Jong en burnout

Dit was deze ochtend hier in Belgie op het nieuws:

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/wetenschap/1.2989403#

Lijkt mij straf dat ze via een bloedonderzoek het verschil tussen BO en depressie kunnen zien. Maar algemeen goed dat er nog steeds veel onderzoek naar gedaan wordt.

Hey allemaal! Deze week weinig geforumd. Heb mij met mijn manke pootje in het zonnetje geinstalleerd en dan wil internetten niet zo. Even een mankend dansje voor de zon

Ri-anne: sterk dat je toch bent gaan werken. Alles goed verlopen?
Hier veel herkenning in de 'volle' agenda. Misschien is het een idee om x aantal dagen van de week leeg te plannen. Groot blok me-time?
Hoop dat je nu heerlijk van de zon aan het genieten bent en lekker aan het opladen bent

Hey Mevrouw Stippel: Fijn dat je veel herkenning hebt op dit topic. Voel je zeker niet schuldig dat je niet op iedereen reageert. We snappen dat van elkaar Je hebt inderdaad gelijk dat iedere BO (én iedere persoon) anders is. Vooral doen wat jezelf en je lichaam prettig vinden. Kan mij voorstellen dat heel rustig lopen heel fijn kan zijn, als er maar geen druk op zit en je wandelen of even lekker gaan zitten ook prima vindt.
Zelf ben ik ook hoogsensitief en ging altijd naar een therapeut die gespecialiseerd is in de combi BO en HS. Bij mijn eerste BO heeft ze mij geleerd om echt meer me-time te nemen en om mij makkelijker af te sluiten voor (negatieve) prikkels. In de zorg werken veel mensen met HS en denk dat het (een van de) redenen is dat er meer BO voorkomt. Echt een rustig momentje op je werk vinden is op de meeste plaatsen niet meer mogelijk. Goed dat je aan gaat geven bij de bedrijfsarts dat opbouwen nu niet aan de orde is. Tof dat je ook een hond hebt. Echt heerlijk zo ze op een mindere dag zo aanstekelijk blij kunnen zijn

Rodelimo: wat fijn dat het steeds beter gaat en wat fijn om te lezen dat de bedrijfsarts zo begripvol is. Lijkt een mooi opbouwschema dat je gekregen hebt en goed dat je meteen erbij gezegd hebt dat je nog geen garanties kunt geven. Het is echt wel een grote sprong vooruit die je nu maakt. EMDR is echt heel vermoeiend, ook zonder BO. Neemt de bedrijfsarts dit wel mee in je opbouwschema? Misschien kan je de week dat je EMDR krijgt minder dagen werken en de andere week proberen 5 dagen te werken?
Oh kalfjes, hoe schattig. Eigenlijk vind ik (bijna) alle jonge dieren schattig. We hebben in de buurt een kikkepoel zitten en daar ga ik minstens èèn keer per week langs. Een dikke maand geleden zag je bijna alleen maar dikkopjes en nu waren er al kleine jonge kikkers te zien. Ze waren zo schattig met elkaar aan het communiceren, echt gewoon een fijn natuurmomentje.

Hier gaat het met ups ands downs. Zolang ik geen stressmomenten heb gaat het ok. Huil niet meer iedere dag, dat is echt al een grote vooruitgang en denk eindelijk minder aan mijn werk (dat loslaten is echt een ramp voor mij) Verder zit ik door mijn voet gedwongen veel stil. Volgende week terug naar de HA en hoop dat hij raad heeft want nu zwelt mijn voet op na een meter lopen. Ben nu bezig met gezond eten (zonder druk op mezelf te zetten) en meditatieoefeningen. Daar heb ik echt deugd. En de zon, wat is dat zalig! Op slechte dagen heb ik nog de neiging om mij binnen op te sluiten, maar heb nu een koptelefoon met hele rustige muziek en dan vallen de prikkels buiten heel goed mee. En wat ben ik al bruin geworden, bruiner dan dat ik vorig jaar op het einde van de zomer was

Fijn weekend allemaal!

Hi ik zou graag reageren ook. Ik heb hetzelfde (meegemaakt) ik ben mij zelf zo gaan schamen voor mezelf en alles wat niet lukte en alle verwachtingen en druk die ik op me voelde om te voldoen aan van alles. Pas achteraf nu, ook al zit ik er nog steeds wel in het is alleen iets minder heftig nu meestal dan, merk ik hoe ik zelf aan alles mee deed. Perfect er uit zien, perfect werk afleveren, nooit om hulp vragen, altijd op dieet zijn sowieso altijd mezelf proberen te verbeteren op meerdere vlakken. De energie voor een relatie had ik al een tijdje niet meer, maar daarvoor was het ook de perfecte vriendin of scharrel. En intussen iedereen voor mezelf stellen. Het is iets waar ik mee ben opgegroeid en het is heel moeilijk geweest om bijvoorbeeld ook mijn familie nu even links te laten liggen. Heb afgelopen kerst, oud en nieuw en mijn verjaardag alleen doorgebracht. En weetje het deed wel pijn, maar de aanloop naar deze dagen was moeilijker dan de dagen zelf. Voor mij ligt de druk het voornaamste bij mijn familie, waar we altijd goed weer spelen. En sinds vorig jaar heb ik daar de energie gewoon niet meer voor. We zijn echte Hollanders en als je je niet ok voelt, dan moet je je niet aanstellen en gewoon doorgaan is wat ik heb geleerd. En bovendien moet je vooral normaal doen.

Ik las net ook van de huisarts die zegt dat jongeren te jong zijn voor een burn-out. Heel herkenbaar is dat voor mij. Ik heb voornamelijk 2 oudere artsen en die denken er ook zo over. Zo van ow, meisje ga maar naar de psycholoog dat helpt. Nu na een jaar bij de psycholoog heb ik weinig vooruitgang geboekt. Ik ben blij dat ze er was, dan kon ik af en toe even mn gal spuien, maar gezien er geen vooruitgang meer was zijn we gestopt. En laat vooral je bloed checken, ik heb een slecht werkende schildklier en dat werkt ook heel erg tegen. Of die gekomen is door de depressie of andersom zal ik helaas nooit weten, maar de pillen helpen me wel ook psychisch erg goed.

Welkom nieuwkomers!

Hier toch nog erg moe geweest. Maar nu sinds een paar dagen gaat het beter. Ik heb een stapje terug gedaan. Gelukkig is autorijden wel weer gelukt, klein stukje.
De medicijnen heb ik zeker baat bij. Had suïcidale gedachten, dus kon ook echt niet zonder. Hopelijk gaat het vanaf nu weer in een stijgende lijn rustig aan omhoog.

Verder, wat doen jullie op zo'n warme dag?
Ik zit maar wat te zitten, nergens zin in.
Kan even niks bedenken.

Ga maar in het gras onder de bomen picknicken misschien. Even wat verkoeling.

Dankje Suikerspin, met het warme weer weinig gedaan. Heb mezelf gisteren wel 3x naar buiten gesleept en vond vandaag dat ik even een dagje zonder druk op mezelf verdient had. Heb vooral muziek geluisterd en met wat mensen geappt en speel ook wat online spelletjes, maar daar had ik ook weinig motivatie voor.

Wil ook wel naar het park een keer, onder een boom in de schaduw zitten met wat muziek enzo. Of dacht misschien zelfs naar het water hier in de buurt, maar dat durf ik toch niet helemaal aan.

Goed dat autorijden weer ok gaat, doe het rustig aan elke stap is er een. Soms is dan een film kijken met knappe mannen ofzo trouwens ook leuk als er niks te doen is Ik app ook met wat leuke mannen, was eerst heel wantrouwend, maar ze zijn echt heel lief en het heeft me geholpen weer meer vertrouwen te krijgen meteen in het mannelijk ras en bovendien vult het de 'lege' uurtjes op de dag

@Ikibun, ik loop zowel bij een psycholoog als bij een burnout coach. Ik merk dat hun benaderingen en meningen t.a.v. BO heel erg verschillen. Mijn coach is van mening dat een BO een lichamelijk probleem is, en dat alle 'psychische' problemen zoals angst en depressie voortkomen uit een lichamelijke onbalans. En zij is dan ook van mening dat praten over deze problemen niet helpt, maar dat het angst- en depressieklachten vanzelf weer overgaan als je lichaam weer in balans is. Als haar mening klopt, dan is het niet raar dat jouw gesprekken bij de psycholoog je niet verder helpen.

@GeleSuikerspin, ik doe op zich niet zo veel met dit warme weer. Zelfs in de schaduw is het in onze tuin nog heel erg warm. Wel probeer ik elke dag een stukje te gaan fietsen, zodat ik toch wat beweging krijg en even buiten ben. Ik vind de hitte op de fiets wel goed te doen, dan vang je toch wat wind. Voor wandelen vind ik het nu te warm. Verder beetje boekje lezen, Netflix kijken en verder niet zo veel eigenlijk.....

Ik had zelf het idee dat afgelopen week best redelijk was verlopen. Ik zag er wel tegenop, want het begin van de week was te druk naar mijn zin. Maar de 2e helft van de week was een stuk rustiger en ik had het gevoel dat ik mijzelf goed op de been had gehouden.
Maar vrijdagavond sloeg mijn stemming een beetje om en was ik licht geïrriteerd om niets, en gisterenochtend was ik helemaal chagrijnig, onrustig en opgefokt. En 'bam' , toen was de depressie er weer in alle hevigheid.
Zo gaat het dus steeds, ik word chagrijnig/boos/verdrietig/angstig of welke heftige emotie dan ook, en daarna val ik in een diepe put. En komt dan ook altijd heel veel vermoeidheid naar voren. Ik heb zelf het idee dat ik dan toch te veel heb gedaan gedurende de week, maar dat blijkbaar toch nog niet goed aanvoel.
Die depressie is zó heftig (ik heb dan suïcidale gedachten).
Gelukkig gaat het vandaag weer wat beter. Ik heb afgelopen nacht goed geslapen en dat heeft mij goed gedaan. Maar man, wat is dit weer confronterend en eerlijk gezegd vind ik het ook eng. De ene dag voel ik mij prima, de andere dag is het weer helemaal mis. En vooral die 'enge' gedachten vind ik heftig. En dan slik ik zelfs medicijnen......
Nou, niet zo'n opbeurend bericht is dit. Laten we positief eindigen; zoals gezegd voel ik mij vandaag best goed en vanmiddag krijgen we wat familie te eten. Ik ga mij daar niet druk op maken, maar er lekker van genieten.

Oh Ri-anne een hele dikke knuffel voor jou!
Is je dag gisteren goed gelopen? Een beetje kunnen genieten van het bezoek?
Heel begrijpelijk dat je schrikt van zo'n terugslag en dat die gedachten heel beangstigend zijn.
Probeer er zeker over te praten, dat helpt en dan krijg je ook steun. Schrijf het hier van je af. Misschien geeft dit toch al een beetje steun? En vergeet niet dat BO en depressie met ups and downs genezen. Ze genezen (jammer) genoeg niet in rechte lijn omhoog, het gaat weer beter worden!

Welkom Ikibun: heel herkenbaar je verhaal van altijd perfect willen zijn en een omgeving die vindt dat je, je vooral niet moet aanstellen. Er zijn jammer genoeg veel artsen en andere hulpverleners die vinden dat een BO iets voor mensen aan het einde van hun loopbaan. Denk dat de tip van Ri-anne wel een goede is, er is echt wel een verschil tussen een coach en een psycholoog. Zelf heb ik een allergietje aan psychologen omdat die toch graag willen graven in verleden en ik wil net vooruit. Misschien dat een coach op dit moment beter bij je past?
Mooie mannen zijn altijd goed voor je zelfvertrouwen. Ik kwam er tijdens mijn laatste bezoek aan de huisarts achter dat hij echt knap en van mijn leeftijd is. De eerste maanden van mijn BO was mij dat helemaal niet opgevallen (en had eerder een andere HA in dezelfde praktijk, maar die had een heel volle agenda). Maakt een bezoek aan de HA ook weer minder erg (ben gelukkig getrouwd hoor, maar kijken mag )

Gele Suikerspin: fijn om te lezen dat de medicatie je goed doet. Heb je genoten van je pick-nick onder een boom? Hier ook niet veel gedaan met de warmte. In de schaduw gezeten met een voetenbadje en gewoon genieten van het zonnetje, vooral niets moeten. Meer doen andere mensen met de extreme hitte ook niet, dus voelde mij voor even heel normaal

Hier een rustig weekend gehad. Niet veel gedaan met het warme weer, heb een lage bloeddruk en warm weer zorgt bij mij altijd voor makkelijke duizelig en flauw voelen.

Hoe is jullie weekend geweest? Iedereen genoten van de zon?

Gisteren is het gelukkig goed gegaan. Bezoek van familie was gezellig.
Vandaag met mijn leidinggevende afgesproken dat ik een stapje terug doe en dat ik weer 1x p/wk naar mijn werk ga ipv 2 keer.
En mogelijk een tijdje weer helemaal niet, maar alleen van huis uit werken.
Later deze week moet ik weer naar de bedrijfsarts. Ik ga mij verder ook niet door die man onder druk laten zetten en ga hem mededelen dat ik deze afspraak met mijn leidinggevende heb staan.

mevrouwstippel, wat fijn dat je er veel aan hebt om hier te lezen! Ik vind het ook altijd erg fijn om ervaringen van anderen te lezen, zeker met zoiets "vaags" als dit, wat eigenlijk niemand echt begrijpt die het nog nooit gehad heeft. Fijn om hier wel verhalen te kunnen delen met mensen die het echt begrijpen

Vervelend van je voet! Slaat de antibiotica inmiddels al wat aan? Ik hoop het! Ik kan me voorstellen dat het nu helemaal naar voelt als je dan weer dingen moet afzeggen. Ik hoop voor je dat het inmiddels wat beter gaat. Mocht je nu intussen op Netflix nog leuke series ontdekt hebben hoor ik het graag

Vienna, wat heerlijk zo'n zon weekje! Ik kan me voorstellen dat je dan enorm hard kleurt. Lijkt me ook echt een minivakantie, zo in de tuin! Mooi dat je dan ook je werk meer kunt loslaten, fijn! Kan je nu ook goed tot rust komen?
Jeetje, dat is ook wat, met je voet! Na 1 meter al niet meer kunnen lopen is wel heel erg extreem lijkt me. Ik hoop voor je dat de huisarts er iets op weet te verzinnen. (Is dat de knappe huisarts trouwens? Anders is het nog niet zo'n straf om erheen te gaan )

Ja, ik ben erg blij met de bedrijfsarts! Ik heb met hem inderdaad ook gesproken over de EMDR, omdat ik hier toch vaak wel een dag of 5 van moet bijkomen/ zolang duurt voor ik weer normaal slaap/ niet zoveel denk en daardoor weinig prikkels kan hebben. We hebben nu afgesproken dat ik in de EMDR-week zeg maar (die behandeling is om de week) 3 dagen werk. De EMDR is meestal op donderdag, dus dan werk ik donderdag en vrijdag niet. In de andere week werk ik dan in principe wel 5 dagen (1 a 2 uur per dag), waarvan 2 dagen op kantoor.
Ik ben er best wel een beetje nerveus voor, omdat dit toch ineens behoorlijk veel werken is! (voor mijn doen dan nu he )
Ik hoop dat het goed gaat, ook in combinatie met het conditie opbouwen en leuke dingen doen. Ik moest elk van die 3 dingen een gelijke hoeveelheid tijd geven in mijn dag, maar ik zie nog niet helemaal in hoe ik dat moet doen met de hoeveelheid energie die ik nu heb. Maargoed, ik ga het in ieder geval proberen. Als het dan teveel is kan ik dat over 2 weken weer bespreken.

Welkom Ikibun! Fijn dat je hier herkenning kunt vinden. Schrijf vooral mee!

Gele suikerspin, wat goed om te horen dat het weer langzaam beter gaat Fijn ook dat je weer een stukje kunt rijden, dat maakt je wereld toch net even groter. Heb je je nog een beetje kunnen vermaken met het warme weer?
Het klinkt heerlijk, picknicken onder de bomen, goed idee!

Rianne, wat waardeloos ineens zo'n omslag in je stemming! Ik ken dat gevoel zo goed. Denk je dat je goed bezig bent, op je grenzen let, op tijd stopt, en dan gaat het ook even goed, maar dan opeens val je echt in zo'n gat. Ik snap wat je zegt, het is ontzettend confronterend, omdat je nooit echt kunt aanwijzen waar het precies aan lag, en het daardoor in de toekomst ook niet kunt voorkomen.
Inmiddels heb ik geleerd om er in die situatie maar aan toe te geven, maar dat is zo lastig. Het komt nooit uit. Ik baal dan ook behoorlijk van mezelf dan, lokaal weet ik wel dat ik dat niet moet doen. Het enige wat op dat moment helpt is liggen met mijn ogen dicht en energie sparen.
Wel goed om te horen dat het na een nachtje slapen weer wat beter gaat. Wel echt supergoed dat je elke dag gaat fietsen! Dat is zo fijn om te doen
Ik hoop dat het etentje gezellig was, en je er positieve energie uit hebt kunnen halen!

Hier gaat het ook erg wisselend de afgelopen week, met veel ups en downs. Ik kan al niet zo heel goed tegen de hitte, dus deze temperaturen zorgen bij mij al gauw voor een slechter humeur en een korter lontje. Ik voel me boven de 25 graden altijd zo slap en lusteloos. Ook dat je nu ziet dat iedereen leuke dingen aan het doen is, en ik dat helemaal niet volhoud en de halve dag slaap... Dan vind ik het altijd zo gemeen! Nouja, normaal heb ik niet zoveel last van zelfmedelijden, maar dit weekend lukt het even niet zo goed om positief te blijven.

Gelukkig wordt het vanavond weer iets koeler als het goed is! Dat helpt ook vast. Onze slaapkamer ligt op het zuiden, direct onder de dakkapel, met grote ramen. Heerlijk normaal gesproken, maar nu kan ik echt niet meer slapen van de hitte 's nachts. Een paar dagen niet zoveel slapen komt me ook niet zo ten goede :p. Maargoed, als het goed is is dat morgen beter!

Ik heb wel medelijden met mijn man deze dagen. Ik ben echt niet te genieten geloof ik, en iedere dag een stukje minder, door meer slaaptekort. Ook heb ik nu enorm last van stemmingswisselingen. Gaat het eerst heel goed, hebben we het gezellig, grapjes maken en alles, het volgende moment kan ik echt niets hebben en ben ik om alles meteen beledigd. En ik snap zelf nog geeneens hoe dat komt/ hoe dat werkt, voor hem moet het helemaal wel een raadsel zijn. Voel me best wel schuldig eigenlijk

Ik doe dus ook niet zoveel met het warme weer . 's ochtends en 's avonds vind ik het heerlijk, dus dan ben ik graag buiten. In de middag ben ik vooral binnen. Ik slaap 's middags ook altijd even, dus dat komt goed uit. Verder ook vooral Netflix, of een boek, of gewoon rustig liggen met muziek.
Buiten ben ik meestal vooral bezig met kleine dingetjes in de tuin. Onkruid wieden, tuin sproeien enzo. Ik heb dat sproeien wel echt ontdekt deze week, haha. Echt heerlijk om 's avonds even met de tuinslang alle planten in de borders enzo te sproeien, lijkt wel wat op de mindfulness oefeningen voor mij .
Ook ben ik deze week begonnen met het verven van een schuurtje. Zo'n houten blokhutachtig ding. Donderdag had ik in mijn enthousiasme helaas wat teveel gedaan daarvan, dus daar ben ik vrijdag en zaterdag aardig kapot van geweest... Echt jammer, want ik dacht dat ik nog zo goed op mijn grenzen gelet had.
In het weekend daar dus maar niets meer mee gedaan, tot vandaag. Maar ik heb mijn vakken nog kleiner gemaakt en vanmorgen wat geverfd, dus nu moet het goedkomen denk ik
Het is wel heel ontspannend om te doen vind ik, en het word er veel mooier van! Geeft me een erg voldaan gevoel aan het eind van de dag. (mits ik niet teveel doe ;p) Iets doen wat een tastbaar resultaat geeft geeft me erg veel positieve energie heb ik het idee.

Verder doe ik ook niet echt veel. Voornamelijk lezen, uitrusten of films kijken ofzo. Of een stuk fietsen, dat vind ik ook erg lekker om te doen, mits het niet te heet is. Maar 's ochtends of 's avonds even een klein rondje vind ik erg fijn
Gister ben ik samen met mijn man naar een terrasje hier in de buurt gefietst. Echt fijn om weer eens te doen! Ik heb 17 km gefietst, wat voor mij nu een record is Het kostte me wel de rest van de dag, maargoed dat was het waard!

Het helpt ook om mijn gedachten een beetje te verzetten van de EMDR. Dat kost me echt veel energie merk ik. Het helpt wel, op de lange termijn heb ik het idee, maar nu is het echt even investeren. Ik heb het er best wel moeilijk mee, omdat het natuurlijk gaat over dingen uit het verleden. Ik 'leef' nu dan ook even soort van met mijn hoofd half in het verleden. Tegelijkertijd moet ik in het heden natuurlijk gewoon met iedereen uit die herinneringen omgaan, wat soms wel heel erg dubbel is. Zeker nu ik echt middenin dat proces zit merk ik dat ik dat steeds moeilijker vind. Daarom moet ik natuurlijk nu juist niet het contact even verbreken met die mensen, anders word het straks een enorme drempel, maar dat vreet wel erg veel energie merk ik.
Het blijft in ieder geval erg lastig, zeker omdat dit gezinsleden (van toen ik kind was) betreft.

Fijne dag allemaal!

Ahhh, net is het veulentje geboren achter ons huis. Wat een schatje, ik ben helemaal verliefd. Zelfs de border collie van de buren is groter!

Dank jullie Vienna en Rodelino.

Afgelopen dagen heb ik in een waas geleefd, veel in mijn hoofd, weinig in het hier en nu, veel stress en dit zo veel mogelijk weg proberen te stoppen en weinig slapen. Vandaag beetje reality check dag, echt hel. Mijn lichaam is kapot, mijn ogen vooral ook en mijn spijsvertering. Heb laatste tijd ook vrienden op bezoek af en toe. Schatten van een mensen, maar het zijn geen komkommer en worteltjes types. Dus die nemen zakken chips mee, chocolade, snoep. Dingen die ik zelf niet eens in mijn huis haal, vanwege binge-eet problemen. Gevolg, ze zijn weg en ik eet alles wat er nog is op en de dag erna ook nog. Mijn maag doet zeer, mijn buik is opgezwollen, heb geen energie. Voel mezelf waardeloos, niks waard. Ben soms bang om mijn vrienden te beledigen, hun zijn niet echt de slankste zelf, maar hun hebben minder last van al dat eten enzo denk ik toch. Of ze eten wel veel, maar tot het zo'n zeer doet dat ze er 2 dagen last van hebben. Is lastig soms, wil gezelschap, maar niet die druk om me vol te stoppen met ongezond voedsel En weet heus wel wat ik moet doen hoor, aangeven dat dit voor mij een probleem is, alleen zou ik me dan zo schuldig voelen dat ik hun belemmer in hun vrijheid om te doen wat goed voor hun voelt, dat ik me dan een egoïstisch kreng voel. Naja wou het even kwijt weetje is slechte dag. Vanmorgen ook vrij suïcidaal en overal gewoon levensmoe.

Ik denk trouwens zeker dat er een lichamelijk aspect aan depressie zit. Maar denk zelf meer een combinatie van. Zelf ben ik gewoon al lang enorm eenzaam. Ik mis de vaardigheden om met andere mensen in contact te komen en dat vervolgens ook te blijven. Ben vaak teleurgesteld geraakt in de liefde en heb bar weinig om op terug te vallen zonder dit. Het lijkt al jaren alsof iedereen om me heen plezier maakt met elkaar en intussen niemand door heeft dat ik er ook graag bij zou willen zijn, permanent en niet omdat vriend/vriendin Jantje niet kon en ik daarom nog gebeld word voor opvulling.

Probeer rustig aan zonder begeleiding te doen wat goed voelt. Omdat veel begeleiders me niet snappen en bovendien ook niet geloven of serieus nemen. Had vorig jaar fysiotherapie, maar de dame die het gaf dacht dat ik wel van alles kon. Zo iemand die je pusht meer te doen dan wat je zelf zou doen. Nou dat is niks geworden. Ik raakte er zwaar gestrest van. Ben nu meer van het (proberen) naar mijn eigen lichaam en geest te luisteren en daar op te handelen, binnen mijn eigen grenzen dan. Ik ben als de dood om weer de regie over mij aan een ander te geven. Ik heb problemen met assertief zijn, zeg nooit nee tegen iemand en tegelijk lijkt het wel dat de enkele keer dat ik dat dan wel doe mensen me er meteen keihard op afrekenen. Daardoor ben ik zo gestrest geraakt dat ik niet meer kon werken en überhaupt niet meer functioneer in de maatschappij. Ik vind dat het wel aardig gaat, omdat ik minder huil dan eerst en iets positiever ben over de toekomst, maar heb nog wel mijn momenten dat dit weer weg is en ik blij ben dat ik niet naast een brug woon of naast het spoor.

Ri-anne: Hoe is het gesprek bij je arbeidsgeneesheer gegaan? Echt knap van je dat je aangegeven hebt om een stapje terug te doen qua werk. Je doet het echt goed!

Rodelimo: Goed zeg dat je bedrijfsarts luisterde naar je verhaal over EMDR en het steunt om die weken twee dagen minder te werken. FIjn ook dat er na twee weken een evaluatiemoment is, dan kun je meteen aangeven hoe het gaat.
Heel herkenbaar dat we met dit weer prikkelbaarder zijn. Manlief heeft al aangegeven dat mijn stemming niet opperbest is (ook met die woorden, leek wel een plechtige toespraak ). Zolang je blijft communiceren en je man weet waar hij aan toe is en waarom je prikkelbaarder bent, zal hij vast veel begrip tonen. Tof zo'n schuurtje-project, zie je inderdaad meteen resultaat. Ooooohhh een veulentje, zo schattig!

Ikibun: hele dikke knuffel Hoe gaat het nu? Ik snap dat je het zonder begeleiding wil doen, maar is dat niet te zwaar? Je moet niet alleen sterk willen zijn. Je hebt ook nood aan steun, een luisterend oor en mensen die je begrijpen. Dat verdien je!
Probeer echt hulp te zoeken. Misschien kan de huisarts je op weg helpen?
Binge eaten ken ik. Ben een echte emo-eter en durf mij echt ziek te eten als het om emoties gaat. Misschien kan je aan je vrienden zeggen dat je liever niets lekkers hebt? In de eerste periode van mijn BO had ik echt niet de wilskracht om mezelf tegen te houden, dan probeerde ik vooral de gezonde dingen in huis te halen en als het mis ging dan vooral niet kwaad op mezelf te worden. Het is het zelfzorgen dat we moeten leren en dit is een stapje in de goede richting. Nog een oefening die hielp wanneer ik wilde gaan overeten was met mijn vinger tikken op mijn borst en dan luidop zeggen: 'ik ben het waard om goed voor mezelf te zorgen;' en dit zo'n vijf minuten blijven herhalen. Had het gezien bij dr Oz en het hielp wel (zorgde in ieder geval dat de focus op eten wegviel).
Wees lief voor jezelf en als je even echt niemand hebt om mee te praten, kom dan forummen. Of eventueel bel je de zelfmoordlijn, die geven een luisterend oor en dat alleen kan soms al heel veel deugd doen.

Hier gaat het vandaag zo: Gisteren een heel goede dag gehad en weer in mijn oude vertrouwde valkuil gestruikeld: teveel willen doen. Ik voelde het 's avonds al aankomen dat ik rust moest nemen, maar afspraak bij de huisarts (jep die knappe en hij had gisteren ook nog een strak t-shirt met een blazer aan, stond hem goed!) en wilde nog snel douchen en nog iets eten. Toen ik mijn boterham in het croque monsieurijzer stak begon ik te huilen als een klein kind. Het ging niet meer. Om een lang verhaal kort te maken, zat met het hoofd van een rode biet en totaal uitgeput bij de HA (hoe duidelijk heb je BO), die gelukkig heel begripvol was. Ziekte verlengd en voet ziet er redelijk goed uit. Hij doet ook bijna geen pijn meer, dus rustig aan doen maar mag wel weer wandelen.
Alleen deze ochtend ging het helemaal mis. Stuurde een mailtje naar mijn leidinggevende dat mijn ziekteperiode verlengd is. Hij stuurde beterschap en een kort bericht met hoe alles op mijn dienst verloopt. En ja hoor mijn collega is weer met mijn pluimen gaan lopen. Heb maar kort met haar samengewerkt en toen is ze ook meermaals met mijn werk gaan lopen en nu dus het project waar ik mee bezig was net voor ik ziek was en eigenlijk klaar was, onder haar naam afgegeven en zij krijgt nu alle credits. Ja kon echt niet meer stoppen met huilen. Bijna heel boze mail terug gestuurd, maar mij nog net op tijd kunnen inhouden. Collega werd al de parasiet genoemd en ze doet haar naam weer alle eer aan.

Ga nu even met de hond spelen. Ze is al een paar keer haar speeltje komen aanbieden, haar manier van troosten

Ik ben net terug van de arboarts. Hij blijft elke keer hetzelfde riedeltje herhalen. Dat ik nu inmiddels op 26 uur zou moeten zitten en dat het niet te verklaren is dat ik nog steeds ziek ben.
Hij heeft nu het advies gegeven om ook op spoor 2 te oriënteren. En verder natuurlijk weer het advies om te blijven opbouwen
Ik heb niet zo veel gezegd, alleen dat zijn mening en zijn tijdsschema niet bekend zijn bij mijn andere behandelaars, en dat die aangeven dat er geen x tijd staat voor een BO en een depressie, maar dat het bij iedereen anders blijkt te zijn. Verder heb ik 'm vooral maar laten kletsen. Mijn partner is meegegaan, dat was wel fijn. Ik heb qua energie een slechte dag en toevallig was hij thuis, dus hij heeft mij gebracht zodat ik zelf niet hoefde te rijden en toen is hij ook maar mee naar binnen gegaan bij de arts.
Volgende week staat de 1 jaarsevaluatie op de planning.

Ik moet zeggen dat het allemaal erg confronterend is, dat er nu al een jaar voorbij is en dat ik nog steeds ziek ben. Ik voel mij nogal machteloos en moedeloos. Ik heb (mijn inziens) alles gedaan om te herstellen, maar ik ben er nog steeds niet. Ik wil graag weer plannen maken voor de toekomst, dingen oppakken, weer gaan leven.

Heeft iemand trouwens ervaring met zijn 1e jaarsevaluatie en/of 2e spoor?

@Vienna: voor jou! Wat een rotstreek van die collega! Als de collega al zo'n bijnaam heeft zal het bij collega's en hopelijk ook je leidinggevende wel bekend zijn dat ze dit soort dingen flikt. En je zou ook alsnog een mail kunnen sturen, maar dan één in een nette bewoording?
Het is moeilijk he, om binnen je grenzen te blijven? Vooral als je ene keer een goede dag hebt, is mijn ervaring. Dan heb ik toch het idee dat ik even van de kans gebruik moet maken, want 'nu kan het!'. Terwijl je eigenlijk ook op goede dagen rustig aan moet doen. Maar ja, wat is rustig aan? Zelfs op een drukke dag heb ik heel rustig als ik het vergelijk met wat ik voor mijn BO kon doen.
Ik hoop dat je kunt genieten van de troostende aandacht van je hond! Bijzonder hoe dieren kunnen aanvoelen hoe jouw stemming is en daar op reageren. Ik heb vroeger ook een hond gehad en die kwam mij ook troosten als ik verdrietig was.

@Rodelimo: kun je (achteraf) praten met je partner over je stemmingswisselingen? Ik ben ook regelmatig echt onmogelijk om mee samen te wonen. Maar het helpt bij ons wel om daar op betere momenten over te praten.
Hoe gaat het nu met je? Weer last van de warmte? Ik merk dat ik tegenwoordig ook niet meer goed tegen warmte kan. Volgens mij ook weer zo'n BO-dingetje......

Wat bijzonder dat bijna iedereen, lijkt het wel, in dezelfde week naar de bedrijfsarts/arbeidsgeneesheer moest.
De mijne is een flapdrol. De enige in mijn kring van 'op weg naar herstel' die er geen zak van snapt. Oh ja, en mijn werk. Maar daar hoor ik nooit wat van, dus die doen in mijn hoofd al geeneens meer mee.

Rodelimo, wat fijn dat jij een fijne bedrijfsarts hebt en dat veulentje, lijkt me zo cute!
Heb je op netflix, crazy ex girlfriend al gezien? Erg hysterisch maar super vrolijk en crazy. Ik kan het niet echt binge watchen want te druk/happy achtig. Maar zo af en toe geniet ik er van. Alleen de leader al

Ri-anne, jij hebt ook een flapdrol als bedrijfsarts. Die beste mensen kijken alleen naar het zakelijke deel en wat op papier allemaal juridisch enzo moet, qua wia en uwv (uitkering voor de belgen) Mijn huisarts zei zelfs; lach er maar om. Je kunt je er om gaan frustreren maar die persoon verandert niet, dus er heen gaan met, hij gaat weer allemaal flapdrollerige dingen zeggen. Ik vind dat je het goed hebt opgelost. De volgende keer weer zo aanpakken lijkt mij een goede.

Oh, en op 2e spoor richten is verplicht en normaal bij 1 jaar ziekte, ligt niet aan jou, is iets juridische. Er komt bij 1 jaar ook een arbeidsdeskundig onderzoek is ook juridisch en normaal, verplicht.

Ik snap je verdriet, ik was ook erg verdrietig bij 1 jaar ziekte. Je bent goed bezig, gewoon rustig zo verder gaan!

Ik heb eindelijk weer eens met een vriendin op een terras gezeten!! Ik heb echt het idee in kleine dingen dat ik langzaam aan herstel.Dat mag ook wel naar 1,8 jaar. Dat warme weer niet kunnen handelen hoort er volgens mij ook echt bij en ik kan zeggen dat ook dat weer bijtrekt. In het begin had ik het rillend koud in de winter dat is al minder en de warmte kan ik nu ook voor het eerst weer redelijk handelen. Dus volhouden met herstellen dan komt het allemaal weer goed!

Zo is ook mijn haaruitval minder en wordt het weer dikker, het was heel slap geworden.

En laatst in de ikea geweest zónder overprikkeld te raken, halleluja, dat ik dat nog eens mee mocht maken!

Verder laatst wel verdrietig omdat ik nog steeds de boodschappen de trap niet op krijg en ik ga ook mijn huishouden meer uit besteden omdat het gewoon te zwaar is (moeilijk toe te geven). Zodat ik hopelijk wat meer buiten de deur, leuke dingen en dagbesteding kan doen, dat levert mij meer energie op als stofzuigen. Heb daar wel erg moeite mee, want wil het allemaal zelf kunnen en schaam me ook en schuldgevoel heb ik altijd erg last van. Ik vind dat ik ipv iets leuks doen dan iets verplichts moet doen. Maar goed mijn omgeving vind dat onzin en denkt dat dat andere je sneller hersteld en dat weet en denk ik ook. Maar heb een hardnekkig schuldgevoel soms, wellicht door depressie ook een beetje, is een symptoom.

Ik voel me op dit moment eigenlijk wel happy, dus daar ga ik even van genieten

Wat goed Gele Suikerspin! Dat je op het terras bent geweest en in de Ikea zonder overprikkeling! En dat schuldgevoel he, dat is denk nog een van de hardnekkigste dingen van de hele BO.

Ri-anne, heb het met je te doen met je bedrijfsarts. Wie is hij nu helemaal om zeggen in welk tempo je moet herstellen. Typisch zon type dat naar cijfers en getallen kijkt ipv naar de patiënt als individu. Wel erg fijn dat je partner meekon dan en je bent gelukkig wel voor jezelf (enigzins) opgekomen bij hem door te zeggen dat je andere behandelaars er anders over denken. Die moedeloosheid is ook wel te begrijpen. Wat mij zelf heeft geholpen het maar te accepteren dat het zo is, dan push je jezelf namelijk minder om te herstellen, wat juist weer helpt om te kunnen ontspannen op een dag. En ik weet of het helpt, maar ik heb een aantal kennissen en vrienden in mijn omgeving die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt en die hebben er allemaal ongeveer 3 jaar over gedaan. Een met medicatie en een zonder en een gedeeltelijk. Dus er is hoop en dat je 'pas' op een jaar zit is helemaal niet erg. Iedereen heeft zijn eigen tempo en het is juist het onszelf pushen naar de waarden en energie van andere mensen wat deze situatie heeft gebracht.

Vienna, fijn van je voet en dat je HA er weer leuk uit zag Jammer van je instorting, maar weetje dat hoort er ook bij. Klinkt wel alsof je een fijne leidinggevende heb en van je collega komt wel weer als je je weer wat beter voelt.

En het is inderdaad wel zwaar zonder begeleiding, maar ik sta er niet helemaal alleen voor gelukkig. Heb een aantal goede vrienden en speel dan zo'n online spel met guilds enzo en daar is ook minstens de helft alcoholist, despressief of iets anders Pas er lekker goed tussen, maar iedereen is aardig en uiteindelijk heeft het me juist goed geholpen om te realiseren dat we allemaal maar mensen zijn. Zo online zit je dan vooral met mensen die in de buitenwereld introvert zijn net als ikzelf, maar niet iedereen en het leidt zo lekker af. Reden dat ik ook nog geen hulp zoek is omdat ik vaak ziek ben (verwaarloos dit zelf ook wel wat hoor) heb afgelopen week redelijk vaak met een koelpak op mn keel gelegen en had gisteren enorme migraine. Vannacht en vanmorgen ook nog. Dus voel me nog niet echt klaar voor de dagverzorging (dat zou volgende stap zijn).

En hoe stom het misschien ook klinkt, echt heel stom ik weet, is dat ik online dan een leuke jongen heb ontmoet, maar die woont in Amerika. Hij is zelf ook bang voor supermarkten, heeft een paar hele toffe tattoos, maar werkt wel match made in heaven. We hebben het samen over dat we kunnen gaan hiken enzo. Lijkt me echt fantastisch, ook lekker weg van Nederland even. Maar kost wel geld en daar wonen weet niet of dat handig is. Het uwv hier is echt heel aardig voor me. De artsen daar hebben me tot nu toe nog het meest geholpen van allemaal. Maar heb dan in mijn hoofd he, dat als ik me dan 'even' over mijn angsten heen zet en gewoon zou gaan, dat het vast wel goed zou komen. Tegelijk is dat wel een hele grote als en zo'n impuls moment dat heeft ook weer zo zijn keerzijde. Als het echt iets zou worden zou het sowieso geen impuls moeten zijn. Maarja daar ik zit dus de hele week nu met mijn hoofd. Doodziek op bank met mijn koelpak en intussen wegdromen bij meneer in Amerika. Niet erg realistisch weet ik, maar als ik nu hulp zou zoeken hier zie ik de kansen om eventueel daar heen te gaan helemaal krimpen. Wel is het zo dat ik 90% van de tijd alleen thuis zit en dat een partner me wel heel zou helpen denk ik. Gewoon even geen zorgen maken om wanneer de volgende visite komt, maar iemand die elke dag weer thuiskomt. Bijna te goed om waar te zijn droom in mijn ogen.

Ikibun, heerlijk dat je verliefde gevoelens hebt. Geniet er van!
Heerlijk fantaseren en gezellig appen met mannen.

Had ik vorig jaar ook een tijdje gedaan. Maar afspreken, dat lukte mij niet. Erg frustrerend. Dus uiteindelijk totaal gestopt met appen. Maar was zeker ook erg leuk, gezellig en grappig.

Verder even een reality check, je schreef een paar dagen geleden dat het je nig niet lukte in onder de bomen in een parkje of bij een watertje te gaan zitten.

Vliegen naar Amerika is wel even 1000 stappen verder. Eerst maar eens wat leuke dingen in de buurt op pakken?

Een man is niet zaligmakend denk ik. Ik ben ook single en denk zeker dat in sommige dingen een relatie een helpend zal zijn maar in dit topic en bij vriendinnen hoor en zie je ook veel gedoe. Als 1 ziek is en de ander niet.

Heb je wel eens blind dates gehad, via internet ontmoet en dan afspreken?

Ik kan je vertellen, het kan in het echt vies tegen vallen!

Pas ook op dat het geen catfish is. Maak nooit geld over, wat voor zielig of romantische of wat dan ook voor verhaal hij heeft.

Het is voor iedereen moeilijk sociale contacten te onderhouden en te behouden. Relaties en vriendschappen zijn gewoon echt heel bijzonder.

De mensen die meer als 5-10 vrienden hebben naast hun familie, daar kun je je van afvragen of sommige dan niet meer soort van kennissen zijn. Of dat ze niet werken ofzo. Huishouden, werk, boodschappen, familieleden, sport en dan nog veel echte vrienden onderhouden kan gewoon niet.

Ikibun, dat lijkt me inderdaad erg zwaar, om dit allemaal alleen te moeten doen! Vindt je het ook niet fijn om af en toe bij de POH te praten? Om toch een soort van klankbord te hebben of te kunnen overleggen wanneer je zelf twijfels hebt? Ik merkte dat ik toen ik niet precies wist wat ik nu had, of wat er aan de hand was, maar ook niet zeker wist hoe ik dit nu het beste kon aanpakken ik daar eigenlijk alleen maar zieker van werd. Toen ik 2 maanden geleden eindelijk naar de psycholoog kon en wist wat er aan de hand was viel er zo'n last van mijn schouders af! Dat gaf me al veel rust, waardoor ik beter kon slapen en mezelf ook intern rustiger voelde. Ook omdat ik het nu actief kon aanpakken. Uiteindelijk ben ik nu nog steeds zelf in controle, want ik kan bijvoorbeeld zelf de frequentie van de behandelingen aanpassen aan wat ik aankan en dit doen op een manier waarop dat goed voelt, de psycholoog volgt mij daar echt in. (Met wat advies over wat hij denkt dat goed is natuurlijk, maar dat is niet bindend ofzo). Wellicht zou dat jou ook kunnen helpen!
Heb jij eigenlijk ook nog een werkgever? (Hier heb ik misschien overheen gelezen, excuus dan )

Dat overeten komt mij zeer bekend voor helaas. Ik ben inmiddels vrij veel aangekomen afgelopen jaar, zo dat ik nu allemaal nieuwe zomerkleren moest kopen . Ik probeer het nu een beetje op dezelfde manier als Vienna te beperken, door vooral gezonde dingen te kopen. Aardbeien ipv chocolade e.d. Blijft echter moeilijk! (Helpt ook niet dat ik tegenover de supermarkt woon ;p)
Maar als het goede vrienden zijn kan je hen toch goed vragen om je niet heel veel snoep mee te brengen? Als ze dan toch iets willen doen voor je zou je ze kunnen vragen om als zij zelf koken ook voor jou te koken en dat daarna mee te brengen. Scheelt jou ook weer koken! (en evt dingen als pizza of shoarma of andere afhaal )
Of borrelhapjes als olijven of wraps met zalm met sla en roomkaas ofzo. Geen idee of het dat soort mensen zijn hoor! Of misschien als jij je een dag goed voelt een klein rondje gaan lopen in het bos met ze ofzo? Dan is er lig geen tijd om te eten

Praat je ook weleens met die vrienden over hoe het nu echt gaat? Waar je tegenaan loopt of wat je dwars zit?

Haha, wat leuk voor je dat je zo goed contact hebt met die jongen in Amerika! Gezellig Dromen over daarheen kunnen is natuurlijk nooit verkeerd. Je kan het jezelf ook als motivatie zetten om goed voor jezelf te zorgen nu, zodat je zsm daarheen zou kunnen?
Laat je vooral niet tegenhouden door dit contact om een behandeling te beginnen! Zoiets komt nooit uit, maar als je het gehad hebt heb je daarna wel alle gelegenheid voor dat soort dingen
En, als jij wel een behandeling hebt waardoor je daar niet heen kan, komt hij toch gewoon hierheen? Dat is ook tof Sowieso is het leuk om zo'n fijn contact te hebben en daarover te fantaseren natuurlijk

Hahaha, Viena, die reactie van jouw man op jouw stemming! Dat je het maar even weet, haha. Maar wel goed dat je er met hem over kunt praten!
Fijn ook dat je meer ruimte hebt gekregen om te herstellen! Gaat dat in Belgie via de huisarts?
Jouw arts klinkt zeker knap, en modern! Heb je in ieder geval geen excuus om niet te gaan als je het moeilijk hebt om jezelf te overtuigen .

Balen dat het toch misging op je goede dag. Het is zo lastig om jezelf te beheersen als je je dan eindelijk weer goed voelt! Ik ken het gevoel erg goed om dan direct alles weer te willen doen, omdat het nu kan. Ik had in het begin ook echt mijn dagschema heel hard nodig, anders ging het echt mis. Gaat het nu alweer wat beter? Ik hoop het!
Anders lekker van de zon genieten vandaag

Ohhh, dat is wel heel schaamteloos van jouw collega! Daar zou ik ook erg slecht tegen kunnen, dat is zo gemeen! Goed van je dat je niet direct een mail teruggestuurd hebt denk ik, ik zou me zo voor kunnen stellen dat dat misschien iets te ongenuanceerd zou zijn . Gelukkig dat ze al zo genoemd wordt, misschien heeft je leidinggevende dan echt wel door dat jij dat werk gedaan hebt.
Ik hoop dat je het voor nu een beetje van je af kunt zetten, om nog wel tot rust te kunnen komen.

En wat lief van jouw hond! Ahhh Die voelen dat toch goed aan zo

Rianne, wat fijn dat jouw vriend meekon naar de bedrijfsarts! Fijn om zo toch een soort van "backup" te hebben, en support voor nadien. Ik vind het echt heel raar hoe jouw bedrijfsarts denkt... Dat je omdat je een jaar ziek bent zoveel uur moet kunnen werken. Als je je been breekt kunnen daar toch ook complicaties bij opkomen, zodat je niet na 6 weken weer kunt lopen? Heel bizar.
Watvoor afspraken heb je uiteindelijk met hem kunnen maken over hoeveel uur je nu "moet" gaan werken? Of kan je dat zelf met je leidinggevende afstemmen?
Ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat je je zo niet gesteund voelt zo...

Mijn 1e "burnoutverjaardag" is volgende week. Ik ga wat dat betreft goed gelijk op met jou Ik schrok ook in eerste instantie toen 2 weken terug de HR adviseur waar ik iedere 6 weken een gesprek mee heb begon over een arbeidskundig onderzoek. Het bleek inderdaad vooral een juridische handeling te zijn, zodat zij er na 2 jaar kunnen aantonen dat ze alles gedaan hebben om je weer aan het werk te krijgen. Bij mij zeiden ze er inderdaad ook bij van, ja het is in onze ogen ook niet noodzakelijk, maar het moet van het UWV gedaan zijn.
Ze legde uit dat die arbeidskundige ging praten met mij, de HR adviseur, mijn leidinggevende en de bedrijfsarts. Daar zou een conclusie uit getrokken worden, ook voor een evt 2e spoor.
Ik heb over 2 weken de 1ejaars evaluatie met de bedrijfsarts. Het formulier heb ik al wel ontvangen vanuit de HR.

Dat gevoel van "het duurt nu al een jaar en ik ben nog niet beter!" ken ik zo goed.... ik heb het er op het moment ook echt heel moeilijk mee. Dat ik nu echt het idee heb actief met mijn problemen bezig te zijn dmv de EMDR helpt me een beetje, maar het blijft lastig. Helemaal nu het weer ook weer zo wordt als een jaar geleden, dan ga ik ook heel erg terugdenken. Ik kan me ook niet voorstellen dat het nu al een jaar duurt. Dat jaar is voor mij echt voorbijgevlogen alsof het een week was, ik kan me er dan ook niet zoveel meer van herinneren. Heb ook de meeste tijd geslapen, maar toch
Heb jij nog wel hulp van een psycholoog oid? Ik ben echt iedereen door elkaar aan het halen, dus ik weet het even niet meer

Mijn man probeerde me op te vrolijken vwb het 1jarig jubileum door me uit te nodigen om een bossche bol te gaan halen op die datum om de vooruitgang van het afgelopen jaar te vieren . Dat helpt me een beetje om toch het positieve ervan in te zien, ondanks dat het niet leuk is.

Ja, dat van die warmte zou ook best een BO dingetje kunnen zijn. Ik was er nooit echt heel goed mee, maar nu kan ik er echt niet meer tegen. Ook doordat je 's nachts weinig kunt slapen erdoor, en alles de hele tijd plakt. Ik leef 's ochtends, en 's avonds leef ik weer op Daar tussenin heb ik meestal siësta. Ook vandaag, terwijl het niet eens superwarm is ofzo.
Hebben jullie ook dat je nu veel makkelijker zweet als voorheen? Ik weet echt niet wat me overkomt.
Gelukkig word het nu even een paar dagen wat koeler met een beetje wind, heerlijk!

Ik kan er wel met mijn man over praten, maar hij begrijpt het niet echt. Hij is een echt zomermens, dus hij leeft helemaal op in deze tijd van het jaar. Hij begrijpt dan ook niet dat ik graag herfst of winter wil . Hij begrijpt wel dat dat slaapgebrek geen goede invloed is op alles, dus dat helpt. Verder accepteert hij nu dat ik nu even zo ben, en dat dat naarmate het weer beter gaat waarschijnlijk ook wel weer weggaat. Het is echt een lieverd .

Gele suikerspin, Crazy ex girlfriend heb ik nog niet gezien! Ga ik vanavond eens even proberen. Ik ben het weekend alleen thuis, dus een nieuwe serie komt top uit! Dank voor de tip!

Wat fijn dat het bij jou nu ook de goede kant op gaat Gele suikerspin! Heerlijk dat je weer op een terras gezeten hebt, echt een overwinning! En de Ikea Heb je allemaal leuke dingen gekocht? Het lukt me echt nooit om daar zonder iets weer weg te komen, haha. Maar top dat je het gered hebt zonder overprikkeld te raken! Ikea is echt wel level 30000 in prikkels, dus dat klinkt goed

Goed dat je het huishouden gaat uitbesteden! Lijkt me echt een goed idee van jouw omgeving. Hier heb ik dat ook gedaan. Mijn man kreeg het er na zijn werk ook niet allemaal gedaan, en ik kon anders alleen de nuttige dingen doen, ipv ook leuke. We hebben hier dan ook een schoonmaakster iedere week. Ik schaamde me er in het begin ook echt voor, en voelde me superschuldig, maar het is nu heerlijk. Zo fijn dat ik me kan richten op leuke dingen doen! Ik hoop dat bij jou ook het schuldgevoel gauw weggaat en je je kunt richten op de leuke dingen

Hier gaat het redelijk. Ik voel me de afgelopen weken langzaam steeds positiever worden, en merk dat ik steeds minder gedachten heb als: waarom ben ik hier eigenlijk nog? Kan ik er niet beter niet meer zijn? Echt zo fijn! Ik durf het bijna niet uit te spreken, want ik ben een beetje bang dat ik het dan vervloek ofzo
Zelfs nu mijn man een lang weekend weg is ben ik nog niet in paniek geraakt (ervoor of tijdens) en kan ik mezelf eigenlijk best goed vermaken en vind ik het soms best lekker rustig. Echt heel bizar, want dat heb ik echt nog nooit gekund, en al helemaal niet het afgelopen jaar. Voelt bijna niet echt ofzo.

Afgelopen donderdag had ik weer een EMDR sessie. Ik heb er nu 5 gehad, en ik moet zeggen dat het echt supergoed helpt. Het is zo fijn om al die ervaringen van vroeger nu een plek te kunnen geven, en om inzicht te krijgen in bepaalde gedachtenpatronen en gedrag. Niet alleen van mezelf, maar van het gezin vroeger. En nu eigenlijk nog. Heel erg inzichtelijk. En het feit dat me al die jaren (sinds ik 10 was ofzo) gezegd was dat ik toch gedoemd ben, omdat ik toch wel genetische aanleg heb voor een depressie niet zo blijkt te zijn, dat nu een professional dat ook zegt, doet me zo enorm goed! Ik ben dus toch niet gek, maar de andere persoon is gek, en ik had het best goed door al die jaren. Die bevestiging doet me zo goed. Ook het idee dat ik dat nu aan het afsluiten ben doet echt goed.
Het is echter wel heel erg vermoeiend. Gisteren en vandaag heb ik echt helemaal niets kunnen doen. Voel me zo slap en energieloos! Vannacht heb ik ruim 12 uur geslapen, dus daar zou het niet aan moeten liggen zou je zeggen . Meestal duurt dit wel een dag of 5. Echt behoorlijk zwaar wel. Gelukkig heeft het op de lange termijn wel een heel positief effect, dat maakt het wel de moeite waard en kan ik me dan ook rustiger houden op deze dagen. Al blijft het frustrerend dat het zo lang duurt, want die "loze" dagen zijn ook niet echt tof

De psycholoog helpt me ook heel erg bij het stuk: 'jezelf okee vinden, zonder dat je andere mensen blij maakt'. Ik moet leren om mijzelf altijd "okee" te vinden. Ongeacht wat mensen van mij vinden, ongeacht of ik ze blij maak of boos, ik ben okee. Sommige dingen heb ik misschien niet handig aangepakt, en voel ik me schuldig over, maar ik Ben nog steeds okee. Eigenwaarde dus. Echt een lastig ding!

Verder breng ik nu veel tijd door bij de wei achterin de tuin. Wat is het veulentje schattig! . Hij is ook al best aan het ontdekken, dus hij springt het hele weiland door, met zijn moeder erachteraan. Het is dan net een hertje ofzo. Langzaam went hij ook aan mij. Gisteren mocht ik hem voor het eerst aanraken en aaien. Daarna ging hij met mijn vingers stoeien en aan mijn hand sabbelen. (hij heeft nog geen tanden) Vandaag weer, dus ik geloof dat het tam maken goed gaat . Echt zo lief! Geeft me ook een heleboel positiviteit.

Vanaf volgende week ga ik dus iedere dag werken (behalve de EMDR dagen). Ik ben er wel nerveus voor, omdat ik eigenlijk nog niet zo goed weet hoe het gaat en hoe ik dat moet combineren met conditie opbouwen en het sociale opbouwen. Ik hoop dat dat allemaal lukt met de energie die ik heb, maar ik ben daar nog niet zo zeker van. Ik probeer er niet te nerveus voor te worden, want anders kost me dat teveel energie en dan lukt het nooit natuurlijk, maar dat vind ik wel lastig... Maargoed, ik ga het proberen. Heb mijn man wel gevraagd me extra goed in de gaten te houden die dagen, voor als ik mijzelf per ongeluk weer voorbij loop...
Elke stap vooruit wat dat betreft vind ik erg eng. Ik ben zo bang om weer teveel te doen, terwijl het nu net goed gaat. Maarja als ik het niet probeer kom ik ook nooit verder natuurlijk. Echt een moeilijk evenwicht vind ik.

Ik ben nu ook een boek aan het lezen: Paaz, van Myrte van der Meer. Echt heel aangrijpend en herkenbaar vind ik. Het is gewoon een roman. Het valt me behoorlijk zwaar om te lezen, omdat zoveel gedachten e.d. die daarin beschreven staan voor mij enorm herkenbaar zijn. Maar ook leerzaam om te lezen. Maar niet in het begin van je depressie/ burnout!
Heeft iemand dat boek ook gelezen?

Morgen ga ik met mijn zusje naar Pirates of the Caribbean. Iemand die al gezien? Ik ben erg benieuwd of deze film nog leuk is, of dat het gewoon "de zoveelste" is. Sowieso gezellig iig

Hey allemaal!

Ri-anne: wat een **** van een arboarts. Het is toch heel normaal dat niet iedereen een zelfde weg van herstel volgt?Je bent goed bezig, hou dat vooral voor ogen en laat je niet demotiveren door iemand die 'regeltjes' volgt; Lief van je man dat hij meegeweest is.


Gele Suikerspin: Wat heerlijk om een terrasje te doen met een vriendin en door de IKEA gelopen zonder overprikkeld te geraken. Dat is wel de ultieme oefening om te kijken hoe je prikkels en indrukken om kunt gaan. Leuke aankopen gedaan? Super zeg dat het zo goed met je gaat
Goeie zet trouwens om je huishouden dan wat meer uit handen te geven.

Ikibun: fijn om te lezen dat je wel veel vrienden en steun in je omgeving hebt. Heel belangrijk! Goh dat van vrienden die allemaal wel iets hebben, is heel herkenbaar, maar is dat niet altijd zo? Eigenlijk ken ik maar heel weinig 'gewone' mensen, aan iedereen scheelt wel iets. Zo ken ik meerdere mensen met een chique job + huis en gezin die iedere week meermaals dronken achter het stuur kruipen (waar ik hun al meermaals op aangesproken heb, kan gewoon echt niet), of een aangetrouwd familielid die een hoog Hyacinth Bouquet gehalte heeft , of een lieve vriendin die geen cent uit durft te geven en nu een grote bankrekening heeft maar toegeeft heel veel te missen, of een goede kennis die iedere avond om 20:00 gaat slapen en pas om 8:30 weer opstaat en beweert dat dit haar normale ritme is,.... zo kan ik nog heel lang doorgaan. Als je mensen beter leert kennen, weet je ook meer van ze en dat maakt ze net heel interessant, dus vooral koesteren je vrienden met een kanttekeningetje.
Ben trouwens ook een introvert. Heel belangrijk dat er niet alleen maar extraverten bestaan, de introverten zorgen echt wel voor balans. Ken je de voordelen van een introvert zijn? Ik vond het boek Stil van Suzan Cain echt een eye-opener. Daarvoor was ik jaloers op alle extraverten die zo makkelijk uitbundig zijn.
Geniet lekker van de verliefdheid en het online opbouwen van een band en wie weet ooit in de toekomst komt er meer van.

Rodelimo: Je hebt echt wel een lieve man. Lief van hem om zelfs aan het 1 jarige BO jubileum een positieve draai te geven. Goed zeg dat je, je steeds beter voelt en die nare gedachten niet meer opkomen Zie de dagen na EMDR niet als 'loze' dagen, je hersenen en lichaam zijn echt keihard aan het werk geweest. Even recupereren is noodzaak. Misschien kan je een leukere term bedenken voor deze dagen. Hier in Belgie heten ze het een recup-dagje. PAAZ heb ik jaren geleden gelezen. Heel fijn dat er iemand met in eerste instantie een heel normaal lezen haar verhaal verteld. Vond het herkenbaar en ben nog steeds dankbaar dat een opname bij mij niet nodig is. Haar vervolg boek UP vond ik persoonlijk minder goed, maar ligt wel helemaal in dezelfde lijn. Veel plezier vanavond bij de film! En ook met het veulentje (mij is ooit verteld dat een veulen de eerste indrukken van zijn leven nooit vergeet, dus als je in de eerste 48 uur van zijn leven hem aait, zal hij je geur zijn hele leven onthouden).
HIer in Belgie gaan de regelingen betreffende langdurige ziekte inderdaad anders. Je behandelend arts (meestal HA) geeft aan dat je te ziek bent om te werken. De eerste maand van je ziekte krijg je nog loon van je werkgever (gewaarborgd loon) en als je langer ziek bent krijg je een ziekteuitkering en moet de HA ook hiervoor een papier invullen (belgie kent veel bureaucratie, zucht). Daarnaast kan zowel de arbeidsgeneesheer (van je werk) als de controlearts (van de ziekteuitkering, de mutualiteit) je oproepen voor onderzoek. Waarschijnlijk krijg ik binnenkort een oproep voor de controlearts.


Hier gaat het zozo. Merk dat werk echt nog voor veel stress zorgt en dat ik er nu echt teveel aan denk, wat voor nog meer stress zorgt. Afgelopen nacht ook zo slecht geslapen en nachtmerries over werk wat maar niet af geraakte en waar andere deden alsof ik niets deed.
Gelukkig ook gemerkt dat er vooruitgang bij mij zit. Ondanks dat ik veel stress heb, kan ik mezelf er ook uit halen en niet enkel hysterisch zitten huilen en mij in huis opsluiten. Doe nu iedere dag een wandelingtje (onze hond gaat de reiger bij het kikkervijvertje wegjagen) en kan mijn gedachten ook op andere zaken zetten. Daarnaast een afspraak gemaakt bij een BO-coach, wil echt leren om dit los te laten en ook werken aan mijn zelfvertrouwen (heel herkenbaar Rodelimo om je eigenwaarde te laten afhangen aan de buitenwereld).
Gisteren een interessante film gezien: 'the sugar film' (te bekijken op de website van Nederland 3). Lijkt een beetje op de man die een maand lang Mac Donalds gegeten heeft, maar dan over suiker en hoeveel invloed dit heeft. Echt verbazingwekkend hoeveel negatieve invloed dit heeft op je lichaam. Ik was ook onder de indruk van de werking van hormonen. Dat adrenaline en cortisol verband houden met (langdurige) stress wist ik al, maar dat adrenaline ook vrijkomt na een suikerdip, wist ik niet. Op een helderder moment wil ik mij hier graag in verdiepen. Mijn suikers beperken lukt op dit moment heel goed en merk echt wel een verschil aan mijn lichaam. Heb wel de afspraak me mezelf gemaakt om niet streng te zijn en vooral geen discipline van mezelf te vragen, als het echt niet anders kan eet ik gewoon lekker mijn chocolade

Is morgen ook een feestdag in Nederland? Hier is er dit weekend zoveel te doen en dat beangstigd mij wel. Het is nog teveel. Achter onze tuin loopt een moutainbikeroute en hoor al de hele ochtend piepende remmen. Gelukkig is het dinsdag weer rustig.

Hallo,

Mag ik hier meeschrijven? Ik weet nog niet of ik het aan kan om alles goed bij te houden, ik zie nu al grote lappen tekst en dan duizelt het al snel. (Hebben jullie dat ook?) Sowieso ben ik vrij slecht in groepen hier op het forum bijhouden, hoe graag ik ook wil. Iets met ADD
Maar ik merk wel dat ik behoefte heb aan lotgenoten. Ik ben altijd ontzettend optimistisch geweest, maar nu even niet. Ik wil weer iets terug van dat optimisme.

Oh en ik ben inmiddels al 36, dus ik weet niet meer of ik onder de categorie 'jong' val

De ikea was wel echt op een mega rustige dag, nog nooit zo'n rustige ikea gezien, heel Nederland lag toen aan het strand. Maar sowieso alle producten zijn al erg prikkel gevoelig. Dus trots inderdaad dat dat weer lukte

Even van me afketsen, bij de dagbesteding was vandaag een heke drukke vrouw, werd er zelf ook helemaal gestresst van. Ze ging ook wel 4x ofzo bellen. Met harde stem ook nog.
Terwijl sowieso bellen in bepaalde situaties is toch al redelijk ongewenst gedrag, asociaal. Maar zeker in een omgeving waar mensen zijn die ziek zijn, iedereen daar is er met een reden, snel overprikkeld, slechte concentratie of voor zijn rust/ontspanning.

Pfff, weet niet of dit voor mij fijn is. Even kijken hoe het de komende keren gaat.
Ik heb gezegd dat ik het fijner vond als ze ergens anders ging bellen. Haar reactie eigenlijk niet goed meegekregen.

Voel me wel wat bezwaard, maar voor mij echt niet fijn zulke gestresste tekefoontjes. Of überhaupt telefoontjes in mijn 'zen/ ruimte.

Sowieso was het echt zo'n carrière vrouw, die ik ook ooit was. Wat doen we ons toch zelf aan, relaxxxx.

Is het brutaal iemand daar op aan te spreken? Voel me nog een klein beetje bezwaard. Maar anders is voor mij de lol om daar heen te gaan er wel af.

JulienClerc, welkom!

Dankje.

Ik vind het lastig om zomaar binnen te vallen. Ik ken jullie verhalen niet. Ik zal mijn best doen daar waar mogelijk aan te haken

Goed dat je voor jezelf bent opgekomen, ik vind dat niet brutaal. Je moet opkomen voor je eigen grenzen. Mag ik vragen wat je dan zoal doet bij de dagbesteding?