Genitale herpes

Hallo iedereen,
Ik ben een jongedame van 20 jaar en heb al een jaar de diagnose van genitale herpes. Zelf heb ik het er na een jaar nog steeds moeilijk mee en dit komt door het volgende:

Ik was 2 maanden samen met mijn vriend, die ik al verschillende jaren ken, toen ik voor het 1st een zware aanval kreeg. Toen ik uiteindelijk bang naar mijn huisarts trok vertelde ik haar mijn symptomen en dat ik sinds kort een nieuwe vriend had. Maar ook vertelde ik haar dat voordat de blaasjes verschenen waren ik mezelf elke dag scheerde daar down under, tegen de haarrichting in en dat dit er voor gezorgt had dat ik met grote open, natte wond zat van 3 op 2 cm. Toen mijn huisdokter dan mijn blaasjes bekeek concludeerde ze onmiddellijk 'genitale herpes' en zonder er een staaltje van te nemen kreeg ik een voorschrift voor een kuur aciclovir mee naar huis. Vanaf dat huisartsbezoek heeft het nog wel anderhalve maand geduurt vooraleer ik van mijn symptomen verlost was.

Zelf was ik in de maanden erna compleet overstuur. Ik zocht alles erover op, op het internet om mijn kennis erover nog wat bij te spijkeren. Tot ik op een dag een verhaal las van iemand die ook blaasjes had daar beneden, maar deze bleken veroorzaakt te zijn door een krentenbaard. Een bacterie die elke mens op zijn huid meedraagt, maar vanaf er een teveel van is door een wondje of het 1 of het ander deze tot een infectie/ontsteking kan leiden met onder andere symptomen als blaasjes.

Toen ik zelf verder ging opzoeken wat een krentenbaard was, schrok ik mezelf eigenijk rot. De natte wond die je in veel van deze gevallen ziet, zag er hetzelfde uit als de wond vooraleer de blaasjes begonnen te vormen bij mijn 1ste aanval. En toen brak bij mij de twijfel uit. Ik dacht na mijn 1ste aanval er nog wel een paar gehad te hebben, maar zelf was ik daar eigenlijk nooit niet zeker van. Bij het minste jeuk dat ik al voelde startte ik in mijn volgende aanvallen al meteen met een kuur aciclovir uit pure angst door die 1ste aanval.
Uiteindelijk heb ik daarna nog een keertje bij mijn huisarts aangeklopt met mijn verhaal van een krentenbaard, maar doordat er toen bij mijn 1ste aanval geen staaltje van is genomen en de symptomen al lang weg waren toen, was het enige wat ze voor me kon doen bloed trekken om te zien of er antistoffen in mijn bloed zitten tegen herpes en dit bleek achteraf ook het geval te zijn. Dus ik weet ik draag het herpesvirus mee in mijn lichaam.

Maar waar het bij mij blijft wringen is het feit van als ik toen bij mijn 1ste huisartsbezoek niet verstard van de schrik had geweest en ik had geopperd om een staaltje van mijn blaasjes te nemen toen er misschien iets helemaal anders had uitgekomen. Misschien was het maar een simpele krentenbaard en had ik het nieuws van genitale herpes en dan de uitslag van de antistoffen in mijn bloed nooit niet hoeven te weten. Want ik weet dat er heel veel mensen zijn die dit virus met hun meedragen, zonder symptomen, dus zonder dat ze het weten en wanneer zij naar de huisarts gaan voor getest te worden op herpes, de huisarts dit veelal afraad, omdat de psychologische gevolgen groot kunnen zijn.
En het is dit net waar ik het zo moeilijk mee heb. Ik had het 'misschien' niet hoeven te weten...Stel moest er een staaltje van zijn genomen en het bleek veroorzaakt door een krentenbaard dan hadden die andere onderzoeken waarschijnlijk niet eens plaatsgevonden en zat ik niet met de psychologische lasten die het nieuws dat je genitale herpes hebt niet met me hoeven mee te dragen. Het had me misschien zoveel verdriet bespaart gehad.

Ik weet ik moet me er niet voor schamen, maar ergens doe ik dit toch. Ik besef dat er meer als de helft van de mensen hier op de wereld herpes met zijn eigen meedraagt, maar als je dan hoort hoeveel van deze mensen niks, nada symptomen hebben maakt dit dat ik me er toch erg alleen vaak in voel en dan de ontwetendheid bij mensen, het doet me pijn gewoon.

Zelf ben ik nu een jaar later nog steeds samen met mijn vriend en ik kan er wel open met hem over praten, maar soms is het toch moeilijk, omdat je telkens hetzelfde verhaaltje terug oprakelt, daarmee dat is het hier eens van mij afschrijf. Ook hoor ik graag hoe andere mensen weten te dealen met hun herpesdiagnose, want voor mezelf ligt het allemaal nog steeds zeer gevoelig en ik wil me er graag over proberen heen te zetten, maar weet helaas niet goed hoe.