Gezondheid
alle pijlers
Hoe accepteer ik mijn lichaam?
zaterdag 9 mei 2015 om 14:36
Vorig jaar een rampjaar gehad qua gezondheid. Half januari het ziekenhuis en en half december er weer uit. Tussen tijd 1 keer 3 dagen thuis geweest en 1 keer een kleine maand. In totaal 303 dagen in 2 ziekenhuizen en op de revalidatieafdeling (2 keer) van een verzorgingstehuis gelegen. In totaal 15 operaties gehad, 3 darminfarcten, 6 week in slaap gehouden en 25 kg afgevallen. 3 keer was de situatie zo kritiek dat mijn familie gebeld werd dat ze maar beter langs konden komen.
Ik heb nu een stoma en krijg voeding (s'avonds en s nachts) via een voedingslijn die in een bloedvat is geplaatst onder mijn schouderbeen. Vaste voeding heeft geen nut meer omdat ik te weinig darm over heb (maar 70 cm) om voedingsstoffen op te nemen. En ben nog steeds bezig met revalidatie. Ik kan er gelukkig heel goed met mijn familie, (kinderen, vriend, ouders, broer, zus en schoonzus) over praten wat voor ons allemaal belangrijk is want zij hebben het ook heel moeilijk gehad. Ook heb in de ziekenhuizen veel gepraat met psycholoog, psychiater en maatschappelijk werk.
Mijn stoma en die voedingslijn heb ik wel redelijk geaccepteerd, dat is niet anders en zonder voedingslijn ga ik dood.
Maar ik mijd de spiegel, dan zie ik een mager scharminkel, voor mijn gevoel ben ik in 1 nacht van mt 42/44 naar maatje 36/38 gegaan. En aan dat magere scharminkel hang een stomazak, en er komt en voedingslijn uit. Maar het allerergste vind ik dat verschrikkelijke grote litteken op mijn buik, die begint tussen mijn borsten en eindigt op mijn schaambeen, omdat er zo vaak geopereerd is was de wond te groot om vanzelf dicht te groeien dus is de wond dmv huidtransplantatie gesloten wat dus inhoudt dat mijn litteken ovaal vormig is en op het breedste punt ongeveer 10 cm. Dus er zit gewoon een groot 'gat' in mijn buik. Ik dwing mezelf soms om voor te spiegel te gaan staan en mijn lichaam te bekijken maar ik vind het zo moeilijk ook merk ik dat ik hierdoor moeite heb met sex. Ik kan me niet voorstellen dat mijn vriend op gewonden raakt van mijn lijf. Hij heeft er totaal geen problemen mee, helpt mij met verzorgen van mijn voedingslijn en stoma en raakt mijn litteken ook gewoon aan. Maar als we al eens sex hebben dat moet ik me zo concentreren op het genieten er van en me echt afsluiten van de gedachten ik ben niet aantrekkelijk, wat een lelijk lichaam. En vaak lukt dat ook wel en geniet ook echt wel maar ik vind het zo moeilijk.
Waarschijnlijk wil ik gewoon te snel met alles accepteren en dat werd me ook wel verteld dat het zijn tijd nodig heeft en dat ik gewoon eerst een jaar verder moet zijn.
Ik wil graag gewoon mezelf weer zijn, de ismijnnaam die ik anderhalf jaar geleden ook was
Ondanks dat ik goed mijn verhaal in mijn eigen kring kwijt, moest ik toch even kwijt.
Sorry als het een beetje lang is
Ik heb nu een stoma en krijg voeding (s'avonds en s nachts) via een voedingslijn die in een bloedvat is geplaatst onder mijn schouderbeen. Vaste voeding heeft geen nut meer omdat ik te weinig darm over heb (maar 70 cm) om voedingsstoffen op te nemen. En ben nog steeds bezig met revalidatie. Ik kan er gelukkig heel goed met mijn familie, (kinderen, vriend, ouders, broer, zus en schoonzus) over praten wat voor ons allemaal belangrijk is want zij hebben het ook heel moeilijk gehad. Ook heb in de ziekenhuizen veel gepraat met psycholoog, psychiater en maatschappelijk werk.
Mijn stoma en die voedingslijn heb ik wel redelijk geaccepteerd, dat is niet anders en zonder voedingslijn ga ik dood.
Maar ik mijd de spiegel, dan zie ik een mager scharminkel, voor mijn gevoel ben ik in 1 nacht van mt 42/44 naar maatje 36/38 gegaan. En aan dat magere scharminkel hang een stomazak, en er komt en voedingslijn uit. Maar het allerergste vind ik dat verschrikkelijke grote litteken op mijn buik, die begint tussen mijn borsten en eindigt op mijn schaambeen, omdat er zo vaak geopereerd is was de wond te groot om vanzelf dicht te groeien dus is de wond dmv huidtransplantatie gesloten wat dus inhoudt dat mijn litteken ovaal vormig is en op het breedste punt ongeveer 10 cm. Dus er zit gewoon een groot 'gat' in mijn buik. Ik dwing mezelf soms om voor te spiegel te gaan staan en mijn lichaam te bekijken maar ik vind het zo moeilijk ook merk ik dat ik hierdoor moeite heb met sex. Ik kan me niet voorstellen dat mijn vriend op gewonden raakt van mijn lijf. Hij heeft er totaal geen problemen mee, helpt mij met verzorgen van mijn voedingslijn en stoma en raakt mijn litteken ook gewoon aan. Maar als we al eens sex hebben dat moet ik me zo concentreren op het genieten er van en me echt afsluiten van de gedachten ik ben niet aantrekkelijk, wat een lelijk lichaam. En vaak lukt dat ook wel en geniet ook echt wel maar ik vind het zo moeilijk.
Waarschijnlijk wil ik gewoon te snel met alles accepteren en dat werd me ook wel verteld dat het zijn tijd nodig heeft en dat ik gewoon eerst een jaar verder moet zijn.
Ik wil graag gewoon mezelf weer zijn, de ismijnnaam die ik anderhalf jaar geleden ook was
Ondanks dat ik goed mijn verhaal in mijn eigen kring kwijt, moest ik toch even kwijt.
Sorry als het een beetje lang is
zaterdag 9 mei 2015 om 14:44
Ik kan me voorstellen dat dit een heel proces is. Het is niet niets wat je allemaal hebt meegemaakt en jouw lijf is daarvan nu een beeldverslag.
Maar toch staan dat litteken ook symbool voor jouw leven, het heeft er voor gezorgd dat jij er nu nog bent! Eigenlijk zou je het om die reden alleen al met trots moeten dragen.
Ik hoop dat je de komende maanden voldoende steun krijgt zodat je er op die manier tegenaan kunt gaan kijken.
Beterschap!
Maar toch staan dat litteken ook symbool voor jouw leven, het heeft er voor gezorgd dat jij er nu nog bent! Eigenlijk zou je het om die reden alleen al met trots moeten dragen.
Ik hoop dat je de komende maanden voldoende steun krijgt zodat je er op die manier tegenaan kunt gaan kijken.
Beterschap!
zaterdag 9 mei 2015 om 14:51
Je hebt heel wat doorstaan, en zoals je zelf zegt, je bent er nog niet. Helaas kun je niet in de toekomst kijken. Je hebt al veel geaccepteerd, en het is logisch dat dat af en toe niet lukt.
En je mag best 99 van de 100 dagen in je eigen motto geloven, maar die 100ste dag mag je het gewoon geen verrijking en gewoon K.U.T vinden. En als je vriend zegt dat hij er geen moeite mee heeft voor zichzelf, geloof hem.
En je mag best 99 van de 100 dagen in je eigen motto geloven, maar die 100ste dag mag je het gewoon geen verrijking en gewoon K.U.T vinden. En als je vriend zegt dat hij er geen moeite mee heeft voor zichzelf, geloof hem.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 9 mei 2015 om 14:57
Jee, wat heftig zeg ismijnnaam. Het zal wel even tijd nodig hebben om aan je lichaam te wennen, het afgelopen jaar te verwerken en je leven weer een beetje 'normaal' te laten voelen.
Is het mogelijk om te sporten? Je bent misschien een hoop afgevallen, maar als je je lichaam weer sterk kan maken en kan zien en ervaren wat het allemaal kan dat helpen weer positiever over je lichaam te denken en voelen. Het is denk ik belangrijk om in de loop van de tijd weer vertrouwen in je lichaam te krijgen. Door te sporten kan je lichaam ook steviger worden, misschien voel je je dan minder 'scharminkelig'
En heb je al nieuwe kleding gekocht? Je haren mooi laten knippen en/of verven bij de kapper?
Zou het fijn zijn en is het mogelijk om lekker op vakantie te gaan met je vriend, er even helemaal uit?
Krijg je nog begeleiding van een psycholoog of maatschappelijk werker?
Verder ook eens met nummerzoveel, wat heb je een sterk lichaam dat je hier doorheen bent gekomen!
Ik wens je veel kracht en wijsheid in dit proces, het zal vast met vallen en opstaan gaan, twee stappen vooruit, één stap terug, geef jezelf de tijd en ruimte daarvoor
Is het mogelijk om te sporten? Je bent misschien een hoop afgevallen, maar als je je lichaam weer sterk kan maken en kan zien en ervaren wat het allemaal kan dat helpen weer positiever over je lichaam te denken en voelen. Het is denk ik belangrijk om in de loop van de tijd weer vertrouwen in je lichaam te krijgen. Door te sporten kan je lichaam ook steviger worden, misschien voel je je dan minder 'scharminkelig'
En heb je al nieuwe kleding gekocht? Je haren mooi laten knippen en/of verven bij de kapper?
Zou het fijn zijn en is het mogelijk om lekker op vakantie te gaan met je vriend, er even helemaal uit?
Krijg je nog begeleiding van een psycholoog of maatschappelijk werker?
Verder ook eens met nummerzoveel, wat heb je een sterk lichaam dat je hier doorheen bent gekomen!
Ik wens je veel kracht en wijsheid in dit proces, het zal vast met vallen en opstaan gaan, twee stappen vooruit, één stap terug, geef jezelf de tijd en ruimte daarvoor
zaterdag 9 mei 2015 om 15:06
Wat naar voor je. Natuurlijk kun je er naar kijken, zoals hierboven staat. Je leeft nog door dat litteken. Maar dat zal tijd nodig hebben. Ik heb een (wel veel kleiner) litteken op mijn buik en na 5 jaar zie ik het geen eens meer! Het is wennen. Kun je sporten? Dansen of yoga helpen wellicht om weer wat lekkerder in je vel te zitten? Kapper en nieuwe kleren kunnen ook veel schelen voor je zelfbeeld.
Ik hoop dat je je weer gaat thuis voelen in je lijf.
Ik hoop dat je je weer gaat thuis voelen in je lijf.
zaterdag 9 mei 2015 om 15:23
Zo... Ik ben er stil van.
Praat je met je omgeving ook over je lijf en hoe dat voor jou is? Nee, waarom niet? Ja, wat zijn de reacties?
Ik heb een heel andere ervaring gehad, een autoongeluk waar ik wonder boven wonder ongedeerd uit kwam. En iedereen zei 'je mag blij zijn dat je nog leeft' als ik het in die tijd over andere, trivialer maar niet minder belangrijke, zaken had. Is dat bij jou ook zo? (Of ik ben gewoon keihard aan het invullen hoor, dat kan ook natuurlijk) Maar goed, als dat zo is: ja je mag blij zijn dat je nog leeft, echter dat neemt niet weg dat zoiets schijnbaar onbelangrijk als je uiterlijk ook (juist???) heel belangrijk is. Jouw lijf is waar jij 24/7 in zit, dan mag je je daar toch ook best fijn in voelen.
En verandering in dat lijf accepteren is ook een raar proces. Weer n voorbeeld dat niets met jou situatie te maken heeft, maar vraag eens aan mensen die bewust veel zijn afgevallen hoe 'gek en vreemd' dat nieuwe lijf in eerste instantie voelt. Dat heb jij ook, alleen heb jij er niet voor gekozen.
Ik heb geen tips, behalve dan erover (blijven) praten. En verwen je lijf, kapper, make up, kleding, dat is allemaal al genoemd.
Succes met je revalidatie en het accepteren van je zelf.
Praat je met je omgeving ook over je lijf en hoe dat voor jou is? Nee, waarom niet? Ja, wat zijn de reacties?
Ik heb een heel andere ervaring gehad, een autoongeluk waar ik wonder boven wonder ongedeerd uit kwam. En iedereen zei 'je mag blij zijn dat je nog leeft' als ik het in die tijd over andere, trivialer maar niet minder belangrijke, zaken had. Is dat bij jou ook zo? (Of ik ben gewoon keihard aan het invullen hoor, dat kan ook natuurlijk) Maar goed, als dat zo is: ja je mag blij zijn dat je nog leeft, echter dat neemt niet weg dat zoiets schijnbaar onbelangrijk als je uiterlijk ook (juist???) heel belangrijk is. Jouw lijf is waar jij 24/7 in zit, dan mag je je daar toch ook best fijn in voelen.
En verandering in dat lijf accepteren is ook een raar proces. Weer n voorbeeld dat niets met jou situatie te maken heeft, maar vraag eens aan mensen die bewust veel zijn afgevallen hoe 'gek en vreemd' dat nieuwe lijf in eerste instantie voelt. Dat heb jij ook, alleen heb jij er niet voor gekozen.
Ik heb geen tips, behalve dan erover (blijven) praten. En verwen je lijf, kapper, make up, kleding, dat is allemaal al genoemd.
Succes met je revalidatie en het accepteren van je zelf.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
zaterdag 9 mei 2015 om 15:28
zaterdag 9 mei 2015 om 15:36
Wat een afschuwelijk jaar heb jij achter de rug zeg! En wat fijn dat je het allemaal overleefd hebt.
Er is al veel gezegd hier. Wat ik je nog wil zeggen is dat vrouwen heel anders naar dingen kijken dan mannen. Ik vroeg mijn partner eens: wat zou je aan jezelf willen veranderen? Na heel lang nadenken, hij kon er echt maar met moeite op komen noemende hij 1 ding op. Wat ik aan mezelf zou willen veranderen? Heb je even? Ik ben eigenlijk alleen tevreden over mijn neus en oren.
En daar zit dus het grote verschil.
Even ter aanvulling, mijn man is geen don juan die perfect is. Het verbaasde me zelfs dat hij bepaalde 'minpuntjes' niet van zichzelf opnoemde om te willen veranderen:-$
Echt TO, als jij met je vriend in bed ligt, kijkt hij niet naar je littekens, hij is dan met hele andere dingen bezig.........
Er is al veel gezegd hier. Wat ik je nog wil zeggen is dat vrouwen heel anders naar dingen kijken dan mannen. Ik vroeg mijn partner eens: wat zou je aan jezelf willen veranderen? Na heel lang nadenken, hij kon er echt maar met moeite op komen noemende hij 1 ding op. Wat ik aan mezelf zou willen veranderen? Heb je even? Ik ben eigenlijk alleen tevreden over mijn neus en oren.
En daar zit dus het grote verschil.
Even ter aanvulling, mijn man is geen don juan die perfect is. Het verbaasde me zelfs dat hij bepaalde 'minpuntjes' niet van zichzelf opnoemde om te willen veranderen:-$
Echt TO, als jij met je vriend in bed ligt, kijkt hij niet naar je littekens, hij is dan met hele andere dingen bezig.........
zaterdag 9 mei 2015 om 17:19
Sporten is helaas niet mogelijk omdat ik al jaren chronisch ziek ben en dat is een te grote belasting voor mijn spieren en gewrichten. Nu ben ik nog 2x in de week bezig met revalideren, tot anderhalf jaar geleden wandelden mijn vriend en ik op mijn goede dagen 1 middag in de week een km of 8 , op slechte dagen gebruikte ik mijn rolstoel om naar buiten te gaan. Nu kan ik met behulp van de rollator ongeveer 8 minuten lopen en zonder een minuut of 3. Ik heb vorige jaar opnieuw moeten leren lopen dus al een hele vooruitgang maar soms zo frusterend. Nieuwe kleding heb ik al volop gekocht want op wat shirtjes en truien na past niks meer. Ik ben al verschillende malen bij de kapper geweest om mijn haar, wat ook verschrikkelijk te lijden heeft gehad vorig jaar, weer wat in model te krijgen en zo langzamerhand ziet het er weer gezond uit. Met familie en vrienden praat ik open over alles wat mij dwars zit en zij begrijpen mijn frustratie over mijn scharminkelige(is vast geen goed nederlands) lichaam ook al zien zij dan anders. Zij vinden mij niet een scharminkel maar gewoon slank. Ze weten ook hoe mijn litteken eruit, en schrokken daar ook eerst wel van. Hulp van psycholoog, psychiater en maatschappelijk werk vonden deze personen zelf niet meer nodig omdat ik met het verwerken wel goed bezig ben en omdat ik een goed vangnet achter mij. Zij zeggen net als de specialisten in het ziekenhuis dat het zijn tijd nodig heeft en dat ik soms gewoon te snel wil. Ik ben eenjaar bezig geweest met overleven en ben eigenlijk nu pas bezig met verwerken Als ik klaag over iets minder ergs zeggen mijn familie en vrienden nooit, ja maar je leeft gelukkig nog. Vakantie gaan we misschien later dit jaar doen, ik ben eerst veel te gelukkig weer gewoon thuis te zijn, hoef niet zo nodig weg
zaterdag 9 mei 2015 om 17:48
Vind oprecht rot voor je )0: Ik hoop dat je op den duur weer wat goede dagen er tussen gaat hebben. Wat zijn de vooruitzichten?
Natuurlijk gaan je naaste dat niet zeggen! Zou grof zijn. Ook al is uiterlijk oppervlakkig, het is wel het eerste wat je ziet en jezelf bekijk je nu eenmaal nog wat kritischer...
Natuurlijk gaan je naaste dat niet zeggen! Zou grof zijn. Ook al is uiterlijk oppervlakkig, het is wel het eerste wat je ziet en jezelf bekijk je nu eenmaal nog wat kritischer...
zaterdag 9 mei 2015 om 17:49
Om stil van te worden.
Fijn dat je vriend en jij er samen doorheen weten te komen. Praten praten praten lijkt me heel belangrijk, dus klaag er hier maar flink op los. Je weet zelfs in dit topic nog te benoemen waar je gelukkig van wordt (gewoon thuis blijven), wat een powerhouse ben jij! Ik ga je onthouden als inspirerend voorbeeld voor als ik zelf weer eens in een onnozele dip terecht kom.
Fijn dat je vriend en jij er samen doorheen weten te komen. Praten praten praten lijkt me heel belangrijk, dus klaag er hier maar flink op los. Je weet zelfs in dit topic nog te benoemen waar je gelukkig van wordt (gewoon thuis blijven), wat een powerhouse ben jij! Ik ga je onthouden als inspirerend voorbeeld voor als ik zelf weer eens in een onnozele dip terecht kom.
zaterdag 9 mei 2015 om 17:52
quote:LieveSophie schreef op 09 mei 2015 @ 17:48:
Vind oprecht rot voor je )0: Ik hoop dat je op den duur weer wat goede dagen er tussen gaat hebben. Wat zijn de vooruitzichten?
Natuurlijk gaan je naaste dat niet zeggen! Zou grof zijn. Ook al is uiterlijk oppervlakkig, het is wel het eerste wat je ziet en jezelf bekijk je nu eenmaal nog wat kritischer...Nou, natuurlijk....
Vind oprecht rot voor je )0: Ik hoop dat je op den duur weer wat goede dagen er tussen gaat hebben. Wat zijn de vooruitzichten?
Natuurlijk gaan je naaste dat niet zeggen! Zou grof zijn. Ook al is uiterlijk oppervlakkig, het is wel het eerste wat je ziet en jezelf bekijk je nu eenmaal nog wat kritischer...Nou, natuurlijk....
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
zondag 10 mei 2015 om 09:34
Jeetje TO, wat een heftig verhaal. Je komt ondanks alles ontzettend sterk over, een powerhouse zoals Kerol al zei! Wat jouw therapeuten zeggen klopt op zich wel, het heeft allemaal tijd nodig. Ziekte heeft naast lichamelijke belasting vaak een enorme psychologische invloed. Dat je het zo snel mogelijk wil accepteren is heel begrijpelijk, maar toch moet je er voor uitkijken dat je niet te snel wil gaan. Iedereen zit natuurlijk anders in elkaar, maar ik ken mensen die na een ingrijpende ziekte zo snel mogelijk dóór wilden. Alles moest zo snel mogelijk weer normaal worden. En dat is gelukt, maar 10 jaar na dato kunnen die mensen nog steeds niet praten over wat er hen overkomen is, ze zappen nog steeds weg van een film waarin hun ziekte voorkomt omdat ze er niet tegen kunnen. Dat is ook niet gezond.
Heb je wel eens overwogen om met een haptonoom te gaan praten? Haptonomen gaan gerichter en concreter met je problemen aan je slag dan psychologen, is mijn ervaring. Je lichaam wordt er ook bij betrokken (op een hele respectvolle manier, en alleen als jij dat wilt). De hapto legt bijv. een hand op je schouder en vraagt wat je daarbij voelt. Of je legt een touw op de grond waar niet overheen gestapt mag worden. Vervolgens observeer je wat er met je lichaam gebeurt als de hapto toch probeert om over die "grens" heen te gaan en leer je om je grenzen te beschermen.
Haptotherapie werkt heel goed om bewust te worden van je emoties en je lichaam. Het is ook heel geschikt als je het moeilijk vindt om je jezelf of een ziekte/handicap te accepteren. Ik heb zelf door middel van haptotherapie mijn chronische ziekte een plek kunnen geven en geleerd om er veel evenwichtiger mee om te gaan.
Hoe dan ook, heel veel sterkte met het verwerkingsproces en een dikke
Heb je wel eens overwogen om met een haptonoom te gaan praten? Haptonomen gaan gerichter en concreter met je problemen aan je slag dan psychologen, is mijn ervaring. Je lichaam wordt er ook bij betrokken (op een hele respectvolle manier, en alleen als jij dat wilt). De hapto legt bijv. een hand op je schouder en vraagt wat je daarbij voelt. Of je legt een touw op de grond waar niet overheen gestapt mag worden. Vervolgens observeer je wat er met je lichaam gebeurt als de hapto toch probeert om over die "grens" heen te gaan en leer je om je grenzen te beschermen.
Haptotherapie werkt heel goed om bewust te worden van je emoties en je lichaam. Het is ook heel geschikt als je het moeilijk vindt om je jezelf of een ziekte/handicap te accepteren. Ik heb zelf door middel van haptotherapie mijn chronische ziekte een plek kunnen geven en geleerd om er veel evenwichtiger mee om te gaan.
Hoe dan ook, heel veel sterkte met het verwerkingsproces en een dikke
zondag 10 mei 2015 om 19:23
maandag 11 mei 2015 om 14:00
Zal even weer antwoorden gevenquote:redbuIIetje schreef op 09 mei 2015 @ 17:26:
Mag je helemaal nooit meer iets eten, nooit meer iets snacken/snoepen? Persoonlijk lijkt me dat erger dan het litteken. En in kleding zul je er waarschijnlijk prima uitzien met maatje 36!Eet mag wel maar lukt niet meer omdat ik dat al een poos niet gedaan heb, smaak me het totaal niet meer en ben ik na een hap vol. Ik dacht in het begin ook dat ik het niet meer kunnen/hoeven eten vreselijk zou vinden maar dat valt mee. Omdat ik s'avonds en s nachts alle voedingstoffen die ik nodig heb binnen krijg heb ik nooit een hongergevoel en er gen problemen mee als mijn omgeving eet. En in kleding heb ik ook totaal geen probleem met mijn lichaam dan vind ik ook dat ik er wel goed uit zie.
Mag je helemaal nooit meer iets eten, nooit meer iets snacken/snoepen? Persoonlijk lijkt me dat erger dan het litteken. En in kleding zul je er waarschijnlijk prima uitzien met maatje 36!Eet mag wel maar lukt niet meer omdat ik dat al een poos niet gedaan heb, smaak me het totaal niet meer en ben ik na een hap vol. Ik dacht in het begin ook dat ik het niet meer kunnen/hoeven eten vreselijk zou vinden maar dat valt mee. Omdat ik s'avonds en s nachts alle voedingstoffen die ik nodig heb binnen krijg heb ik nooit een hongergevoel en er gen problemen mee als mijn omgeving eet. En in kleding heb ik ook totaal geen probleem met mijn lichaam dan vind ik ook dat ik er wel goed uit zie.
maandag 11 mei 2015 om 14:07
quote:Morrowind schreef op 10 mei 2015 @ 09:34:
Heb je wel eens overwogen om met een haptonoom te gaan praten? Haptonomen gaan gerichter en concreter met je problemen aan je slag dan psychologen, is mijn ervaring. Je lichaam wordt er ook bij betrokken (op een hele respectvolle manier, en alleen als jij dat wilt). De hapto legt bijv. een hand op je schouder en vraagt wat je daarbij voelt. Of je legt een touw op de grond waar niet overheen gestapt mag worden. Vervolgens observeer je wat er met je lichaam gebeurt als de hapto toch probeert om over die "grens" heen te gaan en leer je om je grenzen te beschermen.
Haptotherapie werkt heel goed om bewust te worden van je emoties en je lichaam. Het is ook heel geschikt als je het moeilijk vindt om je jezelf of een ziekte/handicap te accepteren. Ik heb zelf door middel van haptotherapie mijn chronische ziekte een plek kunnen geven en geleerd om er veel evenwichtiger mee om te gaan.
Hoe dan ook, heel veel sterkte met het verwerkingsproces en een dikke
Haptonomie heb ik nog nooit over na gedacht en ik vraag me af of het mij wel zal helpen. Mijn chronische ziekte heb ik wel al geaccepteerd en mijn grenzen bewaken ben ik heel goed,dat heeft soms tot ergenis geleid van verplegend personeel, fysiotherapeuten en artsen in het ziekenhuis.
Maar ik zal er eens over na denken.
Verder heb ik altijd moeite met het feit dat mensen zeggen dat je sterk bent, vorige jaar werd me dat ook vaak verteld dat ik een sterke vrouw ben, maar voor mijn gevoel ben ik dat niet, je hebt gewoon geen keuze of je gaat door of je gaat dood, zwart wit gezegd.
Bedankt voor jullie reacties tot nu toe, t is ook fijn om je hier naar vreemden te kunnen uiten
Heb je wel eens overwogen om met een haptonoom te gaan praten? Haptonomen gaan gerichter en concreter met je problemen aan je slag dan psychologen, is mijn ervaring. Je lichaam wordt er ook bij betrokken (op een hele respectvolle manier, en alleen als jij dat wilt). De hapto legt bijv. een hand op je schouder en vraagt wat je daarbij voelt. Of je legt een touw op de grond waar niet overheen gestapt mag worden. Vervolgens observeer je wat er met je lichaam gebeurt als de hapto toch probeert om over die "grens" heen te gaan en leer je om je grenzen te beschermen.
Haptotherapie werkt heel goed om bewust te worden van je emoties en je lichaam. Het is ook heel geschikt als je het moeilijk vindt om je jezelf of een ziekte/handicap te accepteren. Ik heb zelf door middel van haptotherapie mijn chronische ziekte een plek kunnen geven en geleerd om er veel evenwichtiger mee om te gaan.
Hoe dan ook, heel veel sterkte met het verwerkingsproces en een dikke
Haptonomie heb ik nog nooit over na gedacht en ik vraag me af of het mij wel zal helpen. Mijn chronische ziekte heb ik wel al geaccepteerd en mijn grenzen bewaken ben ik heel goed,dat heeft soms tot ergenis geleid van verplegend personeel, fysiotherapeuten en artsen in het ziekenhuis.
Maar ik zal er eens over na denken.
Verder heb ik altijd moeite met het feit dat mensen zeggen dat je sterk bent, vorige jaar werd me dat ook vaak verteld dat ik een sterke vrouw ben, maar voor mijn gevoel ben ik dat niet, je hebt gewoon geen keuze of je gaat door of je gaat dood, zwart wit gezegd.
Bedankt voor jullie reacties tot nu toe, t is ook fijn om je hier naar vreemden te kunnen uiten
maandag 11 mei 2015 om 14:09
maandag 11 mei 2015 om 15:40
Zoals ik het lees zit je nog volop in je herstelproces ismijnnaam.
Dat je geen keuze had betekent niet dat je niet sterk bent. Dat is eigenlijk bijna altijd met nare gebeurtenissen en omstandigheden. Niemand vraagt erom om ziek te worden, een ongeluk te krijgen of andere nare dingen, maar je moet wel de gevolgen doorstaan en dat vraagt nogal wat van je.
Veel succes met je herstel, ik hoop dat je steeds meer zal kunnen en je lichaam steeds meer eigen zal gaan voelen
Dat je geen keuze had betekent niet dat je niet sterk bent. Dat is eigenlijk bijna altijd met nare gebeurtenissen en omstandigheden. Niemand vraagt erom om ziek te worden, een ongeluk te krijgen of andere nare dingen, maar je moet wel de gevolgen doorstaan en dat vraagt nogal wat van je.
Veel succes met je herstel, ik hoop dat je steeds meer zal kunnen en je lichaam steeds meer eigen zal gaan voelen
maandag 11 mei 2015 om 16:06
quote:ismijnnaam schreef op 11 mei 2015 @ 14:00:
Zal even weer antwoorden geven
[...]
Eet mag wel maar lukt niet meer omdat ik dat al een poos niet gedaan heb, smaak me het totaal niet meer en ben ik na een hap vol. Ik dacht in het begin ook dat ik het niet meer kunnen/hoeven eten vreselijk zou vinden maar dat valt mee. Omdat ik s'avonds en s nachts alle voedingstoffen die ik nodig heb binnen krijg heb ik nooit een hongergevoel en er gen problemen mee als mijn omgeving eet. En in kleding heb ik ook totaal geen probleem met mijn lichaam dan vind ik ook dat ik er wel goed uit zie.Oh wat enorm zonde zeg! Had eigenlijk 'n beetje de hoop dat je op deze manier in principe juist alles kon eten omdat het er toch gelijk weer doorheen zou lopen je dus altijd slank zou blijven. Mis je de gezelligheid er omheen niet? Het uit eten gaan e.d.? Lijkt me voor je gezelschap ook dat ze het sneu voor je vinden als jij niets eet/drinkt terwijl zij zich te goed zitten te doen aan allerlei lekkers. Krijg je ook geen trek meer van de geuren?
Zal even weer antwoorden geven
[...]
Eet mag wel maar lukt niet meer omdat ik dat al een poos niet gedaan heb, smaak me het totaal niet meer en ben ik na een hap vol. Ik dacht in het begin ook dat ik het niet meer kunnen/hoeven eten vreselijk zou vinden maar dat valt mee. Omdat ik s'avonds en s nachts alle voedingstoffen die ik nodig heb binnen krijg heb ik nooit een hongergevoel en er gen problemen mee als mijn omgeving eet. En in kleding heb ik ook totaal geen probleem met mijn lichaam dan vind ik ook dat ik er wel goed uit zie.Oh wat enorm zonde zeg! Had eigenlijk 'n beetje de hoop dat je op deze manier in principe juist alles kon eten omdat het er toch gelijk weer doorheen zou lopen je dus altijd slank zou blijven. Mis je de gezelligheid er omheen niet? Het uit eten gaan e.d.? Lijkt me voor je gezelschap ook dat ze het sneu voor je vinden als jij niets eet/drinkt terwijl zij zich te goed zitten te doen aan allerlei lekkers. Krijg je ook geen trek meer van de geuren?
Shoot first, ask questions later!
maandag 11 mei 2015 om 22:22
Helaas zijn er voor mij geen herstel mogelijkheden, heel misschien in de toekomst een darmtransplantatie maar daar zitten ook heel veel haken en ogen aan.
Ook van de geuren van het eten krijg ik (gelukkig) geen honger.
We zijn nog niet weer uit eten geweest, van mij mag het maar daar wil mijn omgeving nog niet aan. Die vinden dat niet leuk voor mij.
Maar ik heb ook al aan gegeven bij de familie dat ik niet wil dat alles aangepast wordt om mij, bv met kerst gingen we altijd met mijn familie brunchen, afgelopen jaar wilde de familie dat niet omdat niet leuk zou zijn voor mij. Nu hebben we op eerste kerstdag bij mijn ouders gegeten en ik kan merken dat iedereen dat toch wel vervelend vond. Tweede kerstdag waren we samen met met zwager bij mijn schoonouders en toen het daar etenstijd was ben ik lekker op de bank gaan liggen met een muziekje op mijn oren want vooral mijn schoonouders had het erg moeilijk met het feit dat ik niet hoefde te eten.
Mijn familie wordt nu wat makkelijker daarin maar toch vroeg mijn zusje of ik het erg vond als ze op haar verjaardag, groot feest want ze ziet sarah, een een barbeque organiseerde. Erg lief maar gewoon doen mij niet vragen.
Ook van de geuren van het eten krijg ik (gelukkig) geen honger.
We zijn nog niet weer uit eten geweest, van mij mag het maar daar wil mijn omgeving nog niet aan. Die vinden dat niet leuk voor mij.
Maar ik heb ook al aan gegeven bij de familie dat ik niet wil dat alles aangepast wordt om mij, bv met kerst gingen we altijd met mijn familie brunchen, afgelopen jaar wilde de familie dat niet omdat niet leuk zou zijn voor mij. Nu hebben we op eerste kerstdag bij mijn ouders gegeten en ik kan merken dat iedereen dat toch wel vervelend vond. Tweede kerstdag waren we samen met met zwager bij mijn schoonouders en toen het daar etenstijd was ben ik lekker op de bank gaan liggen met een muziekje op mijn oren want vooral mijn schoonouders had het erg moeilijk met het feit dat ik niet hoefde te eten.
Mijn familie wordt nu wat makkelijker daarin maar toch vroeg mijn zusje of ik het erg vond als ze op haar verjaardag, groot feest want ze ziet sarah, een een barbeque organiseerde. Erg lief maar gewoon doen mij niet vragen.