Gezondheid
alle pijlers
Bang voor narcose
zaterdag 11 maart 2017 om 08:16
Binnenkort moet ik een operatie ondergaan van zo 1-1,5 uur. Ik moet dan onder volledige narcose.
Het lijkt me super eng dat ze je eigenlijk buiten bewustzijn brengen en je ademhaling overnemen
en ze met zo spuit aankomen en je plat spuiten. De stof profonol ofzo dat er vaak inzit gebruiken ze ook bij euthanasie.....
Ik krijg bij het idee echt rillingen of het laatste uur geslagen heeft ofzo.
Herkent iemand mijn angst? Wat heb jij er tegen gedaan?
Het lijkt me super eng dat ze je eigenlijk buiten bewustzijn brengen en je ademhaling overnemen
en ze met zo spuit aankomen en je plat spuiten. De stof profonol ofzo dat er vaak inzit gebruiken ze ook bij euthanasie.....
Ik krijg bij het idee echt rillingen of het laatste uur geslagen heeft ofzo.
Herkent iemand mijn angst? Wat heb jij er tegen gedaan?
zaterdag 11 maart 2017 om 08:21
Ik ben 3 jaar terug voor het eerst onder narcose geweest en ik was ook super zenuwachtig. Ik kreeg van tevoren een tabletje om rustig te worden, die volgens mij niet hielp. Eenmaal in de operatiekamer moest ik van 10 terug tellen en spoten ze een of ander vloeistof in. Ik dacht nog "het lukt je toch niet om mij onder narcose te krijgen", en zo opeens werd ik wakker gemaakt door een verpleegster en was het allemaal achter de rug.
Achteraf is het zo meegevallen
Achteraf is het zo meegevallen
zaterdag 11 maart 2017 om 08:22
Belangrijk is, om je voor te houden dat er zoveel operaties gedaan worden en dat de kans dat er iets mis gaat misschien wel net zo klein is als het winnen van de loterij. Verder ontspanningsoefeningen.
En inderdaad overleggen met je arts. Je zal niet de eerste zijn. Misschien kan een verpleegkundige je helpen met je ontspanningsoefeningen en je wat rustgevends geven.
En inderdaad overleggen met je arts. Je zal niet de eerste zijn. Misschien kan een verpleegkundige je helpen met je ontspanningsoefeningen en je wat rustgevends geven.
Zonder oorzaak geen gevolg
zaterdag 11 maart 2017 om 08:24
Ik ben afgelopen december geopereerd aan mijn amandelen. dit was mijn 1e volledige narcose, voorheen knieoperatie met ruggenprik, dus dan ben je er wel bij. Ik was dus bang, dat ik wel weg zou zijn, maar wel alles zou meemaken en voelen. Ook bang niet meer wakker te worden etc... Kortom ik was bang! Nou ik kan je één ding vertellen: Niets om bang voor te zijn! Je bent in goede handen. Het is heel raar je bent ineens weg en je word weer wakker JE krijgt als het goed is van te voren paracetamol en oxazepam (ik wel) Hier word je rustig door. Op de OK kreeg ik nog een soort cocktail ingespoten ook dit was als een soort wijntje aldus de verpleging. Ik voelde mij er wel lekker door. Daarna moet je diep inhalen door een masker en ik draaide een paar keer met mijn ogen en toen werd ik weer wakker en kreeg ik een raket in mijn handen gedrukt Ik zag er zo tegen op, en nu? Als ik weer onder narcose moet, ga ik er niet meer zenuwachtig in. Het komt allemaal goed, heb vertrouwen en maak je niet druk.
zaterdag 11 maart 2017 om 08:24
Ik ben voor paar maanden terug onder narcose gegaan voor operatie. Ik was als de dood! Zo ontzettend bang! Heb gehuild in de operatie kamer.. gelukkig had ik een erg fijn team van artsen en anesthesisten die hebben mij, hoever het ook kon gerust gesteld. Na de operatie is de anesthesist nog bij me geweest op de uitslaapkamer om te vragen hoe het met me ging en heeft hij verteld dat het goed was gegaan. Maak het kenbaar je bent echt niet de enige. Heel veel succes en komt allemaal goed. (Weet het makkelijk praten naast de zijlijn)
zaterdag 11 maart 2017 om 08:33
Ik was ook erg bang. De anesthesist heeft me alles duidelijk uitgelegd. Je wordt voortdurend bewaakt. Ik kreeg ook plakkers op mijn voorhoofd, ben zo'n 6 uur onder narcose geweest. Het hele gebeuren rondom de operatie is me echt heel erg meegevallen. Na de operatie had ik last van vettig haar en vermoeidheid. Het herstel van de operatie an sich was bij mij een stuk heftiger waardoor de hele operatie zelf daartegen in het niet valt.
zaterdag 11 maart 2017 om 08:34
Een maand geleden moest ik onder narcose voor een acute blindedarmontsteking. Ik vond het doodeng, inderdaad bang om toch iets te voelen en dat je niets kunt zeggen, bang niet wakker te worden, alles! Nou achteraf zou ik het zo weer doen. Binnen 3 tellen was ik vertrokken en op de uitslaapkamer voelde ik me echt prima. De narcose middelen zijn tegenwoordig zo goed! Je hoeft echt niet bang te zijn en ik weet zeker dat het jou ook ontzettend mee zal vallen.
zaterdag 11 maart 2017 om 08:41
Ik was ook erg nerveus. Achteraf gezien was het nergens voor nodig. Toen ik weer wakker werd had ik ook echt zo'n gevoel van: was dit het nou?! Ik dacht heel even dat ik gewoon mijn ogen had dichtgedaan en weer opendeed. Maar in feite waren er toen al 4 uur voorbij! Het is ook niet echt te vergelijken met slapen, je bent gewoon écht weg. Heel apart. Maar niet eng, achteraf gezien.
zaterdag 11 maart 2017 om 09:01
zaterdag 11 maart 2017 om 09:10
Ik kan mij je angst heel goed voorstellen
Ik had dat ook. Had het ook aangegeven en ze legden alles uit.
Het moment zelf was wel grappig, ik had nog lol met het personeel en ineens zei de narcotiseur: "nou meiske, tot straks".
Hij lachte en zwaaide en ineens werd ik weer wakker en zei hij: "Ah daar ben je alweer, volgende keer moet je taart trakteren."
Ik vroeg nog wanneer ze gingen beginnen met mijn duffe kop. "Je bent al geopereerd hoor".
Hij liep toevallig even op de zaal om bij mij te kijken toen ik wakker werd.
Het was mij echt zo erg meegevallen. Die narcose dan.
Ik had alleen erge keelpijn daarna. Maar ik kreeg een paar ijsjes en koud water steeds.
Ik had dat ook. Had het ook aangegeven en ze legden alles uit.
Het moment zelf was wel grappig, ik had nog lol met het personeel en ineens zei de narcotiseur: "nou meiske, tot straks".
Hij lachte en zwaaide en ineens werd ik weer wakker en zei hij: "Ah daar ben je alweer, volgende keer moet je taart trakteren."
Ik vroeg nog wanneer ze gingen beginnen met mijn duffe kop. "Je bent al geopereerd hoor".
Hij liep toevallig even op de zaal om bij mij te kijken toen ik wakker werd.
Het was mij echt zo erg meegevallen. Die narcose dan.
Ik had alleen erge keelpijn daarna. Maar ik kreeg een paar ijsjes en koud water steeds.
zaterdag 11 maart 2017 om 09:11
Misschien is het ook handig om voor jezelf te weten wat er allemaal gaat gebeuren? Dat je er wat meer rust in hebt....
Voor de operatie ga je naar de kamer waar je na de operatie zult liggen. Je krijgt daar dan een operatie-hesje aan en wacht daar tot je wordt opgehaald door de zusters die je naar de operatiekamer brengen.
Eerst rijden ze je naar een ruimte waar de anesthesie wordt geregeld. Ze controleren dan je naam en geboortedatum. Je krijgt een infuus en plakkertjes waarmee ze o.a je hartslag en hersenactiviteit bijhouden. Infuus prikken leek mij erg eng, maar het is mij enorm meegevallen. Die anesthesie-medewerkers doen de hele dag zulke dingen, dus kunnen het echt geweldig goed. Omdat je nuchter bent voor de operatie wordt er vanaf het moment van de operatie vaak al een zakje met vocht aan je infuus gehangen, zodat je toch voldoende vocht binnenkrijgt tijdens de operatie.
Daarna lig je soms nog een poosje te wachten tot de operatie begint. De arts komt vaak nog even langs om te vragen hoe het gaat en om eventueel af te tekenen waar moet worden gesneden.
Dan wordt je naar de operatiekamer gereden. Het is daar best wel druk, stuk of 4 mensen meen ik me te herinneren. Onder andere de arts, anesthesiemedewerker en natuurlijk een assistente voor de arts. Vervolgens mag je van het bed op een operatietafel gaan liggen. Bij ons ziekenhuis hebben ze voorverwarmde doeken waar je dan op kan gaan liggen, wat opzich wel een soort van troostend gevoel is (vond ik dan).
Vervolgens wordt opnieuw gecontroleerd of je idnerdaad bent wie je bent. Dan gaat de operatie bijna beginnen. Er worden nog wat vragen gesteld aan het personeel, zodat alles van tevoren is gecheckt. Je krijgt een kapje over je mond voor zuurstof en er wordt je gevraagd om goed diep in te ademen.... En BAM! Je wordt wakker op de uitslaapkamer.
Voor de operatie ga je naar de kamer waar je na de operatie zult liggen. Je krijgt daar dan een operatie-hesje aan en wacht daar tot je wordt opgehaald door de zusters die je naar de operatiekamer brengen.
Eerst rijden ze je naar een ruimte waar de anesthesie wordt geregeld. Ze controleren dan je naam en geboortedatum. Je krijgt een infuus en plakkertjes waarmee ze o.a je hartslag en hersenactiviteit bijhouden. Infuus prikken leek mij erg eng, maar het is mij enorm meegevallen. Die anesthesie-medewerkers doen de hele dag zulke dingen, dus kunnen het echt geweldig goed. Omdat je nuchter bent voor de operatie wordt er vanaf het moment van de operatie vaak al een zakje met vocht aan je infuus gehangen, zodat je toch voldoende vocht binnenkrijgt tijdens de operatie.
Daarna lig je soms nog een poosje te wachten tot de operatie begint. De arts komt vaak nog even langs om te vragen hoe het gaat en om eventueel af te tekenen waar moet worden gesneden.
Dan wordt je naar de operatiekamer gereden. Het is daar best wel druk, stuk of 4 mensen meen ik me te herinneren. Onder andere de arts, anesthesiemedewerker en natuurlijk een assistente voor de arts. Vervolgens mag je van het bed op een operatietafel gaan liggen. Bij ons ziekenhuis hebben ze voorverwarmde doeken waar je dan op kan gaan liggen, wat opzich wel een soort van troostend gevoel is (vond ik dan).
Vervolgens wordt opnieuw gecontroleerd of je idnerdaad bent wie je bent. Dan gaat de operatie bijna beginnen. Er worden nog wat vragen gesteld aan het personeel, zodat alles van tevoren is gecheckt. Je krijgt een kapje over je mond voor zuurstof en er wordt je gevraagd om goed diep in te ademen.... En BAM! Je wordt wakker op de uitslaapkamer.
zaterdag 11 maart 2017 om 09:34
quote:lzzy1984 schreef op 11 maart 2017 @ 09:24:
Dank je voor je duidelijke uitleg Bumba, volgens mij gaat het alleen via mij via het infuus en niet via een kapje......ik hoop ook dat ik de eerste ben in de ochtend en geen uren hoef te liggen zenuwen
Je krijgt meestal sowieso een kapje, met zuurstof en soms ook met narcosegas.
Wat je kunt doen: je angst wegnemen zal lastig zijn, maar je kunt jezelf wel blijven vertellen dat er duizenden mensen per jaar probleemloos onder narcose gaan en dat je het maar moet laten gebeuren.
Dank je voor je duidelijke uitleg Bumba, volgens mij gaat het alleen via mij via het infuus en niet via een kapje......ik hoop ook dat ik de eerste ben in de ochtend en geen uren hoef te liggen zenuwen
Je krijgt meestal sowieso een kapje, met zuurstof en soms ook met narcosegas.
Wat je kunt doen: je angst wegnemen zal lastig zijn, maar je kunt jezelf wel blijven vertellen dat er duizenden mensen per jaar probleemloos onder narcose gaan en dat je het maar moet laten gebeuren.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 11 maart 2017 om 09:44
quote:lzzy1984 schreef op 11 maart 2017 @ 09:01:
Wat fijn dat jullie met zo vele reageren.....sommige dingen in het leven zijn gewoon, eng. Veel dingen kan je samen doen....dit is nou typisch zo dingetje dat je volledig op jezelf bent aangewezen en het helemaal alleen moet ervaren dat maakt de angst denk ook groter.....
Probeer dat stuk eerst uit je hoofd te krijgen en een denkomslag te maken. Dat neemt misschien een stukje angst weg. Je bent nl. echt niet op jezelf aangewezen en hoeft het niet alleen te doen. Iedereen is er voor jou; de verpleegkundigen, anesthesist, chirurg, ok-assistenten e.d. Allemaal zullen en willen ze je bijstaan en begrijpen dat je angstig bent en je daarom ook zeker steunen. Bespreek dus vooral dat je bang bent, dan kunnen ze je extra aandacht geven en op je gemak stellen. Dus je staat er echt niet alleen voor.
Vaak krijg je vooraf op de afdeling van de verpleegkundige al een kalmerend middel. Verder houden ze je in de operatiekamer constant goed in de gaten en gaan ze echt niet snijden als jij nog bij kennis bent. Toen ik geopereerd moest worden (galblaasverwijdering), kreeg ik intraveneus narcosemiddel toegediend. Ik moest aan iets leuks tellen en tot 10 tellen en dan zou ik slapen; dat tot 10 tellen werd tot 20 tellen; daarna kreeg ik er wat narcosemiddel bij en moest ik weer tot 10 tellen. Toen ik toen nog niet 'weg' was; kreeg ik er narcosemiddel/slaapgas via mondkapje bij en was toen wel 'weg'. Ze geven ook vaak zuurstof via een kapje, dus dat kapje hoeft geen narcosemiddel te zijn; deden ze bij mij puur om me goed onder narcose te krijgen. Al die tijd waren ze echt superaardig tegen me en legden ze steeds uit wat en waarom ze iets gingen doen. Van de gehele operatie heb ik verder niets gevoeld of gemerkt. Na afloop had ik nog zuurstof (via neus); dus als je bijkomt en wat in je neus voelt; dan is dat het waarschijnlijk.
Verder voelt het een beetje koud aan als je de operatiekamer opkomt in een ok-jasje en verder naakt; dit komt doordat de temperatuur er laag is zodat bacteriën geen/zo weinig mogelijk kans krijgen. Ze gebruiken warmtedekens en soms warmtematrassen om je lichaam warm te houden.
Als ik je verhaal zo lees, is het vooral angst voor het onbekende en angst voor het geen controle hebben.
O ja... je hoeft niet bang te zijn dat ze je 'euthaniseren' hoor. Dat willen ze voor jou niet, maar ook voor zichzelf niet... dat is veel te slecht voor de sterftecijfers/betrouwbaarheidscijfers van een ziekenhuis.
Wat fijn dat jullie met zo vele reageren.....sommige dingen in het leven zijn gewoon, eng. Veel dingen kan je samen doen....dit is nou typisch zo dingetje dat je volledig op jezelf bent aangewezen en het helemaal alleen moet ervaren dat maakt de angst denk ook groter.....
Probeer dat stuk eerst uit je hoofd te krijgen en een denkomslag te maken. Dat neemt misschien een stukje angst weg. Je bent nl. echt niet op jezelf aangewezen en hoeft het niet alleen te doen. Iedereen is er voor jou; de verpleegkundigen, anesthesist, chirurg, ok-assistenten e.d. Allemaal zullen en willen ze je bijstaan en begrijpen dat je angstig bent en je daarom ook zeker steunen. Bespreek dus vooral dat je bang bent, dan kunnen ze je extra aandacht geven en op je gemak stellen. Dus je staat er echt niet alleen voor.
Vaak krijg je vooraf op de afdeling van de verpleegkundige al een kalmerend middel. Verder houden ze je in de operatiekamer constant goed in de gaten en gaan ze echt niet snijden als jij nog bij kennis bent. Toen ik geopereerd moest worden (galblaasverwijdering), kreeg ik intraveneus narcosemiddel toegediend. Ik moest aan iets leuks tellen en tot 10 tellen en dan zou ik slapen; dat tot 10 tellen werd tot 20 tellen; daarna kreeg ik er wat narcosemiddel bij en moest ik weer tot 10 tellen. Toen ik toen nog niet 'weg' was; kreeg ik er narcosemiddel/slaapgas via mondkapje bij en was toen wel 'weg'. Ze geven ook vaak zuurstof via een kapje, dus dat kapje hoeft geen narcosemiddel te zijn; deden ze bij mij puur om me goed onder narcose te krijgen. Al die tijd waren ze echt superaardig tegen me en legden ze steeds uit wat en waarom ze iets gingen doen. Van de gehele operatie heb ik verder niets gevoeld of gemerkt. Na afloop had ik nog zuurstof (via neus); dus als je bijkomt en wat in je neus voelt; dan is dat het waarschijnlijk.
Verder voelt het een beetje koud aan als je de operatiekamer opkomt in een ok-jasje en verder naakt; dit komt doordat de temperatuur er laag is zodat bacteriën geen/zo weinig mogelijk kans krijgen. Ze gebruiken warmtedekens en soms warmtematrassen om je lichaam warm te houden.
Als ik je verhaal zo lees, is het vooral angst voor het onbekende en angst voor het geen controle hebben.
O ja... je hoeft niet bang te zijn dat ze je 'euthaniseren' hoor. Dat willen ze voor jou niet, maar ook voor zichzelf niet... dat is veel te slecht voor de sterftecijfers/betrouwbaarheidscijfers van een ziekenhuis.
zaterdag 11 maart 2017 om 10:07
Ze komen niet zo met een spuit aan. Je krijgt een infuus. Realiseer je je hoeveel mensen er per dag onder narcose gaan en daar weer gewoon goed uitkomen? Tijdens je operatie word je goed in de gaten gehouden door de anaesthesist en na afloop op de uitslaapkamer letten ze er ook op dat je prettig bijkomt. Vervolgens niet te snel op willen staan en het komt allemaal goed. Succes voor je operatie!
zaterdag 11 maart 2017 om 10:12
Waar ben je precies bang voor? Dat je nog iets zult voelen of dat je niet meer wakker word?
Ben 4 weken terug geopereerd. Hiervoor ben ik al 5x geopereerd, en toch was ik weer bang.
Denk dat dat wel normaal is. Bespreek het bij de opname, mag je misschien wel een rustgevend tabletje.
Bij ons in het zkhs doen ze dat niet meer, tenzij je extreem bang bent. Op de ok stellen ze nog wat vragen.
Ga vantevoren niet op eigen houtje kalmerende middelen slikken, altijd eerst overleggen! Je weet nooit wat het doet samen met de narcose.
Ben 4 weken terug geopereerd. Hiervoor ben ik al 5x geopereerd, en toch was ik weer bang.
Denk dat dat wel normaal is. Bespreek het bij de opname, mag je misschien wel een rustgevend tabletje.
Bij ons in het zkhs doen ze dat niet meer, tenzij je extreem bang bent. Op de ok stellen ze nog wat vragen.
Ga vantevoren niet op eigen houtje kalmerende middelen slikken, altijd eerst overleggen! Je weet nooit wat het doet samen met de narcose.
zaterdag 11 maart 2017 om 11:08
Ik ben twee keer onder narcose geweest. Laatste keer vorig jaar om mijn galblaas eruit te halen. Dit keer was ik ook bang, maar het personeel was lief en je wordt op een warme deken gelegd, krijgt een bemoedigende arm om je heen en weg ben je. Bij mij begon vorig jaar alles te draaien tijdens het inspuiten van het narcosemiddel en binnen een paar seconden was ik weg.
Eerste keer was ik meer in paniek, denk omdat ik toen niet wist wat er ging gebeuren. Probeer er rustig in te gaan, des te fijner word je ook weer wakker.
Eerste keer was ik meer in paniek, denk omdat ik toen niet wist wat er ging gebeuren. Probeer er rustig in te gaan, des te fijner word je ook weer wakker.
