Ervaring pijnpoli

Ja, hier ervaring met de pijnpoli. Mijn opa heeft via de huisarts een verwijzing gekregen. Daana kreeg hij een aantal lijsten thuisgestuurd die hij ingevuld mee moest nemen naar de afspraak. Die lijsten gingen over de pijn, maar ook over zijn functioneren en geestelijke gesteldheid. Bij deze pijnpoli maken ze al een voorselectie naar aanleiding van de verwijzing, zodat je direct bij de goed arts terecht komt. Wij hebben een gesprek gehad met de anesthesioloog. Deze heeft twee behandelopties voorgesteld, waarvan wij er nu 1 gedaan hebben op de OK die op de afdeling zit. De verkoeverkamer zat trouwens ook op de afdeling.



Wij zijn erg tevreden. Het is een multidisciplinair team met artsen, verpleegkundigen, ergo/fysio en psychologen. Alles kan dus meteen ingezet worden als dat nodig is en ze kijken niet alleen naar de pijn zelf, maar ook hoe jij ermee omgaat en of daar nog iets te verbeteren valt.

Wat vervelend dat er geen reden voor je klachten gevonden kan worden!



Kan dit iets voor je zijn?

http://www.realhealth.nl/home



Sterkte!

Ik heb bij de pijnpoli gelopen i.c.m. een revalidatietraject. Revalidatie is niet alleen om opnieuw te leren lopen o.i.d., maar ook om om te leren gaan met pijn en je grenzen te leren (h)erkennen.



Bij de pijnpoli kreeg ik 'n TENS-apparaatje, daarmee kon ik m'n hersenen afleiden van de pijn. Bij de revalidatie kreeg ik o.a. hulp bij het inrichten van m'n leven rondom de pijn, werkten we het boek "De pijn de baas" door, fysiotherapie, ergotherapie en consulten bij 'n medisch psycholoog. Allemaal niet gericht op herstel en/of verdwijnen van de pijn, maar wel gericht op doorgaan met leven met zo weinig mogelijk stress, zo min mogelijk pijn en zo veel mogelijk lol.



Ik heb er heel veel aan gehad.

Mijn oma loopt iedere twee weken bij de pijnpoli. Ze mist twee tussenwervels ( operatie die ietwat is mislukt) en ze heeft dus echt een gat/deuk in haar rug zitten. Ze heeft altijd een corset gedragen en daarbij gaat ze al 10 jaar naar de pijnpoli. Sinds 2 jaar krijgt ze ieder twee weken een spuit tussen haar ruggenwervels die de pijn weer even tegengaan. Alles heeft ze geprobeerd, cement tussen de wervels, operaties om de druk op haar onderrug te verminderen, niets helpt. En ook dit werkt maar even, maar ze kan dan tenminste weer even normaal zitten. De artsen zijn erg vriendelijk, de behandeling is goed te doen en ze heeft het gevoel dat ze hier wel gehoord wordt als het gaat om haar rugklachten. Er zijn verschillende soorten behandelingen die ze aanbieden en uitvoeren bij de pijnpoli. Dit is er 1 van.

Ik ben met een hernia naar de pijnpoli verwezen.

Opereren zoals ze in het ziekenhuis doen was niet aan de orde aangezien de hernia te klein was. Wel was de pijn groots.



Ik heb een aantal forumlieren moeten invullen (die ik vrij snel thuisgestuurd kreeg) vragen over pijn: waar de pijn zit, hoe er hij is en wat ik kan doen maar ook wat ik moet laten door de pijn. Hoe ik me voel door mijn pijn en in hoe vere het mij belemmert in mijn dagelijks leven. Ook moest ik een klein verslag maken van hoe de pijn verlopen is.



Vrij snel werd ik gebeld voor een afspraak. De afspraak was niet in het ziekenhuis zelf maar in een kliniek. De arts stelde naar aanleiding van het formulier een aantal vragen.

Vervolgens kwam hij met een kleine ingreep als oplossing.

De ingreep doet mijn hernia niet verdwijnen maar de pijn is wel minder scherp.

De ingreep vond plaats in een kleine operatiekamer, met een kleine verkoeverkamer en een kleine prive wachtkamer. Dus ik had niet zo'n ziekenhuis gevoel.

Ondertussen ben ik voor de 2e keer op gesprek geweest. De arts kwam met het voorstel nog een keer dezelfde ingreep te doen (zonder hersteltijd) of een iets grotere ingreep (met 2 weken hersteltijd).

De pijnpoli komt op mij over als een aangename omgeving met artsen die pijn serieus nemen.

In het ziekenhuis kreeg ik het idee van de artsen dat ze, gezien de hernia te klein was om te opereren, mijn pijn niet serieus namen. Dat je pijn pas erg genoeg is als je dagen plat ligt.

De pijnpoli neemt je pijn al serieus als het je remt in je dagelijks doen.



Succes.

smuisje schreef op 23 mei 2012 @ 11:28:

Revalidatie heb ik ook al gedaan, maar omdat ik heb besloten geen wajong aan te willen vragen maar een baan te zoeken die ik wel enigszins aankan, mocht ik niet meer terug komen

Tenzij je in een zeer twijfelachtig uitgevoerde pijnrevalidatie hebt gezeten, vermoed ik zo maar eens dat feit op zich niet de reden tot stopzetten behandeling zijn geweest. Wel is de kans heel realistisch dat dit een symptoom is geweest voor de reden waarom het programma stil is gezet; een algemene visie dat men je geen gedegen behandeling kan bieden. Grofweg kun je dat in 2 groepen opdelen; men kan simpelweg behandeltechnisch geen doelen meer bereiken of even heel zwart-wit gezegd; je was zelf een struikelblok. Pijnrevalidatie vergt een bepaalde inzet, inzicht in gedrag, verwachtingen etc. Als de conclusie getrokken zou zijn dat het door jou gekozen pad contraproductief is en men daarin niet tot een werkbare situatie met jou kan komen, dan is dat een punt waarop programma's stop gezet worden.



Overigens is de ene revalidatie aanbieder de ander niet, en zelfs de ene therepeut de ander niet, binnen eenzelfd programma. De technieken zijn veelal grotendeels hetzelfde, maar soms moet het ook passen. Mensen die mij vaker over dit onderwerp hebben gelezen weten dat ik als een van de eerste altijd het al genoemde boek "de pijn de baas" aanraad, alhoewel dat imho het best gedaan kan worden in een revalidatietraject. Daarin heb ik ook nooit onder stoelen of banken geschoven dat ik groot aanhanger ben van de techniek, maar er ook manco's in zie. Gelukkig is de revalidatiewereld in constante ontwikkeling. Er komen steeds meer aanvullingen, nieuwe inzichten, verbeteringen etc. Samen komt daar echt een pareltje aan ondersteuning uit, maar uiteindelijk blijft wel 1 punt altijd staan; het blijft altijd een eerlijk in de spiegel kijken vergen. Elk mens heeft zijn/haar plus- en minpunten en bij chronische pijn worden die al snel nog meer uitvergroot wat zo weer uitwerking heeft op de pijn en pijnbeleving.



Ik denk dat het belangrijkste is om eerst jouw hulpvraag duidelijk te formuleren. Wát wil jij bereiken? Wat verwacht je? Wat zoek je? Richtingen zoals beter leren omgaan met, acceptatie, optimalisering lichamelijke factoren zul je meer in de richting van revalidatie zoeken. En ja, het kan heel goed dat je zoiets vaker "moet" doen alvorens te bereiken wat er te bereiken valt of bijv. op zoek zult moeten naar een aanbieder die past bij jouw situatie.



Zoek je meer in pijndemping, dan is de pijnpoli de aangewezene. Let wel goed op dat je hier niet in een welbekende valkuil valt van het verwachten van volledig doen verdwijnen van pijn. Dat is niet de nom bij chronische pijn of de pijnpoli. De ene pijnpoli is wat meer eng opgezet en puur gefocust op medische pijnaanpak, de ander is ruimer van opzet en biedt waar men het nodig acht bijv. ook een stukje psychische ondersteuning (of doorverwijzing naar pijnreva indien nodig geacht). Naast het iedereen wel bekende voorschrijven van pijnstillers wordt er op een pijnpoli verder gekeken. Zo is er daar de meest specialistische kennis omtrent aanpak van pijn, waardoor ook andere middelen zoals anti-depressiva, anti-epileptica etc. etc. waar nodig ingezet worden vanwege hun pijndempende werking. Maar denk bijv. ook aan pijnblokkades wanneer eventueel mogelijk, neurostimulatie, tens, accupunctuur etc. etc.



Een pijnpoli vergt wel geduld. Het is een persoonlijk traject, ieder reageert anders op medicatie. Zowel de werking als bijwerkingen zijn niet van te voren te voorspellen voor het individu. Uitproberen dus. Genoeg middelen zijn daarin niet binnen een paar dagen te beoordelen. Als je dan bedenkt dat het niet idioot is om meerdere middelen per "type" te proberen à een aantal weken, dan kun je al snel uitrekenen dat je binnen no time maanden verder bent. Dat moet je wel kunnen en willen qua emotionele belastbaarheid. Waar mogelijk zal de ideale balans gezocht worden tussen pijndemping en bijwerkingen, maar die balans kan elders liggen dan waar jij hem idealiter zou zien. Ook alweer zo'n punt waarbij je voor jezelf moet gaan afwegen waar grenzen liggen en de consequenties van die grenzen accepteren.



Ervaring? Yep. Ben ergens in 2000/2001 begonnen met een eerste pijnrevalidatie. Uiteindelijke mening daarover is erg dubbel. Goede techniek en theorie -destijds was het vooral 'pijn de baas'- maar door het nog niet weten wat mijn uiteindelijke diagnose zou zijn en de verkeerde inschatting angst voor bewegen i.p.v. de grnesoverschrijder die ik ben, heeft het uiteindelijk lichamelijk niet bereikt wat het zou kunnen bereiken. Wel een stuk rijker eruit gekomen tegelijkertijd door verrijking van de kennis, techniek etc.



De pijnpoli is voor mij uiteindelijk na te lang klooien bij huisarts en reumatoloog ergens in 2007 opgestart. Met maar 8 maanden hadden we al uitgekristalliseerd wat de meest optimale pijncocktail voor mij was. Over de jaren heen schakel ik ze naar behoefte opnieuw in, zoals die tijd dat ik strongeigenwijs een poging had bedacht om volledig van die cocktail af te willen -en hopeloos faalde- momenten waarop het niet meer voldeed en de periode waarin we iets hebben kunnen afbouwen.



Naast diverse andere langere en kortere revalidatietrajecten voor diverse meer symptomatische punten ben ik recent maar weer eens in een revalidatietraject gestapt om te kijken waar we mijn niveau nog kunnen optimaliseren, waar mijn basisniveau inmiddels ligt -want na te veel crisismomenten was die geheel zoek-, balans terug in de energiehuishouding en heel praktijkgericht de nodige struikelblokken aanpakken. Heel wat jaartjes ervaring rijk is het stukje techniek dat daarbij ook om de hoek komt kijken veelal me totaal niet nieuw. En toch. Genoeg vooruitgang, nieuwe inzichten en wat al niet meer over de jaren heeft geresulteerd in een aanvulling waar ik zelf erg enthousiast over ben. Het past precies in de manco's die ik zo enorm ervaarde in de techniek van 'pijn de baas' tot een geheel pakket. En zie daar; wat ik ergens al wel wist en toe pas is nu kristalhelder waardoor het een katalisator is geworden in net weer die finetunning.



Belangrijkste in dit alles; de hulpvraag/vragen zo duidelijk mogelijk te krijgen voor jezelf. Des te gerichter kun je zoeken en communiceren en open staan voor veranderingen cq acceptatie.