Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
woensdag 22 oktober 2014 om 17:09
Hallo allemaal,
Poehee, vandaag op gesprek geweest bij het UWV- ik heb zelf ontslag genomen bij mijn werkgever maar heb toch WW aangevraagd onder bijzondere omstandigheden, dat wil zeggen dat ik moet aantonen dat continueren van mijn werkverband wegens gezondheidsredenen niet raadzaam was geweest. En, goed nieuws, de arts van het UWV is het daarmee eens en zal het advies geven aan de raad dat ik onverwijtbaar werkloos ben en dus recht heb op een uitkering!
ECHTER, is hij wel van mening dat mijn ex-werkgever wel verwijtbaar is dat ze mij ziek uit dienst hebben laten gaan en niet eerder een bedrijfsarts hebben opgetrommeld.... wat betekent dat de kans groot is dat ze mijn werkgever aansprakelijk stellen, rechtszaak e.d. En dat wou ik per se niet- in principe is ondanks alles het contact nog best warm (ik krijg 'beterschap' tekeningen van het dochtertje van de baas bv, het is allemaal nogal informeel), en bovendien hebben ze een lange arm in mijn werkveld in mijn plaats, waar ik wel nog wil gaan werken... Je wil hun rancune niet tegen je hebben werken- ik heb dat van de zijlijn al eerder gezien. En, ze hebben dingen niet netjes gedaan, maar meer door onbezonnenheid dan kwade zin en ik heb het me ook wel een beetje laten gebeuren.
Dus: zenuwen, stress, en een gevoel dat de juist opgebouwde energie weer helemaal weg wordt gezogen, alsof de zwaartekracht me naar beneden trekt. Kan ik dit wel aan in mijn gammele staat?
Pffff........ Heftig. Maar positief: ik heb wel een bosje bloemen voor mezelf gekocht om het toch ook goede nieuws te vieren. Ik hoop dat het me lukt om hier gewoon positief egoistisch naar te kijken: ik moet ook eten, ja toch? De wet beslist, ik heb gewoon een eerlijk verhaal verteld. En misschien valt het ook wel mee allemaal.
Nu even liggen, even geen puf om verder te reageren...
Hoe is het met jullie? Hele fijne dag allemaal!
Poehee, vandaag op gesprek geweest bij het UWV- ik heb zelf ontslag genomen bij mijn werkgever maar heb toch WW aangevraagd onder bijzondere omstandigheden, dat wil zeggen dat ik moet aantonen dat continueren van mijn werkverband wegens gezondheidsredenen niet raadzaam was geweest. En, goed nieuws, de arts van het UWV is het daarmee eens en zal het advies geven aan de raad dat ik onverwijtbaar werkloos ben en dus recht heb op een uitkering!
ECHTER, is hij wel van mening dat mijn ex-werkgever wel verwijtbaar is dat ze mij ziek uit dienst hebben laten gaan en niet eerder een bedrijfsarts hebben opgetrommeld.... wat betekent dat de kans groot is dat ze mijn werkgever aansprakelijk stellen, rechtszaak e.d. En dat wou ik per se niet- in principe is ondanks alles het contact nog best warm (ik krijg 'beterschap' tekeningen van het dochtertje van de baas bv, het is allemaal nogal informeel), en bovendien hebben ze een lange arm in mijn werkveld in mijn plaats, waar ik wel nog wil gaan werken... Je wil hun rancune niet tegen je hebben werken- ik heb dat van de zijlijn al eerder gezien. En, ze hebben dingen niet netjes gedaan, maar meer door onbezonnenheid dan kwade zin en ik heb het me ook wel een beetje laten gebeuren.
Dus: zenuwen, stress, en een gevoel dat de juist opgebouwde energie weer helemaal weg wordt gezogen, alsof de zwaartekracht me naar beneden trekt. Kan ik dit wel aan in mijn gammele staat?
Pffff........ Heftig. Maar positief: ik heb wel een bosje bloemen voor mezelf gekocht om het toch ook goede nieuws te vieren. Ik hoop dat het me lukt om hier gewoon positief egoistisch naar te kijken: ik moet ook eten, ja toch? De wet beslist, ik heb gewoon een eerlijk verhaal verteld. En misschien valt het ook wel mee allemaal.
Nu even liggen, even geen puf om verder te reageren...
Hoe is het met jullie? Hele fijne dag allemaal!
woensdag 22 oktober 2014 om 22:35
Jeetje dat lijkt me dubbel inderdaad!! Maar idd super fijn dat het UWV je situatie erkent en je recht hebt op een uitkering. Dat is even een grote zorg minder. Een rechtszaak is idd a-relaxed.. Ken t helaas. Maar misschien hoef jij verder weinig ermee te doen... Heb je niet een vakbond oid waarbij je aangesloten bent om even advies erover in te winnen hoe dit kan gaan lopen en wat verstandig is? Is vaak zo'n onbekend gebied, zonde van je eigen energie om daar het wiel opnieuw van uit te vinden.
Succes/ sterkte!
Hier gaat t nog steeds wel aardig:-)! Helaas morgen 1 kitten weg, bizar hoe je je in 10dagen aan alle vijf de beestjes gaat hechten. Ga hem wel missen haha;-) is een leukerd!
Werk gaat best stabiel. Nu 3x5u en daarin best weer wat patienten behandelen. Wel wat moe bij thuiskomst maar niet zo extreem als het eerst was. Dus kben nog steeds wel tevreden:-)
T wordt wat stiller hier;-). Hopelijk is dat voor de meesten een goed teken!
Succes/ sterkte!
Hier gaat t nog steeds wel aardig:-)! Helaas morgen 1 kitten weg, bizar hoe je je in 10dagen aan alle vijf de beestjes gaat hechten. Ga hem wel missen haha;-) is een leukerd!
Werk gaat best stabiel. Nu 3x5u en daarin best weer wat patienten behandelen. Wel wat moe bij thuiskomst maar niet zo extreem als het eerst was. Dus kben nog steeds wel tevreden:-)
T wordt wat stiller hier;-). Hopelijk is dat voor de meesten een goed teken!
donderdag 23 oktober 2014 om 17:23
Aahhh jammer dat een kitten weggaat, maar gelukkig zal het nog druk en leuk en zacht genoeg zijn met 4, en straks 2. Oh kittengenot! Ik weet het nog van een jaar of 7 geleden. En 11 geleden. Heerlijk! En wat fijn dat het zo voor de wind gaat op je werk- 3x5 uur werken klinkt eigenlijk perfect. Maar best lastig is het he om je houding aan te passen, energie tijdens werken te doseren. Ik kan er sinds vandaag over meepraten want ik heb vanochtend voor het eerst sinds 2 maanden weer 1 uur gewerkt!
In de thuiszorg bij een fantastisch lieve oude dame met mooie verhalen over verre reizen in de jaren 50 en 60. Merkte dat het erg lastig is om geen energie te verspillen: ga je toch op het puntje van je stoel zitten terwijl je ook ontspannen kan leunen, ga je toch wat fanatieker stofzuigen als iemand meekijkt. Maar was toch vrij geslaagd, wel niet zoveel puf om mijn eigen huishouden te doen nu
Het UWV belde me net dat ze de bank opdracht hebben gegeven om mijn ziektewetuitkering uit te betalen. Relaxt! Ik hoorde niks over rechtszaken, aansprakelijkheidsdingen... dus misschien is het wel goed zo en niks aan de hand. Daar ga ik nu maar van uit. jeee...
In de thuiszorg bij een fantastisch lieve oude dame met mooie verhalen over verre reizen in de jaren 50 en 60. Merkte dat het erg lastig is om geen energie te verspillen: ga je toch op het puntje van je stoel zitten terwijl je ook ontspannen kan leunen, ga je toch wat fanatieker stofzuigen als iemand meekijkt. Maar was toch vrij geslaagd, wel niet zoveel puf om mijn eigen huishouden te doen nu
Het UWV belde me net dat ze de bank opdracht hebben gegeven om mijn ziektewetuitkering uit te betalen. Relaxt! Ik hoorde niks over rechtszaken, aansprakelijkheidsdingen... dus misschien is het wel goed zo en niks aan de hand. Daar ga ik nu maar van uit. jeee...
vrijdag 24 oktober 2014 om 16:57
Zo herkenbaar dit topic, blij dat ik het ben tegen gekomen. Vooral fijn om te lezen dat jullie ook veel positiefs uit jullie burn-out -ervaring hebben gehaald.
Dit is de derde week dat ik thuis ben. De vermoeidheid en slapeloosheid werden zo erg dat ik heb moeten toegeven aan thuisblijven. Nu worden mijn klachten steeds erger, vooral heel emotioneel (huilerig). Hebben meer mensen hier ervaring mee? En vooral hoe ging je ermee om?
Dit is de derde week dat ik thuis ben. De vermoeidheid en slapeloosheid werden zo erg dat ik heb moeten toegeven aan thuisblijven. Nu worden mijn klachten steeds erger, vooral heel emotioneel (huilerig). Hebben meer mensen hier ervaring mee? En vooral hoe ging je ermee om?
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 24 oktober 2014 om 17:47
Hoi Vienna, welkom!
Klinkt heel bekend, en volgens mij is dat ook wel bijna universeel: eerst gaat het even een (heel) stuk slechter, voordat het beter gaat. Ik ben nu bijna 2 maanden in touw met mijn burnout, dus heb nog niet zo heel veel wijsheid over het proces als vele andere jong&burnout-ers op het forum, maar wat mij hielp en helpt is dat je na een tijdje van heel veel huilen, heel erg wanhopig voelen, boos/teleurgesteld op jezelf, angstig vanwege alle lichamelijke klachten, en dan weer eerst momenten, dan dagdelen, dan dagen dat je je ondanks de klachten ook wel gewoon ok kan voelen, genieten van een zonnetje, een film, je lief, vrienden- en vervolgens weer huilen, boos etc etc etc... Dat je dan ziet dat het een patroon is, een soort cyclus. Zodat je het vertrouwen begint te krijgen dat wanneer je je totaal desperaat voelt, er ook weer momenten zullen zijn dat het gewoon best OK is ondanks alles, dat je kan genieten van de mogelijkheden die er nog steeds zijn. En daardoor wordt het allemaal een beetje minder zwaar, en verzet je je ook minder tegen de boze buien, en waait het ook wat sneller weer voorbij.
Is mijn ervaring in maand 2 Ik was de eerste weken echt in een soort shock-toestand, volslagen in paniek.
Ook helpt mij het heeeeeeeel veel te lezen of kijken over burnouters of mensen die anderszins in de rats zitten... en vooral ook over mensen die daar sterker zijn uitgekomen, zoals je zelf al aangeeft.
Schrijf fijn van je af, als je daar behoefte aan hebt! En heel veel sterkte en knuffels!
Klinkt heel bekend, en volgens mij is dat ook wel bijna universeel: eerst gaat het even een (heel) stuk slechter, voordat het beter gaat. Ik ben nu bijna 2 maanden in touw met mijn burnout, dus heb nog niet zo heel veel wijsheid over het proces als vele andere jong&burnout-ers op het forum, maar wat mij hielp en helpt is dat je na een tijdje van heel veel huilen, heel erg wanhopig voelen, boos/teleurgesteld op jezelf, angstig vanwege alle lichamelijke klachten, en dan weer eerst momenten, dan dagdelen, dan dagen dat je je ondanks de klachten ook wel gewoon ok kan voelen, genieten van een zonnetje, een film, je lief, vrienden- en vervolgens weer huilen, boos etc etc etc... Dat je dan ziet dat het een patroon is, een soort cyclus. Zodat je het vertrouwen begint te krijgen dat wanneer je je totaal desperaat voelt, er ook weer momenten zullen zijn dat het gewoon best OK is ondanks alles, dat je kan genieten van de mogelijkheden die er nog steeds zijn. En daardoor wordt het allemaal een beetje minder zwaar, en verzet je je ook minder tegen de boze buien, en waait het ook wat sneller weer voorbij.
Is mijn ervaring in maand 2 Ik was de eerste weken echt in een soort shock-toestand, volslagen in paniek.
Ook helpt mij het heeeeeeeel veel te lezen of kijken over burnouters of mensen die anderszins in de rats zitten... en vooral ook over mensen die daar sterker zijn uitgekomen, zoals je zelf al aangeeft.
Schrijf fijn van je af, als je daar behoefte aan hebt! En heel veel sterkte en knuffels!
vrijdag 24 oktober 2014 om 18:09
Mooie, lange verhalen. Herkenbaar.
Inmiddels over de vijftig en dit proces vaker meegemaakt. Een jaar is kort om weer fit te zijn. Daarna kon ik weer alles en ja, dan loopt dat weer stuk.
Denken? Ik kreeg een ingelijste foto cadeau bij mijn afstuderen, van mijn studiegenoten: "De Denker" van Rodin
Ik heb ook lang gezocht/gedacht/gevraagd naar een oplossing. uiteindelijk maar besloten dat ik het geen probleem meer vind. Dit ben ik, er hoeft geen etiket op. Mensen die me kennen weten het en dan heb ik de juiste omgeving om te kunnen leven.
Dus ik ben niet meer bevriend met schop-onder-je-konters, je-kunt-veel-meerders, stel-je-niet-zo-aan-praters, etc.
Mijn werk heb ik ook aangepast. Ik ben zelfstandige. Per jaar gaat het prima, per dag kan dat verschillen. Niemand die het merkt.
Lichamelijke klachten? Je vraagt je af of er meer onder zit. Kan natuurlijk, maar de eindeloze onderzoeken, bijna hypochondrisch, heb ik achterwege gelaten. Ik wist best waar het aan lag, het hoofdje.
Ze zeggen: go with the flow. Voor mij het: enjoy the waves.
Inmiddels over de vijftig en dit proces vaker meegemaakt. Een jaar is kort om weer fit te zijn. Daarna kon ik weer alles en ja, dan loopt dat weer stuk.
Denken? Ik kreeg een ingelijste foto cadeau bij mijn afstuderen, van mijn studiegenoten: "De Denker" van Rodin
Ik heb ook lang gezocht/gedacht/gevraagd naar een oplossing. uiteindelijk maar besloten dat ik het geen probleem meer vind. Dit ben ik, er hoeft geen etiket op. Mensen die me kennen weten het en dan heb ik de juiste omgeving om te kunnen leven.
Dus ik ben niet meer bevriend met schop-onder-je-konters, je-kunt-veel-meerders, stel-je-niet-zo-aan-praters, etc.
Mijn werk heb ik ook aangepast. Ik ben zelfstandige. Per jaar gaat het prima, per dag kan dat verschillen. Niemand die het merkt.
Lichamelijke klachten? Je vraagt je af of er meer onder zit. Kan natuurlijk, maar de eindeloze onderzoeken, bijna hypochondrisch, heb ik achterwege gelaten. Ik wist best waar het aan lag, het hoofdje.
Ze zeggen: go with the flow. Voor mij het: enjoy the waves.
vrijdag 24 oktober 2014 om 19:22
Ha Vienna en Slensor!
Idd acceptatie blijkt echt het begin... En is eigenlijk het moeilijkst. In elke fase weer van je herstel, kom je dit denk ik opnieuw tegen... (Lees zoals Bloem zegt, de boosheid, frustraties, signalen van je lijf die je eigenlijk niet meer wil in fysieke/ mentale terugslagen, maar je wel veel inzichten over jezelf / gedrag/ gedachtes geven die je toch echt (deels) zult proberen aan te gaan passen om sowieso eruit te komen en ook om het later te kunnen voorkomen!
Ik ben dus al sinds juli 2013 bezig... En t gaat eindelijk (met lage dosering AD medicatie) nu beter, heb enorme inzichten gekregen in mezelf, soms zijn die terugvallen écht nodig om dingen / patronen van jezelf te herkennen om ze stukje bij beetje te kunnen veranderen naar een manier die nog steeds bij je past, maar je wel minder energie kost/ het minder perfect hoeft en je je eigen gevoel volgt ipv verwachtingen van anderen... En dat lukt je vaak niet alleen... Ik heb echt wel baat bij m'n Haptotherapeut en cognitief gedragstherapeut (psychologe) om dit te bespreken, herkennen en manieren voor mezelf te vinden om er anders mee om te gaan en meer m'n eigen gevoel te herkennen en volgen. Is wel echt een heel proces, maar als dit je nu toch overkomt (zeker juist om relatief jonge leeftijd) kan je beter je voordeel ermee doen... En je eigen gedrag/ gedachtes eens goed onder de loep nemen:-). Anders zou ik nog gewoon verder gaan met op m'n tenen lopen de komende jaren, als ik té makkelijk zou herstellen van m'n burnout denk ik... T is echt een wake-up call!
Zo, dat was m'n peptalk voor vandaag:-)! Vaak overkomt het exht denk ik juist intelligente, zorgzame mensen... Sterke mensen;-)
Compliment naar onszelf! Maar we mogen wel wat zuiniger op onszelf zijn ipv alleen op de mensen om ons heen...
Mijn positieve puntje van vandaag; begon de dag niet zo lekker, niet helemaal fit ofzo... Heb me niet echt lang afgevraagd waardoor, en wat ik eraan kan doen, mezelf gewoon de ruimte gegund me zo te voelen en lekker rustig aan te doen (was sowieso vrij). En wel naar de Haptotherapeut gegaan, wat me uiteindelijk gelukkig ook echt goed deed:-)! Nu lekker avondje The Voice kijken, met de kittens op m'n schoot. Lekker niet nadenken:-) en genieten van t weekend wat eraan komt waarin ik ook helemaal niks hoef:-). Wel wat bezoek krijg, die graag kittens komen kijken haha maar zorg dat ik niet teveel doe, lekker relaxt achterover ga zitten:-)!
Dus zelfs op een minder fitte dag, best happy met hoe het met me gaat en hoe ik momenteel met m'n situatie en mezelf omga
Goed weekend alvast allemaal!! Dikke knuffel voor allemaal
Idd acceptatie blijkt echt het begin... En is eigenlijk het moeilijkst. In elke fase weer van je herstel, kom je dit denk ik opnieuw tegen... (Lees zoals Bloem zegt, de boosheid, frustraties, signalen van je lijf die je eigenlijk niet meer wil in fysieke/ mentale terugslagen, maar je wel veel inzichten over jezelf / gedrag/ gedachtes geven die je toch echt (deels) zult proberen aan te gaan passen om sowieso eruit te komen en ook om het later te kunnen voorkomen!
Ik ben dus al sinds juli 2013 bezig... En t gaat eindelijk (met lage dosering AD medicatie) nu beter, heb enorme inzichten gekregen in mezelf, soms zijn die terugvallen écht nodig om dingen / patronen van jezelf te herkennen om ze stukje bij beetje te kunnen veranderen naar een manier die nog steeds bij je past, maar je wel minder energie kost/ het minder perfect hoeft en je je eigen gevoel volgt ipv verwachtingen van anderen... En dat lukt je vaak niet alleen... Ik heb echt wel baat bij m'n Haptotherapeut en cognitief gedragstherapeut (psychologe) om dit te bespreken, herkennen en manieren voor mezelf te vinden om er anders mee om te gaan en meer m'n eigen gevoel te herkennen en volgen. Is wel echt een heel proces, maar als dit je nu toch overkomt (zeker juist om relatief jonge leeftijd) kan je beter je voordeel ermee doen... En je eigen gedrag/ gedachtes eens goed onder de loep nemen:-). Anders zou ik nog gewoon verder gaan met op m'n tenen lopen de komende jaren, als ik té makkelijk zou herstellen van m'n burnout denk ik... T is echt een wake-up call!
Zo, dat was m'n peptalk voor vandaag:-)! Vaak overkomt het exht denk ik juist intelligente, zorgzame mensen... Sterke mensen;-)
Compliment naar onszelf! Maar we mogen wel wat zuiniger op onszelf zijn ipv alleen op de mensen om ons heen...
Mijn positieve puntje van vandaag; begon de dag niet zo lekker, niet helemaal fit ofzo... Heb me niet echt lang afgevraagd waardoor, en wat ik eraan kan doen, mezelf gewoon de ruimte gegund me zo te voelen en lekker rustig aan te doen (was sowieso vrij). En wel naar de Haptotherapeut gegaan, wat me uiteindelijk gelukkig ook echt goed deed:-)! Nu lekker avondje The Voice kijken, met de kittens op m'n schoot. Lekker niet nadenken:-) en genieten van t weekend wat eraan komt waarin ik ook helemaal niks hoef:-). Wel wat bezoek krijg, die graag kittens komen kijken haha maar zorg dat ik niet teveel doe, lekker relaxt achterover ga zitten:-)!
Dus zelfs op een minder fitte dag, best happy met hoe het met me gaat en hoe ik momenteel met m'n situatie en mezelf omga
Goed weekend alvast allemaal!! Dikke knuffel voor allemaal
vrijdag 24 oktober 2014 om 23:55
@pippeloentje, ik herken je worsteling om je niet schuldig te willen voelen. Moeilijke momenten zijn dat. Maar die acceptatie die komt vanzelf, echt waar. Verder sluit ik me aan bij wat Inge zegt, zij geeft heel goed advies hierover.
@jooois, hoe lang slaap jij nu al 10 uur per nacht?
@inge, goed om te lezen dat het goed met je gaat. Jonge katjes zijn zo schattig, ik snap dat het niet leuk is om ze weg te doen. Hoe is dat gisteren gegaan?
@bloem, wat fijn dat het uwv het erkent! Dat is vast een opluchting. Ik hoop met je mee dat er geen rechtszaak komt.
@vienna, allereerst welkom hier! Het klinkt bekend wat je schrijft, dat was bij mij ook zo. Je kunt er nu echt pas aan toegeven en dan komen de emoties pas goed los. Geef er aan toe, houd het niet tegen. Dat is niet fijn maar op die manier kom je er sterker uit. Ben intussen heel lief voor jezelf en geef toe aan je behoeften.
@slensor: jij ook welkom!
Ik zit zelf weer in een dipje, helaas. Afgelopen week gebeurde er iets vervelends dat oude pijn oprakelde, waarvan ik dacht dat ik het achter me had gelaten. Niet dus... Het gebeurde overdag maar ik had pas 's avonds de ruimte om er weer over na te denken en toen sloegen de emoties plots heel heftig toe. Ik moest ontzettend huilen en dat ging de hele nacht door. Ik had ook last van hartkloppingen en ik voelde me zó rot, ik was er bijna van in paniek dat ik het niet aankon. Zo hevig sloeg het toe. Dat was zo bizar. Ik heb die nacht amper geslapen, wat een verschrikking was dat zeg.
Op zich gaat het nu wel, maar ik voel nog altijd pijn, verdriet en boosheid onder de oppervlakte zitten. Het heeft tijd nodig om dat te verwerken, daarvoor zijn de emoties te heftig. Dat laat ik onbewust niet in één keer toe. En dan kon ik mijn psych geeneens bellen, die heeft vakantie. Daar baal ik verschrikkelijk van. Al kom ik de dagen redelijk goed door en dat geeft hoop. Ik ben niet ingestort, ik noem het zelf in het begin van dit relaas ook een dipje en geen inzinking. Ik kan inmiddels dus meer aan dan ik denk en dat is goed om te ervaren. Dat is dan ook mijn positieve puntje van vandaag.
@jooois, hoe lang slaap jij nu al 10 uur per nacht?
@inge, goed om te lezen dat het goed met je gaat. Jonge katjes zijn zo schattig, ik snap dat het niet leuk is om ze weg te doen. Hoe is dat gisteren gegaan?
@bloem, wat fijn dat het uwv het erkent! Dat is vast een opluchting. Ik hoop met je mee dat er geen rechtszaak komt.
@vienna, allereerst welkom hier! Het klinkt bekend wat je schrijft, dat was bij mij ook zo. Je kunt er nu echt pas aan toegeven en dan komen de emoties pas goed los. Geef er aan toe, houd het niet tegen. Dat is niet fijn maar op die manier kom je er sterker uit. Ben intussen heel lief voor jezelf en geef toe aan je behoeften.
@slensor: jij ook welkom!
Ik zit zelf weer in een dipje, helaas. Afgelopen week gebeurde er iets vervelends dat oude pijn oprakelde, waarvan ik dacht dat ik het achter me had gelaten. Niet dus... Het gebeurde overdag maar ik had pas 's avonds de ruimte om er weer over na te denken en toen sloegen de emoties plots heel heftig toe. Ik moest ontzettend huilen en dat ging de hele nacht door. Ik had ook last van hartkloppingen en ik voelde me zó rot, ik was er bijna van in paniek dat ik het niet aankon. Zo hevig sloeg het toe. Dat was zo bizar. Ik heb die nacht amper geslapen, wat een verschrikking was dat zeg.
Op zich gaat het nu wel, maar ik voel nog altijd pijn, verdriet en boosheid onder de oppervlakte zitten. Het heeft tijd nodig om dat te verwerken, daarvoor zijn de emoties te heftig. Dat laat ik onbewust niet in één keer toe. En dan kon ik mijn psych geeneens bellen, die heeft vakantie. Daar baal ik verschrikkelijk van. Al kom ik de dagen redelijk goed door en dat geeft hoop. Ik ben niet ingestort, ik noem het zelf in het begin van dit relaas ook een dipje en geen inzinking. Ik kan inmiddels dus meer aan dan ik denk en dat is goed om te ervaren. Dat is dan ook mijn positieve puntje van vandaag.
zaterdag 25 oktober 2014 om 15:03
Merci voor jullie reacties en hart onder de riem-stekers.
Wat is het een opluchting om te lezen dat meer mensen zich eerst slechter (huilerig etc) voelen, voor het beter gaat. Ik begon erg aan mijzelf te twijfelen en voel(de) mij echt wel een aansteller. Het lezen van verhalen doet deugd. Ook de website: http://jongburnout.nl/ is een aanrader. Ik lees veel dat mensen medicatie nemen (mijn huisarts wil mij anti-depressiva voorschrijven, ik voel daar weinig voor) of naar een psycholoog gaan. Zijn er ook mensen die het volledig zonder professionele hulp gedaan hebben/doen?
Vandaag een redelijke dag. Echt heel moe wakker geworden en toegegeven aan dit gevoel en uiteindelijk alleen maar de dwergkonijntjes aan het knuffelen.
Wat is het een opluchting om te lezen dat meer mensen zich eerst slechter (huilerig etc) voelen, voor het beter gaat. Ik begon erg aan mijzelf te twijfelen en voel(de) mij echt wel een aansteller. Het lezen van verhalen doet deugd. Ook de website: http://jongburnout.nl/ is een aanrader. Ik lees veel dat mensen medicatie nemen (mijn huisarts wil mij anti-depressiva voorschrijven, ik voel daar weinig voor) of naar een psycholoog gaan. Zijn er ook mensen die het volledig zonder professionele hulp gedaan hebben/doen?
Vandaag een redelijke dag. Echt heel moe wakker geworden en toegegeven aan dit gevoel en uiteindelijk alleen maar de dwergkonijntjes aan het knuffelen.
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 25 oktober 2014 om 15:38
@vienna, zonder medicatie kan uiteraard! Wilde ik eerst ook, maar mij helpt t nu uiteindelijk wel goed, maar was dan ook al een jaar 'bezig' zonder medicatie en daar bleef ik wat in een cirkeltje ofzo.
Ik zou je wel echt aanraden om een bepaalde vorm van hulp te zoeken, ook om je herstel te bevorderen, maar ook om de valkuilen te leren kennen waardoor het gekomen is. Vaak zie je anders dat je na een paar jaar weer een overspannenheid/burnout krijgt. Maar welke vorm van therapie jou het beste kan helpen kan je bijv met je huisarts of bedrijfsarts bespreken. Een coachingstraject, psychotherapeut, psycholoog, Haptotherapie, psychosomatisch fysiotherapie, alternatievere manieren ... Voeding, trainingen. genoeg te bedenken... Maar zou het jezelf vooral gunnen hulp te krijgen, zie het niet als falen als je hulp nodig hebt! Je wordt er sterker door en leert jezelf goed kennen!
Sterkte!
Ik zou je wel echt aanraden om een bepaalde vorm van hulp te zoeken, ook om je herstel te bevorderen, maar ook om de valkuilen te leren kennen waardoor het gekomen is. Vaak zie je anders dat je na een paar jaar weer een overspannenheid/burnout krijgt. Maar welke vorm van therapie jou het beste kan helpen kan je bijv met je huisarts of bedrijfsarts bespreken. Een coachingstraject, psychotherapeut, psycholoog, Haptotherapie, psychosomatisch fysiotherapie, alternatievere manieren ... Voeding, trainingen. genoeg te bedenken... Maar zou het jezelf vooral gunnen hulp te krijgen, zie het niet als falen als je hulp nodig hebt! Je wordt er sterker door en leert jezelf goed kennen!
Sterkte!
zaterdag 25 oktober 2014 om 16:25
Goedemiddag,
Goed om jullie verhalen weer even te lezen.
Wat vervelend Stokstaartje dat je zo van slag raakte van de gebeurtenis, die paniek dat je het niet aankunt is vreselijk, dat herken ik van mijn huilbuien. Ga je binnenkort weer naar de psycholoog? Ik hoop voor je dat alle pijn houdbaar blijft.
Vienna, ik herken heel erg dat het de eerste weken nog wat slechter gaat in plaats van beter. Dat vond ik erg beangstigend, want ik had gedacht dat het met rust juist wel beter zou gaan. Nu ik ruim een maand thuis zit (en sinds 2 weken heeel rustig aan 2 x per week heel simpel werk doe), ben ik een stuk stabieler en weet ik dat de mindere periodes weer voorbij gaan. Precies zoals Bloem ook zegt. En nu leer ik mezelf ook beter begrijpen.
Komende week heb ik een intake bij de arbeidspsycholoog via mijn werk, die hierna een traject zal voorstellen. Ik ben erg benieuwd, ik voel me nu stabiel genoeg om mezelf 'onder de loep te nemen', dus ik hoop dat dat lukt. Door gesprekken met de mensen om mij heen en mijn leidinggevende weet ik inmiddels al dat ik altijd verwachtingen voor mezelf maak, die lang niet altijd reëel zijn en zeker niet allemaal tegelijk. Dat ik nu niet hoef te werken scheelt zoveel, dat betekent niet meer 5 dagen per week continu verwachtingen nastreven.
Positief; doordat ik me beter voel, doe ik weer leuke dingen en vergeet ik zelfs af en toe dat ik overspannen. Dat is een hele verademing, dat dat kan.
Sterkte voor iedereen!
Goed om jullie verhalen weer even te lezen.
Wat vervelend Stokstaartje dat je zo van slag raakte van de gebeurtenis, die paniek dat je het niet aankunt is vreselijk, dat herken ik van mijn huilbuien. Ga je binnenkort weer naar de psycholoog? Ik hoop voor je dat alle pijn houdbaar blijft.
Vienna, ik herken heel erg dat het de eerste weken nog wat slechter gaat in plaats van beter. Dat vond ik erg beangstigend, want ik had gedacht dat het met rust juist wel beter zou gaan. Nu ik ruim een maand thuis zit (en sinds 2 weken heeel rustig aan 2 x per week heel simpel werk doe), ben ik een stuk stabieler en weet ik dat de mindere periodes weer voorbij gaan. Precies zoals Bloem ook zegt. En nu leer ik mezelf ook beter begrijpen.
Komende week heb ik een intake bij de arbeidspsycholoog via mijn werk, die hierna een traject zal voorstellen. Ik ben erg benieuwd, ik voel me nu stabiel genoeg om mezelf 'onder de loep te nemen', dus ik hoop dat dat lukt. Door gesprekken met de mensen om mij heen en mijn leidinggevende weet ik inmiddels al dat ik altijd verwachtingen voor mezelf maak, die lang niet altijd reëel zijn en zeker niet allemaal tegelijk. Dat ik nu niet hoef te werken scheelt zoveel, dat betekent niet meer 5 dagen per week continu verwachtingen nastreven.
Positief; doordat ik me beter voel, doe ik weer leuke dingen en vergeet ik zelfs af en toe dat ik overspannen. Dat is een hele verademing, dat dat kan.
Sterkte voor iedereen!
dinsdag 28 oktober 2014 om 15:05
Hoi allemaal!
Inge, ik voel me wel vermoeider maar dat lijkt me te wijten aan een fikse verkoudheid die ik heb opgepikt bij het eerste koude briesje. Maar ik kijk ook niet uit naar de winter. Ik ben wel erg gemotiveerd nu om bij het minste zonnetje naar buiten te gaan om wat straaltjes op te nemen, ook voor de vitamine D. (Vandaag zou toch prachtig weer worden, ik zie er hier in west-nederland nog niks van!) Ik bedacht me gister nog, mocht je nog eens de huisarts aandoen voor wat testjes, neem dan ook vitamine D en B12 mee. Niet dat ik zelf echt direct veel baat lijk te hebben bij de B12 injecties die ik krijg wegens een vitamine b12 tekort- maar ik weet wel dat je een vitamine b12 tekort kan krijgen door maagzuurremmers, dus wou het je toch even meegeven.
Pippeloentje, al bij de arbeidspsycholoog geweest? Ben ook benieuwd, wel netjes dat je werk dat zo regelt! Hoop ook voor je dat er een klik is met de psycholoog, wel heel belangrijk!
Poeh, volgens mij is het geregeld met het UWV en krijg ik een ziektewet-uitkering, zonder dat ik nog rechtszaken of watdanook moet doorstaan. Al is het wel een beetje vaag allemaal en ben ik nou ook niet helemaal zeker of het allemaal juist is of dat ze er bij het UWV een klein beetje een zooitje van maken? In ieder geval heb ik WW uitbetaald gekregen, maar dat klopte niet omdat ik ziek ben, dus telefonisch moest ik nog eens het verhaal doen aan afdeling Ziektewet wat ik al besproken had met de arts van WW. Omdat, klaarblijkelijk, afdeling Ziektewet geen inzicht heeft in medische dossiers van de WW arts, die me juist vorige week arbeidsongeschikt verklaarde. Het was echt een beetje vervelend kruisverhoor:"ok, maar WAT zou je nu niet kunnen doen van je vorige takenpakket? Kan je niet omgaan met deadlines? Kan je de telefoon niet opnemen? Kan je niet tegen de druk?" Maar echt met een toontje van: AANSTELLER! En vervolgens: "nou dan heb ik nog je iban bankrekening nummer nodig. DAT WEET JE NIET UIT JE HOOFD? Heel raar vind ik dat, zo moeilijk is dat helemaal niet. Gewoon je rekening nummer en dan de naam van je bank en 2 cijfers. Is dat nou zo moeilijk? TRIO? wat is dat nou weer voor een bank. Triodos, nooit van gehoord. Raar, gewoonlijk hebben mensen een rekening bij de ABN of Rabobank. Hier heb ik echt nog NOOIT van gehoord!"
Pfff.... Maar ok, het lijkt erop dat het gewoon geregeld is nu, dus boek dicht en niet meer aan denken.
fijne dag allemaal!
Inge, ik voel me wel vermoeider maar dat lijkt me te wijten aan een fikse verkoudheid die ik heb opgepikt bij het eerste koude briesje. Maar ik kijk ook niet uit naar de winter. Ik ben wel erg gemotiveerd nu om bij het minste zonnetje naar buiten te gaan om wat straaltjes op te nemen, ook voor de vitamine D. (Vandaag zou toch prachtig weer worden, ik zie er hier in west-nederland nog niks van!) Ik bedacht me gister nog, mocht je nog eens de huisarts aandoen voor wat testjes, neem dan ook vitamine D en B12 mee. Niet dat ik zelf echt direct veel baat lijk te hebben bij de B12 injecties die ik krijg wegens een vitamine b12 tekort- maar ik weet wel dat je een vitamine b12 tekort kan krijgen door maagzuurremmers, dus wou het je toch even meegeven.
Pippeloentje, al bij de arbeidspsycholoog geweest? Ben ook benieuwd, wel netjes dat je werk dat zo regelt! Hoop ook voor je dat er een klik is met de psycholoog, wel heel belangrijk!
Poeh, volgens mij is het geregeld met het UWV en krijg ik een ziektewet-uitkering, zonder dat ik nog rechtszaken of watdanook moet doorstaan. Al is het wel een beetje vaag allemaal en ben ik nou ook niet helemaal zeker of het allemaal juist is of dat ze er bij het UWV een klein beetje een zooitje van maken? In ieder geval heb ik WW uitbetaald gekregen, maar dat klopte niet omdat ik ziek ben, dus telefonisch moest ik nog eens het verhaal doen aan afdeling Ziektewet wat ik al besproken had met de arts van WW. Omdat, klaarblijkelijk, afdeling Ziektewet geen inzicht heeft in medische dossiers van de WW arts, die me juist vorige week arbeidsongeschikt verklaarde. Het was echt een beetje vervelend kruisverhoor:"ok, maar WAT zou je nu niet kunnen doen van je vorige takenpakket? Kan je niet omgaan met deadlines? Kan je de telefoon niet opnemen? Kan je niet tegen de druk?" Maar echt met een toontje van: AANSTELLER! En vervolgens: "nou dan heb ik nog je iban bankrekening nummer nodig. DAT WEET JE NIET UIT JE HOOFD? Heel raar vind ik dat, zo moeilijk is dat helemaal niet. Gewoon je rekening nummer en dan de naam van je bank en 2 cijfers. Is dat nou zo moeilijk? TRIO? wat is dat nou weer voor een bank. Triodos, nooit van gehoord. Raar, gewoonlijk hebben mensen een rekening bij de ABN of Rabobank. Hier heb ik echt nog NOOIT van gehoord!"
Pfff.... Maar ok, het lijkt erop dat het gewoon geregeld is nu, dus boek dicht en niet meer aan denken.
fijne dag allemaal!
dinsdag 28 oktober 2014 om 15:36
Wat een raar gesprek Bloem! Lekker klantvriendelijk ook.. Gelukkig is het wel geregeld, daar ging deze persoon dan weer niet over:-)
Ik heb nog niet meer last van lusteloosheid en vermoeidheid nu de dagen wat korter worden, ik wil juist steeds van alles doen.
Gisteren heb ik mijn eerste gesprek bij de arbeidspsycholoog gehad, dat gaf veel stof tot nadenken maar ik ben er blij mee. Ze constateerde (net als de bedrijfsarts een paar weken terug) een duidelijke overspannenheid, geen burn out, angststoornis of depressie. En daarnaast een behoorlijke gejaagdheid. Ze vroeg wat ik allemaal doe om te ontspannen (mindfulness, sporten, lezen, series kijken etc). Behalve de minfullness komt dat vooral neer op afleiding zoeken en ik wordt er ook niet duidelijk rustiger van. Dat herkende ik heel goed, want ook al heb ik nu weinig verplichtingen, ik wil nog steeds alles zo efficient mogelijk doen.
En ik merk dat ik vaak aan het aftellen ben als ik even wacht of iets doe wat iets langer duurt. Ik vind het een beetje dwangmatig worden en daarmee heel vervelend.
Tip van de psycholoog is vooral om meer rust te krijgen, dus niet afleiding maar echte rust. En een traject van 6-8 keer een gesprek, met enkele e-health modules en daarnaast een training van 2 sessies waarin het gaat over assertiviteit en je grenzen aangeven in communicatie met anderen (als ik dat laatste goed onthouden heb). Dat klonk me allemaal wel goed in de oren, dus de volgende afspraak staat volgende week.
Vanaf vanochtend heb ik mijn best gedaan alles wat rustiger te doen, dat gaf ook een rustiger gevoel. Het is fijn dat ik daar zelf invloed op heb, dus dat noem ik meteen het positieve punt van vandaag.
Gisteravond voelde ik me eerst nog behoorlijk slecht omdat ik dus vooral afleiding en niet zozeer rust heb gezocht. Ik vond van mezelf dat ik niet genoeg had gedaan voor mijn herstel --> heel somber en negatief gevoel. Gelukkig heeft mijn vriend het grootste deel uit mijn hoofd weten te praten.
@ Vienna; waarom wil je het graag zonder professionele hulp proberen?
Ik heb nog niet meer last van lusteloosheid en vermoeidheid nu de dagen wat korter worden, ik wil juist steeds van alles doen.
Gisteren heb ik mijn eerste gesprek bij de arbeidspsycholoog gehad, dat gaf veel stof tot nadenken maar ik ben er blij mee. Ze constateerde (net als de bedrijfsarts een paar weken terug) een duidelijke overspannenheid, geen burn out, angststoornis of depressie. En daarnaast een behoorlijke gejaagdheid. Ze vroeg wat ik allemaal doe om te ontspannen (mindfulness, sporten, lezen, series kijken etc). Behalve de minfullness komt dat vooral neer op afleiding zoeken en ik wordt er ook niet duidelijk rustiger van. Dat herkende ik heel goed, want ook al heb ik nu weinig verplichtingen, ik wil nog steeds alles zo efficient mogelijk doen.
En ik merk dat ik vaak aan het aftellen ben als ik even wacht of iets doe wat iets langer duurt. Ik vind het een beetje dwangmatig worden en daarmee heel vervelend.
Tip van de psycholoog is vooral om meer rust te krijgen, dus niet afleiding maar echte rust. En een traject van 6-8 keer een gesprek, met enkele e-health modules en daarnaast een training van 2 sessies waarin het gaat over assertiviteit en je grenzen aangeven in communicatie met anderen (als ik dat laatste goed onthouden heb). Dat klonk me allemaal wel goed in de oren, dus de volgende afspraak staat volgende week.
Vanaf vanochtend heb ik mijn best gedaan alles wat rustiger te doen, dat gaf ook een rustiger gevoel. Het is fijn dat ik daar zelf invloed op heb, dus dat noem ik meteen het positieve punt van vandaag.
Gisteravond voelde ik me eerst nog behoorlijk slecht omdat ik dus vooral afleiding en niet zozeer rust heb gezocht. Ik vond van mezelf dat ik niet genoeg had gedaan voor mijn herstel --> heel somber en negatief gevoel. Gelukkig heeft mijn vriend het grootste deel uit mijn hoofd weten te praten.
@ Vienna; waarom wil je het graag zonder professionele hulp proberen?
dinsdag 28 oktober 2014 om 16:19
@ Pippeloentje, wat herkenbaar! Ik ben ook nog steeds zo efficiënt bezig, terwijl ik nu eigenlijk heel weinig om handen heb. De afwas moet snel, liefst moeten er meerdere dingen tegelijk - telefoneren en ook het keukenblad afdoen, ik zeg maar wat. Voortdurend voel ik me opgejaagd, terwijl ik zeeën van tijd heb. Ik ergerde me er net nog aan- een calvinistische werkethiek die tot werkelijk elke vezel is doorgedrongen? Of de stresshormonen die nog steeds door mijn lichaam gieren? Lastig hoor!
Maar ik vind wel: haal jezelf niet naar beneden door jezelf te straffen als je afleiding zoekt. Afleiding is naast ontspanning ook echt wel belangrijk, zeker als dat rustige afleiding is als bijvoorbeeld lezen! En sporten is ook hartstikke goed om je stresshormonen af te breken. Het is voor mij ook een hele bekende valkuil, voortdurend waardeoordelen aan mezelf te hangen- dit is goed en dit is slecht, met vaak nadruk op het laatste. Niet om tegen je psycholoog in te gaan hoor, maar ik heb hetzelfde gesprek gehad met mijn eigen psycholoog en viel toen 2 weken lang in zelfverwijten omdat ik mezelf steeds erop betrapte dat ik "foute" dingen deed. En volgens mij is dat ook niet 'the way'. Mijn psycholoog nuanceerde het later: dat het niet zo is dat mijn energieke, ondernemende kant er niet mag zijn, dat dat heus ok is. Maar dat die kant wat overontwikkeld is ten opzichte van het andere/ rustige-accepterende. Dus dat dat nog wel wat ontwikkeling behoefd. Daar kon ik wat beter mee leven. Terwijl het eigenlijk hetzelfde is
Maar ik vind wel: haal jezelf niet naar beneden door jezelf te straffen als je afleiding zoekt. Afleiding is naast ontspanning ook echt wel belangrijk, zeker als dat rustige afleiding is als bijvoorbeeld lezen! En sporten is ook hartstikke goed om je stresshormonen af te breken. Het is voor mij ook een hele bekende valkuil, voortdurend waardeoordelen aan mezelf te hangen- dit is goed en dit is slecht, met vaak nadruk op het laatste. Niet om tegen je psycholoog in te gaan hoor, maar ik heb hetzelfde gesprek gehad met mijn eigen psycholoog en viel toen 2 weken lang in zelfverwijten omdat ik mezelf steeds erop betrapte dat ik "foute" dingen deed. En volgens mij is dat ook niet 'the way'. Mijn psycholoog nuanceerde het later: dat het niet zo is dat mijn energieke, ondernemende kant er niet mag zijn, dat dat heus ok is. Maar dat die kant wat overontwikkeld is ten opzichte van het andere/ rustige-accepterende. Dus dat dat nog wel wat ontwikkeling behoefd. Daar kon ik wat beter mee leven. Terwijl het eigenlijk hetzelfde is
dinsdag 28 oktober 2014 om 21:30
Ha Bloem, wat een gedoe zeg en veel werk toch wel waar je zelf dan zoveel achteraan moet zitten. Hoop echt dat het nu rond is en allemaal klopt voor je!
Dankjewel voor de tip qua vitamine B12 tekort door langduriger maagbeschermers gebruik, wist ik niet!
Ik ken wel de symptomen van B12 tekort, maar aangezien ik wel een vlees en zuivelproduct eter ben, was de kans op tekort niet echt logisch bij me. Maar nu je dit schreef heb ik t idd opgezocht, en ik gebruik nu al ruim een jaar een redelijke dosering omeprazol. Dus ga het binnenkort eens bespreken met m'n huisarts, als ik er toch weer heen ging voor evaluatie van m'n medicatie.
Vermoeidheid blijft bij mij wisselend toch wel een groot punt, al is dat ook bekend bij een burnout dat dat het langst durende symptoom is.
Dankjewel voor de tip qua vitamine B12 tekort door langduriger maagbeschermers gebruik, wist ik niet!
Ik ken wel de symptomen van B12 tekort, maar aangezien ik wel een vlees en zuivelproduct eter ben, was de kans op tekort niet echt logisch bij me. Maar nu je dit schreef heb ik t idd opgezocht, en ik gebruik nu al ruim een jaar een redelijke dosering omeprazol. Dus ga het binnenkort eens bespreken met m'n huisarts, als ik er toch weer heen ging voor evaluatie van m'n medicatie.
Vermoeidheid blijft bij mij wisselend toch wel een groot punt, al is dat ook bekend bij een burnout dat dat het langst durende symptoom is.
woensdag 29 oktober 2014 om 18:15
[quote]*bloem schreef op 28 oktober 2014 @ 16:19:
.....Ik ergerde me er net nog aan- een calvinistische werkethiek die tot werkelijk elke vezel is doorgedrongen? (...)
Maar ik vind wel: haal jezelf niet naar beneden door jezelf te straffen als je afleiding zoekt.
Dit, zo herkenbaar.
Ik heb me opgenomen in mijn werkschema: afspreken met jezelf, je bent zelf je beste klant.
Dus als ik elke dag een uur in het bos wandel onder werktijd, dan ben ik aan het werk.
Goed voor mezelf en goed voor de zaak.
Ethos is prima, niet alleen arbeid. Doe het ook met jezelf.
Lekker werken, ook aan/met/voor jezelf.
.....Ik ergerde me er net nog aan- een calvinistische werkethiek die tot werkelijk elke vezel is doorgedrongen? (...)
Maar ik vind wel: haal jezelf niet naar beneden door jezelf te straffen als je afleiding zoekt.
Dit, zo herkenbaar.
Ik heb me opgenomen in mijn werkschema: afspreken met jezelf, je bent zelf je beste klant.
Dus als ik elke dag een uur in het bos wandel onder werktijd, dan ben ik aan het werk.
Goed voor mezelf en goed voor de zaak.
Ethos is prima, niet alleen arbeid. Doe het ook met jezelf.
Lekker werken, ook aan/met/voor jezelf.
vrijdag 31 oktober 2014 om 11:57
Pippeloentje, dank je. Het is gelukkig alweer wat gezakt en ik heb mijn psycholoog inmiddels ook weer gesproken. Ik begin me weer beter te voelen.
Het klinkt als een goed traject waar je nu in gaat met je arbeidspsycholoog. Gelukkig schrijf je dat je er zelf ook blij mee bent, want dat is natuurlijk wel heel belangrijk. Het moet goed voelen om het te kunnen aanpakken.
Houd je van met je handen bezig zijn? Ik heb in het begin moeten zoeken naar wat goede afleiding was en naar wat mij rust bood. Ik vond die rust uiteindelijk in dingen als puzzelen, kleuren, haken. Dus met je handen bezig zijn en niet met je hoofd. Als je leest of tv kijkt, kan dat toch nog onrust veroorzaken of teveel prikkels geven.
Inge, vervelend dat jij nog altijd zo vermoeid bent!
Ik heb nog geen last van de kortere en donkere dagen. Het scheelt misschien dat het overdag nog regelmatig best zonnig is, ik heb eerder deze week nog heerlijk op het terras gezeten. En een jas was niet eens nodig!
Bloem, wat een klojo had je aan de telefoon zeg! Nou ja, gelukkig is het verder goed geregeld en hoef je je er niet druk meer om te maken.
Het klinkt als een goed traject waar je nu in gaat met je arbeidspsycholoog. Gelukkig schrijf je dat je er zelf ook blij mee bent, want dat is natuurlijk wel heel belangrijk. Het moet goed voelen om het te kunnen aanpakken.
Houd je van met je handen bezig zijn? Ik heb in het begin moeten zoeken naar wat goede afleiding was en naar wat mij rust bood. Ik vond die rust uiteindelijk in dingen als puzzelen, kleuren, haken. Dus met je handen bezig zijn en niet met je hoofd. Als je leest of tv kijkt, kan dat toch nog onrust veroorzaken of teveel prikkels geven.
Inge, vervelend dat jij nog altijd zo vermoeid bent!
Ik heb nog geen last van de kortere en donkere dagen. Het scheelt misschien dat het overdag nog regelmatig best zonnig is, ik heb eerder deze week nog heerlijk op het terras gezeten. En een jas was niet eens nodig!
Bloem, wat een klojo had je aan de telefoon zeg! Nou ja, gelukkig is het verder goed geregeld en hoef je je er niet druk meer om te maken.
vrijdag 31 oktober 2014 om 15:39
Oh Bloem wat een *** persoon van het UWV had jij aan de telefoon! Fijn dat nu alles in orde is.
@Pippeloentje; volgens mij heb/had ik gewoon heel veel weerstand tegen hulp (ik wil het zo graag allemaal alleen kunnen). Na vijf volledig slapeloze nachten en daardoor overdag nog meer huilen, toch voor de medicatie gegaan. Nu net twee nachten uitgeprobeerd en geslapen als een roos en overdag voel ik mij stukken beter. Misschien toch ook de psycholoog overwegen.
Dat traject dat jou psycholoog voorstelt klinkt heel goed pippeloentje. Fijn dat de volgende afspraak staat en je gemotiveerd klinkt.
@Ingeb84 Zelf altijd wel een beetje last gehad van najaarsmoeheid. Neem rond deze periode een Floradix-kuur, werkt altijd heel goed. En zoals hier al vaker voorgesteld: veel buiten zijn.
@Pippeloentje; volgens mij heb/had ik gewoon heel veel weerstand tegen hulp (ik wil het zo graag allemaal alleen kunnen). Na vijf volledig slapeloze nachten en daardoor overdag nog meer huilen, toch voor de medicatie gegaan. Nu net twee nachten uitgeprobeerd en geslapen als een roos en overdag voel ik mij stukken beter. Misschien toch ook de psycholoog overwegen.
Dat traject dat jou psycholoog voorstelt klinkt heel goed pippeloentje. Fijn dat de volgende afspraak staat en je gemotiveerd klinkt.
@Ingeb84 Zelf altijd wel een beetje last gehad van najaarsmoeheid. Neem rond deze periode een Floradix-kuur, werkt altijd heel goed. En zoals hier al vaker voorgesteld: veel buiten zijn.
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 31 oktober 2014 om 17:13
Hallo allemaal!
Vienna, wat fijn voor je dat je zo lekker geslapen hebt! Dat scheelt inderdaad enorm, ten eerste de broodnodige slaap maar ook dat je even geen zorgen hoeft te maken of je uberhaubt wel in slaap zal komen. Ben benieuwd of je ook de psychologische hulp aanneemt- zelf ervaar ik het wel als erg fijn om wat hulptroepen te hebben. Je moet het uiteindelijk sowieso zelf doen- maar het hoeft niet alleen. (schreef iemand eerder in dit topic- volgens mij jij stokstaartje?)
Stokstaartje, gelukkig dat je weer in wat rustiger vaarwater zit! en Slensor, goede tip, om jezelf in je agenda te zetten Ik heb momenteel zeeën van me-time, maar ga ik zeker doen als ik weer in t werkritme zit.
Gisteren weer eens naar de psychiater geweest om mijn medicatie te evalueren en nu ja, ook omdat het een hele fijne wijze man is met goede inzichten vaak, al merk ik wel veel bij de geestelijke gezondheidszorg dat er soms wel een beetje onwennigheid is met burnout- het is per slot van rekening geen psychische aandoening zoals opgenomen in de richtlijnen. Hij vond me volgens mij wel een beetje een soort medisch mirakel- dat ik emotioneel opknap, mijn concentratie weer ok is, wel weer dingen kan ondernemen zoals naar de schouwburg gaan, energiek oog en me eigenlijk eigenlijk ook niet echt moe voel, maar zo'n ongelofelijk slechte conditie heb dat ik echt maar een kilometer (op een goede dag 2) kan lopen. Dan krijg ik spierpijn en gewrichtspijnen en ga ik nog verder, dan krijg ik mijn voeten amper omhoog. Hij zei het herstel eigenlijk in omgekeerde volgorde te verwachten.
Dus maakte ik me toch een beetje zorgen: herkennen jullie dat, niet zozeer het je te futloos voelen of geen zin hebben om te sporten, maar dat ook echt niet kunnen?
Verder.... zit ik nog steeds een beetje te wachten op wijsheid, zo voelt het. De dagen verstrijken en de meeste zijn wel all'right... maar weet nog steeds niet wat ik echt leuk vind, wat ik ambieer met mijn leven/carriere, wat me innerlijke rust geeft, heb ik nog niet het idee dat ik genoeg verander of veranderd ben om naar de volgende stap te gaan op de klim omhoog. Voor nu probeer ik in ieder geval maar te accepteren dat ik het nu gewoon nog niet weet, dat Rome niet op een dag is gebouwd, dat als ik niet weet wat ik leuk vind dan toch lekker niks doe, zittend in het zonnetje. Maar waar is de wijsheid? Waar alle 'mijn burnout was het grootste geschenk uit mijn leven' mensen het over hebben?
Vienna, wat fijn voor je dat je zo lekker geslapen hebt! Dat scheelt inderdaad enorm, ten eerste de broodnodige slaap maar ook dat je even geen zorgen hoeft te maken of je uberhaubt wel in slaap zal komen. Ben benieuwd of je ook de psychologische hulp aanneemt- zelf ervaar ik het wel als erg fijn om wat hulptroepen te hebben. Je moet het uiteindelijk sowieso zelf doen- maar het hoeft niet alleen. (schreef iemand eerder in dit topic- volgens mij jij stokstaartje?)
Stokstaartje, gelukkig dat je weer in wat rustiger vaarwater zit! en Slensor, goede tip, om jezelf in je agenda te zetten Ik heb momenteel zeeën van me-time, maar ga ik zeker doen als ik weer in t werkritme zit.
Gisteren weer eens naar de psychiater geweest om mijn medicatie te evalueren en nu ja, ook omdat het een hele fijne wijze man is met goede inzichten vaak, al merk ik wel veel bij de geestelijke gezondheidszorg dat er soms wel een beetje onwennigheid is met burnout- het is per slot van rekening geen psychische aandoening zoals opgenomen in de richtlijnen. Hij vond me volgens mij wel een beetje een soort medisch mirakel- dat ik emotioneel opknap, mijn concentratie weer ok is, wel weer dingen kan ondernemen zoals naar de schouwburg gaan, energiek oog en me eigenlijk eigenlijk ook niet echt moe voel, maar zo'n ongelofelijk slechte conditie heb dat ik echt maar een kilometer (op een goede dag 2) kan lopen. Dan krijg ik spierpijn en gewrichtspijnen en ga ik nog verder, dan krijg ik mijn voeten amper omhoog. Hij zei het herstel eigenlijk in omgekeerde volgorde te verwachten.
Dus maakte ik me toch een beetje zorgen: herkennen jullie dat, niet zozeer het je te futloos voelen of geen zin hebben om te sporten, maar dat ook echt niet kunnen?
Verder.... zit ik nog steeds een beetje te wachten op wijsheid, zo voelt het. De dagen verstrijken en de meeste zijn wel all'right... maar weet nog steeds niet wat ik echt leuk vind, wat ik ambieer met mijn leven/carriere, wat me innerlijke rust geeft, heb ik nog niet het idee dat ik genoeg verander of veranderd ben om naar de volgende stap te gaan op de klim omhoog. Voor nu probeer ik in ieder geval maar te accepteren dat ik het nu gewoon nog niet weet, dat Rome niet op een dag is gebouwd, dat als ik niet weet wat ik leuk vind dan toch lekker niks doe, zittend in het zonnetje. Maar waar is de wijsheid? Waar alle 'mijn burnout was het grootste geschenk uit mijn leven' mensen het over hebben?
