Gezondheid
alle pijlers
Brandwonden 3e graads
donderdag 6 oktober 2016 om 21:27
Hallo,
Een paar weken geleden heb ik een vreselijk ongeluk gehad waarbij ik tijdens het frituren van kroketten olie over mijn beide benen heb gekregen.
Ik ben in het brandwonden centrum Beverwijk uitstekend geholpen.
Op twee plaatsen van mijn benen heb ik een huid transplantatie gehad.
Morgen wordt beoordeeld of deze transplantatie goed gepakt heeft.
Ik zit er enorm mee dat ik op zo jonge leeftijd met verminkte benen door het leven moet gaan.
De winter komt eraan, dan kan ik deze nog mooi verstoppen maar hoe moet dat in de zomer??
Nooit meer een korte broek /rok aan.
Beide benen zijn rood /zwart van de brandwonden. Er zitten enorme putten in, alsof er huiddelen afgebeten zijn.
Hoe ga ik dit aan eventuele relaties uitleggen?
In het begin van het ongeval was ik alleen bezig met de pijn, nu deze is afgenomen en ik mijn benen onlangs zonder verband heb gezien
wil ik uit deze nachtmerrie wakker worden.
Ik weet niet wat ik hier met mijn verhaal wil, het hoort eigenlijk eerder bij psyche maar misschien zijn er ook anderen die brandwonden 3e graads hebben meegemaakt?
Ik heb namelijk ook een paar vragen over de nabehandeling.
Houdt de vreselijke jeuk ooit eens op?
Hoelang heeft het herstel van de brandwonden geduurd?
Hoe heb jij je littekens een plek kunnen geven?
Een paar weken geleden heb ik een vreselijk ongeluk gehad waarbij ik tijdens het frituren van kroketten olie over mijn beide benen heb gekregen.
Ik ben in het brandwonden centrum Beverwijk uitstekend geholpen.
Op twee plaatsen van mijn benen heb ik een huid transplantatie gehad.
Morgen wordt beoordeeld of deze transplantatie goed gepakt heeft.
Ik zit er enorm mee dat ik op zo jonge leeftijd met verminkte benen door het leven moet gaan.
De winter komt eraan, dan kan ik deze nog mooi verstoppen maar hoe moet dat in de zomer??
Nooit meer een korte broek /rok aan.
Beide benen zijn rood /zwart van de brandwonden. Er zitten enorme putten in, alsof er huiddelen afgebeten zijn.
Hoe ga ik dit aan eventuele relaties uitleggen?
In het begin van het ongeval was ik alleen bezig met de pijn, nu deze is afgenomen en ik mijn benen onlangs zonder verband heb gezien
wil ik uit deze nachtmerrie wakker worden.
Ik weet niet wat ik hier met mijn verhaal wil, het hoort eigenlijk eerder bij psyche maar misschien zijn er ook anderen die brandwonden 3e graads hebben meegemaakt?
Ik heb namelijk ook een paar vragen over de nabehandeling.
Houdt de vreselijke jeuk ooit eens op?
Hoelang heeft het herstel van de brandwonden geduurd?
Hoe heb jij je littekens een plek kunnen geven?
donderdag 6 oktober 2016 om 21:36
Gewoon showen. Ik heb gemerkt dat als je er zelf normaal mee om gaat, het anderen niet eens opvalt. Als je het krampachtig gaat verbergen, valt het op.
Ik heb ook behoorlijke littekens op mijn benen en knieën en loop zomers ook gewoon in korte broeken enz. En als mensen ernaar vragen vertel ik gewoon hoe het zit. Ze horen nu eenmaal bij je en om je erdoor te laten beperken is zonde.
Ik heb ook behoorlijke littekens op mijn benen en knieën en loop zomers ook gewoon in korte broeken enz. En als mensen ernaar vragen vertel ik gewoon hoe het zit. Ze horen nu eenmaal bij je en om je erdoor te laten beperken is zonde.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:37
Het is nog maar pas gebeurd, natuurlijk ziet het er nog niet geweldig uit. Het zal er vast beter uit gaan zien dan nu het geval is, maar daar is tijd voor nodig, veel tijd. En wellicht meerdere operaties. Maar je zal het altijd blijven zien ja, dan kun je 2 dingen doen: Het accepteren en een korte broek, jurk of rok aan doen. F*ck de mensen die kijken, of opmerkingen maken, sta daarboven. Of je accepteert het niet, blijft altijd in lange broeken lopen ook al is het 30+ en gaat nooit meer zwemmen. Aan jou de keus wat je liever wil.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:39
Geen ervaring dus ik kan je niet echt verder helpen. Wel een vriendin met een dergelijke wond, maar dat is inmiddels al jaren geleden en nu zo licht dat het niet erg opvalt.
Het is nog maar een paar weken geleden en als je zou uitgaan van littekens in het algemeen, denk ik dat je niet moet denken in termen van dagen of weken, maar eerder in maanden en jaren. En misschien kan een plastisch chirurg nog wat voor je betekenen later.
En hoe je het gaat uitleggen? Simpel, met de waarheid. Een relatie die jou daarom afwijst is jou niet waard.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:42
donderdag 6 oktober 2016 om 21:42
Hoi,
Wat een vreselijk naar verhaal! En wat erg dat je zo bent geschrokken van je benen.
De wonden zijn nu natuurlijk nog 'vers' en zullen echt tijd nodig hebben om te helen.
Als het straks littekens zijn kan je misschien, in overleg met je behandelend arts, gaan smeren met iets van bio-oil. Misschien kan dit bijdragen aan een zo mooi mogelijk herstel.
Wat je zelf al zegt, het is echt een kwestie van de littekens een plek geven.
Over een tijdje dan horen de littekens die nog over zijn van het ongeval gewoon bij jou.
Aan een eventuele partner kan je uitleggen hoe het gebeurd is. En als jouw partner jou leert kennen met de littekens weet die niet beter en als je de juiste partner tegen komt accepteerd die zoals het is.
Ik wens je heel veel succes met het verdere herstel!
Wat een vreselijk naar verhaal! En wat erg dat je zo bent geschrokken van je benen.
De wonden zijn nu natuurlijk nog 'vers' en zullen echt tijd nodig hebben om te helen.
Als het straks littekens zijn kan je misschien, in overleg met je behandelend arts, gaan smeren met iets van bio-oil. Misschien kan dit bijdragen aan een zo mooi mogelijk herstel.
Wat je zelf al zegt, het is echt een kwestie van de littekens een plek geven.
Over een tijdje dan horen de littekens die nog over zijn van het ongeval gewoon bij jou.
Aan een eventuele partner kan je uitleggen hoe het gebeurd is. En als jouw partner jou leert kennen met de littekens weet die niet beter en als je de juiste partner tegen komt accepteerd die zoals het is.
Ik wens je heel veel succes met het verdere herstel!
donderdag 6 oktober 2016 om 21:49
donderdag 6 oktober 2016 om 21:50
Heel veel sterkte wat een enorme verschrikkelijke gebeurtenis!
Ik heb van de week van een onderzoek gehoord dat de beste manier om brandwonden het minste te zien is door vet in te spuiten. Ik zal kijken of ik het artikel nog kan vinden.
En des te minder jij er aandacht aan besteedt des te minder iemand anders het zal zien.
Ik heb van de week van een onderzoek gehoord dat de beste manier om brandwonden het minste te zien is door vet in te spuiten. Ik zal kijken of ik het artikel nog kan vinden.
En des te minder jij er aandacht aan besteedt des te minder iemand anders het zal zien.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:51
quote:2017 schreef op 06 oktober 2016 @ 21:49:
[...]
heb jij ook brandwonden 3e graads gehad?
Met herstel bedoel ik voornamelijk de wondverzorging en de stomme verbanden die ik dagelijks moet vervangen.
Heeft dat bij jou een jaar geduurd?Ja, maar het verschilt natuurlijk per geval hoelang het herstel duurt. Dat verband wisselen duurde niet een jaar, maar het duurde wel een jaar voordat de huid en littekens minder rood en opgezwollen werden.
[...]
heb jij ook brandwonden 3e graads gehad?
Met herstel bedoel ik voornamelijk de wondverzorging en de stomme verbanden die ik dagelijks moet vervangen.
Heeft dat bij jou een jaar geduurd?Ja, maar het verschilt natuurlijk per geval hoelang het herstel duurt. Dat verband wisselen duurde niet een jaar, maar het duurde wel een jaar voordat de huid en littekens minder rood en opgezwollen werden.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:52
quote:himalaya schreef op 06 oktober 2016 @ 21:42:
Er zijn in het brandwondencentrum gespecialiseerde maatschappelijk werkers/psychologen die je handvatten kunnen geven hoe om te gaan met brandwonden. Misschien kun je daar een gesprek mee aanvragen?
Sterkte.
Ik heb er een paar x een psycholoog gesproken. Deed mij erg goed, helaas ben ik nu uit het ziekenhuis ontslagen en is het brandwonden centrum 1, 5 uur rijdenbij mij vandaan. Over twee weken heb ik een afspraak staan met een gewone psych.
Hoop dat het klikt.
Er zijn in het brandwondencentrum gespecialiseerde maatschappelijk werkers/psychologen die je handvatten kunnen geven hoe om te gaan met brandwonden. Misschien kun je daar een gesprek mee aanvragen?
Sterkte.
Ik heb er een paar x een psycholoog gesproken. Deed mij erg goed, helaas ben ik nu uit het ziekenhuis ontslagen en is het brandwonden centrum 1, 5 uur rijdenbij mij vandaan. Over twee weken heb ik een afspraak staan met een gewone psych.
Hoop dat het klikt.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:52
Weet eigenlijk niet of ik dit hier mag plakken maar anders hoor ik het graag
http://nos.nl/artikel/213 ... brandwondenonderzoek.html
http://nos.nl/artikel/213 ... brandwondenonderzoek.html
donderdag 6 oktober 2016 om 21:53
In antwoord op jouw vragen:
Jeuk: Ja de jeuk houdt een keer op. Het duurt een tijd voordat je weet wat goed werkt voor jou. Zo werkt bij mij een bad met zemels (in een washandje) heel goed tegen jeuk en een trekkerig gevoel. Een ander zweert weer bij iets anders. Als de wonden genezen zijn kun je voorzichtig wat proberen.
Herstel: ik heb als kind de wond opgelopen dus ik ben er een paar keer aan geopereerd (bovenbeen). Bij mij verliep dat redelijk vlot, ik heb nooit een bijkomende infectie gehad. Oprekken van littekenweefsel door/vanwege groei verliep volgens het boekje.
Acceptatie: ik was nog jong. Ik kan mij eigenlijk niet meer herinneren hoe het was. De meeste mensen kennen mij met brandwond. Ik bedek het vaak omdat het gevoelig blijft voor zon, ook met UV-block. In de puberteit vond ik het verschrikkelijk en heb ik geëxperimenteerd met speciale make-up. Dat haalt kleurverschil helemaal weg maar niet de oneffenheden. Ik ben tegenwoordig te lui om het vaak te doen in de zomer. De meeste dagen denk ik er niet eens aan. Soms zien mensen dat er iets is en kijken dan net wat langer (totdat hun hersenen signaleren 'brandwond, niet staren' ). Er zijn dagen dat ik dan kijk of ik ergens een vlek heb zitten of een halve wc-rol meesleep voordat ik besef waarom ze wellicht langer kijken. Qua vriendjes vroeger: ik heb nooit een negatieve ervaring gehad. Wel dat ze het soms eng vonden om aan te raken (qua pijn doen). Voordat ik het liet zien vertelde ik het wel. Mijn ervaring is dat mensen om jou heen het na verloop van tijd niet eens meer zien. De random freak-met-bek of onbeschofte figuren met opmerkingen heb je overal. Ik merk eigenlijk weinig verschil in hoeveelheid als ik dit vergelijk met vriendinnen.
Als het goed is, krijg je ook nog een aanbod voor een vervolgtraject (wondverzorging/omgaan met bepaalde zaken) waarin ook psychische hulp zit.
Ik besef mij wel dat ik mijn wond makkelijk onzichtbaar kan maken dus wellicht dat iemand het makkelijk praten vindt. Het is niet mijn bedoeling iemand op de ziel te trappen.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:53
quote:beau30 schreef op 06 oktober 2016 @ 21:50:
Heel veel sterkte wat een enorme verschrikkelijke gebeurtenis!
Ik heb van de week van een onderzoek gehoord dat de beste manier om brandwonden het minste te zien is door vet in te spuiten. Ik zal kijken of ik het artikel nog kan vinden.
En des te minder jij er aandacht aan besteedt des te minder iemand anders het zal zien.
Dat artikel is erg welkom!
35% van mijn benen zijn verbrand, bij beide de hele voorkant :traan:
Heel veel sterkte wat een enorme verschrikkelijke gebeurtenis!
Ik heb van de week van een onderzoek gehoord dat de beste manier om brandwonden het minste te zien is door vet in te spuiten. Ik zal kijken of ik het artikel nog kan vinden.
En des te minder jij er aandacht aan besteedt des te minder iemand anders het zal zien.
Dat artikel is erg welkom!
35% van mijn benen zijn verbrand, bij beide de hele voorkant :traan:
donderdag 6 oktober 2016 om 21:54
Ik merk dat kleine kinderen en oude(re) mensen zich niks aantrekken van anderen. Dus ik kan je hopelijk troosten met de gedachte dat de littekens zullen bijtrekken, en dat ook je gevoel erover steeds minder heftig wordt. Al is het nu even gewoon klote. Zelf littekens van een ongeluk, maar ik schaam me er niet voor. Wel jeukt het nog af en toe.
donderdag 6 oktober 2016 om 21:56
donderdag 6 oktober 2016 om 21:56
donderdag 6 oktober 2016 om 22:00
quote:beau30 schreef op 06 oktober 2016 @ 21:52:
Weet eigenlijk niet of ik dit hier mag plakken maar anders hoor ik het graag
http://nos.nl/artikel/213 ... brandwondenonderzoek.html
Heel erg bedankt, ik vraag dit morgen meteen bij mijn brandwonden arts na.
Ik begrijp er niet uit of je deze behandeling erna ook nog kunt toepassen.
Weet eigenlijk niet of ik dit hier mag plakken maar anders hoor ik het graag
http://nos.nl/artikel/213 ... brandwondenonderzoek.html
Heel erg bedankt, ik vraag dit morgen meteen bij mijn brandwonden arts na.
Ik begrijp er niet uit of je deze behandeling erna ook nog kunt toepassen.
donderdag 6 oktober 2016 om 22:05
quote:lemoos2 schreef op 06 oktober 2016 @ 21:53:
In antwoord op jouw vragen:
Jeuk: Ja de jeuk houdt een keer op. Het duurt een tijd voordat je weet wat goed werkt voor jou. Zo werkt bij mij een bad met zemels (in een washandje) heel goed tegen jeuk en een trekkerig gevoel. Een ander zweert weer bij iets anders. Als de wonden genezen zijn kun je voorzichtig wat proberen.
Herstel: ik heb als kind de wond opgelopen dus ik ben er een paar keer aan geopereerd (bovenbeen). Bij mij verliep dat redelijk vlot, ik heb nooit een bijkomende infectie gehad. Oprekken van littekenweefsel door/vanwege groei verliep volgens het boekje.
Acceptatie: ik was nog jong. Ik kan mij eigenlijk niet meer herinneren hoe het was. De meeste mensen kennen mij met brandwond. Ik bedek het vaak omdat het gevoelig blijft voor zon, ook met UV-block. In de puberteit vond ik het verschrikkelijk en heb ik geëxperimenteerd met speciale make-up. Dat haalt kleurverschil helemaal weg maar niet de oneffenheden. Ik ben tegenwoordig te lui om het vaak te doen in de zomer. De meeste dagen denk ik er niet eens aan. Soms zien mensen dat er iets is en kijken dan net wat langer (totdat hun hersenen signaleren 'brandwond, niet staren' ). Er zijn dagen dat ik dan kijk of ik ergens een vlek heb zitten of een halve wc-rol meesleep voordat ik besef waarom ze wellicht langer kijken. Qua vriendjes vroeger: ik heb nooit een negatieve ervaring gehad. Wel dat ze het soms eng vonden om aan te raken (qua pijn doen). Voordat ik het liet zien vertelde ik het wel. Mijn ervaring is dat mensen om jou heen het na verloop van tijd niet eens meer zien. De random freak-met-bek of onbeschofte figuren met opmerkingen heb je overal. Ik merk eigenlijk weinig verschil in hoeveelheid als ik dit vergelijk met vriendinnen.
Als het goed is, krijg je ook nog een aanbod voor een vervolgtraject (wondverzorging/omgaan met bepaalde zaken) waarin ook psychische hulp zit.
Ik besef mij wel dat ik mijn wond makkelijk onzichtbaar kan maken dus wellicht dat iemand het makkelijk praten vindt. Het is niet mijn bedoeling iemand op de ziel te trappen.
Bedankt voor het delenvan jouw verhaal.
Mag ik je na de kleur van de brandwond vragen? Tegen. mij zeiden ze in het brandwonden centrum dat de kleur vaak dezelfde huidkleur krijgt alleen is de structuur anders, oneffen. Klopt dat?
In antwoord op jouw vragen:
Jeuk: Ja de jeuk houdt een keer op. Het duurt een tijd voordat je weet wat goed werkt voor jou. Zo werkt bij mij een bad met zemels (in een washandje) heel goed tegen jeuk en een trekkerig gevoel. Een ander zweert weer bij iets anders. Als de wonden genezen zijn kun je voorzichtig wat proberen.
Herstel: ik heb als kind de wond opgelopen dus ik ben er een paar keer aan geopereerd (bovenbeen). Bij mij verliep dat redelijk vlot, ik heb nooit een bijkomende infectie gehad. Oprekken van littekenweefsel door/vanwege groei verliep volgens het boekje.
Acceptatie: ik was nog jong. Ik kan mij eigenlijk niet meer herinneren hoe het was. De meeste mensen kennen mij met brandwond. Ik bedek het vaak omdat het gevoelig blijft voor zon, ook met UV-block. In de puberteit vond ik het verschrikkelijk en heb ik geëxperimenteerd met speciale make-up. Dat haalt kleurverschil helemaal weg maar niet de oneffenheden. Ik ben tegenwoordig te lui om het vaak te doen in de zomer. De meeste dagen denk ik er niet eens aan. Soms zien mensen dat er iets is en kijken dan net wat langer (totdat hun hersenen signaleren 'brandwond, niet staren' ). Er zijn dagen dat ik dan kijk of ik ergens een vlek heb zitten of een halve wc-rol meesleep voordat ik besef waarom ze wellicht langer kijken. Qua vriendjes vroeger: ik heb nooit een negatieve ervaring gehad. Wel dat ze het soms eng vonden om aan te raken (qua pijn doen). Voordat ik het liet zien vertelde ik het wel. Mijn ervaring is dat mensen om jou heen het na verloop van tijd niet eens meer zien. De random freak-met-bek of onbeschofte figuren met opmerkingen heb je overal. Ik merk eigenlijk weinig verschil in hoeveelheid als ik dit vergelijk met vriendinnen.
Als het goed is, krijg je ook nog een aanbod voor een vervolgtraject (wondverzorging/omgaan met bepaalde zaken) waarin ook psychische hulp zit.
Ik besef mij wel dat ik mijn wond makkelijk onzichtbaar kan maken dus wellicht dat iemand het makkelijk praten vindt. Het is niet mijn bedoeling iemand op de ziel te trappen.
Bedankt voor het delenvan jouw verhaal.
Mag ik je na de kleur van de brandwond vragen? Tegen. mij zeiden ze in het brandwonden centrum dat de kleur vaak dezelfde huidkleur krijgt alleen is de structuur anders, oneffen. Klopt dat?
donderdag 6 oktober 2016 om 22:10
quote:Philae schreef op 06 oktober 2016 @ 21:51:
[...]
Ja, maar het verschilt natuurlijk per geval hoelang het herstel duurt. Dat verband wisselen duurde niet een jaar, maar het duurde wel een jaar voordat de huid en littekens minder rood en opgezwollen werden.
Ik moest inderdaad in termijn van maanden denken volgens de brandwonden verpleegkundigen.
Heb inderdaad opgemerkt dat er nooit uitspraken gemaakt worden over het herstel.
Komt denk ik Door de grote verschillen in het genezingsproces.
[...]
Ja, maar het verschilt natuurlijk per geval hoelang het herstel duurt. Dat verband wisselen duurde niet een jaar, maar het duurde wel een jaar voordat de huid en littekens minder rood en opgezwollen werden.
Ik moest inderdaad in termijn van maanden denken volgens de brandwonden verpleegkundigen.
Heb inderdaad opgemerkt dat er nooit uitspraken gemaakt worden over het herstel.
Komt denk ik Door de grote verschillen in het genezingsproces.
donderdag 6 oktober 2016 om 22:10
Vreselijk zeg, sterkte. En het jeuken hoort bij het genezingsproces, dit houdt van zelf op.
Ik heb een auto ongeluk gehad met aardige littekens als resultaat, maar het is niet extreem opvallend (bovenbenen en knie). Dit is dus compleet anders dan jouw situatie. Maar dat jeukte iig enorm ook in het begin, dat weet ik nog goed. Duurde behoorlijk tijdje, dat wel,is natuurlijk anders dan brandwonden.
Ik weet niet of er verder nog mogelijkheden voor jou zijn? Ik denk zelf wel eens aan correcties met laser en vet transfer, maar weet niet of dat bij brandwonden ook kan.
Sterkte nogmaals
Ik heb een auto ongeluk gehad met aardige littekens als resultaat, maar het is niet extreem opvallend (bovenbenen en knie). Dit is dus compleet anders dan jouw situatie. Maar dat jeukte iig enorm ook in het begin, dat weet ik nog goed. Duurde behoorlijk tijdje, dat wel,is natuurlijk anders dan brandwonden.
Ik weet niet of er verder nog mogelijkheden voor jou zijn? Ik denk zelf wel eens aan correcties met laser en vet transfer, maar weet niet of dat bij brandwonden ook kan.
Sterkte nogmaals
donderdag 6 oktober 2016 om 22:12
Allereerst sterkte bij het herstel, maar ook bij het verwerken van zo'n ingrijpende gebeurtenis en bij de weg naar acceptatie.
Ik heb als klein kind derdegraads brandwonden opgelopen. Ze zitten op mijn borsten, de voorkant van mijn schouders en in mijn decolleté. Tenzij ik een hooggesloten hals draag, zijn ze deels zichtbaar. Ik heb ze inmiddels al meer dan 25 jaar, dus ben er helemaal aan gewend. De littekens zijn ook mooi geheeld. Af en toe jeuken de randen nog en ze blijven gevoelig voor de zon.
Als kind en puber heb ik er veel moeite mee gehad, maar inmiddels zijn ze echt onderdeel van mij geworden, ik weet niet anders. Over het herstel en de nazorg kan ik dan ook weinig zeggen, ik weet dit niet meer. Wel weet ik dat mijn littekens in de loop van de jaren een stuk dunner zijn geworden en dat ze een veel rustiger aanblik hebben gekregen. Het heeft bij mij echt jaren geduurd voordat ze hun huidige aanblik kregen. Wat dat betreft heb ik wellicht ook makkelijk praten, ik ken mezelf niet zonder deze littekens. Ik heb er overigens nooit problemen mee ondervonden in relaties. Ik krijg met enige regelmaat vragen over de littekens, maar ik ervaar dit zelf niet als vervelend. Mensen vragen het vooral uit belangstelling en daar heb ik geen moeite mee. Toen ik jonger was vond ik dat wel moeilijk.
Ik heb als klein kind derdegraads brandwonden opgelopen. Ze zitten op mijn borsten, de voorkant van mijn schouders en in mijn decolleté. Tenzij ik een hooggesloten hals draag, zijn ze deels zichtbaar. Ik heb ze inmiddels al meer dan 25 jaar, dus ben er helemaal aan gewend. De littekens zijn ook mooi geheeld. Af en toe jeuken de randen nog en ze blijven gevoelig voor de zon.
Als kind en puber heb ik er veel moeite mee gehad, maar inmiddels zijn ze echt onderdeel van mij geworden, ik weet niet anders. Over het herstel en de nazorg kan ik dan ook weinig zeggen, ik weet dit niet meer. Wel weet ik dat mijn littekens in de loop van de jaren een stuk dunner zijn geworden en dat ze een veel rustiger aanblik hebben gekregen. Het heeft bij mij echt jaren geduurd voordat ze hun huidige aanblik kregen. Wat dat betreft heb ik wellicht ook makkelijk praten, ik ken mezelf niet zonder deze littekens. Ik heb er overigens nooit problemen mee ondervonden in relaties. Ik krijg met enige regelmaat vragen over de littekens, maar ik ervaar dit zelf niet als vervelend. Mensen vragen het vooral uit belangstelling en daar heb ik geen moeite mee. Toen ik jonger was vond ik dat wel moeilijk.
