Gezondheid
alle pijlers
Heimwee na samenwonen
vrijdag 8 juli 2016 om 02:49
Hoi!
Ik moet mijn verhaal even kwijt. Na al 7 jaar samen met mijn vriend te zijn leek het ons eind 2015 eens slim om in 2016 te gaan kijken naar een woning (ik ben 21 hij is 22). Begin dit jaar kwam alles in een sneltreinvaard en na 3 maanden verbouwen zijn we afgelopen zaterdag in onze woning getrokken.
Nu is er een gigantisch probleem: ik stik van de heimwee. Niet een beetje maar verschrikkelijk. Ik woon maar kort van mijn ouders vandaan, maar ik kan niet eten, drinken of slapen. Om de haverklap zit ik huilend in de bank en het lijkt alleen maar erger te worden. Zo erg dat ik er gewoon letterlijk beroerd van ben.
Het enige wat ik wil is mijn spullen pakken en terug, naar huis. Als kind had ik altijd al moeite met veranderingen, maar dit is extreem. Kent iemand dit gevoel? Trekt het weg?
Ik moet mijn verhaal even kwijt. Na al 7 jaar samen met mijn vriend te zijn leek het ons eind 2015 eens slim om in 2016 te gaan kijken naar een woning (ik ben 21 hij is 22). Begin dit jaar kwam alles in een sneltreinvaard en na 3 maanden verbouwen zijn we afgelopen zaterdag in onze woning getrokken.
Nu is er een gigantisch probleem: ik stik van de heimwee. Niet een beetje maar verschrikkelijk. Ik woon maar kort van mijn ouders vandaan, maar ik kan niet eten, drinken of slapen. Om de haverklap zit ik huilend in de bank en het lijkt alleen maar erger te worden. Zo erg dat ik er gewoon letterlijk beroerd van ben.
Het enige wat ik wil is mijn spullen pakken en terug, naar huis. Als kind had ik altijd al moeite met veranderingen, maar dit is extreem. Kent iemand dit gevoel? Trekt het weg?
vrijdag 8 juli 2016 om 06:46
Tjup ik vind dat je hier op een storende manier de vraag van TO niet beantwoord maar aan het doordrammen bent.
Het komt inderdaad verbitterd over. Terwijl ik je normaal graag lees.
Als ik in een topic een vraag stel over mijn zwangerschap zit ik ook niet te wachten in een preek over de slagingskans van een tweede huwelijk om maar wat te noemen. Ik vind dus dat TO nog netjes blijft.
Het komt inderdaad verbitterd over. Terwijl ik je normaal graag lees.
Als ik in een topic een vraag stel over mijn zwangerschap zit ik ook niet te wachten in een preek over de slagingskans van een tweede huwelijk om maar wat te noemen. Ik vind dus dat TO nog netjes blijft.
vrijdag 8 juli 2016 om 06:48
quote:Tjuptjup schreef op 08 juli 2016 @ 04:31:
Toch heeft het wel wat.. Die "kinderlijke" onschuld en geloof in ware liefde.... En wie weet is TO de uitzondering op de regel... Ik hoop het voor haar...
Nou gezellig zeg.
Loop niet zo te zeuren en laat iedereen gewoon het leven leiden dat hij of zij wil.
TO probeer gewoon door te zetten, je moet toch ooit het huis uit en dit is een mooie leeftijd om dat te doen.
Toch heeft het wel wat.. Die "kinderlijke" onschuld en geloof in ware liefde.... En wie weet is TO de uitzondering op de regel... Ik hoop het voor haar...
Nou gezellig zeg.
Loop niet zo te zeuren en laat iedereen gewoon het leven leiden dat hij of zij wil.
TO probeer gewoon door te zetten, je moet toch ooit het huis uit en dit is een mooie leeftijd om dat te doen.
anoniem_288777 wijzigde dit bericht op 08-07-2016 06:54
Reden: herkenbaarheid
Reden: herkenbaarheid
% gewijzigd
vrijdag 8 juli 2016 om 06:56
quote:Tjuptjup schreef op 08 juli 2016 @ 03:53:
Tja ik zal wel bot overkomen. Maar als ik lees dat je pas 15 was toen je verkering kreeg, denk ik meid waar begin je aan!!! Je hebt nog niks zelf meegemaakt en beleefd! Ga eerst eens zelf leven, en over n jaar of 5 ofzo ga dan pas een serieuze relatie aan met evt samenwonen. Persoonlijk vind ik dat je je jeugd vergooit! (Maar wie ben ik)
Wat een onzin. Dus ze moet haar liefde aan de kant gooien omdat ze wilde dingen moet gaan doen? En hoezo beleef je niks en maak je niks mee als je (jong) een relatie hebt? Je wilt niet weten hoeveel mensen zoiets tegen mij zeiden, even jong als to, en 'ik zou er nog wel achter komen'. Nu 25 jaar later nog steeds samen en gelukkig en vooral heel blij dat we elkaar niet aan de kant hebben gezet voor mensen die het beter dachten te weten. Onenightstands heb je zo inderdaad niet, maar uitgaan, laat thuis komen, weggaan met vriendinnen, kan allemaal als je een partner hebt hoor. Snap dat nooit waarom mensen zo moeilijk doen als je je partner zo jong al tegen bent gekomen. Ik vind het juist zo mooi dat we elkaar zo lang kennen, en zo goed.
To, even naar jou toe. Is het misschien een idee om iets huiselijk van je ouderlijk huis mee te nemen naar je nieuwe huis? Bijv wat kussens voor op de bank? En misschien je ouders in de ochtend even bellen? Misschien knaagt dat gevoel dan de rest van de dag wat minder. En anders gewoon even langsgaan. Maar geef het de tijd, komt vast goed. Hopelijk wen je snel aan de nieuwe situatie!
Tja ik zal wel bot overkomen. Maar als ik lees dat je pas 15 was toen je verkering kreeg, denk ik meid waar begin je aan!!! Je hebt nog niks zelf meegemaakt en beleefd! Ga eerst eens zelf leven, en over n jaar of 5 ofzo ga dan pas een serieuze relatie aan met evt samenwonen. Persoonlijk vind ik dat je je jeugd vergooit! (Maar wie ben ik)
Wat een onzin. Dus ze moet haar liefde aan de kant gooien omdat ze wilde dingen moet gaan doen? En hoezo beleef je niks en maak je niks mee als je (jong) een relatie hebt? Je wilt niet weten hoeveel mensen zoiets tegen mij zeiden, even jong als to, en 'ik zou er nog wel achter komen'. Nu 25 jaar later nog steeds samen en gelukkig en vooral heel blij dat we elkaar niet aan de kant hebben gezet voor mensen die het beter dachten te weten. Onenightstands heb je zo inderdaad niet, maar uitgaan, laat thuis komen, weggaan met vriendinnen, kan allemaal als je een partner hebt hoor. Snap dat nooit waarom mensen zo moeilijk doen als je je partner zo jong al tegen bent gekomen. Ik vind het juist zo mooi dat we elkaar zo lang kennen, en zo goed.
To, even naar jou toe. Is het misschien een idee om iets huiselijk van je ouderlijk huis mee te nemen naar je nieuwe huis? Bijv wat kussens voor op de bank? En misschien je ouders in de ochtend even bellen? Misschien knaagt dat gevoel dan de rest van de dag wat minder. En anders gewoon even langsgaan. Maar geef het de tijd, komt vast goed. Hopelijk wen je snel aan de nieuwe situatie!
vrijdag 8 juli 2016 om 07:04
Ik begrijp dat een aantal mensen hier het gevoel van heimwee niet kennen. Ik helaas wel. Wat TO nu doormaakt staat los van haar gevoelens voor haar vriend. Erg flauw om dit te insinueren, maar goed, dat is onwetendheid.
Lieve TO, wat rot voor je. Kleine meisjes worden groot, en dat geldt ook voor jou. Je hebt een mooie leeftijd om je te settelen en los te maken van je ouders en ouderlijk huis. Je moet écht doorzetten. Bespreek dit met je vriend, zoek zijn steun, en knok jezelf híer uit. Teruggaan is geen optie, dat moet je vooral bedenken. Maak het gezellig in je nieuwe huis, nodig vrienden uit, ga lekker koken, etc. Kortom creëer een nieuw thuis voor jezelf. Misschien is het zelfs beter om even wat afstand te nemen van je ouders. Wel even uitleggen natuurlijk. Of trekken ze veel aan je en heb je daar last van? Veel succes en ga er voor! Je kunt het best! Knuffel van mij!
Lieve TO, wat rot voor je. Kleine meisjes worden groot, en dat geldt ook voor jou. Je hebt een mooie leeftijd om je te settelen en los te maken van je ouders en ouderlijk huis. Je moet écht doorzetten. Bespreek dit met je vriend, zoek zijn steun, en knok jezelf híer uit. Teruggaan is geen optie, dat moet je vooral bedenken. Maak het gezellig in je nieuwe huis, nodig vrienden uit, ga lekker koken, etc. Kortom creëer een nieuw thuis voor jezelf. Misschien is het zelfs beter om even wat afstand te nemen van je ouders. Wel even uitleggen natuurlijk. Of trekken ze veel aan je en heb je daar last van? Veel succes en ga er voor! Je kunt het best! Knuffel van mij!
vrijdag 8 juli 2016 om 07:15
Nee ik herken het niet. Sterker nog ik ben op mijn 17e naar de andere kant van het land verhuisd. Vond het echt heerlijk om zelfstandig te worden en weg te zijn uit de hoofdstad.
Hier ook met 21 gaan samenwonen na een half jaar en ook dat was gewoon super leuk. Het huis van mijn ouders voelde ook vrij snel niet meer als "thuis". Maar dat komt denk ik ook omdat ze mijn hele kamertje hebben opgeknapt en inmiddels ook het hele huis dus er is veel veranderd. Toen we in 2012 een huis kochten leefde ik echt enorm toe naar de sleuteloverdracht en het verhuizen (naar het klussen iets minder ). Had jij dat helemaal niet? Misschien kun je gewoon af en toe eens bij je ouders gaan slapen. Doe ik ook wel eens (nu inmiddels met zoontje) omdat het 1,5 uur enkele reis is dus dan is soms een nachtje slapen wel fijn om ee 2 dagen te kunnen zijn. Maar als ze om de hoek wonen vind ik het echt raar om te lezen dat je je niet goed voelt van de heimwee eerlijk gezegd. Vervelend voor je maar het is wel normaal om
Op een gegeven moment op eigen benen te gaan staan hoor dus probeer toch leuke dingen te doen en dat gevoel weg te stoppen want t slaat nergens op als je er over nadenkt.
Hier ook met 21 gaan samenwonen na een half jaar en ook dat was gewoon super leuk. Het huis van mijn ouders voelde ook vrij snel niet meer als "thuis". Maar dat komt denk ik ook omdat ze mijn hele kamertje hebben opgeknapt en inmiddels ook het hele huis dus er is veel veranderd. Toen we in 2012 een huis kochten leefde ik echt enorm toe naar de sleuteloverdracht en het verhuizen (naar het klussen iets minder ). Had jij dat helemaal niet? Misschien kun je gewoon af en toe eens bij je ouders gaan slapen. Doe ik ook wel eens (nu inmiddels met zoontje) omdat het 1,5 uur enkele reis is dus dan is soms een nachtje slapen wel fijn om ee 2 dagen te kunnen zijn. Maar als ze om de hoek wonen vind ik het echt raar om te lezen dat je je niet goed voelt van de heimwee eerlijk gezegd. Vervelend voor je maar het is wel normaal om
Op een gegeven moment op eigen benen te gaan staan hoor dus probeer toch leuke dingen te doen en dat gevoel weg te stoppen want t slaat nergens op als je er over nadenkt.
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
vrijdag 8 juli 2016 om 07:21
To, hier staan een aantal tips: http://www.dokterdokter.n ... n/puber/ziek-van-heimwee/
Probeer "gezond" om te gaan met deze verandering, het is een ervaring die je later van pas zal komen.
Probeer "gezond" om te gaan met deze verandering, het is een ervaring die je later van pas zal komen.
vrijdag 8 juli 2016 om 07:33
Dankjewel voor de lieve reacties. Mijn ouders trekken niet aan mij, hebben vooral moeite met dat ik er moeite mee heb. Terug gaan is geen optie en daardoor is het tot nu toe dag in dag uit vechten tegen de tranen. Ik snap heel goed dat sommige dat niet hebben of nooit hebben ervaren. Mijn vriend komt ook recht vanuit huis en heeft echt nergens last van. Toch is het fijn om te lezen dat er mensen zijn die dit gevoel ook hebben ervaren. Voornamelijk omdat er niet echt tips zijn om van dit nare gevoel af te komen en iedereen er toch anders mee omgaat.
vrijdag 8 juli 2016 om 07:35
Het klinkt alsof de afgelopen maanden als een soort van rollercoaster over je heen zijn gekomen, en je nu in een nieuwe (mooie) wereld zit terwijl je niet meer bij de oude kunt komen. Er bestaan niet voor niks overgangsrituelen. Heb je wel goed 'afscheid' genomen van de oude situatie, van jouw oude rol? Kun je bedenken of het je kan helpen om beter afscheid te nemen? Probeer anders eens op te schrijven hoe je je voelt, wat je gaat missen (of al mist), en ook wat je nu, in deze nieuwe levensfase, krijgt. Ga daar eens een middagje voor zitten, alleen. Gewoon een hele middag ergens alleen gaan zitten, je pen op papier zetten en doorschrijven. Doorschrijven. Doorschrijven. Je zult verbaasd zijn over de antwoorden die je zelf al in je achterhoofd hebt, en die op het papier terecht komen.
vrijdag 8 juli 2016 om 07:43
Joh, je woont er nog niet eens een week! En hiervoor heb je altijd bij je ouders gewoond? Geef het wat tijd.
Ik herken het gevoel (altijd last van heimwee gehad), al is mijn leven wel wat anders gegaan dan dat van jou. Op mijn 18e op kamers gegaan ver (echt ver) bij mijn ouders vandaan. Heb echt wel een paar maanden moeten wennen. En ook bij sommige (niet alle) verhuizingen tussendoor heb ik erg moeten wennen. Het gevoel slijt vanzelf, maar laat je er niet teveel in meeslepen. Richt je eigen huis gezellig in, zodat je je er eerder thuis voelt. Nodig vrienden en familie uit bij jullie thuis, en vlucht niet steeds weg. En geniet van de voordelen die het samenwonen heeft (en denk dus niet alleen aan dat je je oude huis en ouders zo mist). Bedenk ook: over een tijdje zullen broer(s)/zus(sen) ook uitvliegen en zal het thuis niet meer hetzelfde zijn. Dingen veranderen nu eenmaal.
Het kan best even duren voordat een huis een thuis wordt.
Ik herken het gevoel (altijd last van heimwee gehad), al is mijn leven wel wat anders gegaan dan dat van jou. Op mijn 18e op kamers gegaan ver (echt ver) bij mijn ouders vandaan. Heb echt wel een paar maanden moeten wennen. En ook bij sommige (niet alle) verhuizingen tussendoor heb ik erg moeten wennen. Het gevoel slijt vanzelf, maar laat je er niet teveel in meeslepen. Richt je eigen huis gezellig in, zodat je je er eerder thuis voelt. Nodig vrienden en familie uit bij jullie thuis, en vlucht niet steeds weg. En geniet van de voordelen die het samenwonen heeft (en denk dus niet alleen aan dat je je oude huis en ouders zo mist). Bedenk ook: over een tijdje zullen broer(s)/zus(sen) ook uitvliegen en zal het thuis niet meer hetzelfde zijn. Dingen veranderen nu eenmaal.
Het kan best even duren voordat een huis een thuis wordt.
vrijdag 8 juli 2016 om 07:43
Toen ik het huis uit ging miste ik ook 'mijn kamer'. Die was gewoon heel gezellig en van mij alleen.
Dat vond ik in 't begin soms ook moeilijk, alleen niet zo hevig als bij jou.
Ik heb gewoon veel moeite gedaan om ons huis net zo gezellig en eigen te maken als mijn kamer
Na een paar maanden werd dit gevoel minder, zou nooit meer terugwillen nu haha
Ik denk dat je gewoon moet doorbijten, het slijt echt wel.
Dat vond ik in 't begin soms ook moeilijk, alleen niet zo hevig als bij jou.
Ik heb gewoon veel moeite gedaan om ons huis net zo gezellig en eigen te maken als mijn kamer
Na een paar maanden werd dit gevoel minder, zou nooit meer terugwillen nu haha
Ik denk dat je gewoon moet doorbijten, het slijt echt wel.
vrijdag 8 juli 2016 om 07:47
quote:aliva schreef op 08 juli 2016 @ 07:21:
To, hier staan een aantal tips: http://www.dokterdokter.n ... n/puber/ziek-van-heimwee/
Probeer "gezond" om te gaan met deze verandering, het is een ervaring die je later van pas zal komen.
Oh ja, hier staan goede tips tussen.
Ik praat er altijd (als het speelt, en dat is gelukkig niet zo vaak) met mijn man over. Dat helpt mij ook enorm.
To, hier staan een aantal tips: http://www.dokterdokter.n ... n/puber/ziek-van-heimwee/
Probeer "gezond" om te gaan met deze verandering, het is een ervaring die je later van pas zal komen.
Oh ja, hier staan goede tips tussen.
Ik praat er altijd (als het speelt, en dat is gelukkig niet zo vaak) met mijn man over. Dat helpt mij ook enorm.
vrijdag 8 juli 2016 om 07:59
Denk dat het figuurlijk is, niet zozeer de fysieke afstand maar de nieuwe fase. Het is een grote stap om uit huis te gaan.
Soms vind ik het spijtig dat we in een cultuur leven die overgangsrituelen heeft weggeciviliseerd.
Maar misschien kun je je ouders en broers en zussen uitnodigen voor een heerlijk etentje bij jou en je vriend thuis. Dat zij naar jou toe komen, jij maakt de woning met je vriend samen gezellig en zet in de keuken de bloemetjes buiten. Dan zien je ouders en vooral jij jezelf op een andere manier. Als de gastvrouw en volwassen dochter, die haar tokootje runt
Ik vermoed namelijk dat je ouders nog wel wat moeten wennen, ook. Dat als ze je zien als op eigen benen staand, ze je ook beter kunnen helpen in het losmakingsproces. Dus nodig ze eens uit in je nieuwe stek, maak heerlijk driegangenmenu'tje en geniet van de trotse blikken.
Soms vind ik het spijtig dat we in een cultuur leven die overgangsrituelen heeft weggeciviliseerd.
Maar misschien kun je je ouders en broers en zussen uitnodigen voor een heerlijk etentje bij jou en je vriend thuis. Dat zij naar jou toe komen, jij maakt de woning met je vriend samen gezellig en zet in de keuken de bloemetjes buiten. Dan zien je ouders en vooral jij jezelf op een andere manier. Als de gastvrouw en volwassen dochter, die haar tokootje runt
Ik vermoed namelijk dat je ouders nog wel wat moeten wennen, ook. Dat als ze je zien als op eigen benen staand, ze je ook beter kunnen helpen in het losmakingsproces. Dus nodig ze eens uit in je nieuwe stek, maak heerlijk driegangenmenu'tje en geniet van de trotse blikken.
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
vrijdag 8 juli 2016 om 08:00
Ik heb volledige inbreng in de inrichting, ik kan het zo mooi maken als ik zelf wil dus dat is wel fijn en dat doe ik ook. Inderdaad zijn de afgelopen maanden een rollercoaster geweest, van vooral willen oriënteren naar meteen een woning kopen en wonen binnen 3 maanden. Volle dagen klussen en niet erg nadenken over hoe het zal zijn hebben mede bijgedragen aan dit gevoel. Het 'vluchtgedrag' dat hierboven genoemd wordt ken ik, zodra ik in mijn 'stamkroegje' zit of bij vriendinnen vervalt het gevoel namelijk.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:01
vrijdag 8 juli 2016 om 08:15
Lastig voor je, TO. Het is nu een punt in je leven waarop je niet meer terug kan naar hoe het was. Je hebt een keuze gemaakt en daarmee verandert het leven. Dat opnieuw vormgeven kost gewoon tijd en energie.
Toen ik jaren geleden uit huis ging, had ik nul heimwee. Maar nu heb ik het wel soms. Wanneer ik bij mijn vriend ben, kan ik mijn eigen huis missen. Wanneer ik thuis ben, kan ik hem/zijn huis missen. Het voelt alsof ik nu niet alles wat me lief is op één plek kan hebben.
Toch hebben beide plekken hun voordelen, daar richt ik me op. Thuis het gezellig maken en fijn mijn eigen ding doen, bij hem genieten van het samenzijn.
Probeer je vriend hier bij te betrekken. Het zou zonde zijn als hij je wel verdrietig ziet, maar niet blij met hem en jullie nieuwe plek. Ga lekker samen een gezellig thuis bouwen en koester de fijne herinneringen van bij je ouders. 't Komt vast goed!
Toen ik jaren geleden uit huis ging, had ik nul heimwee. Maar nu heb ik het wel soms. Wanneer ik bij mijn vriend ben, kan ik mijn eigen huis missen. Wanneer ik thuis ben, kan ik hem/zijn huis missen. Het voelt alsof ik nu niet alles wat me lief is op één plek kan hebben.
Toch hebben beide plekken hun voordelen, daar richt ik me op. Thuis het gezellig maken en fijn mijn eigen ding doen, bij hem genieten van het samenzijn.
Probeer je vriend hier bij te betrekken. Het zou zonde zijn als hij je wel verdrietig ziet, maar niet blij met hem en jullie nieuwe plek. Ga lekker samen een gezellig thuis bouwen en koester de fijne herinneringen van bij je ouders. 't Komt vast goed!
vrijdag 8 juli 2016 om 08:17
quote:Bvanhulten schreef op 08 juli 2016 @ 08:00:
Ik heb volledige inbreng in de inrichting, ik kan het zo mooi maken als ik zelf wil dus dat is wel fijn en dat doe ik ook. Inderdaad zijn de afgelopen maanden een rollercoaster geweest, van vooral willen oriënteren naar meteen een woning kopen en wonen binnen 3 maanden. Volle dagen klussen en niet erg nadenken over hoe het zal zijn hebben mede bijgedragen aan dit gevoel. Het 'vluchtgedrag' dat hierboven genoemd wordt ken ik, zodra ik in mijn 'stamkroegje' zit of bij vriendinnen vervalt het gevoel namelijk.
Vervalt het gevoel ook helemaal als je met je vriend in die stamkroeg zit?
Ik herken het een beetje van toen ik rond mijn 19e voor het eerst samen op vakantie was met mijn toenmalige vriend (die had ik sinds mijn 16e). Ik had vreselijk heimwee en we hebben toen mijn ouders opgezocht op hun vakantiebestemming, daarna was het goed. De relatie is vrij snel daarna uitgegaan, heb ik voor gezorgd. Bij mij was het weldegelijk een signaal dat de relatie niet goed zat. Met mijn huidige partner heb ik zoiets nooit gehad, en we woonden heel snel samen; geen seconde heimwee gehad.
Ik heb volledige inbreng in de inrichting, ik kan het zo mooi maken als ik zelf wil dus dat is wel fijn en dat doe ik ook. Inderdaad zijn de afgelopen maanden een rollercoaster geweest, van vooral willen oriënteren naar meteen een woning kopen en wonen binnen 3 maanden. Volle dagen klussen en niet erg nadenken over hoe het zal zijn hebben mede bijgedragen aan dit gevoel. Het 'vluchtgedrag' dat hierboven genoemd wordt ken ik, zodra ik in mijn 'stamkroegje' zit of bij vriendinnen vervalt het gevoel namelijk.
Vervalt het gevoel ook helemaal als je met je vriend in die stamkroeg zit?
Ik herken het een beetje van toen ik rond mijn 19e voor het eerst samen op vakantie was met mijn toenmalige vriend (die had ik sinds mijn 16e). Ik had vreselijk heimwee en we hebben toen mijn ouders opgezocht op hun vakantiebestemming, daarna was het goed. De relatie is vrij snel daarna uitgegaan, heb ik voor gezorgd. Bij mij was het weldegelijk een signaal dat de relatie niet goed zat. Met mijn huidige partner heb ik zoiets nooit gehad, en we woonden heel snel samen; geen seconde heimwee gehad.
Als je twee keer turbo zegt, vlieg ik in brand!
vrijdag 8 juli 2016 om 08:31
Ik ken een meisje dat van huis uit getrouwd is (ja, ook dat bestaat) en zij heeft ook zo'n moeite gehad in het begin. Haar man werkt wisseldiensten dus dan zat ze 's avonds in haar eentje op de bank, in plaats van met haar ouders en zussen. In het begin is ze dus heel veel bij haar ouders gaan eten. Ook voor haar echtgenoot was het lastig, die kwam regelmatig stoom afblazen bij zijn schoonouders omdat hij niet snapte waarom zijn vrouw zo treurig was. Volgens mij gaat het inmiddels wel helemaal goed, dus geef het tijd.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:33
quote:Tjuptjup schreef op 08 juli 2016 @ 03:53:
Tja ik zal wel bot overkomen. Maar als ik lees dat je pas 15 was toen je verkering kreeg, denk ik meid waar begin je aan!!! Je hebt nog niks zelf meegemaakt en beleefd! Ga eerst eens zelf leven, en over n jaar of 5 ofzo ga dan pas een serieuze relatie aan met evt samenwonen. Persoonlijk vind ik dat je je jeugd vergooit! (Maar wie ben ik)
Och tja, een van mijn oudste vriendinnen is al 10 jaar samen met haar vriend, zij is nu 26. Ze wonen met erg veel plezier samen. Ik ben zelf op mijn 22ste gaan samenwonen met de man met wie ik nu met veel plezier en geluk getrouwd ben. Mijn nicht van 34 is al 20 jaar samen met haar vriend en ze staan na jaren vechten tegen borstkanker en nu een baby nog steeds samen sterk.
Dat jij het niet kon betekent niet dat het niet bestaat. En als het niet werkt tussen TO en haar vriend, dan gaan ze uit elkaar. Nou en?
Mijn man en ik ondernemen regelmatig dingen los van elkaar, zijn samen gaan stappen en hebben samen een leven opgebouwd. Hartstikke leuk juist, samen volwassen worden. Mochten we in de toekomst uit elkaar gaan, dan zal ik altijd mijn man blijven koesteren, iemand met en van wie ik zoveel heb geleerd en ontdekt. Dat samen een stukje jeugd delen is me nou juist heel dierbaar.
Tja ik zal wel bot overkomen. Maar als ik lees dat je pas 15 was toen je verkering kreeg, denk ik meid waar begin je aan!!! Je hebt nog niks zelf meegemaakt en beleefd! Ga eerst eens zelf leven, en over n jaar of 5 ofzo ga dan pas een serieuze relatie aan met evt samenwonen. Persoonlijk vind ik dat je je jeugd vergooit! (Maar wie ben ik)
Och tja, een van mijn oudste vriendinnen is al 10 jaar samen met haar vriend, zij is nu 26. Ze wonen met erg veel plezier samen. Ik ben zelf op mijn 22ste gaan samenwonen met de man met wie ik nu met veel plezier en geluk getrouwd ben. Mijn nicht van 34 is al 20 jaar samen met haar vriend en ze staan na jaren vechten tegen borstkanker en nu een baby nog steeds samen sterk.
Dat jij het niet kon betekent niet dat het niet bestaat. En als het niet werkt tussen TO en haar vriend, dan gaan ze uit elkaar. Nou en?
Mijn man en ik ondernemen regelmatig dingen los van elkaar, zijn samen gaan stappen en hebben samen een leven opgebouwd. Hartstikke leuk juist, samen volwassen worden. Mochten we in de toekomst uit elkaar gaan, dan zal ik altijd mijn man blijven koesteren, iemand met en van wie ik zoveel heb geleerd en ontdekt. Dat samen een stukje jeugd delen is me nou juist heel dierbaar.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:34
quote:Bvanhulten schreef op 08 juli 2016 @ 04:05:
Jep gevoel staat er los van. Ben erg blij met m'n vriend en vind dat ik niets 'vergooi'. Deze heimwee heeft daar dan ook niets mee te maken. Was er benieuwd of er mensen zijn die dit zelfde gevoel hebben ervaren, toen ze op zichzelf gingen. Samen of alleen.
Niet zo extreem, maar toen ik op kamers ging heb ik ook wel huilend in de armen van mijn vriendje gesnotterd: ik mis ma-ma! Snotter, snotter. En dat voor iemand die echt heel weinig huilt.
Is allemaal goed gekomen hoor. Ik moet er nu niet aan denken om nog samen met mijn moeder in 1 huis te wonen.
Jep gevoel staat er los van. Ben erg blij met m'n vriend en vind dat ik niets 'vergooi'. Deze heimwee heeft daar dan ook niets mee te maken. Was er benieuwd of er mensen zijn die dit zelfde gevoel hebben ervaren, toen ze op zichzelf gingen. Samen of alleen.
Niet zo extreem, maar toen ik op kamers ging heb ik ook wel huilend in de armen van mijn vriendje gesnotterd: ik mis ma-ma! Snotter, snotter. En dat voor iemand die echt heel weinig huilt.
Is allemaal goed gekomen hoor. Ik moet er nu niet aan denken om nog samen met mijn moeder in 1 huis te wonen.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:38
Hier een stukje uit de tekst die je leest als je de link volgt. Staan echt goede en praktische tips tussen. Ook het 'overgangsritueel' in de vorm van het etentje vind ik een hele mooie tip.
Wel doen:
Je gevoelens uiten. Misschien schaam je je voor je verlangen naar thuis en vertel je daarom niets aan anderen. Echter versterkt het opkroppen van gevoelens juist het ellendige gevoel.Wees actief en verken de omgeving. Passiviteit en niets doen werkt averechts.Neem spullen mee uit je vertrouwde omgeving om de overgang naar een vreemde omgeving te versoepelen.Beslis mee over de vakantiebestemming. Heimwee slaat eerder toe als je zelf geen invloed hebt gehad op wat er gaat gebeuren.Zoek emotionele steun. Een assertiviteitscursus of het aanleren van sociale vaardigheden kan een steuntje in je rug zijn.Kom achter de oorzaak van je heimee en probeer die weg te nemen.Probeer een paar gewoontes van thuis aan te houden. Ontbijt bijvoorbeeld op vaste tijden, of maak ook op vakantie je dagelijkse ommetje.Besef dat in de meeste gevallen de heimwee na een paar dagen wel over gaat. Blijf dus positief.
Niet doen:
Je terugtrekken en je afsluiten van je omgeving.Thuis verheerlijken. Stel je open voor de nieuwe omgeving.Je verdriet op je omgeving afreageren, zonder te vertellen wat er aan de hand is.In je eentje op vakantie gaan.Erg ver en lang op vakantie gaan.Niets doen en passief gedrag vertonen.Drie keer per dag naar huis bellen.Gevoelens opkroppen of je schamen voor heimwee.Niet op vakantie gaan, omdat je kind last van heimwee heeft. Kinderen moeten ook leren om van omgeving te veranderen.
Wel doen:
Je gevoelens uiten. Misschien schaam je je voor je verlangen naar thuis en vertel je daarom niets aan anderen. Echter versterkt het opkroppen van gevoelens juist het ellendige gevoel.Wees actief en verken de omgeving. Passiviteit en niets doen werkt averechts.Neem spullen mee uit je vertrouwde omgeving om de overgang naar een vreemde omgeving te versoepelen.Beslis mee over de vakantiebestemming. Heimwee slaat eerder toe als je zelf geen invloed hebt gehad op wat er gaat gebeuren.Zoek emotionele steun. Een assertiviteitscursus of het aanleren van sociale vaardigheden kan een steuntje in je rug zijn.Kom achter de oorzaak van je heimee en probeer die weg te nemen.Probeer een paar gewoontes van thuis aan te houden. Ontbijt bijvoorbeeld op vaste tijden, of maak ook op vakantie je dagelijkse ommetje.Besef dat in de meeste gevallen de heimwee na een paar dagen wel over gaat. Blijf dus positief.
Niet doen:
Je terugtrekken en je afsluiten van je omgeving.Thuis verheerlijken. Stel je open voor de nieuwe omgeving.Je verdriet op je omgeving afreageren, zonder te vertellen wat er aan de hand is.In je eentje op vakantie gaan.Erg ver en lang op vakantie gaan.Niets doen en passief gedrag vertonen.Drie keer per dag naar huis bellen.Gevoelens opkroppen of je schamen voor heimwee.Niet op vakantie gaan, omdat je kind last van heimwee heeft. Kinderen moeten ook leren om van omgeving te veranderen.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:40
TO, wijffie. Je bent pas een week uit huis. Het klinkt alsof je een hartstikke fijn en warm thuis had en nu is het stiller, anders, vreemd.
Ik las ooit eens een column over een dame die op kamers ging voor haar studie en bij de slager ham wilde halen. 'Wat voor ham?' Vroeg de verkoopster. 'Gewoon, ham, zoals thuis' wilde ze huilend haar moeder opgebeld die bleek al rekening met haar te hebben gehouden voor het eten. Ze is lekker nog een nachtje thuis gaan slapen.
Veel van mijn vriendinnen hadden soortgelijke verhalen. Toch nog een nachtje thuis slapen, een vriendin haar moeder is zelfs 2 nachtjes bij haar komen logeren. Ik heb er zelf geen last van gehad, maar toen ik uit huis ging had ik al een jaar in het buitenland gewoond en bovendien moest ik wel, want de reden van het uit huis gaan was dat ik geen ouderlijk huis meer had.
Wat mij altijd helpt (vaak verhuisd) om me thuis te voelen in een nieuw huis, is het persoonlijk maken, dus dingen in het zicht te zetten die me dierbaar zijn. Maar een nieuw huis is altijd even wennen en nieuwe huisgenoten (in dit geval dus je vriend) al helemaal. Andere geluiden, geuren, dagelijkse ritmes. Het is gewoon wennen. Geef het een maandje, komt vast goed.
Ik las ooit eens een column over een dame die op kamers ging voor haar studie en bij de slager ham wilde halen. 'Wat voor ham?' Vroeg de verkoopster. 'Gewoon, ham, zoals thuis' wilde ze huilend haar moeder opgebeld die bleek al rekening met haar te hebben gehouden voor het eten. Ze is lekker nog een nachtje thuis gaan slapen.
Veel van mijn vriendinnen hadden soortgelijke verhalen. Toch nog een nachtje thuis slapen, een vriendin haar moeder is zelfs 2 nachtjes bij haar komen logeren. Ik heb er zelf geen last van gehad, maar toen ik uit huis ging had ik al een jaar in het buitenland gewoond en bovendien moest ik wel, want de reden van het uit huis gaan was dat ik geen ouderlijk huis meer had.
Wat mij altijd helpt (vaak verhuisd) om me thuis te voelen in een nieuw huis, is het persoonlijk maken, dus dingen in het zicht te zetten die me dierbaar zijn. Maar een nieuw huis is altijd even wennen en nieuwe huisgenoten (in dit geval dus je vriend) al helemaal. Andere geluiden, geuren, dagelijkse ritmes. Het is gewoon wennen. Geef het een maandje, komt vast goed.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:42
quote:Mevrouw75 schreef op 08 juli 2016 @ 08:34:
[...]
Niet zo extreem, maar toen ik op kamers ging heb ik ook wel huilend in de armen van mijn vriendje gesnotterd: ik mis ma-ma! Snotter, snotter. En dat voor iemand die echt heel weinig huilt.
Is allemaal goed gekomen hoor. Ik moet er nu niet aan denken om nog samen met mijn moeder in 1 huis te wonen.My god nee daar moet ik ook echt niet aan denken. Mocht ze in nood komen is ze hier uiteraard altijd welkom maar ik denk dat we elkaar de tent uit zouden vechten
[...]
Niet zo extreem, maar toen ik op kamers ging heb ik ook wel huilend in de armen van mijn vriendje gesnotterd: ik mis ma-ma! Snotter, snotter. En dat voor iemand die echt heel weinig huilt.
Is allemaal goed gekomen hoor. Ik moet er nu niet aan denken om nog samen met mijn moeder in 1 huis te wonen.My god nee daar moet ik ook echt niet aan denken. Mocht ze in nood komen is ze hier uiteraard altijd welkom maar ik denk dat we elkaar de tent uit zouden vechten
