huisarts

Ben je al eerder bij deze huisarts geweest? Je kunt bij het maken van de afspraak al aangeven dat je erg nerveus bent, het is wellicht raadzaam dat er even wat meer tijd voor je gesprek wordt ingepland als je zo zenuwachtig bent.



Sterkte!

anders zet je je klachten op papier, geen lang verhaal maar lijstje met steekwoorden?

Een lijstje maken inderdaad. Hoef je je niet druk te maken over dat je misschien iets vergeet. Eventueel geef je het aan hem zodat hij het kan lezen. Je bent niet de enige en je huisarts zal je gewoon respectvol behandelen.

Heb je nare ervaringen dat je er bang voor bent? Ik herken het wel een beetje, maar dan omdat ik hiervoor een huisarts had die alles afdeed met oorzaak 'stress' (terwijl ik echt niet buitensporig vaak bij een huisarts kom ofzo) en me doodleuk vertelde dat een bepaald lichaamsdeel er in haar ogen raar uitzag.

Stress te over dus toen ik na mijn verhuizing bij mijn splinternieuwe huisarts een uitstrijkje moest laten maken.



Wat mij erg heeft geholpen is dat ik deze huisarts heb gezegd dat ik mij niet zo op mijn gemak voelde. Die vroeg natuurlijk door en zo kwam de oorzaak dus ook daar op tafel te liggen. Huisarts verzekerde me vervolgens dat ik er volstrekt normaal uitzag en dat ze eerlijk tegen me zou zijn.

Inmiddels ben ik door omstandigheden al best een paar keer bij de huisarts geweest, maar de zenuwen zijn een stuk minder. De assistente is ook hartstikke behulpzaam en vriendelijk en ik heb me nooit meer een aansteller gevoeld..



Mijn tip is dus eigenlijk om een dubbele afspraak te maken, je klachten en ook deze 'klacht' op papier te zetten en dus het gesprek met je huisarts aan te gaan.

Een goede huisarts kan hier mee omgaan!



Sterkte!

Ik heb wel een beetje hetzelfde. Ik maak pas een afspraak als het echt niet meer anders kan en zit standaard te stotteren bij de huisarts. Ik heb vorig jaar een keertje in tranen gezeten omdat ik bij voorbaat al het gevoel had dat hij me niet serieus nam. Deed hij uiteindelijk wel, dus sloeg nergens op.



Ik weet bij mijzelf wel een beetje waar 't vandaan komt: ik ben rond m'n 14e een hele tijd ziek geweest, met hele nare klachten voor op zo'n leeftijd (had hele erge irritaties rondom mijn geslachtsdelen, om de twee weken een blaasontsteking, etc.). Toen voelde ik me heel erg 'onbegrepen'.



Nu woon ik al jaren in mijn huidige woonplaats, maar ben pas een huisarts gaan zoeken toen ik er echt een nodig had, met spoed. Kwam toen dus bij een van de weinige huisartsen terecht die geen wachtlijst had. En hij is nogal een kwal. Wel heel goed als arts, maar niet sympathiek.



Ik weet niet of jij een aardige huisarts hebt? Zo niet, vraag dan rond in je omgeving bij andere mensen en zorg dat je op de wachtlijst van een vriendelijke huisarts terecht komt. Daar kan je dan meteen dit probleem mee bespreken.

Als je al een aardige huisarts hebt, zou ik, zoals hierboven al gezegd, dit onderwerp gewoon aankaarten. Als hij er van op de hoogte is kan hij er rekening mee houden..

Ik vind het best wel onprofessioneel als een huisarts zich laat beïnvloeden door jouw nervositeit.



Misschien helpt het om iemand mee te nemen die je vertrouwt. Bv. je vriend/man, je moeder of je beste vriendin.

Ik zou juist melden dat je zenuwachtig bent, dan heeft die huisarts ook door dat dat echt is en heb je veel minder kans op de wisselwerking. De huisarts kan de zenuwen dan bij jou laten en er tegelijk rekening mee houden door de tijd voor je te nemen, zeker te stellen dat je alles goed begrepen hebt en zeker te stellen dat ook alles behandeld is.



Opschrijven vind ik een goed plan, dat is toch fijn, zo'n steuntje in de rug. En inderdaad iemand meenemen die je vertrouwt, als dat een optie is.

quote:intomyweb schreef op 03 februari 2012 @ 12:00:

Kwam toen dus bij een van de weinige huisartsen terecht die geen wachtlijst had. En hij is nogal een kwal. Wel heel goed als arts, maar niet sympathiek.

..Gek is dat toch he, dat de huisartsen die nog plek hebben altijd het vreselijkst zijn...

Dankzij mijn recente verhuizing (love is a b*tch) heb ik nu ook een nieuwe huisarts. Ik heb al sinds mijn 15e fibromyalgie, heb daar vele keren therapie voor gehad (ergo, fysio, hydro, etc), heb gerevalideerd intern in een revalidatiecentrum en heb meer dan 10 specialisten gezien. Tijdens deze zoektocht naar minder pijn en een betere gezondheid heb ik pijnmedicatie voorgeschreven gekregen. Daar ben ik heel blij mee, want zonder is mijn leven echt saai, en behoorlijk meer pijnlijk.



En daar is mijn huisarts het heel erg niet mee eens. "Je bent veel te jong om afhankelijk te zijn van deze medicijnen" en "het is zo veel wat je neemt". Dus nu mag ik het hele riedeltje opnieuw ondergaan. In de tussentijd heb ik minder meds, dus voor mijn omgeving: sorry!



Maar ik heb nu met mezelf afgesproken dat als ze me zo blijft behandelen als een klein kind, dan ga ik naar de volgende huisarts, net zo lang tot ik een arts vind die me wel begrijpt! Je lijf is je leven. Zonder vertrouwen in je lijf heb je geen vertrouwen in jezelf.



En die tip over iemand meenemen: TOP!!! Mijn vriend gaat altijd mee om dingen van een andere kant te laten zien/horen.



Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Benóem dingen. Als jij als een gek zit te draaien op de stoel, hart in het keel, nauwelijks uit de woorden kan komen, dan kan dat ook anders geïnterpreteerd worden. Of zoals je merkt; een wisselwerking oproepen. Die kun je proberen te beïnvloeden door met de deur in huis te vallen "joh, ik ben enorm zenuwachtig, dit en dat zijn triggers, ik merk dat zus en zo wat rust scheppen".



Des te meer jij kunt benoemen, des te makkelijker voor die huisarts, die jou ook dus eigenlijk totaal niet kent, snel helder te hebben welke benadering voor jou het prettigst is.



Durf je dat niet zo goed; print je openingspost en laat die lezen. Eng, maar dan kun je niet meer terug en is het ijs gebroken. Kijk voor jezelf wat een stukje rust kan brengen. Is dat bijv. een meer gedetailleerde uitleg? Geef dat dan aan dat je daar een stuk geruststelling uithaalt.



Idem dito voor de assistente, dan kijkt die ook niet raar op als je eens stottert of je even verspreekt. Steeds meer praktijken kun je ook mailen, wellicht ook een optie om eerst een "succeservaring" te scoren en daarop verder te bouwen om te gaan bellen een volgende keer? Of indien je de gelegenheid hebt en dat minder eng vindt; ga langs om die afspraak te maken.



Zet voor jezelf op papier wat je doel is van dit bezoek. Welke vragen heb je en waar "dient" het antwoord toe. Wil je bijv. gerust gesteld worden dat iets vervelend maar onschuldig is, kijken of een klacht verminderd kan worden, waarom naar de huisarts, wat "zoek" je daar? Schrijf de vragen op die je zeker beantwoord wil hebben zodat je niet in de zenuwen net díe ene vraag vergeet. Schrijf desnoods de antwoorden ook op tijdens de afspraak, zodat je ze niet vergeet als je daar gevoelig voor bent tijdens zenuwmomenten. Steekwoorden kan al goed werken, maar is minder handig als je bang bent echt dicht te klappen en dan de huisarts het wilt laten lezen. Die kan andere conclusies uit de steekwoorden trekken dan jij bedoelde. Dan kan iets uitschrijven in een korte vraag of opmerking handiger zijn.



Google even op ademhalingsoefeningen. Daarmee kun je zowel je ademhaling als daarmee ook hartslag beïnvloeden. Geeft een handige focus in de wachtkamer en als je teveel zenuwen merkt; benoem dat, vraag even een minuut om tot rust te komen, weer even focus op ontspannen en dan weer verder.



Iemand meenemen kan ook goed werken, voor meer dingen dan alleen angst. Bijv. ook het welbekende gezegde dat 2 er meer horen dan 1.



Is het erg belemmerend of pittig? Schaam je niet om hierin wat ondersteuning te zoeken. Je bent absoluut niet de enige hiermee en veel mensen hebben veel aan wat praktische ondersteuning. De huisarts zal hierin de wegen kennen in jouw regio.

Goed dat je gebeld hebt. Heb je om een dubbele afspraak gevraagd?

heel veel succes!!

He wat goed!

Ik hoop dat je je positieve gedachten kan blijven vasthouden, en niet terugvalt in: niet gelooft/serieus genomen worden.