Entertainment
alle pijlers
Chassidisme
zondag 19 augustus 2012 om 23:54
Vanavond heb ik een programma gezien over deze extreem joodse beweging. Ik vraag me nu af:
- Als je weg van de gemeenschap gaat en je gematigd wordt,word je gestoten?
- De ortodoxe joden in Israel, vallen ook onder de hadidism?
- Als een niet jood zich tot de jodendom wil bekeren, kan dat? Want Jood zijn is, denk ik, een ras en niet het geloof. Of zie ik het verkeerd?
Dit zijn oprechte vragen en ik wil van dit topic geen joden vs. Islam topic maken.
- Als je weg van de gemeenschap gaat en je gematigd wordt,word je gestoten?
- De ortodoxe joden in Israel, vallen ook onder de hadidism?
- Als een niet jood zich tot de jodendom wil bekeren, kan dat? Want Jood zijn is, denk ik, een ras en niet het geloof. Of zie ik het verkeerd?
Dit zijn oprechte vragen en ik wil van dit topic geen joden vs. Islam topic maken.
maandag 20 augustus 2012 om 11:12
maandag 20 augustus 2012 om 11:20
Net gemist, had 11.00 in m'n hoofd. Om 17.00 nog maar eens proberen dan (heb deze week nog vakantie).
Tja, het jodendom is verder net als iedere andere religie: je hebt gematigdere stromingen en stromingen die je extremistisch zou kunnen noemen. Ik denk dat die oprechte vreugde hier misschien ook met het gematigdere te maken heeft. Als ik de 'hardcore' chassidiem bezig zie, vind ik het onprettig omdat er een soort fanatisme vanuit lijkt te gaan. Wellicht is het alsnog oprechte vreugde hoor, maar gewoon niet op een manier waar ik wat mee kan.
Ik heb ook wel eens een docu gezien over verschillende stromingen in Israël die elkáár dan weer dwars zaten. Elkaars affiches van de muur trokken etc. Wat precies de reden daarvan was herinner ik me niet meer, maar kennelijk onverenigbare opvattingen of zo. Ik weet nog wel dat een van de twee groeperingen liever geen bescherming van Amerika had, het wel prima vond om overheerst te worden door Arabieren (voglens mij hadden ze dat nog liever dan zich overheerst te voelen door die andere stroming). Reden was dat zij wachten op de messias en het vertrouwen hebben dat alles een goede wending neemt - als ik het zo goed zeg. Die stroming is dus behoorlijk extreem.
Tja, het jodendom is verder net als iedere andere religie: je hebt gematigdere stromingen en stromingen die je extremistisch zou kunnen noemen. Ik denk dat die oprechte vreugde hier misschien ook met het gematigdere te maken heeft. Als ik de 'hardcore' chassidiem bezig zie, vind ik het onprettig omdat er een soort fanatisme vanuit lijkt te gaan. Wellicht is het alsnog oprechte vreugde hoor, maar gewoon niet op een manier waar ik wat mee kan.
Ik heb ook wel eens een docu gezien over verschillende stromingen in Israël die elkáár dan weer dwars zaten. Elkaars affiches van de muur trokken etc. Wat precies de reden daarvan was herinner ik me niet meer, maar kennelijk onverenigbare opvattingen of zo. Ik weet nog wel dat een van de twee groeperingen liever geen bescherming van Amerika had, het wel prima vond om overheerst te worden door Arabieren (voglens mij hadden ze dat nog liever dan zich overheerst te voelen door die andere stroming). Reden was dat zij wachten op de messias en het vertrouwen hebben dat alles een goede wending neemt - als ik het zo goed zeg. Die stroming is dus behoorlijk extreem.
maandag 20 augustus 2012 om 11:23
quote:frizzy schreef op 20 augustus 2012 @ 11:14:
[...]
Ik zou bijna zeggen: elk geloof heeft zijn extremere stromingen.
Ja inderdaad, alle grote religies (en ook veel kleinere) kennen een grote verscheidenheid, van gewelddadig via extreem geïsoleerd en orthodox tot zeer vrijzinnig.
De ergste vijand van een fanatiek orthodoxe gelovige is niet de atheïst, maar de gelovige die nèt even anders denkt.
[...]
Ik zou bijna zeggen: elk geloof heeft zijn extremere stromingen.
Ja inderdaad, alle grote religies (en ook veel kleinere) kennen een grote verscheidenheid, van gewelddadig via extreem geïsoleerd en orthodox tot zeer vrijzinnig.
De ergste vijand van een fanatiek orthodoxe gelovige is niet de atheïst, maar de gelovige die nèt even anders denkt.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 20 augustus 2012 om 11:26
quote:coolpack2 schreef op 20 augustus 2012 @ 11:20:
Net gemist, had 11.00 in m'n hoofd. Om 17.00 nog maar eens proberen dan (heb deze week nog vakantie).
Tja, het jodendom is verder net als iedere andere religie: je hebt gematigdere stromingen en stromingen die je extremistisch zou kunnen noemen. Ik denk dat die oprechte vreugde hier misschien ook met het gematigdere te maken heeft. Als ik de 'hardcore' chassidiem bezig zie, vind ik het onprettig omdat er een soort fanatisme vanuit lijkt te gaan. Wellicht is het alsnog oprechte vreugde hoor, maar gewoon niet op een manier waar ik wat mee kan.
Ik heb ook wel eens een docu gezien over verschillende stromingen in Israël die elkáár dan weer dwars zaten. Elkaars affiches van de muur trokken etc. Wat precies de reden daarvan was herinner ik me niet meer, maar kennelijk onverenigbare opvattingen of zo. Ik weet nog wel dat een van de twee groeperingen liever geen bescherming van Amerika had, het wel prima vond om overheerst te worden door Arabieren (voglens mij hadden ze dat nog liever dan zich overheerst te voelen door die andere stroming). Reden was dat zij wachten op de messias en het vertrouwen hebben dat alles een goede wending neemt - als ik het zo goed zeg. Die stroming is dus behoorlijk extreem.Die docu heb ik ook gezien, maar dat waren geen Chassidim, dat waren 'gewone' ultra-orthodoxe joden. Zij negeren de staat Israël omdat ze geloven dat pas als de messias komt, Israël kan bestaan. Overigens zijn deze groeperingen wél bijzonder politiek actief in Israël. Deze mensen vind ik een stúk enger dan de Chassidim.
Net gemist, had 11.00 in m'n hoofd. Om 17.00 nog maar eens proberen dan (heb deze week nog vakantie).
Tja, het jodendom is verder net als iedere andere religie: je hebt gematigdere stromingen en stromingen die je extremistisch zou kunnen noemen. Ik denk dat die oprechte vreugde hier misschien ook met het gematigdere te maken heeft. Als ik de 'hardcore' chassidiem bezig zie, vind ik het onprettig omdat er een soort fanatisme vanuit lijkt te gaan. Wellicht is het alsnog oprechte vreugde hoor, maar gewoon niet op een manier waar ik wat mee kan.
Ik heb ook wel eens een docu gezien over verschillende stromingen in Israël die elkáár dan weer dwars zaten. Elkaars affiches van de muur trokken etc. Wat precies de reden daarvan was herinner ik me niet meer, maar kennelijk onverenigbare opvattingen of zo. Ik weet nog wel dat een van de twee groeperingen liever geen bescherming van Amerika had, het wel prima vond om overheerst te worden door Arabieren (voglens mij hadden ze dat nog liever dan zich overheerst te voelen door die andere stroming). Reden was dat zij wachten op de messias en het vertrouwen hebben dat alles een goede wending neemt - als ik het zo goed zeg. Die stroming is dus behoorlijk extreem.Die docu heb ik ook gezien, maar dat waren geen Chassidim, dat waren 'gewone' ultra-orthodoxe joden. Zij negeren de staat Israël omdat ze geloven dat pas als de messias komt, Israël kan bestaan. Overigens zijn deze groeperingen wél bijzonder politiek actief in Israël. Deze mensen vind ik een stúk enger dan de Chassidim.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 20 augustus 2012 om 11:28
Net als bij christelijke variaties is dat bij het Jodendom ook zo hoor dat er onderling behoorlijk wat venijn kan zijn! Het gaat dan echt om de uitleg/interpretatie van bepaalde delen uit de Schriften en niet echt om de hoofdlijnen.
Persoonlijk zie ik het vaak terug in de keuken maar dat is dan gelukkig niet extreem genoeg om er echt ruzie over te maken
Even nieuwsgierig, hier nu joodse Joden of niet joden? (of mensen uit Israel, allemaal even gezellig)
Persoonlijk zie ik het vaak terug in de keuken maar dat is dan gelukkig niet extreem genoeg om er echt ruzie over te maken
Even nieuwsgierig, hier nu joodse Joden of niet joden? (of mensen uit Israel, allemaal even gezellig)
maandag 20 augustus 2012 om 11:30
Niet joods, wel in Israël geweest en veel over het jodendom gelezen. (en over andere religies, ik vind dit soort dingen mateloos interessant)
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 20 augustus 2012 om 11:40
Er is niet echt sprake van een joods ras, al hebben veel joden natuurlijk wel dezelfde roots. Door verstoting uit Israel (diaspora) zijn in de loop der tijd verschillende gemeenschappen in heel Europa, het midden-oosten en Afrika ontstaan. Ondanks dat het vaak op zichzelf staande gemeenschappen zijn/waren heeft er ook wel vermeninging plaatsgevonden, waardoor je niet echt van een joods ras kunt spreken.
Wat binnen het jodendom vooral belangrijk is (veel belangrijker dan het geloof!) is de traditie, de gemeenschap, de familie. Door te vieren en te herdenken bevestig je je afkomst, erken je je bestaan. Dat is ook de reden waarom je je niet zomaar kunt bekeren tot het jodendom. Puur geloofstechnisch kán het wel, maar je deelt dus niet een verleden waarin van vader op zoon, of van moeder op dochter de tradities zijn overgeleverd. Daarom is de bloedband met de moeder binnen het jodendom zo belangrijk: niet alleen is zij zeker weten een bloedverwant van de kinderen, ook gaat zij meestal over het huisgezin, het bereiden van maaltijden, vorm geven aan feesten etc.
Heb je zelf deze tradities niet van je moeder meegekregen, dan kun je natuurlijk nog wel zelf ooit degene zijn die ermee begint puur uit interesse ofzo, maar chassidische joden zullen je dan waarschijnlijk nog als een goj blijven zien. Maar wat meer progressieve joden (de meesten in het westen) zullen het denk ik wel begrijpen als je bijv met een joodse partner trouwt, terwijl je zelf niet joods bent.
Wat binnen het jodendom vooral belangrijk is (veel belangrijker dan het geloof!) is de traditie, de gemeenschap, de familie. Door te vieren en te herdenken bevestig je je afkomst, erken je je bestaan. Dat is ook de reden waarom je je niet zomaar kunt bekeren tot het jodendom. Puur geloofstechnisch kán het wel, maar je deelt dus niet een verleden waarin van vader op zoon, of van moeder op dochter de tradities zijn overgeleverd. Daarom is de bloedband met de moeder binnen het jodendom zo belangrijk: niet alleen is zij zeker weten een bloedverwant van de kinderen, ook gaat zij meestal over het huisgezin, het bereiden van maaltijden, vorm geven aan feesten etc.
Heb je zelf deze tradities niet van je moeder meegekregen, dan kun je natuurlijk nog wel zelf ooit degene zijn die ermee begint puur uit interesse ofzo, maar chassidische joden zullen je dan waarschijnlijk nog als een goj blijven zien. Maar wat meer progressieve joden (de meesten in het westen) zullen het denk ik wel begrijpen als je bijv met een joodse partner trouwt, terwijl je zelf niet joods bent.
maandag 20 augustus 2012 om 11:40
maandag 20 augustus 2012 om 11:46
NYC er zijn sowieso veel verschillende opvattingen over het hoe en wat en vooral het wanneer Joods zijn. Stam zelf af van Asjkenazische Joden maar merk dat er toch veel discussie is over bijvoorbeeld gemengde huwelijken en dan de kinderen die daar uit komen. Zelf kan ik me er eigenlijk niet druk om maken
maandag 20 augustus 2012 om 11:50
quote:Hasse88 schreef op 20 augustus 2012 @ 11:26:
[...]
Die docu heb ik ook gezien, maar dat waren geen Chassidim, dat waren 'gewone' ultra-orthodoxe joden. Zij negeren de staat Israël omdat ze geloven dat pas als de messias komt, Israël kan bestaan. Overigens zijn deze groeperingen wél bijzonder politiek actief in Israël. Deze mensen vind ik een stúk enger dan de Chassidim.
Oh excuus, dan was ik enigszins offtopic. Heb het even nagekeken in het boek 'jodendom voor beginners' ('voor dummies' zeg ik vaak ), en daar wordt aangegeven dat de stroming zoals tegenwoordig aangeduid sociaal-religieus is en ontstond in een periode waarin veel joden als gevolg van armoede ongeschoold waren. De boodschap was dat vroomheid en nederigheid voor God belangrijker zijn dan 'koude geleerdheid'. Dat God overal is, dus ook in dagelijkse bezigheden die ook bijzonder worden als ze met vreugde om Gods aanwezigheid vervuld worden. Orthodox-joodse groeperingen 'gaan uit van het volledig goddelijk geïnspireerde en onwijzigbare karakter van het joodse geloof, gebaseerd op de schriftelijke en mondelinge leer'. Volgens het boek kunnen dit ook weer chassidiem zijn, dus het is vrij ingewikkeld. Ik citeer nog een keer: 'men kan strijden voor meer vrouwenrechten binnen de orthodoxie of een strikt afwijzend standpunt daartegen innemen. Vaak zullen in één persoon meer dan een aspect tot uiting komen. Zo kan men zionist zijn én liberaal, feministe én orthodox, chassidisch én antizionistisch.'
Los van dit alles staat nog, wat iemand al noemde, het Joods zijn. De aanduiding 'ras' vind ik niet heel prettig en ik weet ook niet hoe ik daar tegenover sta. Volgens de joodse wet ben je alleen in de vrouwelijke lijn joods, wat zou betekenen dat mijn broer minder joods is dan ik, terwijl hij uit hetzelfde gezin met dezelfde opvoeding komt, naar dezelfde sjoel is gegaan, dezelfde tradities heeft gevolgd. Verder is er natuurlijk het 'gewicht' van de geschiedenis. De geschiedenis krijg je door de generaties heen mee. Zo kun je je zonder religieus te zijn ook Joods voelen. Het is nogal eens zoeken naar je identiteit door al deze factoren.
[...]
Die docu heb ik ook gezien, maar dat waren geen Chassidim, dat waren 'gewone' ultra-orthodoxe joden. Zij negeren de staat Israël omdat ze geloven dat pas als de messias komt, Israël kan bestaan. Overigens zijn deze groeperingen wél bijzonder politiek actief in Israël. Deze mensen vind ik een stúk enger dan de Chassidim.
Oh excuus, dan was ik enigszins offtopic. Heb het even nagekeken in het boek 'jodendom voor beginners' ('voor dummies' zeg ik vaak ), en daar wordt aangegeven dat de stroming zoals tegenwoordig aangeduid sociaal-religieus is en ontstond in een periode waarin veel joden als gevolg van armoede ongeschoold waren. De boodschap was dat vroomheid en nederigheid voor God belangrijker zijn dan 'koude geleerdheid'. Dat God overal is, dus ook in dagelijkse bezigheden die ook bijzonder worden als ze met vreugde om Gods aanwezigheid vervuld worden. Orthodox-joodse groeperingen 'gaan uit van het volledig goddelijk geïnspireerde en onwijzigbare karakter van het joodse geloof, gebaseerd op de schriftelijke en mondelinge leer'. Volgens het boek kunnen dit ook weer chassidiem zijn, dus het is vrij ingewikkeld. Ik citeer nog een keer: 'men kan strijden voor meer vrouwenrechten binnen de orthodoxie of een strikt afwijzend standpunt daartegen innemen. Vaak zullen in één persoon meer dan een aspect tot uiting komen. Zo kan men zionist zijn én liberaal, feministe én orthodox, chassidisch én antizionistisch.'
Los van dit alles staat nog, wat iemand al noemde, het Joods zijn. De aanduiding 'ras' vind ik niet heel prettig en ik weet ook niet hoe ik daar tegenover sta. Volgens de joodse wet ben je alleen in de vrouwelijke lijn joods, wat zou betekenen dat mijn broer minder joods is dan ik, terwijl hij uit hetzelfde gezin met dezelfde opvoeding komt, naar dezelfde sjoel is gegaan, dezelfde tradities heeft gevolgd. Verder is er natuurlijk het 'gewicht' van de geschiedenis. De geschiedenis krijg je door de generaties heen mee. Zo kun je je zonder religieus te zijn ook Joods voelen. Het is nogal eens zoeken naar je identiteit door al deze factoren.
maandag 20 augustus 2012 om 11:58
Ik ben overigens wel Jood, geen jood. Ik vind het wel een geworstel. Me eraan onttrekken kan en wil ik niet, maar ik voel me nog wel eens een 'nepperd'. Een goede vriendin van mij is 'vaderjood' (heeft enkel een Joodse vader), maar heeft er thuis meer van meegekregen dan ik en dan zou ik 'Joodser' zijn dan zij. Hoewel ik in de ogen van orthodoxen ook geen 'echte' ben aangezien ik het geloof niet aanhang. In mijn familie voelt verder niemand zich Joods, dat maakt het ook niet makkelijker. Het is het gewicht van de geschiedenis dat ik eerder al noemde, ik heb dat om een of andere reden sterk opgevangen/opgepakt. Maar als persoonlijkheid trekt het me ook wel aan, er is tenslotte een grote groep Joden, zeker in NL, die niet religieus is. De beleving van sommige dingen: muziek, melancholie, zelfspot - dat ben ik zeer sterk. Maar ik twijfel vaak zelf of het genoeg is om me Joods te noemen.
Toevoeging: mijn kennis komt met name uit boeken. En in feiten onthouden ben ik niet heel sterk, en zoals ik al zei is het best ingewikkeld. Ik ben enkele keren in een sjoel geweest. Dus mijn wijsheid is beperkt, haha.
Toevoeging: mijn kennis komt met name uit boeken. En in feiten onthouden ben ik niet heel sterk, en zoals ik al zei is het best ingewikkeld. Ik ben enkele keren in een sjoel geweest. Dus mijn wijsheid is beperkt, haha.
maandag 20 augustus 2012 om 12:02
quote:coolpack2 schreef op 20 augustus 2012 @ 11:50:
[...]
... De aanduiding 'ras' vind ik niet heel prettig en ik weet ook niet hoe ik daar tegenover sta...
Vind ik logisch, het is toch ook een beladen woord?
En onnodig want mensen zijn niet zo simpel in te delen in rassen.
[...]
... De aanduiding 'ras' vind ik niet heel prettig en ik weet ook niet hoe ik daar tegenover sta...
Vind ik logisch, het is toch ook een beladen woord?
En onnodig want mensen zijn niet zo simpel in te delen in rassen.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 20 augustus 2012 om 12:09
coolpack: het is lastig he! Heb een hele goede vriend met een vaderlijke joodse lijn maar bij hem thuis (kwam er vroeger thuis) ging het veel Joodser aan toe dan bij ons terwijl zijn moeder katholiek was.
Ik merk dat het een sensitief punt is. Ik heb altijd vooral gehoord over de moeilijkheden het lijden van het Volk en over alle verliezen binnen de familie in de oorlog en dat heeft geen positief gevoel achter gelaten maar wel een sterk Ons tegen Hun gevoel, alsof er wat te verdedigen valt.
Nog even aanhakend op de vreugde uit de documentaire: ik ken het als het gebod om met vreugde in je hart te leven. Zowel bij geestelijke als de wereldse taken, en hoe zwaar de taken in het leven ook mogen zijn.
Ik merk dat het een sensitief punt is. Ik heb altijd vooral gehoord over de moeilijkheden het lijden van het Volk en over alle verliezen binnen de familie in de oorlog en dat heeft geen positief gevoel achter gelaten maar wel een sterk Ons tegen Hun gevoel, alsof er wat te verdedigen valt.
Nog even aanhakend op de vreugde uit de documentaire: ik ken het als het gebod om met vreugde in je hart te leven. Zowel bij geestelijke als de wereldse taken, en hoe zwaar de taken in het leven ook mogen zijn.
maandag 20 augustus 2012 om 12:33
maandag 20 augustus 2012 om 12:35
