Gezondheid
alle pijlers
Jong en Burn-out deel 2
maandag 19 juni 2017 om 15:58
Hier schrijven we verder over onze ervaringen rond burn-out.
Deel één werd gestart door ingeb84 en kan je hier vinden:
gezondheid/jong-en-burnout/list_messages/238113
Iedereen op dit topic kent het gevoel dat je lange teksten niet kunt lezen door de 'mist' in je hoofd, door vermoeidheid of nog een andere reden. Je hoeft je dus zeker niet te excuseren als je niet alles leest of niet altijd op iedereen reageert.
Deel één werd gestart door ingeb84 en kan je hier vinden:
gezondheid/jong-en-burnout/list_messages/238113
Iedereen op dit topic kent het gevoel dat je lange teksten niet kunt lezen door de 'mist' in je hoofd, door vermoeidheid of nog een andere reden. Je hoeft je dus zeker niet te excuseren als je niet alles leest of niet altijd op iedereen reageert.
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 3 maart 2018 om 08:07
vienne29,
Balen zeg steunzooltjes. Ben je er al achteraan geweest c.q. een afspraak geweest om ze te laten aanmeten? Weet niet of je van de hele moderne schoenen bent en de hoge hakken, want daar kunnen ze meestal niet in.
Maar dat hangt ook erg af wat voor soort steunzooltjes je moet hebben die lange, dikke dingen of de juist wat kortere dunnen. Even goed laten adviseren wat voor jou het beste is c.q. het gemakkelijkste te dragen is. Jij ze dan nooit eerder gehad in je kindertijd o.i.d? Ga zelf altijd naar de orthopedisch-instrumentenmaker i.p.v. een podoloog.
Balen zeg steunzooltjes. Ben je er al achteraan geweest c.q. een afspraak geweest om ze te laten aanmeten? Weet niet of je van de hele moderne schoenen bent en de hoge hakken, want daar kunnen ze meestal niet in.
Maar dat hangt ook erg af wat voor soort steunzooltjes je moet hebben die lange, dikke dingen of de juist wat kortere dunnen. Even goed laten adviseren wat voor jou het beste is c.q. het gemakkelijkste te dragen is. Jij ze dan nooit eerder gehad in je kindertijd o.i.d? Ga zelf altijd naar de orthopedisch-instrumentenmaker i.p.v. een podoloog.
zaterdag 3 maart 2018 om 08:18
Hallo dames,
Mag ik ook meeschrijven?
Ik ben twee weken geleden thuis komen te zitten. Achteraf gezien sluimerde het al een paar maanden, maar toch vooruit en doorgaan. Tot het lichamelijk zich begon te uiten, pijn in de maag, misselijk, moeilijk slapen, huilbuien. Toen ik er aan toegaf even bij te komen is het in stroomversnelling achteruit gegaan en werd een week thuisblijven ineens een bezoek aan de bedrijfsarts en zit ik thuis. Omdat het niet werk gerelateerd is wel 1x per week even op de koffie op het werk om de drempel niet te hoog te laten worden.
Ondertussen weet ik wel waarom het me teveel is geworden. Mijn moeder stierf tijdens mijn tweede zwangerschap twee jaar geleden. Ik had toen al een peuter van anderhalf jaar dus stilzitten was er niet bij. Heb dan ook mijn zwangerschap en daarna mijn kinderen voorop gezet. De jongste had opstartproblemen en is daarna veel ziek geweest. Ik kon niet anders dan er voor de kinderen zijn, ondanks alles hebben we ook fijne momenten gehad. Achteraf gezien hielden die me op de been maar het verdriet rondom mijn moeder en mijn zwangerschap bleef sluimeren.
Nu is mijn jongste bijna 2 en merkten man en ik al dat we in rustiger vaarwater kwamen. Dochter is dit najaar veel minder ziek geweest en ondertussen loopt ze goed, praat ze al aardig en begrijpt ze ons steeds beter. Toen kwam er meer tijd voor mezelf en ben ik voor de diagnose ADHD gegaan (met het oog op de kinderen, mochten ze het erven dat ik ze ook beter kan bijstaan). In oktober jl. het traject opgestart en in december de diagnose gekregen.
Dat is me ook niet in de koude kleren gaan zitten, merk dat ik nog moeite heb het te accepteren dat ik altijd een chaoot zal blijven, die onrust zal blijven houden die ik voel, dat ik niet altijd de moeder kan zijn die ik wilde zijn.
Door het rustig vaarwater is het besef gekomen dat ik mijn moeder enorm mis en het verdomde oneerlijk vind dat ze er niet kan zijn terwijl ik haar zo hard nodig heb. Dat door haar ziekte ik niet intens van mijn zwangerschappen heb kunnen genieten. Dat ze haar kleinkinderen niet kan zien opgroeien, dat ze mijn jongste nooit heeft kunnen ontmoeten (die ook nog enorm op haar oma lijkt, ze zou zo trots zijn geweest
), dat ze dat niet kan beleven.
Nu achteraf heb ik heel veel
momenten opgedaan. Ik ben altijd optimistisch, wil altijd door, er is overal een oplossing voor. Ik heb mijn verdriet rondom alles de kop ingedrukt en dacht dat ik daar goed aan deed. Ik moest immers ook, voor de meisjes. Dacht ik, want nu betaal ik het dubbel zo hard terug.
Gelukkig merken ze niet veel aan me, man neemt veel over, ik ben thuis tijdens schooltijd en de jongste gaat gewoon naar de opvang. Als ze thuis zijn leiden ze me af. Waardoor de momenten dat ik alleen ben wel harder aankomen, maar dat is nu eenmaal zo. Ik probeer me er zoveel mogelijk aan toe te geven zoals de bedrijfsarts adviseerde.
Ik weet nog niet zo goed wat ik precies moet doen. Heb gelukkig wel fijne gesprekken met een psychiatrisch verpleegkundige van de poli ADHD. Ze geeft me handvaten om mee aan de slag te gaan. Alleen gezond eten lukt me niet iedere dag en ik geef veel toe aan de vermoeidheid. Beweging heeft ook even stilgestaan door de kou. Wil dit morgen wel graag weer oppakken, heb door een vriendin een fijne wandelroute opgedaan.
Afijn, ik ga even een stuk teruglezen. Geen idee hoelang ik nog thuis ga zijn. Ik doe er nu nog een Psycho Educatie Traject naast voor ADHD en die combi vind ik nog zó zwaar. Heb me in ieder geval voorgenomen áls dat ik ga werken dat ik de dag van de PET niet ga werken. Vorige week was mijn eerste keer en heb daarna nog drie uur liggen janken als een klein kind
Voor nu neem ik het dag voor dag en als jullie tips hebben, ik hoor ze graag. Bedankt voor het lezen in ieder geval.
Mag ik ook meeschrijven?
Ik ben twee weken geleden thuis komen te zitten. Achteraf gezien sluimerde het al een paar maanden, maar toch vooruit en doorgaan. Tot het lichamelijk zich begon te uiten, pijn in de maag, misselijk, moeilijk slapen, huilbuien. Toen ik er aan toegaf even bij te komen is het in stroomversnelling achteruit gegaan en werd een week thuisblijven ineens een bezoek aan de bedrijfsarts en zit ik thuis. Omdat het niet werk gerelateerd is wel 1x per week even op de koffie op het werk om de drempel niet te hoog te laten worden.
Ondertussen weet ik wel waarom het me teveel is geworden. Mijn moeder stierf tijdens mijn tweede zwangerschap twee jaar geleden. Ik had toen al een peuter van anderhalf jaar dus stilzitten was er niet bij. Heb dan ook mijn zwangerschap en daarna mijn kinderen voorop gezet. De jongste had opstartproblemen en is daarna veel ziek geweest. Ik kon niet anders dan er voor de kinderen zijn, ondanks alles hebben we ook fijne momenten gehad. Achteraf gezien hielden die me op de been maar het verdriet rondom mijn moeder en mijn zwangerschap bleef sluimeren.
Nu is mijn jongste bijna 2 en merkten man en ik al dat we in rustiger vaarwater kwamen. Dochter is dit najaar veel minder ziek geweest en ondertussen loopt ze goed, praat ze al aardig en begrijpt ze ons steeds beter. Toen kwam er meer tijd voor mezelf en ben ik voor de diagnose ADHD gegaan (met het oog op de kinderen, mochten ze het erven dat ik ze ook beter kan bijstaan). In oktober jl. het traject opgestart en in december de diagnose gekregen.
Dat is me ook niet in de koude kleren gaan zitten, merk dat ik nog moeite heb het te accepteren dat ik altijd een chaoot zal blijven, die onrust zal blijven houden die ik voel, dat ik niet altijd de moeder kan zijn die ik wilde zijn.
Door het rustig vaarwater is het besef gekomen dat ik mijn moeder enorm mis en het verdomde oneerlijk vind dat ze er niet kan zijn terwijl ik haar zo hard nodig heb. Dat door haar ziekte ik niet intens van mijn zwangerschappen heb kunnen genieten. Dat ze haar kleinkinderen niet kan zien opgroeien, dat ze mijn jongste nooit heeft kunnen ontmoeten (die ook nog enorm op haar oma lijkt, ze zou zo trots zijn geweest
), dat ze dat niet kan beleven. Nu achteraf heb ik heel veel
momenten opgedaan. Ik ben altijd optimistisch, wil altijd door, er is overal een oplossing voor. Ik heb mijn verdriet rondom alles de kop ingedrukt en dacht dat ik daar goed aan deed. Ik moest immers ook, voor de meisjes. Dacht ik, want nu betaal ik het dubbel zo hard terug. Gelukkig merken ze niet veel aan me, man neemt veel over, ik ben thuis tijdens schooltijd en de jongste gaat gewoon naar de opvang. Als ze thuis zijn leiden ze me af. Waardoor de momenten dat ik alleen ben wel harder aankomen, maar dat is nu eenmaal zo. Ik probeer me er zoveel mogelijk aan toe te geven zoals de bedrijfsarts adviseerde.
Ik weet nog niet zo goed wat ik precies moet doen. Heb gelukkig wel fijne gesprekken met een psychiatrisch verpleegkundige van de poli ADHD. Ze geeft me handvaten om mee aan de slag te gaan. Alleen gezond eten lukt me niet iedere dag en ik geef veel toe aan de vermoeidheid. Beweging heeft ook even stilgestaan door de kou. Wil dit morgen wel graag weer oppakken, heb door een vriendin een fijne wandelroute opgedaan.
Afijn, ik ga even een stuk teruglezen. Geen idee hoelang ik nog thuis ga zijn. Ik doe er nu nog een Psycho Educatie Traject naast voor ADHD en die combi vind ik nog zó zwaar. Heb me in ieder geval voorgenomen áls dat ik ga werken dat ik de dag van de PET niet ga werken. Vorige week was mijn eerste keer en heb daarna nog drie uur liggen janken als een klein kind
Voor nu neem ik het dag voor dag en als jullie tips hebben, ik hoor ze graag. Bedankt voor het lezen in ieder geval.
zaterdag 3 maart 2018 om 22:36
Bird of Paradise klinkt heel vervelend om ADHD te hebben. Huilen is inderdaad vervelend soms, dat je je net een kind voelt ipv volwassen, maar eigenlijk is dit niet zo, huilen is een noodsignaal als je er met woorden niet meer uitkomt en wij vrouwen huilen nu eenmaal sneller.
Ik heb sinds half januari tot vorige week mezelf heel veel gepusht om meer te doen, veel de deur uit te gaan, meer sociaal contact op te zoeken. Het gaat met vallen en opstaan, ook vermoeidheid, spierpijn en de koud helpen ook niet. Na vandaag als het goed is, is het niet meer zo koud. Blijf hopen op voorjaar en vitamine D. Vorig weekend had ik griep waardoor ik zo in de stress raakte of ik wel op tijd beter zou zijn voor een afspraak deze week, dat ik daardoor juist de 2 nachten voor die afspraak amper kon slapen en me zo slecht voelde dat ik niet kon gaan. Ik voel zo'n drang om mezelf te bewijzen dat ik wel genoeg probeer om beter te worden en om als ik kennissen tegenkom die ik een tijd niet gesproken heb eindelijk te kunnen zeggen dat het beter gaat ipv nog steeds niet. Voelt nu constant alsof ik faal Dacht wel goed bezig te zijn, maar werd zo moe, mijn psycholoog heeft er geen begrip voor, die blijft maar hameren op het verschil tussen ziek zijn en je niet lekker voelen. Maar ben nu zo moe van het steeds maar doorgaan dat ik echt enorm er doorheen zat van de week dus, ook weer een enorme eetbui gehad, wat een lange tijd geleden was, ging net zo goed met eten 
Vind het wel rustgevend om jullie verhalen te lezen, voel me er wat minder alleen door met dit. Vind het echt goed om te lezen dat sommige inmiddels al zoveel werken of naar een dagopvang gaan. Hoop dat ieder in haar eigen tempo vooruit kan blijven gaan. 
Ik heb sinds half januari tot vorige week mezelf heel veel gepusht om meer te doen, veel de deur uit te gaan, meer sociaal contact op te zoeken. Het gaat met vallen en opstaan, ook vermoeidheid, spierpijn en de koud helpen ook niet. Na vandaag als het goed is, is het niet meer zo koud. Blijf hopen op voorjaar en vitamine D. Vorig weekend had ik griep waardoor ik zo in de stress raakte of ik wel op tijd beter zou zijn voor een afspraak deze week, dat ik daardoor juist de 2 nachten voor die afspraak amper kon slapen en me zo slecht voelde dat ik niet kon gaan. Ik voel zo'n drang om mezelf te bewijzen dat ik wel genoeg probeer om beter te worden en om als ik kennissen tegenkom die ik een tijd niet gesproken heb eindelijk te kunnen zeggen dat het beter gaat ipv nog steeds niet. Voelt nu constant alsof ik faal
Dacht wel goed bezig te zijn, maar werd zo moe, mijn psycholoog heeft er geen begrip voor, die blijft maar hameren op het verschil tussen ziek zijn en je niet lekker voelen. Maar ben nu zo moe van het steeds maar doorgaan dat ik echt enorm er doorheen zat van de week dus, ook weer een enorme eetbui gehad, wat een lange tijd geleden was, ging net zo goed met eten Vind het wel rustgevend om jullie verhalen te lezen, voel me er wat minder alleen door met dit. Vind het echt goed om te lezen dat sommige inmiddels al zoveel werken of naar een dagopvang gaan. Hoop dat ieder in haar eigen tempo vooruit kan blijven gaan.
maandag 5 maart 2018 om 07:03
Ikibun, tijd dus voor weer even pas op de plaats. Al snap ik dat dat heel moeilijk is. Voor mij voelt het ook als dansen rondom mijn eigen grenzen. Soms gaat het beter en voordat je het weet dans je er weer flink overheen. Zeker ook door je omgeving, die willen gewoon dat je weer gezellig met hun mee gaat dansen.
Ga je wat rustiger aan doen deze week? Kan dat voor je?
Hier was het ook wat lastiger allemaal dit weekend. Mijn jongste dochter werd ziek (sinds lange tijd, gelukkig) en man trok dat lastig. Wat ik begrijp want hij doet nu meer in het huishouden en zorgt in het weekend ervoor dat hij mij ontlast met de kinderen. Maar daardoor moest ik ook weer de grenzen over en dat merk ik nu wel. Ondanks een redelijk goede nacht toch weer opgestaan met een zwaar gevoel op de borst, geen eetlust, gevoel van paniek, enz. enz.
Hielp niet mee dat ik mijn broers op visite had gisteren. Ook weer verzorgen wat energie kost, maar merk ook goed dat ik het goed wil praten dat ik thuis zit. Heb vaak de neiging de rouw over onze moeder groter voor mijn broers te maken dan de mijne omdat ze een betere band met haar hadden. Tussen mijn moeder en ik ging het pas een jaar of zes echt weer beter. Nu heb ik dat al besproken met de psychiatrisch verpleegkundige maar toch blijf ik daar moeite mee hebben, alsof ik het moet rechtvaardigen of zo. Terwijl ik juist in deze situatie zit omdat ik dat te veel gedaan heb. Kom tot een hoop inzichten sinds ik thuis ben en dat is goed. Nu alleen nog die knop om en denken: ik mag er ook zijn.
Vandaag wel wat kleine doelen gezet voor mezelf voor deze week. Ik wil iedere dag op een vast tijdstip opstaan en weer naar bed. Vorige week maar geslapen wanneer het kon, maar vaak werd ik er nog vermoeider van. Deze week ga ik ook trouw iedere dag even wandelen. Denk als ik de kinderen weggebracht heb een mooi tijdstip is.
Hoe gaat het met de rest?
Ga je wat rustiger aan doen deze week? Kan dat voor je?
Hier was het ook wat lastiger allemaal dit weekend. Mijn jongste dochter werd ziek (sinds lange tijd, gelukkig) en man trok dat lastig. Wat ik begrijp want hij doet nu meer in het huishouden en zorgt in het weekend ervoor dat hij mij ontlast met de kinderen. Maar daardoor moest ik ook weer de grenzen over en dat merk ik nu wel. Ondanks een redelijk goede nacht toch weer opgestaan met een zwaar gevoel op de borst, geen eetlust, gevoel van paniek, enz. enz.
Hielp niet mee dat ik mijn broers op visite had gisteren. Ook weer verzorgen wat energie kost, maar merk ook goed dat ik het goed wil praten dat ik thuis zit. Heb vaak de neiging de rouw over onze moeder groter voor mijn broers te maken dan de mijne omdat ze een betere band met haar hadden. Tussen mijn moeder en ik ging het pas een jaar of zes echt weer beter. Nu heb ik dat al besproken met de psychiatrisch verpleegkundige maar toch blijf ik daar moeite mee hebben, alsof ik het moet rechtvaardigen of zo. Terwijl ik juist in deze situatie zit omdat ik dat te veel gedaan heb. Kom tot een hoop inzichten sinds ik thuis ben en dat is goed. Nu alleen nog die knop om en denken: ik mag er ook zijn.
Vandaag wel wat kleine doelen gezet voor mezelf voor deze week. Ik wil iedere dag op een vast tijdstip opstaan en weer naar bed. Vorige week maar geslapen wanneer het kon, maar vaak werd ik er nog vermoeider van. Deze week ga ik ook trouw iedere dag even wandelen. Denk als ik de kinderen weggebracht heb een mooi tijdstip is.
Hoe gaat het met de rest?
maandag 5 maart 2018 om 09:46
Goede morgen! Iedereen een leuk weekend gehad?
Gele Suikerspin: hoe gaat het? Goed weekend gehad?
Annkel: het is voor mij de eerste keer dat ik steunzolen moet dragen. Morgen heb ik een afspraak om ze te laten aanmeten. Heb je misschien nog tips? Las al dat de meeste schoenen niet meer passen. Dat is balen, draag heel graag pumps met een hogere hak. De arts zei dat ik wel nog hakken mag dragen (niet de hele hoge), als de schoen met steunzool maar goed zit.
BirdofParadise: Welkom! Natuurlijk ben je welkom om mee te schrijven. Heel herkenbaar dat als je rust krijgt, je lichaam dan pas de kans krijgt om ' te schreeuwen' dat het niet goed gaat. Fijn dat je de mogelijkheid krijgt om 1 keer per week op koffie te gaan op je werk. Wat heb je veel voor je kiezen gekregen, geen wonder dat je op een gegeven moment niet meer wil en je echt tijd moet gaan nemen voor jezelf. Niet makkelijk om de diagnose ADHD te krijgen. Goed dat je begeleiding krijgt, het is een stukje van jezelf dat je beter leert kennen en er beter mee om leert gaan. Daar ga je de voordelen van merken. Krijg je ook begeleiding rond rouw en verliesverwerking? Gezond eten en bewegen zijn belangrijk, maar het lukte mij ook totaal niet tijdens de eerste maanden van mijn BO. Je bent altijd moe en enorm veel behoefte aan (suikerrijk)eten. Wees niet te streng voor jezelf. Als je zin hebt in een fijne wandeling, gewoon doen, maar zet geen extra druk op jezelf, dat werk averechts. Laat de tranen toe, huilen is helemaal niet erg en kan enorm opluchten.
Ikibun: niet teveel pushen, probeer je eigen tempo te volgen. Het is goed dat je zoveel wil doen, maar probeer ook aan te voelen hoe je lichaam voelt en hoe jij je voelt bij een situatie. Dat gaat je later ook helpen met keuzes maken en grenzen aanvoelen. Ik begrijp de opmerking van je psycholoog niet goed. Misschien kan je haar een voorbeeld geven hoeveel moeite je doet om toch sociale contacten te hebben? Ben ook nog altijd heel blij met dit topic. Zoveel herkenning en motivatie om beter te worden
Dit weekend hadden we een feestje bij vrienden. Het was een beetje teveel voor mij. Ik merk ook na een jaar thuis zijn dat ik minder goed kan meepraten. Mijn onderwerpen zijn zo beperkt. Op een gegeven moment zei mijn man dat we naar huis gaan, blijkbaar zag ik er lijkbleek uit (voelde mij al heel de avond niet lekker). Het rare is dat ik dan niet echt ziek ben, alleen heel moe en niet fit. Tja het is even niet anders. Morgen steunzolen laten aanmeten en meteen dan ook even 'de grote stad in'. Dat is lang geleden. Het is mooi weer, ook hier staat vandaag een wandeling op het programma
Gele Suikerspin: hoe gaat het? Goed weekend gehad?
Annkel: het is voor mij de eerste keer dat ik steunzolen moet dragen. Morgen heb ik een afspraak om ze te laten aanmeten. Heb je misschien nog tips? Las al dat de meeste schoenen niet meer passen. Dat is balen, draag heel graag pumps met een hogere hak. De arts zei dat ik wel nog hakken mag dragen (niet de hele hoge), als de schoen met steunzool maar goed zit.
BirdofParadise: Welkom! Natuurlijk ben je welkom om mee te schrijven. Heel herkenbaar dat als je rust krijgt, je lichaam dan pas de kans krijgt om ' te schreeuwen' dat het niet goed gaat. Fijn dat je de mogelijkheid krijgt om 1 keer per week op koffie te gaan op je werk. Wat heb je veel voor je kiezen gekregen, geen wonder dat je op een gegeven moment niet meer wil en je echt tijd moet gaan nemen voor jezelf. Niet makkelijk om de diagnose ADHD te krijgen. Goed dat je begeleiding krijgt, het is een stukje van jezelf dat je beter leert kennen en er beter mee om leert gaan. Daar ga je de voordelen van merken. Krijg je ook begeleiding rond rouw en verliesverwerking? Gezond eten en bewegen zijn belangrijk, maar het lukte mij ook totaal niet tijdens de eerste maanden van mijn BO. Je bent altijd moe en enorm veel behoefte aan (suikerrijk)eten. Wees niet te streng voor jezelf. Als je zin hebt in een fijne wandeling, gewoon doen, maar zet geen extra druk op jezelf, dat werk averechts. Laat de tranen toe, huilen is helemaal niet erg en kan enorm opluchten.
Ikibun: niet teveel pushen, probeer je eigen tempo te volgen. Het is goed dat je zoveel wil doen, maar probeer ook aan te voelen hoe je lichaam voelt en hoe jij je voelt bij een situatie. Dat gaat je later ook helpen met keuzes maken en grenzen aanvoelen. Ik begrijp de opmerking van je psycholoog niet goed. Misschien kan je haar een voorbeeld geven hoeveel moeite je doet om toch sociale contacten te hebben? Ben ook nog altijd heel blij met dit topic. Zoveel herkenning en motivatie om beter te worden
Dit weekend hadden we een feestje bij vrienden. Het was een beetje teveel voor mij. Ik merk ook na een jaar thuis zijn dat ik minder goed kan meepraten. Mijn onderwerpen zijn zo beperkt. Op een gegeven moment zei mijn man dat we naar huis gaan, blijkbaar zag ik er lijkbleek uit (voelde mij al heel de avond niet lekker). Het rare is dat ik dan niet echt ziek ben, alleen heel moe en niet fit. Tja het is even niet anders. Morgen steunzolen laten aanmeten en meteen dan ook even 'de grote stad in'. Dat is lang geleden. Het is mooi weer, ook hier staat vandaag een wandeling op het programma
Always believe that something wonderful is about to happen.
dinsdag 6 maart 2018 om 08:03
Bedankt voor je warme welkom Vienna.
Wat heb je een lieve man die zo op je let. Ik herken het niet kunnen meepraten alleen van het zwangerschaps - en bevallingsverlof en dat is maar 16 weken. Kan me goed voorstellen dat het soms moeilijk is als je nog veel langer thuis zit.
Succes vandaag met de steunzolen. Balen dat je geen hoge hakken meer kunt dragen, hopelijk zijn er wel leuke modellen schoenen die je wel kunt dragen. Heb je nu nieuwe paren schoenen nodig? Voordeel is dan wel dat je lekker kunt gaan winkelen!
Gisteren niet meer aan een wandeling toegekomen. De ochtend met zieke dochter was flink vermoeiend. Gelukkig wilde ze slapen rond de middag dus ben ik zelf ook even gaan liggen. Dat heeft ons beiden goed gedaan, de middag ging stukken beter. Man heeft het ook goed gedaan te gaan werken dus die kon de nacht weer beter aan. Dat was uiteindelijk niet nodig maar ik ging wel beter slapen, wetende dat ik niet 'aan' hoefde te staan en hij voor dochter kon zorgen.
Ik heb dochter vandaag nog thuis maar ze is wat fitter dus we gaan even naar de winkel. Gisteren heb ik een lijstje gemaakt met leuke dingen die ik steeds voor me uit bleef schuiven. Vandaag ga ik een tekenblok halen en een buitenkachel. Heb altijd al buiten voor het vuur willen zitten. Dit leek me nu wel de beste tijd dat te doen.
Ook laat ik mijn platenspeler, mijn favoriete laarsjes en vintage tas repareren eind deze week. Moet dan in de stad zijn voor de ADHD coaching dus kan ik dat ook meenemen. Voelt fijn om zaken die al jaren sluimeren (en waar ik gewoon blij van wordt ook
) eens aan te pakken.
Hebben jullie er ook therapie bij? Ik sprak gisteren mijn baas en die vroeg zich af of ik dat er nog bij ging doen. Vooralsnog heb ik mijn handen vol aan de PET en de coaching. Bij de coaching kan ik mijn ei gewoon kwijt over alles en met de psychiatrisch verpleegkundige heb ik een fijne klik. Vooralsnog wil ik het bij haar houden, maar ga het ook eens aan haar vragen wat wijsheid is. Maar ik ben ook benieuwd wat jullie doen en wat jullie er uit halen. Bedankt alvast.
Het is in ieder geval al heel fijn herkenning te lezen en heb ook veel aan jullie geschreven verhalen.
Wat heb je een lieve man die zo op je let. Ik herken het niet kunnen meepraten alleen van het zwangerschaps - en bevallingsverlof en dat is maar 16 weken. Kan me goed voorstellen dat het soms moeilijk is als je nog veel langer thuis zit.
Succes vandaag met de steunzolen. Balen dat je geen hoge hakken meer kunt dragen, hopelijk zijn er wel leuke modellen schoenen die je wel kunt dragen. Heb je nu nieuwe paren schoenen nodig? Voordeel is dan wel dat je lekker kunt gaan winkelen!
Gisteren niet meer aan een wandeling toegekomen. De ochtend met zieke dochter was flink vermoeiend. Gelukkig wilde ze slapen rond de middag dus ben ik zelf ook even gaan liggen. Dat heeft ons beiden goed gedaan, de middag ging stukken beter. Man heeft het ook goed gedaan te gaan werken dus die kon de nacht weer beter aan. Dat was uiteindelijk niet nodig maar ik ging wel beter slapen, wetende dat ik niet 'aan' hoefde te staan en hij voor dochter kon zorgen.
Ik heb dochter vandaag nog thuis maar ze is wat fitter dus we gaan even naar de winkel. Gisteren heb ik een lijstje gemaakt met leuke dingen die ik steeds voor me uit bleef schuiven. Vandaag ga ik een tekenblok halen en een buitenkachel. Heb altijd al buiten voor het vuur willen zitten.
Dit leek me nu wel de beste tijd dat te doen. Ook laat ik mijn platenspeler, mijn favoriete laarsjes en vintage tas repareren eind deze week. Moet dan in de stad zijn voor de ADHD coaching dus kan ik dat ook meenemen. Voelt fijn om zaken die al jaren sluimeren (en waar ik gewoon blij van wordt ook
) eens aan te pakken. Hebben jullie er ook therapie bij? Ik sprak gisteren mijn baas en die vroeg zich af of ik dat er nog bij ging doen. Vooralsnog heb ik mijn handen vol aan de PET en de coaching. Bij de coaching kan ik mijn ei gewoon kwijt over alles en met de psychiatrisch verpleegkundige heb ik een fijne klik. Vooralsnog wil ik het bij haar houden, maar ga het ook eens aan haar vragen wat wijsheid is. Maar ik ben ook benieuwd wat jullie doen en wat jullie er uit halen. Bedankt alvast.
Het is in ieder geval al heel fijn herkenning te lezen en heb ook veel aan jullie geschreven verhalen.
woensdag 7 maart 2018 om 08:35
Merci voor alle tips Annkel. Heb je een pb-tje teruggestuurd.
BirdofParadise: wat fijn dat je bezig gaat met dingen die je leuk vindt. Dat geeft energie en motivatie. Knus plekje zo buiten voor het vuur. Lijkt mij zalig. Geniet ervan.
Qua therapie ga ik naar een psychiater en naar een BO-coach. De psychiater was op aanraden van de bedrijfsarts (omdat ik twijfelde aan mijn diagnose). De bevestiging van diagnose heb ik van haar gekregen alsook dat ik wat sterker met mijn verhaal sta tegenover mijn werk en de controle arts (uitkering België). Ben op haar aanraden met AD begonnen. Bij de BO coach/psycholoog krijg ik coaching op diverse gebieden, grenzen aangeven, inzichten over waardoor ik mezelf zo moet bewijzen, maar ook een stuk loopbaanbegeleiding. Ik vind het heel vermoeiend om therapie te krijgen. Als ik jou was zou ik er nu niet nog iets bijnemen, dat kan snel teveel zijn en dan heb je er ook niets aan.
Het was fijn om gisteren nog eens in een grotere stad te zijn. Heb mijn afspraak voor het aanmeten van steunzolen aan het aangename gekoppeld. Even door een rustige winkelstraat gelopen. Mooi vest voor manlief gekocht, staan kwijlen bij de hele mooie collectie van de Zara (heb mij voorgenomen om eerst terug op mijn oude gewicht te komen en dan ga ik mezelf eens trakteren). Rustig kopje thee gedronken en boek gelezen. Het was echt heel erg aangenaam. De afspraak zelf ging ook goed. Zou nog steeds een hakje van 4 cm kunnen dragen en heb geen speciale schoenen nodig. Zou mijn gewone schoenen nog kunnen dragen en moest niet gaan shoppen (tegenvaller
). In pumps kunnen blijkbaar geen steunzolen, maar voor een avondje weg zou het volgens hem geen kwaad kunnen om ze te dragen 
Al bij al goed nieuws en een heerlijk dagje gehad.
BirdofParadise: wat fijn dat je bezig gaat met dingen die je leuk vindt. Dat geeft energie en motivatie. Knus plekje zo buiten voor het vuur. Lijkt mij zalig. Geniet ervan.
Qua therapie ga ik naar een psychiater en naar een BO-coach. De psychiater was op aanraden van de bedrijfsarts (omdat ik twijfelde aan mijn diagnose). De bevestiging van diagnose heb ik van haar gekregen alsook dat ik wat sterker met mijn verhaal sta tegenover mijn werk en de controle arts (uitkering België). Ben op haar aanraden met AD begonnen. Bij de BO coach/psycholoog krijg ik coaching op diverse gebieden, grenzen aangeven, inzichten over waardoor ik mezelf zo moet bewijzen, maar ook een stuk loopbaanbegeleiding. Ik vind het heel vermoeiend om therapie te krijgen. Als ik jou was zou ik er nu niet nog iets bijnemen, dat kan snel teveel zijn en dan heb je er ook niets aan.
Het was fijn om gisteren nog eens in een grotere stad te zijn. Heb mijn afspraak voor het aanmeten van steunzolen aan het aangename gekoppeld. Even door een rustige winkelstraat gelopen. Mooi vest voor manlief gekocht, staan kwijlen bij de hele mooie collectie van de Zara (heb mij voorgenomen om eerst terug op mijn oude gewicht te komen en dan ga ik mezelf eens trakteren). Rustig kopje thee gedronken en boek gelezen. Het was echt heel erg aangenaam. De afspraak zelf ging ook goed. Zou nog steeds een hakje van 4 cm kunnen dragen en heb geen speciale schoenen nodig. Zou mijn gewone schoenen nog kunnen dragen en moest niet gaan shoppen (tegenvaller
). In pumps kunnen blijkbaar geen steunzolen, maar voor een avondje weg zou het volgens hem geen kwaad kunnen om ze te dragen Al bij al goed nieuws en een heerlijk dagje gehad.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 7 maart 2018 om 09:08
Oh, dat klinkt als een heerlijke dag Vienna! Wat goed dat je zo hebt kunnen genieten. Maar ook dat je je pumps nog niet op hoeft te geven. Leuk hè, de nieuwe collectie in de winkels. Wordt je vrolijk van!
Geniet nog heerlijk na van je goede dag!
Hier moeten er ook wat kilo's af. Maar dat moet ik al twee jaar van mezelf. Nu weet ik waar het aan ligt. Eerst maar eens aan de slag met mezelf en als dat goed gaat komt het afvallen ook wel weer. Zit vaak jaloers te wezen op een paar mensen uit mijn omgeving die het gelukt is, maar ik bedenk me dan gelukkig wel weer: Ik zit nu even in deze situatie. Daar past afvallen nu gewoon even niet bij. Eerst mentaal voor mezelf zorgen, dan kan ik ook lichamelijk beter voor mezelf zorgen.
Bedankt voor je verhaal. Het bevestigd wat ik al dacht. Ik spreek de psychiatrisch verpleegkundige overmorgen weer. Ze gaf aan dat ik altijd vaker mocht komen, ik kijk even of dat kan en of het bij me past. Ze zijn er in ieder geval niet onbekend mee op de poli, schijnbaar komen er ook clienten met een burn out, maar die dan ook de diagnose ADHD krijgen.
Hier even een behoorlijke 'blegh' dag, gisteren heb ik mijn oudste ziek van school kunnen halen. Flink koorts, hangerig, huilen natuurlijk. Heeft bij ons in bed gelegen vannacht. Niemand heeft echt lekker geslapen. Normaal dan denk ik: Even een week alles aan de kant en dan is het voorbij. Dat gaf dan rust. Nu heb ik er wat meer
moeite mee, want ik heb genoeg aan mezelf momenteel (zoals jullie vast herkennen).
Man kan ook beperkt bijspringen. Hij neemt gelukkig morgen wel de hele dag vrij zodat ik naar de Psycho Educatie kan en die middag kan bijkomen. Vrijdag is hij altijd vrij en dan neem ik het er na de coaching even van, even de stad in en even de zorg voor de meisjes bij hem laten.
Heb man wel gevraagd het bespreekbaar te maken op het werk. Als het toch nog even gaat duren dan kan de werkgever het ook maar beter weten. Al is het maar dat er begrip is mocht hij een keer extra verlof op moeten nemen.
Dus er komt wel wat 'lucht' aan gelukkig. Ik hoop dat ik snel zo'n fijne middag als jou heb Vienna.
Wordt je vrolijk van! Geniet nog heerlijk na van je goede dag!
Hier moeten er ook wat kilo's af. Maar dat moet ik al twee jaar van mezelf. Nu weet ik waar het aan ligt. Eerst maar eens aan de slag met mezelf en als dat goed gaat komt het afvallen ook wel weer. Zit vaak jaloers te wezen op een paar mensen uit mijn omgeving die het gelukt is, maar ik bedenk me dan gelukkig wel weer: Ik zit nu even in deze situatie. Daar past afvallen nu gewoon even niet bij. Eerst mentaal voor mezelf zorgen, dan kan ik ook lichamelijk beter voor mezelf zorgen.
Bedankt voor je verhaal. Het bevestigd wat ik al dacht. Ik spreek de psychiatrisch verpleegkundige overmorgen weer. Ze gaf aan dat ik altijd vaker mocht komen, ik kijk even of dat kan en of het bij me past. Ze zijn er in ieder geval niet onbekend mee op de poli, schijnbaar komen er ook clienten met een burn out, maar die dan ook de diagnose ADHD krijgen.
Hier even een behoorlijke 'blegh' dag, gisteren heb ik mijn oudste ziek van school kunnen halen. Flink koorts, hangerig, huilen natuurlijk. Heeft bij ons in bed gelegen vannacht. Niemand heeft echt lekker geslapen. Normaal dan denk ik: Even een week alles aan de kant en dan is het voorbij. Dat gaf dan rust. Nu heb ik er wat meer
moeite mee, want ik heb genoeg aan mezelf momenteel (zoals jullie vast herkennen).
Man kan ook beperkt bijspringen. Hij neemt gelukkig morgen wel de hele dag vrij zodat ik naar de Psycho Educatie kan en die middag kan bijkomen. Vrijdag is hij altijd vrij en dan neem ik het er na de coaching even van, even de stad in en even de zorg voor de meisjes bij hem laten.
Heb man wel gevraagd het bespreekbaar te maken op het werk. Als het toch nog even gaat duren dan kan de werkgever het ook maar beter weten. Al is het maar dat er begrip is mocht hij een keer extra verlof op moeten nemen.
Dus er komt wel wat 'lucht' aan gelukkig.
Ik hoop dat ik snel zo'n fijne middag als jou heb Vienna.
woensdag 7 maart 2018 om 12:12
Sorry, ik heb nog niets terug gelezen. Ik dacht dat het iets beter ging. Zonder telefoon enz is heerlijk rustig en dus ook hier even niet geweest.
Maar nu voel ik me zo verdomd (sorry) alleen!!!!
Ik doe / probeer een korte versie.
Maandag gesprek met teammanager n.a.v mijn re-integratie plan van 2x 2uur werken.
Dat dit niet haalbaar is in de weken dat ik psyholoog ook heb. Planmatig heb ik het dan ineens zo druk en raak ik in paniek. Huilbuien weer, zweten, hoofdpijnen. Wel veel slapen.
Teamleidster is ook stress factor. Van haar mocht ik mij helemaal niet ziekmelden.
Maargoed in dat gesprek zegt ze dus ook keihard(vind ik) hoe ongeloofwaardig een burn out is.
Dat ik gewoon stok achter de deur moet hebben en juist voor een burn out structuur goed is en wat te doen hebben.
Ik zit dus niet ( kan bijna zeggen zat ) voor het werk bij de psycholoog en dat bracht ze even zo:
Als je die 2x 2u niet kan komen werken dan stop je maar met de psycholoog.
Ik: @€!')_%
wat????
Zij: ja je bent daar niet voor je werk! Je houd privé en werk maar apart. En daarbij je heb gekozen voor werk en je krijgt betaald dus je moet wel.
Ik:
mond vol tanden
Wat hard van je, zegt zij ja zo is de situatie nu eenmaal.
Oké, ik ben niet de enige die in deze situatie zit. 2 collega's meer hebben iets met polsen en knieën en zitten al iets meer dan jaar in ziektewet maar hebben het ook niet makkelijk.
Ik vanmorgen bij psycholoog dit aangeven die keek me aan. Dit is niet normaal!
Je neemt even rust van je werk en kijk even wat het gesprek doet met de arbodienst.
Ik had net telefonisch afspraak met ze.
Maar dat zijn de tussenpersonen van de arboarts.
Ik ben niet zo vriendelijk geweest, oeps!
die pushen zo om te werken want dat is goed voor een burn out.
Op een andere afdeling om aly (teammanager) te ontwijken. Toen gezegd dat ik vind dat aly niet zo mag doen en ik daar niet voor weg wil lopen maar dat er een gesprek met haar moet plaats vinden.
Toen boos en verdrietig opgehangen (oeps)
Belde ze terug dat ze niet door hadden dat het echt niet goed nog gaat met me en moet wel m'n plan nog voortzetten.
Zij weten het nu ook niet en sturen me naar de bedrijfsarts
Psycholoog zegt rust nemen. Maar die mag volgens Arbo dienst niets adviseren.
Ik wacht bedrijfsarts af.
Bel ik mijn teammanager om dit door te geven. Die doet zo kortaf en vroeg nog wel waarom ik verdrietig klonk, ik zeggen van het gesprek maandag weinig begrip. Zegt ze ik wacht bedrijfsarts wel af
Of ik begrijp het niet of zij begrijpt het niet.
Maar nu voel ik me zo verdomd (sorry) alleen!!!!
Ik doe / probeer een korte versie.
Maandag gesprek met teammanager n.a.v mijn re-integratie plan van 2x 2uur werken.
Dat dit niet haalbaar is in de weken dat ik psyholoog ook heb. Planmatig heb ik het dan ineens zo druk en raak ik in paniek. Huilbuien weer, zweten, hoofdpijnen. Wel veel slapen.
Teamleidster is ook stress factor. Van haar mocht ik mij helemaal niet ziekmelden.
Maargoed in dat gesprek zegt ze dus ook keihard(vind ik) hoe ongeloofwaardig een burn out is.
Dat ik gewoon stok achter de deur moet hebben en juist voor een burn out structuur goed is en wat te doen hebben.
Ik zit dus niet ( kan bijna zeggen zat ) voor het werk bij de psycholoog en dat bracht ze even zo:
Als je die 2x 2u niet kan komen werken dan stop je maar met de psycholoog.
Ik: @€!')_%
wat???? Zij: ja je bent daar niet voor je werk! Je houd privé en werk maar apart. En daarbij je heb gekozen voor werk en je krijgt betaald dus je moet wel.
Ik:
mond vol tandenWat hard van je, zegt zij ja zo is de situatie nu eenmaal.
Oké, ik ben niet de enige die in deze situatie zit. 2 collega's meer hebben iets met polsen en knieën en zitten al iets meer dan jaar in ziektewet maar hebben het ook niet makkelijk.
Ik vanmorgen bij psycholoog dit aangeven die keek me aan. Dit is niet normaal!
Je neemt even rust van je werk en kijk even wat het gesprek doet met de arbodienst.
Ik had net telefonisch afspraak met ze.
Maar dat zijn de tussenpersonen van de arboarts.
Ik ben niet zo vriendelijk geweest, oeps!
die pushen zo om te werken want dat is goed voor een burn out.
Op een andere afdeling om aly (teammanager) te ontwijken. Toen gezegd dat ik vind dat aly niet zo mag doen en ik daar niet voor weg wil lopen maar dat er een gesprek met haar moet plaats vinden.
Toen boos en verdrietig opgehangen (oeps)
Belde ze terug dat ze niet door hadden dat het echt niet goed nog gaat met me en moet wel m'n plan nog voortzetten.
Zij weten het nu ook niet en sturen me naar de bedrijfsarts
Psycholoog zegt rust nemen. Maar die mag volgens Arbo dienst niets adviseren.
Ik wacht bedrijfsarts af.
Bel ik mijn teammanager om dit door te geven. Die doet zo kortaf en vroeg nog wel waarom ik verdrietig klonk, ik zeggen van het gesprek maandag weinig begrip. Zegt ze ik wacht bedrijfsarts wel af
Of ik begrijp het niet of zij begrijpt het niet.
woensdag 7 maart 2018 om 13:09
Heb even terug gelezen. Viel me op in een stukje
Juist de vakantie doen en dan maar even daarna weekje niets kunnen.
Zo denk ik al over een middagje naar de kinderboerderij met de kinderen.
Alleen werkt het zo helaas niet volgens de Arbo dienst en teammanager.
Vind het fijn jullie verhalen te lezen, geeft me steun en soort bevestiging.
Vind het voor iedereen hier wel heftig zo mee te maken. Vooral omdat je herkenning leest..
Wel heel goed zoals iedereen er op eigen manier mee om gaat en sommige al zover zijn (na lange weg)
Dankjullie wel dat ik hier mijn verhaal mag delen en kan delen
Juist de vakantie doen en dan maar even daarna weekje niets kunnen.
Zo denk ik al over een middagje naar de kinderboerderij met de kinderen.
Alleen werkt het zo helaas niet volgens de Arbo dienst en teammanager.
Vind het fijn jullie verhalen te lezen, geeft me steun en soort bevestiging.
Vind het voor iedereen hier wel heftig zo mee te maken. Vooral omdat je herkenning leest..
Wel heel goed zoals iedereen er op eigen manier mee om gaat en sommige al zover zijn (na lange weg)
Dankjullie wel dat ik hier mijn verhaal mag delen en kan delen
woensdag 7 maart 2018 om 15:25
Dankjewel!
Kan iemand mij helpen?
Mijn teamleidster belt me net dat ik wel een plan van aanpak moet schrijven voor 3 weken.
Waarom ik bijvoorbeeld van 10 tot 12 ga werken en niet van 8-10
Het liefst zet ik erbij omdat door anderen wordt gezegd dat dit kan.
Ik ben beroerd en knallende hoofdpijn van vanmorgen.
Weet echt niet welk plan ik moet maken.
Kan iemand mij helpen?
Mijn teamleidster belt me net dat ik wel een plan van aanpak moet schrijven voor 3 weken.
Waarom ik bijvoorbeeld van 10 tot 12 ga werken en niet van 8-10
Het liefst zet ik erbij omdat door anderen wordt gezegd dat dit kan.
Ik ben beroerd en knallende hoofdpijn van vanmorgen.
Weet echt niet welk plan ik moet maken.
woensdag 7 maart 2018 om 16:12
Dankjewel voor je snelle antwoord. Zal dit straks eens rustig invullen.
Probleemanalyse wordt dinsdag gemaakt daar kan ik niets over zeggen nog.. huisarts en psyholoog hebben me DSM 5 als stempel gegeven. Volgens psyholoog burn out alleen mogen ze dat niet zo meer vermelden.
Sorry voelde even paniek hoe ik dit moest gaan doen
Probleemanalyse wordt dinsdag gemaakt daar kan ik niets over zeggen nog.. huisarts en psyholoog hebben me DSM 5 als stempel gegeven. Volgens psyholoog burn out alleen mogen ze dat niet zo meer vermelden.
Sorry voelde even paniek hoe ik dit moest gaan doen
woensdag 7 maart 2018 om 16:34
Hallo allemaal,
Ik heb een groot deel van de berichten in dit topic (proberen) te lezen. En wat er is blijven hangen komt mij veelal bekend voor.
Begin december heb ik mij op aanraden van de huisarts ziek gemeld en waar ik eerst nog dacht dat het allemaal wel mee viel (zoals ik dat altijd heb gedacht), is in de afgelopen maanden wel duidelijk geworden dat ik niet alleen mijn kop in het zand heb gestoken, maar de rest van mijn lichaam ook. Uit de vragenlijsten bleek al snel dat ik wat betreft stress bijna niet hoger kon scoren en de lichamelijk klachten die ik al jaren heb (o.a. rugklachten, chronische darmontstekingen) bevestigen dit alleen maar. Afgelopen maand heb ik een intake bij de psycholoog gehad en daar werd bevestigd dat ik een burn-out heb. Mijn burn-out is niet direct door mijn werk veroorzaakt, maar is ontstaan door een jarenlange belasting op persoonlijk vlak. Hierdoor heb ik persoonlijkheidskenmerken zoals bijvoorbeeld mijn perfectionisme zo sterk ontwikkeld dat ze eigenlijk op alle gebieden in mijn leven problemen opleveren.
Volgende week word ik 37 en ik kan mij niet herinneren hoe het is om te leven zonder stress, zonder een hoofd vol gedachten, zonder continue bezig te zijn met te denken hoe, wat, waar, waarom, wat als...
Mijn jeugd was oke, niet fantastisch, maar ook niet verschrikkelijk. Mijn ouders (vader is alcoholist) hadden veel problemen in hun huwelijk en dit verergerde toen ik ging studeren. Ik ben hier altijd mee geconfronteerd en mijn rol als dochter veranderde daardoor. Mijn moeder zag mij als steun en vriendin en leunde veel op mij, terwijl mijn vader daardoor juist met beschuldigingen naar mij toe kwam.
Mijn eigen leven heb ik steeds meer opzij gezet en vooral mijn eigen gevoel. Er was altijd wel iets en de enige manier om daarmee om te gaan was om gewoon door te gaan. Vijf jaar geleden zijn mijn ouders eindelijk gescheiden, met veel ruzie, een opname van mijn vader in de crisisopvang, langdurige juridische gevechten enz.
Voor mij kwam toen het moment om aan mezelf te gaan denken. Het contact met mijn vader heb ik verbroken, omdat dit mij teveel energie kostte. Hij heeft nooit ingezien hoe zijn houding naar mij toe, zijn onvermogen om liefde en aandacht te geven (alleen het materiele en prestaties tellen) mij pijn heeft gedaan en na nog meer ontkenningen en goedpraterij was het voor mij klaar. Een beslissing waar ik tot nu toe nooit spijt van heb gehad.
De relatie met mijn moeder is verslechterd. Ik koos voor mijzelf, kwam mijn man tegen, besloot om te verhuizen, te trouwen (in haar ogen het stomste dat je kan doen) en heb inmiddels een zoontje van 9 maanden. Mijn moeder ziet zichzelf nog altijd als slachtoffer en verwacht van haar kinderen dat ze daar in mee gaan en voelt zich snel buitengesloten. Zij is onze moeder en daarvoor moeten wij haar eeuwig dankbaar zijn en alles opzij zetten.
Maar dit zal ik verder voor de psycholoog bewaren
Ondanks dat ik voor mezelf heb gekozen heeft mijn verleden een stempel achtergelaten. Ik heb veel redenen om gelukkig te zijn, maar het is moeilijk om dat gevoel ook toe te laten. Ik ben altijd bang om het verkeerde te doen en dit perfectionisme, die drang om alles te willen controleren en zo goed mogelijk te doen die breekt me nu dan eindelijk op. En gelukkig maar, want het werd hoog tijd!
Ik heb inmiddels een tweetal bezoeken aan de bedrijfsarts achter de rug en ik kan tot nu toe alleen maar zeggen dat ze fantastisch is, zonder dat ik teveel hoef te zeggen of hoef uit te leggen geeft ze zelf al aan dat werken voor mij voorlopig onmogelijk is.
Deze week heb ik mijn eerste sessie bij de psycholoog gehad. En voorlopig schrijf ik graag mee in de topic, want het is toch wel fijn om te weten dat je niet de enige bent voor wie het soms al een hele opgave is om op te staan en eten te koken.
Ik heb een groot deel van de berichten in dit topic (proberen) te lezen. En wat er is blijven hangen komt mij veelal bekend voor.
Begin december heb ik mij op aanraden van de huisarts ziek gemeld en waar ik eerst nog dacht dat het allemaal wel mee viel (zoals ik dat altijd heb gedacht), is in de afgelopen maanden wel duidelijk geworden dat ik niet alleen mijn kop in het zand heb gestoken, maar de rest van mijn lichaam ook. Uit de vragenlijsten bleek al snel dat ik wat betreft stress bijna niet hoger kon scoren en de lichamelijk klachten die ik al jaren heb (o.a. rugklachten, chronische darmontstekingen) bevestigen dit alleen maar. Afgelopen maand heb ik een intake bij de psycholoog gehad en daar werd bevestigd dat ik een burn-out heb. Mijn burn-out is niet direct door mijn werk veroorzaakt, maar is ontstaan door een jarenlange belasting op persoonlijk vlak. Hierdoor heb ik persoonlijkheidskenmerken zoals bijvoorbeeld mijn perfectionisme zo sterk ontwikkeld dat ze eigenlijk op alle gebieden in mijn leven problemen opleveren.
Volgende week word ik 37 en ik kan mij niet herinneren hoe het is om te leven zonder stress, zonder een hoofd vol gedachten, zonder continue bezig te zijn met te denken hoe, wat, waar, waarom, wat als...
Mijn jeugd was oke, niet fantastisch, maar ook niet verschrikkelijk. Mijn ouders (vader is alcoholist) hadden veel problemen in hun huwelijk en dit verergerde toen ik ging studeren. Ik ben hier altijd mee geconfronteerd en mijn rol als dochter veranderde daardoor. Mijn moeder zag mij als steun en vriendin en leunde veel op mij, terwijl mijn vader daardoor juist met beschuldigingen naar mij toe kwam.
Mijn eigen leven heb ik steeds meer opzij gezet en vooral mijn eigen gevoel. Er was altijd wel iets en de enige manier om daarmee om te gaan was om gewoon door te gaan. Vijf jaar geleden zijn mijn ouders eindelijk gescheiden, met veel ruzie, een opname van mijn vader in de crisisopvang, langdurige juridische gevechten enz.
Voor mij kwam toen het moment om aan mezelf te gaan denken. Het contact met mijn vader heb ik verbroken, omdat dit mij teveel energie kostte. Hij heeft nooit ingezien hoe zijn houding naar mij toe, zijn onvermogen om liefde en aandacht te geven (alleen het materiele en prestaties tellen) mij pijn heeft gedaan en na nog meer ontkenningen en goedpraterij was het voor mij klaar. Een beslissing waar ik tot nu toe nooit spijt van heb gehad.
De relatie met mijn moeder is verslechterd. Ik koos voor mijzelf, kwam mijn man tegen, besloot om te verhuizen, te trouwen (in haar ogen het stomste dat je kan doen) en heb inmiddels een zoontje van 9 maanden. Mijn moeder ziet zichzelf nog altijd als slachtoffer en verwacht van haar kinderen dat ze daar in mee gaan en voelt zich snel buitengesloten. Zij is onze moeder en daarvoor moeten wij haar eeuwig dankbaar zijn en alles opzij zetten.
Maar dit zal ik verder voor de psycholoog bewaren
Ondanks dat ik voor mezelf heb gekozen heeft mijn verleden een stempel achtergelaten. Ik heb veel redenen om gelukkig te zijn, maar het is moeilijk om dat gevoel ook toe te laten. Ik ben altijd bang om het verkeerde te doen en dit perfectionisme, die drang om alles te willen controleren en zo goed mogelijk te doen die breekt me nu dan eindelijk op. En gelukkig maar, want het werd hoog tijd!
Ik heb inmiddels een tweetal bezoeken aan de bedrijfsarts achter de rug en ik kan tot nu toe alleen maar zeggen dat ze fantastisch is, zonder dat ik teveel hoef te zeggen of hoef uit te leggen geeft ze zelf al aan dat werken voor mij voorlopig onmogelijk is.
Deze week heb ik mijn eerste sessie bij de psycholoog gehad. En voorlopig schrijf ik graag mee in de topic, want het is toch wel fijn om te weten dat je niet de enige bent voor wie het soms al een hele opgave is om op te staan en eten te koken.
vrijdag 9 maart 2018 om 07:31
Goede morgen allemaal!
BirdofParadise: fijn dat je wat 'lucht' voelt. Heb je gisteren rustig naar de psycho-educatie kunnen gaan? Inderdaad goed als je man het op zijn werk ook bespreekt, dan kan zijn werkgever er rekening mee houden. Mijn man heeft dat ook gedaan en heeft in een slechte periode, zorgverlof (Belgische regeling) kunnen nemen, hierdoor moest hij een dag minder werken en deed dan het huishouden.
Afvallen moet op dit moment geen prioriteit zijn. Dat wil niet met alles wat je aan je hoofd hebt, daarnaast gaat het hormonaal gezien pas lukken als je eerst rust krijgt (als je er meer over wil weten, google cortisol en bijkomen). Op een gegeven moment gaat afvallen vanzelf weer.
Dwesseling: dikke Wat een muur van onbegrip op je werk, niet te geloven met alle kennis die er over BO is. Ben het helemaal eens met het advies van je psycholoog: ga naar de arbeidsgeneesheer. Je gezondheid moet voor werk gaan. Je kan ook aan de arbeidsgeneesheer vragen om je leidinggevende in te lichten. Dat hebben ze bij mij ook gedaan en toen kreeg ik veel meer begrip.
Met een plan van aanpak heb ik geen ervaring. Zou dit ook met de arboarts bespreken en eventueel met je psycholoog. Ben het helemaal eens met Nirakkam: laat je niet opjagen op je werk en neem eventueel papieren mee naar huis, zodat je ze in alle rust kunt nalezen.
Nirakkam: soms haal ik verhalen hier ook door elkaar, of is het teveel tekst. Denk dat iedereen dit herkent. Het is ook niet makkelijk om een goede balans te vinden tussen werk, leuke dingen doen en rust nemen. Probeer je een paar momenten per dag hiervoor te nemen? Waarbij je even de tijd neemt om 'te voelen' hoe het met je gaat?
Welkom ZonderTitel. Fijn dat je mee komt schrijven.
Dat er op verschillende levensgebieden vanalles aan de hand is en er steeds meer stress bijkomt, is een typische voorloper van BO. Langzaamaan krijg je minder grip en steeds meer stress. Heftig dat je zoveel lichamelijke stressklachten hebt, maar niet raar met alles wat je hebt meegemaakt en hoe weinig ruimte er voor jezelf was. Gun jezelf de nodige rust en tijd. Je lichaam kan zichzelf herstellen. Perfectionisme is ook een typische voor BO. 'Zeg me dat ik ok ben' is een heel fijn boek hierover, moest je interesse hebben. Prettig dat je een begripvolle arbeidsgenees hebt. Viel het eerste gesprek met je psycholoog mee?
Heb je al plannen voor je verjaardag?
Gisteren een serieus meningsverschil met mijn man. We hebben het kunnen uitpraten, blijkbaar had hij niet meer door dat in mijn hoofd alles trager gaat. Ondanks dat ik gesprekken kan volgen, boeken kan lezen en steeds meer concentratie heb, gaat het in mijn hoofd nog trager en is mijn actie/reactie-snelheid trager. Dit had hij blijkbaar niet door en ergerde zich aan mijn tragere reactie. Scheelt dat hij dit nu weet.
Hebben jullie plannen voor het weekend? Zaterdag komt een bevriend koppel langs en vanavond ga ik waarschijnlijk helpen met padden overzetten.
BirdofParadise: fijn dat je wat 'lucht' voelt. Heb je gisteren rustig naar de psycho-educatie kunnen gaan? Inderdaad goed als je man het op zijn werk ook bespreekt, dan kan zijn werkgever er rekening mee houden. Mijn man heeft dat ook gedaan en heeft in een slechte periode, zorgverlof (Belgische regeling) kunnen nemen, hierdoor moest hij een dag minder werken en deed dan het huishouden.
Afvallen moet op dit moment geen prioriteit zijn. Dat wil niet met alles wat je aan je hoofd hebt, daarnaast gaat het hormonaal gezien pas lukken als je eerst rust krijgt (als je er meer over wil weten, google cortisol en bijkomen). Op een gegeven moment gaat afvallen vanzelf weer.
Dwesseling: dikke
Wat een muur van onbegrip op je werk, niet te geloven met alle kennis die er over BO is. Ben het helemaal eens met het advies van je psycholoog: ga naar de arbeidsgeneesheer. Je gezondheid moet voor werk gaan. Je kan ook aan de arbeidsgeneesheer vragen om je leidinggevende in te lichten. Dat hebben ze bij mij ook gedaan en toen kreeg ik veel meer begrip. Met een plan van aanpak heb ik geen ervaring. Zou dit ook met de arboarts bespreken en eventueel met je psycholoog. Ben het helemaal eens met Nirakkam: laat je niet opjagen op je werk en neem eventueel papieren mee naar huis, zodat je ze in alle rust kunt nalezen.
Nirakkam: soms haal ik verhalen hier ook door elkaar, of is het teveel tekst. Denk dat iedereen dit herkent. Het is ook niet makkelijk om een goede balans te vinden tussen werk, leuke dingen doen en rust nemen. Probeer je een paar momenten per dag hiervoor te nemen? Waarbij je even de tijd neemt om 'te voelen' hoe het met je gaat?
Welkom ZonderTitel. Fijn dat je mee komt schrijven.
Dat er op verschillende levensgebieden vanalles aan de hand is en er steeds meer stress bijkomt, is een typische voorloper van BO. Langzaamaan krijg je minder grip en steeds meer stress. Heftig dat je zoveel lichamelijke stressklachten hebt, maar niet raar met alles wat je hebt meegemaakt en hoe weinig ruimte er voor jezelf was. Gun jezelf de nodige rust en tijd. Je lichaam kan zichzelf herstellen. Perfectionisme is ook een typische voor BO. 'Zeg me dat ik ok ben' is een heel fijn boek hierover, moest je interesse hebben. Prettig dat je een begripvolle arbeidsgenees hebt. Viel het eerste gesprek met je psycholoog mee?
Heb je al plannen voor je verjaardag?
Gisteren een serieus meningsverschil met mijn man. We hebben het kunnen uitpraten, blijkbaar had hij niet meer door dat in mijn hoofd alles trager gaat. Ondanks dat ik gesprekken kan volgen, boeken kan lezen en steeds meer concentratie heb, gaat het in mijn hoofd nog trager en is mijn actie/reactie-snelheid trager. Dit had hij blijkbaar niet door en ergerde zich aan mijn tragere reactie. Scheelt dat hij dit nu weet.
Hebben jullie plannen voor het weekend? Zaterdag komt een bevriend koppel langs en vanavond ga ik waarschijnlijk helpen met padden overzetten.
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 9 maart 2018 om 07:36
Oh, Dwesseling, wat naar dat er zo tegen je gesproken wordt. Goed op jezelf blijven letten en jezelf in het vizier houden!
Nirakkam, jouw BO zit 'em echt werk gerelateerd begrijp ik? Heb je plannen om verder te kijken in de toekomst?
Zonder Titel, jeetje, je hebt ook een boel achter de rug. Hoe was het bij de psycholoog? Fijn dat je een fijne bedrijfsarts hebt, dat is veel waard!
Oudste is ondertussen ook weer aan de betere hand. Zelf merk ik nu weer het 'zitten effect', er is nu weer wat rust in de tent en merk ik dat de onrust weer toeneemt. Toch weer te veel gedaan. Dit weekend is het weer drukker, wel leuk (mijn jongste wordt twee ) maar zal toch bewust die rustige momenten willen opzoeken.
De PET ADHD gisteren was heel fijn, we waren maar met z'n drietjes dus er was ruimte voor gesprek. Wat dingen aangekaart waar ik mee zit. Kwam tot het inzicht dat ik té veel routines probeerde eigen te maken en daardoor vaak in een 'alles of niets' situatie terecht kwam. Dus in goede tijden alles waar kunnen maken, kwam er iets tussen of ging ik te lang door, raakte ik vermoeid en bleef alles weer liggen. Tot mijn grote ergernis en die van mijn familie. Nu geleerd dat ik een (geringe) basis moet neerleggen voor mezelf en die moet handhaven en de rest optioneel is. Zodat in tijden van vermoeidheid/ziekte in huis/stresstijden de schommelingen niet te groot worden.
Merk ook wel dat er wat begint te 'schudden', begin nu beter in te zien wat me in deze situatie gebracht heeft. Het mezelf constant opleggen wat ik dacht dat moest, mezelf voor anderen constant geven en mezelf onder laten sneeuwen. Ik was zo hard voor mezelf. En daardoor moeite ook mee dat anderen een leuk 'Instagram waardig' leven hadden. Tja, hoe kon het ook anders, als ik mezelf niks leuks gunde? Nu merk ik al dat ik er anders naar kijk, dat ik het leuk vind voor anderen. Omdat ik het mezelf nu ook gun. Doe echt leuke dingen voor mezelf en leg mezelf zo weinig mogelijk op.
Vandaag nog coaching. Wil met de psychiatrisch verpleegkundige praten over mijn eetgewoontes. De PV heeft zelf ADHD en hoorde haar al tijdens de PET zeggen dat ze overdag suikervrij eet. En als ze dat niet doet binnen mum van tijd aankomt. Dus ben even benieuwd wat ze daarin kan adviseren. Niet direct om af te vallen, maar net als in de routines ken ik maar 2 extremen, of helemaal niet gezond of super gezond. Het slaat dan ook vaak snel over naar de andere kant en daar wil ik vanaf. Sowieso heb ik door mijn ADHD baat bij minder suiker en meer beweging.
Daarna even de stad in met een vriendin voor een kop koffie en laat ik mijn favoriete vintage saddle bag en western laarzen fixen. Erg dierbare spullen voor mij maar heb ze echt te lang laten liggen. Zo zonde! Dus in het kader lief voor mezelf zijn...
Hebben jullie nog plannen voor het weekend?
Nirakkam, jouw BO zit 'em echt werk gerelateerd begrijp ik? Heb je plannen om verder te kijken in de toekomst?
Zonder Titel, jeetje, je hebt ook een boel achter de rug. Hoe was het bij de psycholoog? Fijn dat je een fijne bedrijfsarts hebt, dat is veel waard!
Oudste is ondertussen ook weer aan de betere hand. Zelf merk ik nu weer het 'zitten effect', er is nu weer wat rust in de tent en merk ik dat de onrust weer toeneemt. Toch weer te veel gedaan. Dit weekend is het weer drukker, wel leuk (mijn jongste wordt twee
) maar zal toch bewust die rustige momenten willen opzoeken. De PET ADHD gisteren was heel fijn, we waren maar met z'n drietjes dus er was ruimte voor gesprek. Wat dingen aangekaart waar ik mee zit. Kwam tot het inzicht dat ik té veel routines probeerde eigen te maken en daardoor vaak in een 'alles of niets' situatie terecht kwam. Dus in goede tijden alles waar kunnen maken, kwam er iets tussen of ging ik te lang door, raakte ik vermoeid en bleef alles weer liggen. Tot mijn grote ergernis en die van mijn familie. Nu geleerd dat ik een (geringe) basis moet neerleggen voor mezelf en die moet handhaven en de rest optioneel is. Zodat in tijden van vermoeidheid/ziekte in huis/stresstijden de schommelingen niet te groot worden.
Merk ook wel dat er wat begint te 'schudden', begin nu beter in te zien wat me in deze situatie gebracht heeft. Het mezelf constant opleggen wat ik dacht dat moest, mezelf voor anderen constant geven en mezelf onder laten sneeuwen. Ik was zo hard voor mezelf. En daardoor moeite ook mee dat anderen een leuk 'Instagram waardig' leven hadden. Tja, hoe kon het ook anders, als ik mezelf niks leuks gunde? Nu merk ik al dat ik er anders naar kijk, dat ik het leuk vind voor anderen. Omdat ik het mezelf nu ook gun. Doe echt leuke dingen voor mezelf en leg mezelf zo weinig mogelijk op.
Vandaag nog coaching. Wil met de psychiatrisch verpleegkundige praten over mijn eetgewoontes. De PV heeft zelf ADHD en hoorde haar al tijdens de PET zeggen dat ze overdag suikervrij eet. En als ze dat niet doet binnen mum van tijd aankomt. Dus ben even benieuwd wat ze daarin kan adviseren. Niet direct om af te vallen, maar net als in de routines ken ik maar 2 extremen, of helemaal niet gezond of super gezond. Het slaat dan ook vaak snel over naar de andere kant en daar wil ik vanaf. Sowieso heb ik door mijn ADHD baat bij minder suiker en meer beweging.
Daarna even de stad in met een vriendin voor een kop koffie en laat ik mijn favoriete vintage saddle bag en western laarzen fixen.
Erg dierbare spullen voor mij maar heb ze echt te lang laten liggen. Zo zonde! Dus in het kader lief voor mezelf zijn... Hebben jullie nog plannen voor het weekend?
vrijdag 9 maart 2018 om 07:42
Om deze moest ik gisteren heel hard huilen, zo een mooi liedje:
https://www.youtube.com/watch?v=ZKSWXzAnVe0
https://www.youtube.com/watch?v=ZKSWXzAnVe0
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 9 maart 2018 om 07:52
Birdof Paradise: fijn dat je oudste zich al beter voelt. Proficiat alvast met de verjaardag van de jongste. Staat er een verjaardagsfeesje op de planning? Prettig dat er zoveel ruimte is tijdens de PET ADHD. Mooie inzichten die je gekregen hebt.
Suiker probeer ik ook zoveel mogelijk te vermijden. Krijg er schommelingen qua energie (en soms ook humeur) van. Op de een of andere manier sta ik sterker als ik de geraffineerde suikers laat. Misschien zit het in mijn hoofd, maar kwaad kan het alvast niet. Heel benieuwd wat de PV hierover gaat zeggen.
Veel plezier vandaag in de stad. Tof dat je, je spullen weer laat maken.
Suiker probeer ik ook zoveel mogelijk te vermijden. Krijg er schommelingen qua energie (en soms ook humeur) van. Op de een of andere manier sta ik sterker als ik de geraffineerde suikers laat. Misschien zit het in mijn hoofd, maar kwaad kan het alvast niet. Heel benieuwd wat de PV hierover gaat zeggen.
Veel plezier vandaag in de stad. Tof dat je, je spullen weer laat maken.
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 11 maart 2018 om 14:36
@vienna29 Bedankt voor de tip van het boek. Ik ga het op mijn leeslijstje zetten voor als ik me weer wat beter kan concentreren.
En inderdaad een erg mooi liedje en knap dat iemand zich naar zo'n tegenslag zo op haar passie kan storten. En gelukkig kon ze ook zingen
Het eerste gesprek met de psycholoog was nog erg oppervlakkig, uitleg wat ik kan verwachten en vervolgens doelen opgesteld en ik kreeg een klachtenregistratieformulier mee. Maar beide ben ik weken geleden met de praktijkondersteuner al mee bezig geweest, dus ik merk deze week dat ik er niet zoveel mee kan omdat ik het idee heb weer een stap terug te zetten. Nu weet ik wel dat ik vooral niets moet overhaasten, maar het huiswerk was verder een tekstje lezen over wat een burn-out is. Ja dat weet ik inmiddels wel...
Hopelijk komt er snel wat meer vaart in.
Ik heb wel besloten om mijn verjaardag lekker te vieren met vrienden en familie. Ondanks dat ik er waarschijnlijk drie dagen van moet bijkomen. Vorig jaar zat ik hoogzwanger tussen de verhuisdozen en vond ik het toch wel jammer dat ik besloten had om het niet te vieren.
@birdofparadise; gefeliciteerd met je jongste, ben je de verjaardag goed doorgekomen?
Heel herkenbaar trouwens dat moeten en jezelf vergeten en het idee dat het bij anderen allemaal leuker en beter is. Wat natuurlijk onzin is, maar krijg het maar eens uit je hoofd. En ja als je inderdaad alleen maar voor anderen bezig bent dan is het niet vreemd dat het zo lijkt. Dus goed dat je nu ook leuke dingen voor jezelf doet. Voor mij was het verwijderen van de facebook app op mijn telefoon een eyeopener. Niet bezig zijn met wat anderen allemaal aan het doen zijn, maar focussen op wat je zelf aan het doen bent zonder dit te spiegelen.
Vandaag ben ik aan het bijkomen van onze grote schoonmaak gisteren. We hebben ons zoontje naar opa en oma gebracht en het hele huis aangepakt. Ja, ik weet het, heel verstandig met een BO, maar het goede nieuws is dat het huis van boven tot onder schoon is, alle ramen zijn gewassen van binnen en buiten. En dat geeft wel rust in mijn hoofd, omdat het nu weer allemaal wat makkelijker is om bij te houden. Maar vandaag dus een hangdagje. Manlief heeft vanochtend de boodschappen gedaan en ik heb de hele ochtend in bed gehangen
En inderdaad een erg mooi liedje en knap dat iemand zich naar zo'n tegenslag zo op haar passie kan storten. En gelukkig kon ze ook zingen
Het eerste gesprek met de psycholoog was nog erg oppervlakkig, uitleg wat ik kan verwachten en vervolgens doelen opgesteld en ik kreeg een klachtenregistratieformulier mee. Maar beide ben ik weken geleden met de praktijkondersteuner al mee bezig geweest, dus ik merk deze week dat ik er niet zoveel mee kan omdat ik het idee heb weer een stap terug te zetten. Nu weet ik wel dat ik vooral niets moet overhaasten, maar het huiswerk was verder een tekstje lezen over wat een burn-out is. Ja dat weet ik inmiddels wel...
Hopelijk komt er snel wat meer vaart in.
Ik heb wel besloten om mijn verjaardag lekker te vieren met vrienden en familie. Ondanks dat ik er waarschijnlijk drie dagen van moet bijkomen. Vorig jaar zat ik hoogzwanger tussen de verhuisdozen en vond ik het toch wel jammer dat ik besloten had om het niet te vieren.
@birdofparadise; gefeliciteerd met je jongste, ben je de verjaardag goed doorgekomen?
Heel herkenbaar trouwens dat moeten en jezelf vergeten en het idee dat het bij anderen allemaal leuker en beter is. Wat natuurlijk onzin is, maar krijg het maar eens uit je hoofd. En ja als je inderdaad alleen maar voor anderen bezig bent dan is het niet vreemd dat het zo lijkt. Dus goed dat je nu ook leuke dingen voor jezelf doet. Voor mij was het verwijderen van de facebook app op mijn telefoon een eyeopener. Niet bezig zijn met wat anderen allemaal aan het doen zijn, maar focussen op wat je zelf aan het doen bent zonder dit te spiegelen.
Vandaag ben ik aan het bijkomen van onze grote schoonmaak gisteren. We hebben ons zoontje naar opa en oma gebracht en het hele huis aangepakt. Ja, ik weet het, heel verstandig met een BO, maar het goede nieuws is dat het huis van boven tot onder schoon is, alle ramen zijn gewassen van binnen en buiten. En dat geeft wel rust in mijn hoofd, omdat het nu weer allemaal wat makkelijker is om bij te houden. Maar vandaag dus een hangdagje. Manlief heeft vanochtend de boodschappen gedaan en ik heb de hele ochtend in bed gehangen
zondag 11 maart 2018 om 15:41
Zondertitel, het is even aanpakken maar dan heb je inderdaad wel weer wat. Ik merk dat mijn hoofd veel minder vol zit als het huis aan kant is. Zal voor jou vast niet anders zijn.
Jammer zeg van je gesprek. Natuurlijk hebben dingen tijd nodig maar steeds in de herhaling moeten is zeker niet fijn. Hopelijk dat je de volgende keer uit de startblokken kunt!
Het feestje van dochter was heel fijn. Scheelde echt enorm dat er niet zoveel mensen waren, heb echt kunnen genieten van de kinderen zelf.
Vandaag zijn we naar een chalet gaan kijken die we misschien gaan aanschaffen. Deze week de kosten eens op een rij zetten. Dadelijk komt nog een vriendin voor de jarige job en is het weekend weer voorbij. Een lange, drukke week eindelijk afgesloten!
Merk dat ik zo heb 'aan' gestaan deze week dat ik even niet meer weet hoe ik moet afschakelen. Hopelijk lukt het vanavond een beetje, probeer dan bewust even te ontspannen. Even rustig over nadenken wat ik ga doen vanavond.
Jammer zeg van je gesprek. Natuurlijk hebben dingen tijd nodig maar steeds in de herhaling moeten is zeker niet fijn. Hopelijk dat je de volgende keer uit de startblokken kunt!
Het feestje van dochter was heel fijn. Scheelde echt enorm dat er niet zoveel mensen waren, heb echt kunnen genieten van de kinderen zelf.
Vandaag zijn we naar een chalet gaan kijken die we misschien gaan aanschaffen. Deze week de kosten eens op een rij zetten. Dadelijk komt nog een vriendin voor de jarige job en is het weekend weer voorbij. Een lange, drukke week eindelijk afgesloten!
Merk dat ik zo heb 'aan' gestaan deze week dat ik even niet meer weet hoe ik moet afschakelen. Hopelijk lukt het vanavond een beetje, probeer dan bewust even te ontspannen. Even rustig over nadenken wat ik ga doen vanavond.
