Gezondheid
alle pijlers
Hoe accepteer ik mijn lichaam?
zaterdag 9 mei 2015 om 14:36
Vorig jaar een rampjaar gehad qua gezondheid. Half januari het ziekenhuis en en half december er weer uit. Tussen tijd 1 keer 3 dagen thuis geweest en 1 keer een kleine maand. In totaal 303 dagen in 2 ziekenhuizen en op de revalidatieafdeling (2 keer) van een verzorgingstehuis gelegen. In totaal 15 operaties gehad, 3 darminfarcten, 6 week in slaap gehouden en 25 kg afgevallen. 3 keer was de situatie zo kritiek dat mijn familie gebeld werd dat ze maar beter langs konden komen.
Ik heb nu een stoma en krijg voeding (s'avonds en s nachts) via een voedingslijn die in een bloedvat is geplaatst onder mijn schouderbeen. Vaste voeding heeft geen nut meer omdat ik te weinig darm over heb (maar 70 cm) om voedingsstoffen op te nemen. En ben nog steeds bezig met revalidatie. Ik kan er gelukkig heel goed met mijn familie, (kinderen, vriend, ouders, broer, zus en schoonzus) over praten wat voor ons allemaal belangrijk is want zij hebben het ook heel moeilijk gehad. Ook heb in de ziekenhuizen veel gepraat met psycholoog, psychiater en maatschappelijk werk.
Mijn stoma en die voedingslijn heb ik wel redelijk geaccepteerd, dat is niet anders en zonder voedingslijn ga ik dood.
Maar ik mijd de spiegel, dan zie ik een mager scharminkel, voor mijn gevoel ben ik in 1 nacht van mt 42/44 naar maatje 36/38 gegaan. En aan dat magere scharminkel hang een stomazak, en er komt en voedingslijn uit. Maar het allerergste vind ik dat verschrikkelijke grote litteken op mijn buik, die begint tussen mijn borsten en eindigt op mijn schaambeen, omdat er zo vaak geopereerd is was de wond te groot om vanzelf dicht te groeien dus is de wond dmv huidtransplantatie gesloten wat dus inhoudt dat mijn litteken ovaal vormig is en op het breedste punt ongeveer 10 cm. Dus er zit gewoon een groot 'gat' in mijn buik. Ik dwing mezelf soms om voor te spiegel te gaan staan en mijn lichaam te bekijken maar ik vind het zo moeilijk ook merk ik dat ik hierdoor moeite heb met sex. Ik kan me niet voorstellen dat mijn vriend op gewonden raakt van mijn lijf. Hij heeft er totaal geen problemen mee, helpt mij met verzorgen van mijn voedingslijn en stoma en raakt mijn litteken ook gewoon aan. Maar als we al eens sex hebben dat moet ik me zo concentreren op het genieten er van en me echt afsluiten van de gedachten ik ben niet aantrekkelijk, wat een lelijk lichaam. En vaak lukt dat ook wel en geniet ook echt wel maar ik vind het zo moeilijk.
Waarschijnlijk wil ik gewoon te snel met alles accepteren en dat werd me ook wel verteld dat het zijn tijd nodig heeft en dat ik gewoon eerst een jaar verder moet zijn.
Ik wil graag gewoon mezelf weer zijn, de ismijnnaam die ik anderhalf jaar geleden ook was
Ondanks dat ik goed mijn verhaal in mijn eigen kring kwijt, moest ik toch even kwijt.
Sorry als het een beetje lang is
Ik heb nu een stoma en krijg voeding (s'avonds en s nachts) via een voedingslijn die in een bloedvat is geplaatst onder mijn schouderbeen. Vaste voeding heeft geen nut meer omdat ik te weinig darm over heb (maar 70 cm) om voedingsstoffen op te nemen. En ben nog steeds bezig met revalidatie. Ik kan er gelukkig heel goed met mijn familie, (kinderen, vriend, ouders, broer, zus en schoonzus) over praten wat voor ons allemaal belangrijk is want zij hebben het ook heel moeilijk gehad. Ook heb in de ziekenhuizen veel gepraat met psycholoog, psychiater en maatschappelijk werk.
Mijn stoma en die voedingslijn heb ik wel redelijk geaccepteerd, dat is niet anders en zonder voedingslijn ga ik dood.
Maar ik mijd de spiegel, dan zie ik een mager scharminkel, voor mijn gevoel ben ik in 1 nacht van mt 42/44 naar maatje 36/38 gegaan. En aan dat magere scharminkel hang een stomazak, en er komt en voedingslijn uit. Maar het allerergste vind ik dat verschrikkelijke grote litteken op mijn buik, die begint tussen mijn borsten en eindigt op mijn schaambeen, omdat er zo vaak geopereerd is was de wond te groot om vanzelf dicht te groeien dus is de wond dmv huidtransplantatie gesloten wat dus inhoudt dat mijn litteken ovaal vormig is en op het breedste punt ongeveer 10 cm. Dus er zit gewoon een groot 'gat' in mijn buik. Ik dwing mezelf soms om voor te spiegel te gaan staan en mijn lichaam te bekijken maar ik vind het zo moeilijk ook merk ik dat ik hierdoor moeite heb met sex. Ik kan me niet voorstellen dat mijn vriend op gewonden raakt van mijn lijf. Hij heeft er totaal geen problemen mee, helpt mij met verzorgen van mijn voedingslijn en stoma en raakt mijn litteken ook gewoon aan. Maar als we al eens sex hebben dat moet ik me zo concentreren op het genieten er van en me echt afsluiten van de gedachten ik ben niet aantrekkelijk, wat een lelijk lichaam. En vaak lukt dat ook wel en geniet ook echt wel maar ik vind het zo moeilijk.
Waarschijnlijk wil ik gewoon te snel met alles accepteren en dat werd me ook wel verteld dat het zijn tijd nodig heeft en dat ik gewoon eerst een jaar verder moet zijn.
Ik wil graag gewoon mezelf weer zijn, de ismijnnaam die ik anderhalf jaar geleden ook was
Ondanks dat ik goed mijn verhaal in mijn eigen kring kwijt, moest ik toch even kwijt.
Sorry als het een beetje lang is
maandag 11 mei 2015 om 22:33
quote:ismijnnaam schreef op 11 mei 2015 @ 14:07:
[...]
Verder heb ik altijd moeite met het feit dat mensen zeggen dat je sterk bent, vorige jaar werd me dat ook vaak verteld dat ik een sterke vrouw ben, maar voor mijn gevoel ben ik dat niet, je hebt gewoon geen keuze of je gaat door of je gaat dood, zwart wit gezegd.
Sorry. Ik twijfelde ook al of ik het wel moest opschrijven. Kan me voorstellen dat je dat al te vaak gehoord hebt.
[...]
Verder heb ik altijd moeite met het feit dat mensen zeggen dat je sterk bent, vorige jaar werd me dat ook vaak verteld dat ik een sterke vrouw ben, maar voor mijn gevoel ben ik dat niet, je hebt gewoon geen keuze of je gaat door of je gaat dood, zwart wit gezegd.
Sorry. Ik twijfelde ook al of ik het wel moest opschrijven. Kan me voorstellen dat je dat al te vaak gehoord hebt.
dinsdag 26 mei 2015 om 12:55
Wat zit ik toch raar in elkaar. Heb moeite met het accepteren van mijn lichaam maar vorige week moest ik naar het ziekenhuis in Nijmegen voor een training ivm mijn voeding.
Mijn voeding werd daar ook weer aangepast naar wat ik qua leeftijd, lengte, geslacht en gewicht nodig ben. Ook had ik een gesprek met de diëtiste en daar kreeg ik de vraag of ik aan zou willen komen want dan moesten ze mijn voeding weer aanpassen. Na daar even over na gedacht te hebben was mijn antwoord, nee ik ben wel tevreden met mijn gewicht. Achteraf was ik hier best wel verbaasd over. Er nog eens goed over nagedacht hoe het nu zit en ik ben er uit. Mijn gewicht is prima maar zoals ik er naakt uit zie (nog) niet Als ik aangekleed voor de spiegel sta ben ik best wel tevreden, dan zie ik een slanke (goed) geklede vrouw maar als ik naakt voor de spiegel sta dan mis ik mijn billen en stevige benen en zie ik een dus een magere vrouw. Ik ga nu wel iedere keer als ik mij douche naakt voor de spiegel staan en bekijk ik mijn lichaam van alle kanten in de hoop dat ik dan wat sneller mijn lichaam accepteer.
Mijn voeding werd daar ook weer aangepast naar wat ik qua leeftijd, lengte, geslacht en gewicht nodig ben. Ook had ik een gesprek met de diëtiste en daar kreeg ik de vraag of ik aan zou willen komen want dan moesten ze mijn voeding weer aanpassen. Na daar even over na gedacht te hebben was mijn antwoord, nee ik ben wel tevreden met mijn gewicht. Achteraf was ik hier best wel verbaasd over. Er nog eens goed over nagedacht hoe het nu zit en ik ben er uit. Mijn gewicht is prima maar zoals ik er naakt uit zie (nog) niet Als ik aangekleed voor de spiegel sta ben ik best wel tevreden, dan zie ik een slanke (goed) geklede vrouw maar als ik naakt voor de spiegel sta dan mis ik mijn billen en stevige benen en zie ik een dus een magere vrouw. Ik ga nu wel iedere keer als ik mij douche naakt voor de spiegel staan en bekijk ik mijn lichaam van alle kanten in de hoop dat ik dan wat sneller mijn lichaam accepteer.
zaterdag 18 juli 2015 om 15:02
Hallo allemaal
Langzamerhand gaat het steeds iets beter. Lichaam accepteren is nog steeds moeilijk.
Een paar week geleden hadden we een groot familie feest en zagen de meeste ooms en tantes en neven en nichten mij weer voor het eerst, sommigen hadden mij tijdens mijn ziek zijn niet gezien en dan zegt iedereen, wat zie je er goed uit. En dan denk ik, t is maar goed dat je niet ziet wat er onder mijn kleding zit want dan zei je dat niet. Op de moment erger ik me aan me zelf om deze gedachten maar ik kan het nog steeds niet los laten. Wat sex betreft gaat het ook langzaam wat beter, nog steeds niet gemakkelijk en vanzelf maar dat komt wel weer , gelukkig geeft mijn vriend mij daar alle tijd voor.
De revalidatie gaat gelukkig wel steeds beter soms met grote stappen en soms met kleine stapjes.
Langzamerhand gaat het steeds iets beter. Lichaam accepteren is nog steeds moeilijk.
Een paar week geleden hadden we een groot familie feest en zagen de meeste ooms en tantes en neven en nichten mij weer voor het eerst, sommigen hadden mij tijdens mijn ziek zijn niet gezien en dan zegt iedereen, wat zie je er goed uit. En dan denk ik, t is maar goed dat je niet ziet wat er onder mijn kleding zit want dan zei je dat niet. Op de moment erger ik me aan me zelf om deze gedachten maar ik kan het nog steeds niet los laten. Wat sex betreft gaat het ook langzaam wat beter, nog steeds niet gemakkelijk en vanzelf maar dat komt wel weer , gelukkig geeft mijn vriend mij daar alle tijd voor.
De revalidatie gaat gelukkig wel steeds beter soms met grote stappen en soms met kleine stapjes.