beschrijft, lijkt het op zijn minst alsof ze af en toe een beetje overdrijft toch?
vrijdag 7 juli 2017 om 17:57
Je hebt gelijk. Tijdens mijn zwangerschap werd het bekkeninstabiliteit genoemd, zodra baby eruit was werd het ischias genoemd.syvon schreef: ↑07-07-2017 17:02Ik denk niet dat bekkenklachten aanstellerij zijn hoor! Ik denk wel dat bekkeninstabiliteit meer een soort verzamelnaam is voor een heleboel vage klachten, zonder duidelijke definitie. Zo las ik dat ischias bij vrouwen vaak wordt afgedaan als bekkeninstabiliteit, omdat de klachten vergelijkbaar zijn, terwijl het een totaal andere behandeling vereist (rust werkt dan juist averechts, etc.)
vrijdag 7 juli 2017 om 18:00
Ik kreeg bij mijn eerste pas last van mijn bekken na de bevalling. Dat is helemaal not done, want je hebt van die blije zwangeren die huppelend door de zwangerschap gaan, en drie dagen na de bevalling op de fiets naar de supermarkt. Fijn als het zo gaat, maar ik vind dat zwangeren het recht hebben om te klagen zoveel ze willen. Het is nogal niet niks wat je presteert.
zaterdag 8 juli 2017 om 21:07
Nou zeg.
Ik had ook bekkeninstabiliteit en mijn man moest me de meeste dagen van de bank tillen, aangezien ik gewoon 0 beweging in mijn bekken kreeg. Als ik de auto in wilde moest ik regelmatig m'n benen erin tillen met mijn handen, omdat ik ze niet verder omhoog kreeg, m'n benen. Ik heb een keer tot 3:30 in de nacht zitten wachten tot man thuiskwam om me naar boven te helpen, omdat het me niet lukte om de trap op te komen zelf.
Ik vond zwanger zijn lichamelijk zo ongeveer het ergste dat me is overkomen, ik beval 100x liever. En ik zat dus ook op de bank terwijl iedereen dingen voor me deed, simpelweg omdat ik niet overeind kon komen.
Ik ga nu starten met een revalidatietraject bij mijn fysio, want ook al heb ik nu geen pijn meer bij dagelijkse handelingen, na onderzoek is gebleken dat ik nog steeds een ontzettende bewegingsbeperking heb in mijn bekken.
Maar lach er maar om hoor. Ik ken je vriendin verder niet maar bekkeninstabiliteit is echt zwaar klote en als ze dat heeft dan voelt ze zich echt verrot.
Ik had ook bekkeninstabiliteit en mijn man moest me de meeste dagen van de bank tillen, aangezien ik gewoon 0 beweging in mijn bekken kreeg. Als ik de auto in wilde moest ik regelmatig m'n benen erin tillen met mijn handen, omdat ik ze niet verder omhoog kreeg, m'n benen. Ik heb een keer tot 3:30 in de nacht zitten wachten tot man thuiskwam om me naar boven te helpen, omdat het me niet lukte om de trap op te komen zelf.
Ik vond zwanger zijn lichamelijk zo ongeveer het ergste dat me is overkomen, ik beval 100x liever. En ik zat dus ook op de bank terwijl iedereen dingen voor me deed, simpelweg omdat ik niet overeind kon komen.
Ik ga nu starten met een revalidatietraject bij mijn fysio, want ook al heb ik nu geen pijn meer bij dagelijkse handelingen, na onderzoek is gebleken dat ik nog steeds een ontzettende bewegingsbeperking heb in mijn bekken.
Maar lach er maar om hoor. Ik ken je vriendin verder niet maar bekkeninstabiliteit is echt zwaar klote en als ze dat heeft dan voelt ze zich echt verrot.
zaterdag 8 juli 2017 om 21:14
Oh en mensen vonden mij ook een aansteller. 'Ja dat heeft iedereen tegenwoordig... ik had óók last van mijn bekken.'
Ik heb zolang gedacht dat ik me aanstelde tot ik bij m'n fysio kwam en zij me oefeningen liet doen en me het verschil tussen wat ik kon en wat zij kon liet zien.
Ik heb ook veel geklaagd in mijn zwangerschap. Maar ik leed ook écht pijn. Bij elke stap of beweging, vanaf week 20. Daar word je goed chagrijnig van kan ik je vertellen.
Ik heb zolang gedacht dat ik me aanstelde tot ik bij m'n fysio kwam en zij me oefeningen liet doen en me het verschil tussen wat ik kon en wat zij kon liet zien.
Ik heb ook veel geklaagd in mijn zwangerschap. Maar ik leed ook écht pijn. Bij elke stap of beweging, vanaf week 20. Daar word je goed chagrijnig van kan ik je vertellen.
zaterdag 8 juli 2017 om 21:36
Nou idd, in de ochtend niet eens weten hoe je uit bed moet komen. Je man die je eerst op je zij rolt terwijl je het uitschreeuwt van de pijn, je benen dan naast het bed moet tillen en dan je bovenlijf recht moet zetten en je dan omhoog moet trekken terwijl je zit te janken van de pijn en dan moet je nog op de een of andere manier naar beneden zien te komen...nee echt vreselijk is dat.lux. schreef: ↑08-07-2017 21:14Oh en mensen vonden mij ook een aansteller. 'Ja dat heeft iedereen tegenwoordig... ik had óók last van mijn bekken.'
Ik heb zolang gedacht dat ik me aanstelde tot ik bij m'n fysio kwam en zij me oefeningen liet doen en me het verschil tussen wat ik kon en wat zij kon liet zien.
Ik heb ook veel geklaagd in mijn zwangerschap. Maar ik leed ook écht pijn. Bij elke stap of beweging, vanaf week 20. Daar word je goed chagrijnig van kan ik je vertellen.
En dat over een schaal optillen, ik heb hier een barretje en daar staat de fruitschaal op. Ik had een goede dag en vol goede moed tilde ik de fruitschaal op, deed er kiwi's in en wou de schaal weer terug zitten. Nou ik stond gelijk volledig vast van de pijn. Weet niet maar hoe ik het heb gedaan maar op de een of andere manier heb ik het uiteindelijk voor elkaar gekregen om op de grond te gaan liggen en maar te wachten tot er iemand thuiskwam. Leuk als dat om 15.00 gebeurd en je man tot minimaal 00.00 aan het werk is...
zaterdag 8 juli 2017 om 21:49
Of ze er nu echt last van heeft, of dat zo zich aanstelt. Ik denk dat het meest irritante is dat het telkens hardop gezegd wordt. Ik bedoel, iemand met hoofdpijn hoeft wat mij betreft ook niet om de 5 minuten te zeggen 'zo wat heb ik een hoofdpijn' 'pffff doet echt zeer zeg' 'oh mijn hoofd knalt zowat uit elkaar'.
zaterdag 8 juli 2017 om 22:12
Ik snap best dat zwanger zijn niet altijd even fijn is, dat vond ik ook niet . Maar het is evenmin fijn voor iemand om daar continue naar te moeten luisteren. TO, ik zou het even aankijken, voor nu de 'het ene oor in, het andere oor uit' modus aannemen en eens kijken hoe het haar na de bevalling vergaat. Maar voor een vriendschap met iemand die altijd wedstrijdjes 'wie heeft het meeste leed' speelt, zou ik passen.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
zaterdag 8 juli 2017 om 22:17
Als ze bekkeninstabiliteit heeft neem ik aan dat ze ook bij een fysio loopt en dat het niet vastgesteld is door de verloskundige of door haarzelf. Of denk jij dat ze het verzint, aangezien haar hypochondrie verleden? Is dat ook vastgesteld of heb je dat bedacht bij haar?
Als ze het echt heeft, dan is het wel zwaar klote. Ik heb het nu met mijn tweede zwangerschap en lig belachelijk veel van de tijd op de bank mijn bekken te rusten omdat het echt niet meer gaat. Ik lig er echt niet voor mijn lol, dat moet om mijn bekken te rusten. En nu ik tegen het einde ben lig ik er alleen nog maar met contante pijn in mijn lijf om bij te komen en de pijn te laten zakken. Voel me echt een luie broedkip, maar ik kan de meest normale dingen echt niet doen terwijl ik het wel zou willen. En van een zware schaal naar de tafel tillen (of tafel dekken koken opruimen, alle normale dagelijkse dingen eigenlijk) krijg ik al heel snel last en pijn. Lig ik weer met pijn op de bank... Dus als ze het echt heeft is het niet overdreven. Bekkeninstabiliteit is echt zwaar klote. En niet elke zwangerschap is hetzelfde (bij mijn eerste was ik zo fit als een hoentje en nu bij mijn tweede heb ik me nog nooit zo invalide gevoeld kan echt heel weinig en heb contant pijn door de bekkeninstabileit), als ze het echt zo zwaar heeft vind ik het wel sneu voor haar eigenlijk en mag je best wat meer begrip tonen. Maar ergens denk ik dat jij denkt dat ze het verzint?
Gelukkig heb ik hele lieve vriendinnen die af en toe voor mij komen koken en dan mag ik van ze ook niets doen en lekker op de bank blijven liggen, hoe moeilijk dat ook is. Mijn omgeving is erg begripvol, maar ik voel me zelf wel best schuldig en ongemakkelijk dat ik de hele tijd niks kan doen en andere zo veel voor me laat doen. Dat is normaal gesproken echt niets voor mij.
Het klinkt mij alsof je je sowieso wel aan haar ergert, niet perse alleen nu ze zwanger is. Dan zou ik gewoon lekker wat afstand nemen. Denk dat deze irritatie al langer aanwezig is en wat dieper zit.
Als ze het echt heeft, dan is het wel zwaar klote. Ik heb het nu met mijn tweede zwangerschap en lig belachelijk veel van de tijd op de bank mijn bekken te rusten omdat het echt niet meer gaat. Ik lig er echt niet voor mijn lol, dat moet om mijn bekken te rusten. En nu ik tegen het einde ben lig ik er alleen nog maar met contante pijn in mijn lijf om bij te komen en de pijn te laten zakken. Voel me echt een luie broedkip, maar ik kan de meest normale dingen echt niet doen terwijl ik het wel zou willen. En van een zware schaal naar de tafel tillen (of tafel dekken koken opruimen, alle normale dagelijkse dingen eigenlijk) krijg ik al heel snel last en pijn. Lig ik weer met pijn op de bank... Dus als ze het echt heeft is het niet overdreven. Bekkeninstabiliteit is echt zwaar klote. En niet elke zwangerschap is hetzelfde (bij mijn eerste was ik zo fit als een hoentje en nu bij mijn tweede heb ik me nog nooit zo invalide gevoeld kan echt heel weinig en heb contant pijn door de bekkeninstabileit), als ze het echt zo zwaar heeft vind ik het wel sneu voor haar eigenlijk en mag je best wat meer begrip tonen. Maar ergens denk ik dat jij denkt dat ze het verzint?
Gelukkig heb ik hele lieve vriendinnen die af en toe voor mij komen koken en dan mag ik van ze ook niets doen en lekker op de bank blijven liggen, hoe moeilijk dat ook is. Mijn omgeving is erg begripvol, maar ik voel me zelf wel best schuldig en ongemakkelijk dat ik de hele tijd niks kan doen en andere zo veel voor me laat doen. Dat is normaal gesproken echt niets voor mij.
Het klinkt mij alsof je je sowieso wel aan haar ergert, niet perse alleen nu ze zwanger is. Dan zou ik gewoon lekker wat afstand nemen. Denk dat deze irritatie al langer aanwezig is en wat dieper zit.
zaterdag 8 juli 2017 om 23:54
Ja dat dus. Wij hebben best een traject moeten afleggen om zwanger te worden maar hoe klein de kans ook is dat het spontaan lukt bij ons, ik heb direct een spiraal laten plaatsen toen zoon eruit was. Aan die ellende begin ik niet meer tot zoon kan lopen en zindelijk is, zou niet weten hoe ik dat voor elkaar zou moeten boksen.Pieps2016 schreef: ↑08-07-2017 21:36Nou idd, in de ochtend niet eens weten hoe je uit bed moet komen. Je man die je eerst op je zij rolt terwijl je het uitschreeuwt van de pijn, je benen dan naast het bed moet tillen en dan je bovenlijf recht moet zetten en je dan omhoog moet trekken terwijl je zit te janken van de pijn en dan moet je nog op de een of andere manier naar beneden zien te komen...nee echt vreselijk is dat.
En dat over een schaal optillen, ik heb hier een barretje en daar staat de fruitschaal op. Ik had een goede dag en vol goede moed tilde ik de fruitschaal op, deed er kiwi's in en wou de schaal weer terug zitten. Nou ik stond gelijk volledig vast van de pijn. Weet niet maar hoe ik het heb gedaan maar op de een of andere manier heb ik het uiteindelijk voor elkaar gekregen om op de grond te gaan liggen en maar te wachten tot er iemand thuiskwam. Leuk als dat om 15.00 gebeurd en je man tot minimaal 00.00 aan het werk is...
Dank god nog elke dag op m'n blote knietjes dat het voorbij is. Dat klinkt heel dramatisch maar mán wat een verschrikkelijke rottijd. En aangezien je de hele dag op de bank ligt te creperen heb je verder niet echt leuke dingen beleefd waar je eens gezellig over kan babbelen ofzo.
En dan lopen mensen je de godganse dag te vertellen dat je zwanger bent, niet ziek, en dat je ervan moet genieten
Ik heb echt m'n best gedaan om er positief in te staan maar ik werd er gruwelijk depri van, moet ik zeggen. Dus tja, ik heb ook wat afgezeikt. Gelukkig is zwangerschap eindig, dus heeft m'n omgeving het wel overleefd.
M'n zusje zei toen ze 2 weken na de bevalling bij me kwam en ik het huis aan het opruimen was: 'wat een opluchting om jou weer op de been te zien, het was zo sneu hoe je als een dood vogeltje op de bank lag.'
En ja, het is irritant als iemand voortdurend klaagt. Maar jij kunt tenminste weg. Diegene kan niet ontsnappen aan de pijn. Als mensen moeten leren omgaan met een ziekte zijn ze vaak het eerste jaar ook enorme zeikerds en daarna gaat het beter. Omdat je in een klap beroofd bent van de meest simpele dingen zelf doen en alles je pijn doet dus alles in een veel lager tempo moet. Dus je moet een nieuwe modus operandi vinden en dat kost gewoon tijd.
En als je ziek bent krijg je niet voortdurend 'geniet ervan hè!' En 'maar je krijgt er wel veel voor terug' naar je kop geslingerd. Als het enige lichtpuntje in je zwangerschap is dat hij voorbij gaat, dan duren 9 maanden Heel. Erg. Lang.
zondag 9 juli 2017 om 09:30
Hoe deed je dat dan met nog 2 kleine erbij??Pieps2016 schreef: ↑08-07-2017 21:36Nou idd, in de ochtend niet eens weten hoe je uit bed moet komen. Je man die je eerst op je zij rolt terwijl je het uitschreeuwt van de pijn, je benen dan naast het bed moet tillen en dan je bovenlijf recht moet zetten en je dan omhoog moet trekken terwijl je zit te janken van de pijn en dan moet je nog op de een of andere manier naar beneden zien te komen...nee echt vreselijk is dat.
En dat over een schaal optillen, ik heb hier een barretje en daar staat de fruitschaal op. Ik had een goede dag en vol goede moed tilde ik de fruitschaal op, deed er kiwi's in en wou de schaal weer terug zitten. Nou ik stond gelijk volledig vast van de pijn. Weet niet maar hoe ik het heb gedaan maar op de een of andere manier heb ik het uiteindelijk voor elkaar gekregen om op de grond te gaan liggen en maar te wachten tot er iemand thuiskwam. Leuk als dat om 15.00 gebeurd en je man tot minimaal 00.00 aan het werk is...
zondag 9 juli 2017 om 10:00
zondag 9 juli 2017 om 10:12
Oh maar dat lukt mij met mijn kantoorbaan ook niet. Vorige keer nog wel geprobeerd, maar niet gelukt (vanwege bekkenklachten en dreigende groeiachterstand bij de kleine), dus dat ga ik nu maar niet eens meer proberen.
En ja mijn collega's vonden/vinden me ook een aansteller en ik vond er ook weinig te genieten meer aan qua pijn en stress en nu qua misselijkheid, dus ik snap ook echt wel wat lux en pieps oa beschrijven.
zondag 9 juli 2017 om 12:39
Ik ben heel blij dat mijn collega's en management erg begripvol waren. Heb ook een kantoorbaan en mocht elke dag 1-2 uur op de bank liggen werken. Dat was geen probleem, werd uiteraard vrijgesteld van klusjes zoals tafel dekken en vaatwasser uitruimen enzo. Hoefde niet naar afspraken buiten de deur. Op die manier heb ik het vol kunnen houden, wat echt een wonder was. Had dat nooit gedacht eigenlijk. Als ik werk had gehad waarbij het ook maar iets lichamelijk zwaarder was dan zat ik allang ziek thuis door die bekken.
Heb het wel veel moeten uitleggen aan collega's die in het begin van niets wisten, en ook grapten 'lig je weer lekker zwanger te zijn op de bank enz'. Dan vertelde ik dat het echt moest en dat ik er niet voor mijn lol lag. Voelde me wel altijd bezwaard als er klanten kwamen en ik lag op de bank want die zagen ik het begin ook niet dat ik zwanger was natuurlijk. Maar anders kwam ik de dag niet door. Ik liep/loop er al maanden bij als een oude kreupele vrouw deze zwangerschap, het is wel duidelijk te zien dat mijn lichaam het zwaar heeft.
Wel rot voor iedereen die zich niet begrepen voelt door haar omgeving. Je hoort het helaas echt vaak bij bekkeninstabiliteit.
Heb het wel veel moeten uitleggen aan collega's die in het begin van niets wisten, en ook grapten 'lig je weer lekker zwanger te zijn op de bank enz'. Dan vertelde ik dat het echt moest en dat ik er niet voor mijn lol lag. Voelde me wel altijd bezwaard als er klanten kwamen en ik lag op de bank want die zagen ik het begin ook niet dat ik zwanger was natuurlijk. Maar anders kwam ik de dag niet door. Ik liep/loop er al maanden bij als een oude kreupele vrouw deze zwangerschap, het is wel duidelijk te zien dat mijn lichaam het zwaar heeft.
Wel rot voor iedereen die zich niet begrepen voelt door haar omgeving. Je hoort het helaas echt vaak bij bekkeninstabiliteit.
dinsdag 11 juli 2017 om 10:38
Wat naar dat jij daar zoveel last van hebt gehad. Misschien moet ik inderdaad meer begrip hebben voor mijn vriendin. Maar het is niet dat ik niet geloof dat bekkeninstabiliteit bestaat, het is meer dat vriendin een hypochonder is die al zo lang ik haar ken (ca 15 jaar) altijd ziek/zwak/misselijk is, vooral of eigenlijk alleen maar wanneer het haar goed uitkomt. Zo heeft ze het heir al over sinds ze ca 3 maanden zwanger is, maar ze is nog niet naar een fysiotherapeut geweest. Dus ja, ik denk soms dat ze schromelijk overdrijft. Iedere andere vriendin die me hetzelfde verhaal zou vertellen zou ik direct geloven.lux. schreef: ↑08-07-2017 21:07Nou zeg.
Ik had ook bekkeninstabiliteit en mijn man moest me de meeste dagen van de bank tillen, aangezien ik gewoon 0 beweging in mijn bekken kreeg. Als ik de auto in wilde moest ik regelmatig m'n benen erin tillen met mijn handen, omdat ik ze niet verder omhoog kreeg, m'n benen. Ik heb een keer tot 3:30 in de nacht zitten wachten tot man thuiskwam om me naar boven te helpen, omdat het me niet lukte om de trap op te komen zelf.
Ik vond zwanger zijn lichamelijk zo ongeveer het ergste dat me is overkomen, ik beval 100x liever. En ik zat dus ook op de bank terwijl iedereen dingen voor me deed, simpelweg omdat ik niet overeind kon komen.
Ik ga nu starten met een revalidatietraject bij mijn fysio, want ook al heb ik nu geen pijn meer bij dagelijkse handelingen, na onderzoek is gebleken dat ik nog steeds een ontzettende bewegingsbeperking heb in mijn bekken.
Maar lach er maar om hoor. Ik ken je vriendin verder niet maar bekkeninstabiliteit is echt zwaar klote en als ze dat heeft dan voelt ze zich echt verrot.
Moraal van het verhaal... wees geen aansteller, want dan geloven mensen je niet meer als je echt iets hebt?
Ik zeg trouwens niets hierover tegen haar hoor, van die lompe opmerkingen die mensen tegen jou maakten bijvoorbeeld (maar denk het wel.)
Ik denk inderdaad dat het klopt wat iemand anders zei, dat ik al langer frustraties heb naar haar toe en dat ik mede daarom geen medelijden voor haar kan opbrengen. Nou ja. Ik zal proberen wat begripvoller te zijn, en iedereen met echte bekkeninstabiliteit: sorry, ik wilde jullie niet beledigen!
dinsdag 11 juli 2017 om 10:52
Geef haar een boekje over deze fabel 'voor haar kind' 
http://www.beleven.org/verhaal/de_jonge ... lven_roept
http://www.beleven.org/verhaal/de_jonge ... lven_roept
dinsdag 11 juli 2017 om 12:03
Ooooh, BURN.MonicaG schreef: ↑11-07-2017 10:52Geef haar een boekje over deze fabel 'voor haar kind'
http://www.beleven.org/verhaal/de_jonge ... lven_roept
dinsdag 11 juli 2017 om 12:43
Dank je Syvon. Ik zou ook extra op mijn hoede zijn als ik een vriendin zou hebben met hypochondrie achtergrond. Dan weet je nooit echt wanneer het echt is of niet.
Als ze echt bekkeninstabiliteit heeft moet ze gewoon naar de fysio. Gek als ze daar niet naartoe gaat. Vanaf 3 maanden kan je het heus wel al hebben, maar zelf de diagnose stellen is altijd tricky. Voor hetzelfde geldt zit er gewoon een spier knel en is het met 1 behandeling weggemasseerd.
Succes met haar wordt nog wat als ze het kind heeft. Hopelijk gaat ze het niet op het kind betrekken en denken dat het arme kind van alles heeft.
Als ze echt bekkeninstabiliteit heeft moet ze gewoon naar de fysio. Gek als ze daar niet naartoe gaat. Vanaf 3 maanden kan je het heus wel al hebben, maar zelf de diagnose stellen is altijd tricky. Voor hetzelfde geldt zit er gewoon een spier knel en is het met 1 behandeling weggemasseerd.
Succes met haar
wordt nog wat als ze het kind heeft. Hopelijk gaat ze het niet op het kind betrekken en denken dat het arme kind van alles heeft.
dinsdag 11 juli 2017 om 13:05
Ik ken je vriendin natuurlijk niet, dus het zou best kunnen dat ze overdrijft. Maar hoe vaak ik wel niet heb gehoord 'dat ik het er wel lekker van nam' en 'Lux is zo lekker lui hè, als ze zwanger is' en dat mensen het een 'modeverschijnsel' vonden, dan denk ik als ik de OP lees: ja zo dachten mensen ook over mij.syvon schreef: ↑11-07-2017 10:38Wat naar dat jij daar zoveel last van hebt gehad. Misschien moet ik inderdaad meer begrip hebben voor mijn vriendin. Maar het is niet dat ik niet geloof dat bekkeninstabiliteit bestaat, het is meer dat vriendin een hypochonder is die al zo lang ik haar ken (ca 15 jaar) altijd ziek/zwak/misselijk is, vooral of eigenlijk alleen maar wanneer het haar goed uitkomt. Zo heeft ze het heir al over sinds ze ca 3 maanden zwanger is, maar ze is nog niet naar een fysiotherapeut geweest. Dus ja, ik denk soms dat ze schromelijk overdrijft. Iedere andere vriendin die me hetzelfde verhaal zou vertellen zou ik direct geloven.
Moraal van het verhaal... wees geen aansteller, want dan geloven mensen je niet meer als je echt iets hebt?
Ik zeg trouwens niets hierover tegen haar hoor, van die lompe opmerkingen die mensen tegen jou maakten bijvoorbeeld (maar denk het wel.)
Ik denk inderdaad dat het klopt wat iemand anders zei, dat ik al langer frustraties heb naar haar toe en dat ik mede daarom geen medelijden voor haar kan opbrengen. Nou ja. Ik zal proberen wat begripvoller te zijn, en iedereen met echte bekkeninstabiliteit: sorry, ik wilde jullie niet beledigen!
Kijk ik geef direct toe: ik was een heks, zwanger, ik was niet te genieten. Dus leuk? Neh, en heb ook echt wel eens mijn excuses aangeboden voor al m'n gezeur de hele dag, want het is echt niet leuk om zo'n zeikwijf te zijn. Ik was echt geen leuk mens. Maar het hielp niet echt dat bijna niemand me serieus nam. Ja m'n man, m'n moeder, m'n zusje, maar voor de meesten was het toch een beetje 'aanstelleritis'. En dat denken mensen toch wel, en dat maakt ook niet zoveel uit, maar als ik dat dan lees wil ik wel ff duidelijk maken hoe erg BI kan zijn.
Hypochondrie trouwens ook. Daar ben ik jaren geleden voor in behandeling geweest en in je hoofd is het allemaal helemaal echt. Totaal irreeel en heel beperkend, maar je gelooft het écht, je hebt zelfs symptomen (somatiseren heet dat). Ook dat is geen aanstelleritis maar een heel beangstigende stoornis. Wel behandelbaar, dus het lijkt me hoog tijd voor psychotherapie voor haar.
En fysiotherapie, want je kan natuurlijk nog steeds wat hebben, ook al heb je hypochondrie.
Ik geloof echt direct dat ze irritant is en onredelijk en vermoeiend. Dat was ik ook. Maar ik geloof ook echt dat ze daar niets aan kan doen. Het is voor haarzelf wss het irritantst en vermoeiendst.
Misschien haar vanwege de hypochondrie eens therapie aanraden (als ze niet meer zwanger is, lijkt me veiliger
). Bij mij heeft dat zoveel geholpen. Kan het me nu niet meer voorstellen maar geloofde toen óprecht dat ik kanker had (of een infarct, of iets anders raars). Compleet met bijvoorbeeld gezichtsuitval en andere rare symptomen. Angst doet rare dingen met je.
dinsdag 11 juli 2017 om 13:13
Ik denk dat aanstelleritis echt wel bestaat, ken toch wel een paar vrouwen bij wie je erop kan wachten dat ze vanalles gaan mankeren van zodra ze minder aandacht krijgen.
Ik geloof best dat klachten zeer wisselend kunnen optreden, maar iemand die vandaag keelpijn heeft, daarvoor wordt behandeld en aandacht krijgt, keelpijn is genezen, kan je er donder op zeggen dat ze twee dagen later wel pijn heeft aan haar grote teen en het hele circus begint opnieuw.
Dat heeft volgens mij echt weinig met hypochondrie te maken maar met een soort kindse drang naar aandacht.
Diezelfde vrouwen hebben ook altijd alles wat jij hebt maar bij hen is het uiteraard 136 keer erger, of vinden het perfect normaal om als ze bij jou met je hele zware en invaliderende BI op bezoek komen het gesprek op hun ingegroeide nagel te trekken en het erop eindigt dat jij medelijden met haar toont ipv. andersom.
De vriendin van TO lijkt me een beetje zo iemand, en dan is een zwangerschap natuurlijk een godsgeschenk, en zal de bevalling zeer waarschijnlijk vreselijk zijn en bij elk verhaal een groter horrorverhaal worden, ongeacht hoe de bevalling werkelijk verloopt.
Ik geloof best dat klachten zeer wisselend kunnen optreden, maar iemand die vandaag keelpijn heeft, daarvoor wordt behandeld en aandacht krijgt, keelpijn is genezen, kan je er donder op zeggen dat ze twee dagen later wel pijn heeft aan haar grote teen en het hele circus begint opnieuw.
Dat heeft volgens mij echt weinig met hypochondrie te maken maar met een soort kindse drang naar aandacht.
Diezelfde vrouwen hebben ook altijd alles wat jij hebt maar bij hen is het uiteraard 136 keer erger, of vinden het perfect normaal om als ze bij jou met je hele zware en invaliderende BI op bezoek komen het gesprek op hun ingegroeide nagel te trekken en het erop eindigt dat jij medelijden met haar toont ipv. andersom.
De vriendin van TO lijkt me een beetje zo iemand, en dan is een zwangerschap natuurlijk een godsgeschenk, en zal de bevalling zeer waarschijnlijk vreselijk zijn en bij elk verhaal een groter horrorverhaal worden, ongeacht hoe de bevalling werkelijk verloopt.
