Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 31 oktober 2014 om 19:28
Pff moet even wennen aan de nieuwe mobiele vorm van het forum!
Met mijn laatste vraag bedoelde ik niet perse dat ik zelf last heb van meer vermoeidheid/ lusteloosheid nu het kortere dagen zijn... Gelukkig (nog) niet!
Vermoeidheid is wat wisselend, gister ging het juist echt wel best goed. 5u goed kunnen werken, daarna nog boodschappen en langs apotheek. Savonds gekookt voor ons. En voelde me normaal moe:-). Vandaag ook prima dag! En leuke plannen voor het weekend, ben zo blij dat dat weer kan, zonder dat ik al nadenk hoe ik me zal voelen en of t niet teveel is of dat t überhaupt door kan gaan...
ik zie het wel, en komt uiteindelijk vaak gewoon goed:-).
Bloem, t lastige is dat iedereen graag in de eerste paar maanden gelijk zoveel resultaat wil zien, wil leren van de burnout enz enz maar dat kost ook echt tijd... Geef jezelf eerst de ruimte om uit te rusten, bij te komen en het te accepteren. Ik leerde iedere maand weer wat , en soms per week ook veel. En met het ene doe je wel wat en het ander uiteindelijk niks. Ik denk zelfs dat je als het weer echt goed gaat nog steeds veel leert, omdat je dan gaat vervallen in je 'oude' gedrag wat veel energie kost en je de nieuwe gedragingen kan toepassen.
Vienna, fijn dat je nu goed slaapt! Medicatie bedoelde je dus slaapmedicatie denk ik? Fijn dat t meteen helpt! Slaap is toch je basis voor energie en concentratie etc ik merk het ook enorm als ik slecht geslapen heb, gelukkig niet meer na 1 slechtere nacht, maar wel als t paar nachten achter elkaar wordt. En in t begin van m'n burnout was t na 1 slechte nacht al een slechte dag. Frustrerend is dat! Het hielp me wel om dan bijv een bodyscan te doen of beetje yoga voor t slapengaan.
Goed weekend allemaal, het wordt mooi herfstweer, dus genoeg zon om energie op te doen hopelijk!
Met mijn laatste vraag bedoelde ik niet perse dat ik zelf last heb van meer vermoeidheid/ lusteloosheid nu het kortere dagen zijn... Gelukkig (nog) niet!
Vermoeidheid is wat wisselend, gister ging het juist echt wel best goed. 5u goed kunnen werken, daarna nog boodschappen en langs apotheek. Savonds gekookt voor ons. En voelde me normaal moe:-). Vandaag ook prima dag! En leuke plannen voor het weekend, ben zo blij dat dat weer kan, zonder dat ik al nadenk hoe ik me zal voelen en of t niet teveel is of dat t überhaupt door kan gaan...
ik zie het wel, en komt uiteindelijk vaak gewoon goed:-). Bloem, t lastige is dat iedereen graag in de eerste paar maanden gelijk zoveel resultaat wil zien, wil leren van de burnout enz enz maar dat kost ook echt tijd... Geef jezelf eerst de ruimte om uit te rusten, bij te komen en het te accepteren. Ik leerde iedere maand weer wat , en soms per week ook veel. En met het ene doe je wel wat en het ander uiteindelijk niks. Ik denk zelfs dat je als het weer echt goed gaat nog steeds veel leert, omdat je dan gaat vervallen in je 'oude' gedrag wat veel energie kost en je de nieuwe gedragingen kan toepassen.
Vienna, fijn dat je nu goed slaapt! Medicatie bedoelde je dus slaapmedicatie denk ik? Fijn dat t meteen helpt! Slaap is toch je basis voor energie en concentratie etc ik merk het ook enorm als ik slecht geslapen heb, gelukkig niet meer na 1 slechtere nacht, maar wel als t paar nachten achter elkaar wordt. En in t begin van m'n burnout was t na 1 slechte nacht al een slechte dag. Frustrerend is dat! Het hielp me wel om dan bijv een bodyscan te doen of beetje yoga voor t slapengaan.
Goed weekend allemaal, het wordt mooi herfstweer, dus genoeg zon om energie op te doen hopelijk!
maandag 3 november 2014 om 19:35
Hoi allemaal!
Was er even een tijdje niet en nu is het forum ineens anders. Vervelend
Kom even snel kijken hoe het met jullie gaat en even updaten.
Met mij gaat het goed! Ik zit nu ruim 2 maanden thuis en ik merk sinds een week of 2 dat ik echt beter in mijn vel zit. WW is aangevraagd en ik ben ook al voorzichtig aan het solliciteren voor een nieuwe baan.
Ik ben ook gaan sporten met een ontzettend leuke en geduldige personal trainer. Dat sporten doet me zooo goed. Ik zit lekkerder in mijn lijf en in mijn hoofd is het vaak wat rustiger. Ik lijk wat meer vrede met alles - en vooral mezelf - te hebben eerst ging ik elke week naar mijn therapeut en nu zie ik haar woensdag weer: dan is het 3 weken na mijn vorige sessie op alle fronten lijkt het dus beter te gaan!
Alleen begon deze week niet zo goed. Je merkt ook dat het weer donkerder wordt en de dagen korter. Dit zorgt elk jaar bij mij voor een dip, en nu komt die dip dus even wat harder aan. Bah.
Hele dikke knuffel voor iedereen
Was er even een tijdje niet en nu is het forum ineens anders. Vervelend
Kom even snel kijken hoe het met jullie gaat en even updaten.
Met mij gaat het goed! Ik zit nu ruim 2 maanden thuis en ik merk sinds een week of 2 dat ik echt beter in mijn vel zit. WW is aangevraagd en ik ben ook al voorzichtig aan het solliciteren voor een nieuwe baan.
Ik ben ook gaan sporten met een ontzettend leuke en geduldige personal trainer. Dat sporten doet me zooo goed. Ik zit lekkerder in mijn lijf en in mijn hoofd is het vaak wat rustiger. Ik lijk wat meer vrede met alles - en vooral mezelf - te hebben eerst ging ik elke week naar mijn therapeut en nu zie ik haar woensdag weer: dan is het 3 weken na mijn vorige sessie op alle fronten lijkt het dus beter te gaan!
Alleen begon deze week niet zo goed. Je merkt ook dat het weer donkerder wordt en de dagen korter. Dit zorgt elk jaar bij mij voor een dip, en nu komt die dip dus even wat harder aan. Bah.
Hele dikke knuffel voor iedereen
maandag 3 november 2014 om 19:41
Oh en de fases zijn herkenbaar.
Toen ik net thuis zat was ik vooral uitgeput, in de war, in een soort shock, afwezig. Dit werd langzaamaan minder. Ik heb nu na 2 maanden dus dat ik echt merk dat het beter gaat.
Maar nog steeds merk ik dat ik nog lang niet op mijn oude niveau zit. Ik ben nu bewust, wat rust geeft, maar het gaat - helaas - allemaal nog niet vanzelf en dit kost veel energie. En tijd.
Het komt uiteindelijk, met ons allemaal, helemaal goed! Tijd is het toverwoord.
En ik kan sporten aanraden de Pt met wie ik sport weet ook van mijn toestand en ik leer dus ook fysiek grenzen aangeven e.d. Alles wat ik leer van mijn therapeut wat ik in mijn hoofd moet doen: relativeren, grenzen aangeven, mezelf niet pushen, zekerder voelen over mezelf, word nu tijdens het sporten heel tastbaar. En dan wordt het makkelijker om met alles om te gaan en het te begrijpen. Juist omdat het fysiek is/wordt. Voelt erg goed hij is eigenlijk een soort psycholoog maar dan met bewegen
Toen ik net thuis zat was ik vooral uitgeput, in de war, in een soort shock, afwezig. Dit werd langzaamaan minder. Ik heb nu na 2 maanden dus dat ik echt merk dat het beter gaat.
Maar nog steeds merk ik dat ik nog lang niet op mijn oude niveau zit. Ik ben nu bewust, wat rust geeft, maar het gaat - helaas - allemaal nog niet vanzelf en dit kost veel energie. En tijd.
Het komt uiteindelijk, met ons allemaal, helemaal goed! Tijd is het toverwoord.
En ik kan sporten aanraden de Pt met wie ik sport weet ook van mijn toestand en ik leer dus ook fysiek grenzen aangeven e.d. Alles wat ik leer van mijn therapeut wat ik in mijn hoofd moet doen: relativeren, grenzen aangeven, mezelf niet pushen, zekerder voelen over mezelf, word nu tijdens het sporten heel tastbaar. En dan wordt het makkelijker om met alles om te gaan en het te begrijpen. Juist omdat het fysiek is/wordt. Voelt erg goed hij is eigenlijk een soort psycholoog maar dan met bewegen
dinsdag 4 november 2014 om 12:11
Hee Underkoffer, goed van je te horen! Fijn hee dat het beter met je gaat. Ben trots op je, want je doet het toch maar mooi zelf en daar kan je jezelf echt een schouderklopje voor geven! Het zijn wijze lessen waar je een leven op kan bouwen, sowieso te weten dat je jezelf uit zo'n diepe put kan tillen is veel waard!
Ik kijk ook enorm uit naar de tijd dat ik weer kan sporten... Mijn lichaam wil het nu nog niet, reageert met spierpijn en spierstijfheid en pijnlijke gewrichten vooralsnog.. dus ik hou het nog even bij kleine wandelingetjes. Maar langzaamaan wat langer. Ik heb het afgelopen jaar vrij vaak geklommen, heerlijk vond ik dat, je raakt zo in een flow daarvan en na afloop heerlijk moe en relaxt... terwijl ik eigenlijk best een beetje hoogtevrees heb, maar door de flow en de endorfines vergeet je dat al gauw en voel je je daar ook weer beter van over jezelf. Heb je een personal trainer in een fitnesscentrum of buiten? Klinkt echt lekker luuks!
Hier gaat het wel. Emotioneel echt veeeeel beter dan 2 maanden gelden, toen ook ik echt in shock was, in paniek en in de war. Dat is gelukkig wel beter. Maar de innerlijke rust heb ik nog niet gevonden, en conditioneel gaat het nog behoorlijk slecht. Maar: voelde ik me eerst 80, nu voel ik me 70, dus hee, dat gaat de goede kant op niet? Nog 40 jaar to go! In de tussentijd trakteer ik mezelf maar lekker, nu ik weet dat het financieel de komende tijd wel in orde zit- lekkere hapjes, massage af en toe, een nieuw boek, zometeen de kapper en ik heb ook een heel lekker donzen dekbed op het oog... Je moet er maar wat van maken op de bank.
Wat ik trouwens frappant vindt is dat ik nu, eindelijk, voor het eerst sinds mijn crash 2,5 maand geleden, moe ben. Niet meer dan logisch lijkt me met een burnout en nu daarop een bronchitis. Ik hoop eigenlijk dat het betekent dat mijn stresshormonen wat meer gaan liggen, en dat dit eigenlijk vooruitgang is. (of toch niet..?) Slapen gaat ook beter en nu neem ik daar ook wel medicatie voor maar eerst sliep ik daar 6 uur op, nu 8-9, dus binnenkort eens kijken of ik kan minderen-stoppen.
vraagje aan allemaal: drinken jullie alcohol tijdens de burnout? Ik heb 1,5 maand geen druppel gedonken en nu soms bij het eten wat sipjes wijn, zeg in totaal 1 glas per week. Nu is ieder lichaam anders maar vroeg me af wat jullie ervaringen zijn.
en @Inge, was je weekend geslaagd? Was echt heerlijk weer, hopelijk heb je kunnen genieten!
Ik kijk ook enorm uit naar de tijd dat ik weer kan sporten... Mijn lichaam wil het nu nog niet, reageert met spierpijn en spierstijfheid en pijnlijke gewrichten vooralsnog.. dus ik hou het nog even bij kleine wandelingetjes. Maar langzaamaan wat langer. Ik heb het afgelopen jaar vrij vaak geklommen, heerlijk vond ik dat, je raakt zo in een flow daarvan en na afloop heerlijk moe en relaxt... terwijl ik eigenlijk best een beetje hoogtevrees heb, maar door de flow en de endorfines vergeet je dat al gauw en voel je je daar ook weer beter van over jezelf. Heb je een personal trainer in een fitnesscentrum of buiten? Klinkt echt lekker luuks!
Hier gaat het wel. Emotioneel echt veeeeel beter dan 2 maanden gelden, toen ook ik echt in shock was, in paniek en in de war. Dat is gelukkig wel beter. Maar de innerlijke rust heb ik nog niet gevonden, en conditioneel gaat het nog behoorlijk slecht. Maar: voelde ik me eerst 80, nu voel ik me 70, dus hee, dat gaat de goede kant op niet? Nog 40 jaar to go! In de tussentijd trakteer ik mezelf maar lekker, nu ik weet dat het financieel de komende tijd wel in orde zit- lekkere hapjes, massage af en toe, een nieuw boek, zometeen de kapper en ik heb ook een heel lekker donzen dekbed op het oog... Je moet er maar wat van maken op de bank.
Wat ik trouwens frappant vindt is dat ik nu, eindelijk, voor het eerst sinds mijn crash 2,5 maand geleden, moe ben. Niet meer dan logisch lijkt me met een burnout en nu daarop een bronchitis. Ik hoop eigenlijk dat het betekent dat mijn stresshormonen wat meer gaan liggen, en dat dit eigenlijk vooruitgang is. (of toch niet..?) Slapen gaat ook beter en nu neem ik daar ook wel medicatie voor maar eerst sliep ik daar 6 uur op, nu 8-9, dus binnenkort eens kijken of ik kan minderen-stoppen.
vraagje aan allemaal: drinken jullie alcohol tijdens de burnout? Ik heb 1,5 maand geen druppel gedonken en nu soms bij het eten wat sipjes wijn, zeg in totaal 1 glas per week. Nu is ieder lichaam anders maar vroeg me af wat jullie ervaringen zijn.
en @Inge, was je weekend geslaagd? Was echt heerlijk weer, hopelijk heb je kunnen genieten!
dinsdag 4 november 2014 om 13:28
Ja ik heb een personal trainer Bloem Ik wilde graag weer sporten maar wel op maat omdat ik niet wist wat ik wel of niet aankon. Vandaar dat ik hiervoor heb gekozen. Het is even een investering, maar kan hierna wel goed op eigen houtje verder. Dat is fijn We trainen één keer in de week buiten in het bos op een trimbaan. Heel erg fijn ook om buiten te zijn! Daarnaast wandel ik een flink stuk een keer in de week en ik probeer elke ochtend een klein wandelingetje door de wijk te maken hier. Als mijn kop er naar staan
Ik zat trouwens de weken terug te tellen en verhip.. ik zit nu in mijn 12e week. 3 maanden dus al. Dat kwam wel ff aan. Maar gauw de negatieve gedachte verworpen en weer blij zijn met dat het weer even zo lekker gaat.
Ik heb vanochtend gesport dus zit in een lekkere flow. Morgenochtend een sollicitatiegesprek waar ik wel flink gespannen voor ben, maar ik ben me nu aan het voorbereiden en dat gaat eigenlijk ook wel goed.
En jezelf verwennen is belangrijk Bloem. Ik doe het nog steeds. Ik zie dit nu ook niet als een ziek-zijn periode maar meer als een soort me-time. Tijd voor jezelf. Om weer bij jezelf te komen en rust in je hoofd. Emotioneel maar ook fysiek. Als ik er op die manier naar kijk merk ik dat ik het makkelijker vind om ermee om te gaan. Die stempel van het ziek-zijn vond ik niet prettig. Geniet er lekker van, je gaat de goede kant op! nog 40 jaar to go, maar wie weet gaat het straks allemaal een stukje in de stroomversnelling als het langzaamaan beter gaat.
En dat moe zijn is ook heel erg herkenbaar! Ik kon de eerste weken alleen maar slapen met behulp van medicatie. Daarna merkte ik dat ik wel zelfstandig kon slapen, maar ik merk pas sinds een paar weken dat als ik naar bed ga 's avonds dat ik dan écht moe ben. en dan niet MOE MOE zoals in het begin ( toen kon ik écht niks ) maar meer moe zo van: oke mijn lichaam heeft zin om te slapen en mentaal ben ik ook klaar met deze dag. Ik zie dat wel als een vooruitgang. Ik denk inderdaad dat je lichaam nu in een flow komt waarin je je biologische structuur weer terugvind en dat je lichaam er ook op reageert.
Ik dronk geen alcohol, maar een paar weken geleden deed ik dat wel en dat ging ik gelijk niet goed. Ik liet me gelijk helemaal gaan en ben erg dronken geworden. Dus toen heb ik besloten om voorlopig maar even niet te drinken tot ik me mentaal goed genoeg voel en het drinken niet als 'uitweg' ga zien. Wat ik die bewuste avond dus wel had ( 'even een avond niks en lekker genieten, doe nog maar 3 flessen wijn... oeps')
Hele fijne dag allemaal!
Ik zat trouwens de weken terug te tellen en verhip.. ik zit nu in mijn 12e week. 3 maanden dus al. Dat kwam wel ff aan. Maar gauw de negatieve gedachte verworpen en weer blij zijn met dat het weer even zo lekker gaat.
Ik heb vanochtend gesport dus zit in een lekkere flow. Morgenochtend een sollicitatiegesprek waar ik wel flink gespannen voor ben, maar ik ben me nu aan het voorbereiden en dat gaat eigenlijk ook wel goed.
En jezelf verwennen is belangrijk Bloem. Ik doe het nog steeds. Ik zie dit nu ook niet als een ziek-zijn periode maar meer als een soort me-time. Tijd voor jezelf. Om weer bij jezelf te komen en rust in je hoofd. Emotioneel maar ook fysiek. Als ik er op die manier naar kijk merk ik dat ik het makkelijker vind om ermee om te gaan. Die stempel van het ziek-zijn vond ik niet prettig. Geniet er lekker van, je gaat de goede kant op! nog 40 jaar to go, maar wie weet gaat het straks allemaal een stukje in de stroomversnelling als het langzaamaan beter gaat.
En dat moe zijn is ook heel erg herkenbaar! Ik kon de eerste weken alleen maar slapen met behulp van medicatie. Daarna merkte ik dat ik wel zelfstandig kon slapen, maar ik merk pas sinds een paar weken dat als ik naar bed ga 's avonds dat ik dan écht moe ben. en dan niet MOE MOE zoals in het begin ( toen kon ik écht niks ) maar meer moe zo van: oke mijn lichaam heeft zin om te slapen en mentaal ben ik ook klaar met deze dag. Ik zie dat wel als een vooruitgang. Ik denk inderdaad dat je lichaam nu in een flow komt waarin je je biologische structuur weer terugvind en dat je lichaam er ook op reageert.
Ik dronk geen alcohol, maar een paar weken geleden deed ik dat wel en dat ging ik gelijk niet goed. Ik liet me gelijk helemaal gaan en ben erg dronken geworden. Dus toen heb ik besloten om voorlopig maar even niet te drinken tot ik me mentaal goed genoeg voel en het drinken niet als 'uitweg' ga zien. Wat ik die bewuste avond dus wel had ( 'even een avond niks en lekker genieten, doe nog maar 3 flessen wijn... oeps')
Hele fijne dag allemaal!
dinsdag 4 november 2014 om 14:32
goed hee, alweer een sollicitatiegesprek! Ik vind dat nog wel erg lastig hoor: sowieso ben ik heel raar bij mijn oude werkgever weggegaan: op mijn laatste werkdag was ik ziek (gecrashed) en ben nog niet teruggegaan om afscheid te nemen. Besloten was ook, om mijn afscheidsfeestje te plannen als ik me beter voel. Dat vond ik ook wel een fijn idee. Een paar collega's heb ik wel nog gesproken, maar om mijn hele vertrek daar (en bij alle partijen met wie ik nauw samenwerkte, ik was de spin-in-het-web zeg maar) hangt een totale sfeer van mysterie.
En nu kom ik soms weer eens relaties tegen in de stad, en net krijg ik een linked-in bericht, van mensen die hebben gehoord dat ik wegga of weg ben en een beetje polsen of ik open sta voor een nieuwe uitdaging/project... En dat is natuurlijk enorm vleiend en leuk enerzijds, maar aan de andere kant: de Bloem die zij kennen is de Bloem die zich he-le-maal kapot heeft gewerkt- het is de vraag of ik ooit weer op dat niveau kan en wil functioneren. Bij lange na nog niet in ieder geval. Dus maak ik me er een beetje van af met op stapel staande reizen enzo, even ontstressen bladiebla.... maar voel me er toch stom over en opgejaagd, want dan wil ik eigenlijk weer, maar kan dat echt nog niet.
Voel jij er er comfortabel bij om meteen weer voltijds te beginnen werken? Zou ik wel spannend vinden! Maar: een vriend van me heeft ook overspannen zijn werkverband beeindigd, wel vrij snel gaan solliciteren en van zijn nieuwe werk krijgt ie zoveel positieve energie dat het hem echt heel erg goed heeft gedaan.
En nu kom ik soms weer eens relaties tegen in de stad, en net krijg ik een linked-in bericht, van mensen die hebben gehoord dat ik wegga of weg ben en een beetje polsen of ik open sta voor een nieuwe uitdaging/project... En dat is natuurlijk enorm vleiend en leuk enerzijds, maar aan de andere kant: de Bloem die zij kennen is de Bloem die zich he-le-maal kapot heeft gewerkt- het is de vraag of ik ooit weer op dat niveau kan en wil functioneren. Bij lange na nog niet in ieder geval. Dus maak ik me er een beetje van af met op stapel staande reizen enzo, even ontstressen bladiebla.... maar voel me er toch stom over en opgejaagd, want dan wil ik eigenlijk weer, maar kan dat echt nog niet.
Voel jij er er comfortabel bij om meteen weer voltijds te beginnen werken? Zou ik wel spannend vinden! Maar: een vriend van me heeft ook overspannen zijn werkverband beeindigd, wel vrij snel gaan solliciteren en van zijn nieuwe werk krijgt ie zoveel positieve energie dat het hem echt heel erg goed heeft gedaan.
donderdag 6 november 2014 om 15:49
Oh dat lijkt me ook lastig Bloem. Ik besprak met mijn therapeut ook een identificatie dingetje. Dat je ( tenminste dat deed ik ) mijn identiteit en persoon liet afhangen van wat ik bereikte en hoe andere mensen mij zagen. En het niet uit mezelf haalde. Ik ben altijd met andersmans verwachtingen bezig in plaats van naar mijzelf te luisteren. Misschien is dat ook een beetje voor jou? Ik herken namelijk wel wat je zegt over dat opgejaagd voelen dat je toch weer graag op het oude niveau terugwilt e.d.
Ik weet niet zo goed waar ik me comfortabel bij voel. De avond voor de sollicitatie stortte ik compleet in. En het ging net zo goed. Huilen, het niet meer positief in kunnen zien, alles stom vinden, denken dat ik niks kan, etc. Desondanks ging het gesprek goed. Toch hoop ik ergens stiekem dat ik niet aangenomen word. Dat klinkt misschien gek, maar de functie bleek net even wat zwaarder en drukker te zijn dan dat het leek. En het feit dat ik me dan weer een soort van in mijn werk moet storten en het in mij als persoon moet laten verweven, dat beangstigd me heel erg.. Ben zo in de war ook ervan. Want op papier is het precies iets wat bij me zou passen enzo en iedereen in mijn omgeving hoopt en duimt zo hard dat ik het word. En ik denk zelf zo van: mwah, weet niet.
Terwijl het in theorie is wat ik wilde. Pff... Soms begrijp ik mezelf niet hoor. Ik vind het allemaal gewoon nog zo eng.
Ik weet niet zo goed waar ik me comfortabel bij voel. De avond voor de sollicitatie stortte ik compleet in. En het ging net zo goed. Huilen, het niet meer positief in kunnen zien, alles stom vinden, denken dat ik niks kan, etc. Desondanks ging het gesprek goed. Toch hoop ik ergens stiekem dat ik niet aangenomen word. Dat klinkt misschien gek, maar de functie bleek net even wat zwaarder en drukker te zijn dan dat het leek. En het feit dat ik me dan weer een soort van in mijn werk moet storten en het in mij als persoon moet laten verweven, dat beangstigd me heel erg.. Ben zo in de war ook ervan. Want op papier is het precies iets wat bij me zou passen enzo en iedereen in mijn omgeving hoopt en duimt zo hard dat ik het word. En ik denk zelf zo van: mwah, weet niet.
Terwijl het in theorie is wat ik wilde. Pff... Soms begrijp ik mezelf niet hoor. Ik vind het allemaal gewoon nog zo eng.
vrijdag 7 november 2014 om 18:13
@ Underkoffer,
Wat naar dat je je weer zo ellendig voelde! Hopelijk ben je inmiddels weer een beetje boven water en terug op de veelbelovend klimmende lijn. Volgens mij kan je best een hele hoop, getuige dat het sollicitatiegesprek weer zo goed ging! Maar ik kan me goed voorstellen dat je het spannend vind. Gelukkig heb je nog alle vrijheid om jou keuze te maken, mochten ze je willen aannemen. Doen wat goed voelt! (al begrijp ik dat juist dit soort gevoelens erg tegenstrijdig kunnen zijn.)
Ikzelf merk dat ik veel leer van het vrijwilligerswerk dat ik nu doe. Stelt heel weinig voor hoor, 1,5uur een vriendin meehelpen in de thuiszorg en dan vooral kletsen met een lieve oude dame en wat dingetjes in huis. Maar toch merk ik op dat ik zelfs dan soms neig naar de perfecte werknemer te willen zijn. En dat ik mezelf soms even moet toespreken om meer te ontspannen en mijn tempo verlagen. Dus ja, wat je vertelt over de identificatie, daar herken ik me zeeeker in. Ik had het volgens mij al eens eerder gezegd en ieder zijn weg, maar ik kan het echt aanraden om zo fijn vrijblijvend te oefenen met werk!
Gaat hier ook niet zo fantastisch. Weer een ochtendlang gehuild. Ik wist niet dat ik zoveel tranen in me had als dat ik vergiet in deze tijd.
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat, Pippeloentje, Vienna, Stokstaartje, Inge en de anderen! Geen nieuws goed nieuws I hope!
Wat naar dat je je weer zo ellendig voelde! Hopelijk ben je inmiddels weer een beetje boven water en terug op de veelbelovend klimmende lijn. Volgens mij kan je best een hele hoop, getuige dat het sollicitatiegesprek weer zo goed ging! Maar ik kan me goed voorstellen dat je het spannend vind. Gelukkig heb je nog alle vrijheid om jou keuze te maken, mochten ze je willen aannemen. Doen wat goed voelt! (al begrijp ik dat juist dit soort gevoelens erg tegenstrijdig kunnen zijn.)
Ikzelf merk dat ik veel leer van het vrijwilligerswerk dat ik nu doe. Stelt heel weinig voor hoor, 1,5uur een vriendin meehelpen in de thuiszorg en dan vooral kletsen met een lieve oude dame en wat dingetjes in huis. Maar toch merk ik op dat ik zelfs dan soms neig naar de perfecte werknemer te willen zijn. En dat ik mezelf soms even moet toespreken om meer te ontspannen en mijn tempo verlagen. Dus ja, wat je vertelt over de identificatie, daar herken ik me zeeeker in. Ik had het volgens mij al eens eerder gezegd en ieder zijn weg, maar ik kan het echt aanraden om zo fijn vrijblijvend te oefenen met werk!
Gaat hier ook niet zo fantastisch. Weer een ochtendlang gehuild. Ik wist niet dat ik zoveel tranen in me had als dat ik vergiet in deze tijd.
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat, Pippeloentje, Vienna, Stokstaartje, Inge en de anderen! Geen nieuws goed nieuws I hope!
zaterdag 8 november 2014 om 15:12
Bloem, bij mij idd gelukkig geen nieuws is goed nieuws deze keer!!:-)
Alleen woensdag beetje offday, maar wel gewoon 5u kunnen werken en zelfs nog naar bedrijfarts. Dus niet te vergelijken met een offday van een jaar terug;-).
Gister echt heeeerlijk en luxe uit eten geweest, 4u lang getafeld met m'n vriend. 8 gangen, kleine gangen;-). Zo fijn, gezellig en lekker! Blij dat t goed ging! Iemand vroeg hier boven ergens qua alcohol... Ik drink echt nauwelijks tot niet sinds ik m'n burnout heb, slaap ik nog slechter door;-). En nu met medicatie ook niet aan te raden, mis t ook totaal niet. gister alleen af en toe slokje van de wijn van m'n vriend genomen;-). Verder ben ik lekker de Bob haha
Nu lekker rustig weekend! Net even wat in de tuin gedaan, want zonnetje is lekker. Niet erg moe, ondanks gister drukkere avond met dat etentje. Dus lekker met de katjes thuis, vriend werken, ik lekker tijdschriften, boek, iPad. En af en toe lekker frisse neus halen en lekker voor mezelf koken:-)!
Als ik jullie verhalen lees, ondanks de mindere momenten, doen jullie het hardstikke goed!! Flink aan t sporten hoor ik (dat is iets waar ik me nog steeds moeilijk toe kan zetten, ondanks dat ik t juist jaren 3x per week deed en ik weet dat t juist goed is voor m'n lijf en energie.. Apart is dat). Zelfs sollicitatie gesprek gevoerd! Knap hoor! Ik zou wel je eigen gevoel volgen... Niet kijken wat anderen denken/willen. Kijken wat jij wil! Als t voor je gevoel voor nu te hoog / zwaar gegrepen is, dan lekker verder zoeken waar jij je fijn bij voelt en wanneer jij er klaar voor bent! Geef jezelf de ruimte!! Bespreek je twijfels anders met iemand die je vertrouwt en niet snel een mening heeft, waardoor je voor jezelf soms makkelijk op een rijtje krijgt wat je echt wilt:-).
Succes! Lastige keuzes!
Fijn weekend weer!! Lieve knuffels aan allemaal
Alleen woensdag beetje offday, maar wel gewoon 5u kunnen werken en zelfs nog naar bedrijfarts. Dus niet te vergelijken met een offday van een jaar terug;-).
Gister echt heeeerlijk en luxe uit eten geweest, 4u lang getafeld met m'n vriend. 8 gangen, kleine gangen;-). Zo fijn, gezellig en lekker! Blij dat t goed ging! Iemand vroeg hier boven ergens qua alcohol... Ik drink echt nauwelijks tot niet sinds ik m'n burnout heb, slaap ik nog slechter door;-). En nu met medicatie ook niet aan te raden, mis t ook totaal niet. gister alleen af en toe slokje van de wijn van m'n vriend genomen;-). Verder ben ik lekker de Bob haha
Nu lekker rustig weekend! Net even wat in de tuin gedaan, want zonnetje is lekker. Niet erg moe, ondanks gister drukkere avond met dat etentje. Dus lekker met de katjes thuis, vriend werken, ik lekker tijdschriften, boek, iPad. En af en toe lekker frisse neus halen en lekker voor mezelf koken:-)!
Als ik jullie verhalen lees, ondanks de mindere momenten, doen jullie het hardstikke goed!! Flink aan t sporten hoor ik (dat is iets waar ik me nog steeds moeilijk toe kan zetten, ondanks dat ik t juist jaren 3x per week deed en ik weet dat t juist goed is voor m'n lijf en energie.. Apart is dat). Zelfs sollicitatie gesprek gevoerd! Knap hoor! Ik zou wel je eigen gevoel volgen... Niet kijken wat anderen denken/willen. Kijken wat jij wil! Als t voor je gevoel voor nu te hoog / zwaar gegrepen is, dan lekker verder zoeken waar jij je fijn bij voelt en wanneer jij er klaar voor bent! Geef jezelf de ruimte!! Bespreek je twijfels anders met iemand die je vertrouwt en niet snel een mening heeft, waardoor je voor jezelf soms makkelijk op een rijtje krijgt wat je echt wilt:-).
Succes! Lastige keuzes!
Fijn weekend weer!! Lieve knuffels aan allemaal
donderdag 13 november 2014 om 09:26
Inderdaad, Ook hier geen nieuws is goed nieuws. Wat fijn om jullie verhalen weer te lezen!
Ik heb wel een paar dipjes gehad. Vorige week gesprek met de arbeidspsychologe gehad en dat zorgde voor de nodige stress. Ze had nog voorgesteld om het gesprek niet op het werk plaats te laten vinden, maar ik wilde weer de 'stoere' uithangen en deed nonchalant alsof het geen enkel probleem was om op het werk af te spreken. Heb de auto drie keer aan de kant van de weg moeten zetten om even te huilen en lucht te happen. Gesprek op zich was wel goed. Mijn contract loopt in februari af en ze gaf aan dat als ik nu rustig de tijd neem om beter te worden, dat ze mij zeker weer willen aannemen en dat er dan ook naar mogelijke andere functies gekeken kan worden. Verder drong ze wel aan om een coach/psychologe/... te zoeken. En dat heb ik eindelijk gedaan (dat was me een drempel). Volgende week eerste gesprek bij een burn-out coach, die gespecialiseerd is in mensen die hoogsensitief zijn. (niet dat ik hoogsentitief ben, toch niet dat ik weet, maar het verhaal op haar website sprak mij enorm aan).
Het valt mij trouwens op hoe weinig mensen weten over burnout. Mijn man heeft het met een paar vrienden hierover gehad en die dachten allemaal dat het hetzelfde is als een depressie. Ook bij mijn zoektocht naar een therapeut viel mij dat op, bijna iedereen behandelt burnout, of ze nu als achtergrond kinderpsycholoog, meditatietherapeut, gezinstherapeut etc zijn. Ik vond maar een paar therapeuten die echt bezig zijn met burnout en daar achtergrond/opleiding voor hebben.
Wat goed dat iedereen hier met sporten bezig is. Mijn lichaam wil nog niet zo goed, spieren zijn nog heel stram. Kleinie wandelingetjes of een stukje op de elektrische fiets (voel mij dan echt een omaatje), is alles was lukt. Van de arbeidpsycholoog de opdracht gekregen om een kwartier iets te doen en dan een uur te rusten. Alcohol mag ik niet door de slaapmedicatie (die echt super werkt )
Veel liefs
Ik heb wel een paar dipjes gehad. Vorige week gesprek met de arbeidspsychologe gehad en dat zorgde voor de nodige stress. Ze had nog voorgesteld om het gesprek niet op het werk plaats te laten vinden, maar ik wilde weer de 'stoere' uithangen en deed nonchalant alsof het geen enkel probleem was om op het werk af te spreken. Heb de auto drie keer aan de kant van de weg moeten zetten om even te huilen en lucht te happen. Gesprek op zich was wel goed. Mijn contract loopt in februari af en ze gaf aan dat als ik nu rustig de tijd neem om beter te worden, dat ze mij zeker weer willen aannemen en dat er dan ook naar mogelijke andere functies gekeken kan worden. Verder drong ze wel aan om een coach/psychologe/... te zoeken. En dat heb ik eindelijk gedaan (dat was me een drempel). Volgende week eerste gesprek bij een burn-out coach, die gespecialiseerd is in mensen die hoogsensitief zijn. (niet dat ik hoogsentitief ben, toch niet dat ik weet, maar het verhaal op haar website sprak mij enorm aan).
Het valt mij trouwens op hoe weinig mensen weten over burnout. Mijn man heeft het met een paar vrienden hierover gehad en die dachten allemaal dat het hetzelfde is als een depressie. Ook bij mijn zoektocht naar een therapeut viel mij dat op, bijna iedereen behandelt burnout, of ze nu als achtergrond kinderpsycholoog, meditatietherapeut, gezinstherapeut etc zijn. Ik vond maar een paar therapeuten die echt bezig zijn met burnout en daar achtergrond/opleiding voor hebben.
Wat goed dat iedereen hier met sporten bezig is. Mijn lichaam wil nog niet zo goed, spieren zijn nog heel stram. Kleinie wandelingetjes of een stukje op de elektrische fiets (voel mij dan echt een omaatje), is alles was lukt. Van de arbeidpsycholoog de opdracht gekregen om een kwartier iets te doen en dan een uur te rusten. Alcohol mag ik niet door de slaapmedicatie (die echt super werkt )
Veel liefs
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 13 november 2014 om 13:04
Hoi, ik sluit me ook bij jullie aan. Heb nog niet al jullie verhalen doorgelezen maar dat komt wel!
Ik zit sinds juni thuis met een burn out. Daarvoor heb ik al heel lang op mijn tenen gelopen en ik voel me al heel lang niet meer mezelf.
Ik ben altijd al gevoelig geweest voor moeheid, maar de laatste 1,5 jaar werd het wel heel erg. Ik was voortdurend moe en kon steeds minder. Achteraf zie ik pas dat dit voor een groot deel door mijn werk kwam. Combinatie van een verantwoordelijke functie en te weinig personeel, waardoor ik mezelf echt voorbij ben gelopen.
Ik sta nu onder behandeling bij een vermoeidheidscentrum omdat ik er eerst van overtuigd was dat het chronische vermoeidheid was. Maar nu ik de tijd heb om de afgelopen periode te overdenken neig ik steeds meer richting burn out omdat de klachten zo gelijk oplopen met mijn werksituatie.
Het herstel gaat langzaam maar krijg eindelijk meer energie, psychisch gaat het ook nog op en af, vaak last van depressieve klachten en het is moeilijk om daar zelf uit te komen.Ik ben ook echt iemand die veel maalt dus daar wordt het ook niet beter van Probeer me nu te verdiepen in mindfulness en meditatie zodat ik met mijn gedachten leer omgaan.
Bij het vermoeidheidscentrum krijg ik wekelijks begeleiding van een psycholoog, fysiotherapeut, ergotherapeut en oefentherapeut. Dus naast gesprekken leer ik ook om mijn energie zo goed mogelijk te verdelen en langzaamaan weer mijn conditie op te bouwen.
Medicatie gebruik ik niet maar wel vitamine B12 in de vorm van smelttabletten. Vitamine D en multivitaminen. Verder probeer ik echt zo gezond mogelijk te eten, alcohol drink ik al een hele tijd niet meer, daar reageer ik slecht op.
Bloem, ik las jouw verhaal over het uwv. Ik heb namelijk ook besloten om mijn contract niet te verlengen bij mijn huidige werkgever. Maar ik ga wel hersteld uit dienst dus krijg geen ziektewet uitkering. Volgens een vrouw met wie ik hier contact over heb gehad kan ik zonder problemen ww aanvragen...
Ik ben ook erg gevoelig voor deze donkere dagen. Sinds de dagen weer korter worden, ging mijn stemming ook dalen en dan ga ik weer meer malen. Ik probeer nu toch zoveel mogelijk bezig te zijn en te genieten van wat ik doe, want dat kon ik een hele tijd ook niet. Op korte termijn wil ik wat vrijwilligerswerk gaan oppakken, om me weer nuttig te voelen. Het zijn voor mij wel elke keer hoge drempels want ik ben zo bang dat ik weer teveel doe en daardoor weer terugval. Dat heb ik al zo vaak meegemaakt. Mijn vriend geeft me ook weleens een schop onder de kont, en hij snapt niet waar ik allemaal over maal. Dat is ook heel moeilijk uit te leggen, soms weet ik het zelf niet eens.
Nou dit was mijn verhaal in het kort Fijn om het zo van je af te kunnen schrijven!
Ik zit sinds juni thuis met een burn out. Daarvoor heb ik al heel lang op mijn tenen gelopen en ik voel me al heel lang niet meer mezelf.
Ik ben altijd al gevoelig geweest voor moeheid, maar de laatste 1,5 jaar werd het wel heel erg. Ik was voortdurend moe en kon steeds minder. Achteraf zie ik pas dat dit voor een groot deel door mijn werk kwam. Combinatie van een verantwoordelijke functie en te weinig personeel, waardoor ik mezelf echt voorbij ben gelopen.
Ik sta nu onder behandeling bij een vermoeidheidscentrum omdat ik er eerst van overtuigd was dat het chronische vermoeidheid was. Maar nu ik de tijd heb om de afgelopen periode te overdenken neig ik steeds meer richting burn out omdat de klachten zo gelijk oplopen met mijn werksituatie.
Het herstel gaat langzaam maar krijg eindelijk meer energie, psychisch gaat het ook nog op en af, vaak last van depressieve klachten en het is moeilijk om daar zelf uit te komen.Ik ben ook echt iemand die veel maalt dus daar wordt het ook niet beter van
Probeer me nu te verdiepen in mindfulness en meditatie zodat ik met mijn gedachten leer omgaan. Bij het vermoeidheidscentrum krijg ik wekelijks begeleiding van een psycholoog, fysiotherapeut, ergotherapeut en oefentherapeut. Dus naast gesprekken leer ik ook om mijn energie zo goed mogelijk te verdelen en langzaamaan weer mijn conditie op te bouwen.
Medicatie gebruik ik niet maar wel vitamine B12 in de vorm van smelttabletten. Vitamine D en multivitaminen. Verder probeer ik echt zo gezond mogelijk te eten, alcohol drink ik al een hele tijd niet meer, daar reageer ik slecht op.
Bloem, ik las jouw verhaal over het uwv. Ik heb namelijk ook besloten om mijn contract niet te verlengen bij mijn huidige werkgever. Maar ik ga wel hersteld uit dienst dus krijg geen ziektewet uitkering. Volgens een vrouw met wie ik hier contact over heb gehad kan ik zonder problemen ww aanvragen...
Ik ben ook erg gevoelig voor deze donkere dagen. Sinds de dagen weer korter worden, ging mijn stemming ook dalen en dan ga ik weer meer malen. Ik probeer nu toch zoveel mogelijk bezig te zijn en te genieten van wat ik doe, want dat kon ik een hele tijd ook niet. Op korte termijn wil ik wat vrijwilligerswerk gaan oppakken, om me weer nuttig te voelen. Het zijn voor mij wel elke keer hoge drempels want ik ben zo bang dat ik weer teveel doe en daardoor weer terugval. Dat heb ik al zo vaak meegemaakt. Mijn vriend geeft me ook weleens een schop onder de kont, en hij snapt niet waar ik allemaal over maal. Dat is ook heel moeilijk uit te leggen, soms weet ik het zelf niet eens.
Nou dit was mijn verhaal in het kort
Fijn om het zo van je af te kunnen schrijven!
donderdag 13 november 2014 om 15:43
Hee allemaal,
@inge, goed hee, je zit best lekker in je vel lijkt t zo! Fijn dat je de energie hebt voor leuke uitstapjes en er zo van geniet. Maar ook blij bent met de kleine dingetjes. Houwe zo!
@Vienna, dat valt me inderdaad ook op, dat velen denken dat burnout hetzelfde is als depressie. Mijn psychotherapeut gelooft niet eens echt in burnout, kan je nagaan. En komt zovaak aan met de heilzaamheid van sporten, want bij depressie is dat zo, terwijl: ik weet dat sporten goed is en gezond, heb altijd veel gesport, maar mijn lichaam kan dat nu echt nog niet aan. Maar wat goed dat je jezelf over de drempel hebt weten te tillen en hulp hebt gezocht! Misschien is dat al een belangrijke stap in je herstel: toegeven dat je hulp mag vragen, niet altijd stoer hoeft te zijn.
@Sensya, welkom, schrijf maar fijn van je af! Ik zou trouwens als ik jou was wel even dubbelchecken bij het UWV (of is die vrouw waar je het over hebt juist van het UWV?) Als je hersteld uit dienst gaat heb je wel meteen sollicitatieplicht he, dat is wel weer lastig... zelf wel blij dat dat voorlopig nog even niet hoeft (in Ziektewet)! Denk wel goed dat je vrijwilligerswerk wil doen, sowieso een goed teken dat je weer zin krijgt in die dingen Maar begin anders gewoon met 1 uur en opbouwen met kleine stapjes!
Hmm, het gaat hier nog steeds niet zo fantastisch. Ben vorige week ergens een hoop energie verloren en weet hem nog niet terug te vinden. Kan echt moeilijk op mijn benen staan, en doemgedachten spoken in mijn hoofd: moet ik straks in een rolstoel? Heb ik echt wel what it takes om hier uit te klimmen? Komt het wel goed, en zo niet, kan ik daar wel mee leven? Voel me behoorlijk angstig. Misschien is het ook het ophogen van de AD: toch maar van 37,5mg naar 75mg venlafaxine gegaan (in principe ook de minimale therapeutische dosis) in de hoop wat minder last te hebben van het angstige doemgevoel. We zullen zien. En een vakantie Lanzarote staat op stapel, leuk vooruitzicht natuurlijk maar ook wel eng... Zo in en om mijn huisje is het makkelijker om energie te doseren en even terug te trekken als daar nood aan is... en op vakantie is misschien lastig. elke dag uit eten bijvoorbeeld, pff, gaat dat wel goed? piekerdepieker! fijne dag allemaal!
@inge, goed hee, je zit best lekker in je vel lijkt t zo! Fijn dat je de energie hebt voor leuke uitstapjes en er zo van geniet. Maar ook blij bent met de kleine dingetjes. Houwe zo!
@Vienna, dat valt me inderdaad ook op, dat velen denken dat burnout hetzelfde is als depressie. Mijn psychotherapeut gelooft niet eens echt in burnout, kan je nagaan. En komt zovaak aan met de heilzaamheid van sporten, want bij depressie is dat zo, terwijl: ik weet dat sporten goed is en gezond, heb altijd veel gesport, maar mijn lichaam kan dat nu echt nog niet aan. Maar wat goed dat je jezelf over de drempel hebt weten te tillen en hulp hebt gezocht! Misschien is dat al een belangrijke stap in je herstel: toegeven dat je hulp mag vragen, niet altijd stoer hoeft te zijn.
@Sensya, welkom, schrijf maar fijn van je af! Ik zou trouwens als ik jou was wel even dubbelchecken bij het UWV (of is die vrouw waar je het over hebt juist van het UWV?) Als je hersteld uit dienst gaat heb je wel meteen sollicitatieplicht he, dat is wel weer lastig... zelf wel blij dat dat voorlopig nog even niet hoeft (in Ziektewet)! Denk wel goed dat je vrijwilligerswerk wil doen, sowieso een goed teken dat je weer zin krijgt in die dingen Maar begin anders gewoon met 1 uur en opbouwen met kleine stapjes!
Hmm, het gaat hier nog steeds niet zo fantastisch. Ben vorige week ergens een hoop energie verloren en weet hem nog niet terug te vinden. Kan echt moeilijk op mijn benen staan, en doemgedachten spoken in mijn hoofd: moet ik straks in een rolstoel? Heb ik echt wel what it takes om hier uit te klimmen? Komt het wel goed, en zo niet, kan ik daar wel mee leven? Voel me behoorlijk angstig. Misschien is het ook het ophogen van de AD: toch maar van 37,5mg naar 75mg venlafaxine gegaan (in principe ook de minimale therapeutische dosis) in de hoop wat minder last te hebben van het angstige doemgevoel. We zullen zien. En een vakantie Lanzarote staat op stapel, leuk vooruitzicht natuurlijk maar ook wel eng... Zo in en om mijn huisje is het makkelijker om energie te doseren en even terug te trekken als daar nood aan is... en op vakantie is misschien lastig. elke dag uit eten bijvoorbeeld, pff, gaat dat wel goed? piekerdepieker! fijne dag allemaal!
vrijdag 14 november 2014 om 07:37
Het komt allemaal goed Bloem ! Neem rustig de tijd voor jezelf en laat je lichaam aangeven wat haar grenzen zijn. Probeer de piekergedachten van je af te zetten (ja dat is makkelijker geschreven dan gedaan). Heb je het al met je therapeut gehad over het piekeren en mogelijke manieren om ermee om te gaan? Misschien een piekerboekje bijhouden (eens de gedachte opgeschreven, hoef je er niet meer aan te denken) of ontspanningoefeningen/affirmaties . Zelf ben ik ook een echte piekeraar en als ik in het piekeren blijf hangen, ga ik mijn gedachte testen (volgens de RET methode).
Wat leuk dat je op vakantie gaat. Het lijkt mij inderdaad niet makkelijk om de energie te hebben om altijd uit eten te gaan, maar het voordeel van vakantie is dat je alles op je eigen tempo mag doen. Misschien kan je een doos crackers/rijstkoeken/... op de hotelkamer leggen als back-up-plan? Als je, je echt niet goed voelt kan je altijd nog op de kamer blijven en misschien geeft dit je een soort zekerheid waardoor je net makkelijker wel uit eten kunt gaan.
Veel liefs.
Wat leuk dat je op vakantie gaat. Het lijkt mij inderdaad niet makkelijk om de energie te hebben om altijd uit eten te gaan, maar het voordeel van vakantie is dat je alles op je eigen tempo mag doen. Misschien kan je een doos crackers/rijstkoeken/... op de hotelkamer leggen als back-up-plan? Als je, je echt niet goed voelt kan je altijd nog op de kamer blijven en misschien geeft dit je een soort zekerheid waardoor je net makkelijker wel uit eten kunt gaan.
Veel liefs.
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 14 november 2014 om 14:28
Ha allemaal!!
Weer wat bijgelezen:-) welkom nieuwelingen!
Bloem, ik zit nu ook zo'n 3mnd op 75mg venlafaxine, en ben zo blij dat ik de stap genomen heb! Is idd de laagste dosering, 37,5 is eigenlijk nog niks werd mij verteld..bij mij werkt het zo goed!! Het scheelt me bakken energie, ik pieker nauwelijks meer, geen angstgevoelens meer die ik door doemdenken onbewust creëerde... Verademing! Je vakantie-'angst' ken ik... Ik schreef precies hetzelfde paar weken terug volgens mij. Laatste vakantie ging dat 'uiteten' verrassend goed, maar jaar geleden hebben we per dag gekeken. En de helft van de vakantie op de hotelkamer gegeten... Vriend wat gehaald bij een supermarkt qua brood en smeersels of een afhaal Italiaan ofzo.. Even wennen, maar was wel beter dan forceren. En soms hielp t om eerst even lekker stukje te wandelen en als t dan ging ergens alleen even hoofdgerechtje te eten. Als je eenmaal zit en lekker zit te kletsen, zakt t doemdenken vaak ook wel:-). Geen verwachtingen hebben, dan valt alles mee... En als je er echt teveel tegenziet, toch gewoon vakantie cancelen en lekker thuis uitstapjes maken samen!
Ik heb vandaag laatste sessie bij m'n psycholoog/ cognitief gedragstherapeut gehad! Precies een jaar na m'n eerste afspraak bij haar:-). Als t nodig is, is bel ik haar zeker weer, maar heb nu geen hulpvraag meer. En blijf wel voorlopig 2x per maand naar de Haptotherapeut gaan:-). Voel me echt wel best goed en steeds meer vertrouwen in mezelf en mijn lijf! Eindelijk... Het doemdenken ' komt t ooit goed, kan ik dit wel, enz enz' heb ik ook vaak gehad afgelopen 1,5jaar .. Pff... 1,5jaar alweer! Hoop dat t jullie sneller 'vergaat', want k ben er ook voorlopig nog niet, maar gaat zeker de goede kant op en mega veel geleerd!! Merk ook echt dat ik anders op mensen reageer qua piekeren of onzekerheid, en dingen sneller los kan laten! Erg fijn:-)
Succes allemaal weer!
Weer wat bijgelezen:-) welkom nieuwelingen!
Bloem, ik zit nu ook zo'n 3mnd op 75mg venlafaxine, en ben zo blij dat ik de stap genomen heb! Is idd de laagste dosering, 37,5 is eigenlijk nog niks werd mij verteld..bij mij werkt het zo goed!! Het scheelt me bakken energie, ik pieker nauwelijks meer, geen angstgevoelens meer die ik door doemdenken onbewust creëerde... Verademing! Je vakantie-'angst' ken ik... Ik schreef precies hetzelfde paar weken terug volgens mij. Laatste vakantie ging dat 'uiteten' verrassend goed, maar jaar geleden hebben we per dag gekeken. En de helft van de vakantie op de hotelkamer gegeten... Vriend wat gehaald bij een supermarkt qua brood en smeersels of een afhaal Italiaan ofzo.. Even wennen, maar was wel beter dan forceren. En soms hielp t om eerst even lekker stukje te wandelen en als t dan ging ergens alleen even hoofdgerechtje te eten. Als je eenmaal zit en lekker zit te kletsen, zakt t doemdenken vaak ook wel:-). Geen verwachtingen hebben, dan valt alles mee... En als je er echt teveel tegenziet, toch gewoon vakantie cancelen en lekker thuis uitstapjes maken samen!
Ik heb vandaag laatste sessie bij m'n psycholoog/ cognitief gedragstherapeut gehad! Precies een jaar na m'n eerste afspraak bij haar:-). Als t nodig is, is bel ik haar zeker weer, maar heb nu geen hulpvraag meer. En blijf wel voorlopig 2x per maand naar de Haptotherapeut gaan:-). Voel me echt wel best goed en steeds meer vertrouwen in mezelf en mijn lijf! Eindelijk... Het doemdenken ' komt t ooit goed, kan ik dit wel, enz enz' heb ik ook vaak gehad afgelopen 1,5jaar .. Pff... 1,5jaar alweer! Hoop dat t jullie sneller 'vergaat', want k ben er ook voorlopig nog niet, maar gaat zeker de goede kant op en mega veel geleerd!! Merk ook echt dat ik anders op mensen reageer qua piekeren of onzekerheid, en dingen sneller los kan laten! Erg fijn:-)
Succes allemaal weer!
zaterdag 15 november 2014 om 21:32
Ahhh lief jullie reacties!!
Fijn weekendje wel hier- ik vind de weekends altijd wel een verademing met vriendlief om me heen, toch wat minder saai en alleen (met mijn soms donkere hersenspinsels). Nog steeds moemoemoe en slap op mijn pootjes, maar ik kan me er ietsjes meer mee ontspannen.... misschien de AD, of een momentopname van vandaag? Zometeen maar weer fijn een filmpje. Grootverbruiker inmiddels!
Inge gefeliciteerd met het afronden van je therapie! Een mijlpaal! Moet goed voelen, dat je dat hoofdstuk nu kan afsluiten, vol vertrouwen weer alleen op pad met de wijze lessen...
Vienna en Sensya, jullie een fijn weekend?
liefs!
Fijn weekendje wel hier- ik vind de weekends altijd wel een verademing met vriendlief om me heen, toch wat minder saai en alleen (met mijn soms donkere hersenspinsels). Nog steeds moemoemoe en slap op mijn pootjes, maar ik kan me er ietsjes meer mee ontspannen.... misschien de AD, of een momentopname van vandaag? Zometeen maar weer fijn een filmpje. Grootverbruiker inmiddels!
Inge gefeliciteerd met het afronden van je therapie! Een mijlpaal! Moet goed voelen, dat je dat hoofdstuk nu kan afsluiten, vol vertrouwen weer alleen op pad met de wijze lessen...
Vienna en Sensya, jullie een fijn weekend?
liefs!
dinsdag 18 november 2014 om 12:44
Wat fijn Inge dat je je zo goed voelt en alles met vertrouwen tegemoet ziet! Het is ook een goed teken dat je de psycholoog niet meer nodig hebt.
Had je moeite met het afronden van je therapie, van het afscheid nemen van je psych? Ik vraag het omdat ik nu zelf naar dat punt aan het toewerken ben. Ik voel me namelijk steeds beter en krijg steeds meer vertrouwen dat ik het zelf aan kan. Aan de andere kant vind ik het moeilijk om het los te laten. Mijn psycholoog heeft ook veel voor me betekend. We praten er nu op mijn verzoek over, omdat ik er zo'n moeite mee heb. Hoe ging dat bij jou? Hoe hebben jullie hier naar toe gewerkt? En heb je je psycholoog iets gegeven bij het afscheid?
Had je moeite met het afronden van je therapie, van het afscheid nemen van je psych? Ik vraag het omdat ik nu zelf naar dat punt aan het toewerken ben. Ik voel me namelijk steeds beter en krijg steeds meer vertrouwen dat ik het zelf aan kan. Aan de andere kant vind ik het moeilijk om het los te laten. Mijn psycholoog heeft ook veel voor me betekend. We praten er nu op mijn verzoek over, omdat ik er zo'n moeite mee heb. Hoe ging dat bij jou? Hoe hebben jullie hier naar toe gewerkt? En heb je je psycholoog iets gegeven bij het afscheid?
dinsdag 18 november 2014 om 16:05
Ha stokstaartje!
Fijn dat je ook kan afbouwen:-)
Ik heb er niet echt specifiek naartoe gewerkt, de één na laatste sessie stelde zij al voor om evt nog een afspraak te maken zodra het weer nodig leek. Toen had ik zoiets gevoelsmatig, dat ik toch liever nog even over een maand een afspraak wou. Soort stok achter de deur ofzo. Die afspraak heb ik uiteindelijk 2 wkn verplaatst, omdat de vraag die ik nog had eigenlijk niet was voorgekomen, dus voelde een sessie nutteloos. En dat bleek 2 wkn later nog steeds, gewoon omdat ik met alle situaties die ik tegenkom wel goed om kan gaan nu en blijkbaar zelf m'n gedachten dan al onder controle heb en er niet in blijf hangen:-). Zo'n band als jij hebt (zoals je t schrijft) had ik denk ik niet. Heb haar ook niks gegeven, ook al ben ik een jaar bij haar geweest. Wel even over gedacht, maar niet gedaan. Ik ben natuurlijk nog wel met de Haptotherapie bezig, dat voelt ook goed, en het overlapt een klein stukje.
Vandaag naar de manueel therapeut geweest ivm blijvende rugpijn, (even een stap als fysio;-), wilde er niet mee naar collega's). Dus in nieuwe 'therapie' gestapt. M'n lijf reageert er vandaag best wel op... Net een uur geslapen, onderrug voelt nu zwaar, beetje hoofdpijn. Maar de pijn waarvoor ik ging lijkt minder, rug beweegt makkelijker, dus wel goed.
Succes met afsluiten van je therapie, volg je gevoel qua hoe jij het wilt afsluiten! Als je wat wilt geven, zeker doen! Mooie Amaryllis bol ofzo, omdat ze jou ook heeft laten 'groeien' in wie je bent tot iets moois
Fijn dat je ook kan afbouwen:-)
Ik heb er niet echt specifiek naartoe gewerkt, de één na laatste sessie stelde zij al voor om evt nog een afspraak te maken zodra het weer nodig leek. Toen had ik zoiets gevoelsmatig, dat ik toch liever nog even over een maand een afspraak wou. Soort stok achter de deur ofzo. Die afspraak heb ik uiteindelijk 2 wkn verplaatst, omdat de vraag die ik nog had eigenlijk niet was voorgekomen, dus voelde een sessie nutteloos. En dat bleek 2 wkn later nog steeds, gewoon omdat ik met alle situaties die ik tegenkom wel goed om kan gaan nu en blijkbaar zelf m'n gedachten dan al onder controle heb en er niet in blijf hangen:-). Zo'n band als jij hebt (zoals je t schrijft) had ik denk ik niet. Heb haar ook niks gegeven, ook al ben ik een jaar bij haar geweest. Wel even over gedacht, maar niet gedaan. Ik ben natuurlijk nog wel met de Haptotherapie bezig, dat voelt ook goed, en het overlapt een klein stukje.
Vandaag naar de manueel therapeut geweest ivm blijvende rugpijn, (even een stap als fysio;-), wilde er niet mee naar collega's). Dus in nieuwe 'therapie' gestapt. M'n lijf reageert er vandaag best wel op... Net een uur geslapen, onderrug voelt nu zwaar, beetje hoofdpijn. Maar de pijn waarvoor ik ging lijkt minder, rug beweegt makkelijker, dus wel goed.
Succes met afsluiten van je therapie, volg je gevoel qua hoe jij het wilt afsluiten! Als je wat wilt geven, zeker doen! Mooie Amaryllis bol ofzo, omdat ze jou ook heeft laten 'groeien' in wie je bent tot iets moois
woensdag 19 november 2014 om 15:33
Hee allemaal!
@stokstaartje, wat goed zeg dat ook jij straks weer op eigen benen verder gaat. Ik kan me voorstellen dat je het een beetje lastig vindt om afscheid te nemen, ik ervaar ook best een persoonlijke band met mijn psych -vind het ook erg fijn dat ik het gevoel heb dat we praten van mens tot mens, niet per se van arts tot patient- die ik ook wel eens een stapel chocoladerepen heb gegeven, ik vind dat goed kunnen en ook lief, ze zal dat vast waarderen! Misschien is het ook wel een idee, om nog een consult te plannen over een paar maanden om weer even bij te praten, dan voelt het niet zo definitief. Maar aan de andere kant, things come and go, misschien voelt het juist ook wel goed om iets af te sluiten voor jezelf... Ik vind het iig supermooi dat je zo bent gegroeid dit jaar! Hoop me over een jaar ook zo te mogen voelen
@inge, madame fysio fijn dat de manuele therapie je helpt met je rugklachten! Ik zit zelf zo een beetje te dubben over mijn beenspieren, die zo ontzettend stijf zijn en vaak verkrampt en spierpijnig, vermoedelijk ook verhevigd door de venlafaxine. Ik loop ook echt heel harkig daardoor en mijn spieren voelen erg hard aan. Ik zat eventjes weer aan een wandelmax van 30 min, maar nu, sinds ophoging AD (en bronchitis, en ook wel veel activiteiten gehad, dus weet niet zeker wat de oorzaak is met zovele factoren) weer terug aan een klein kwartiertje, daarna spierpijn en stijf en duidelijk weer tijd voor de bank. Denk je, dat ik baat kan hebben bij fysiotherapie hiervoor? Of denk je uit eigen BO ervaring dat het antwoord meer zit in het de tijd geven en goed uitrusten. Ik heb een nieuw zorgpakket afgesloten voor 2015 met lekker veel fysio en haptotherapie dus ik kan er straks weer op los therapieren Ik laat me wel met enige regelmaat masseren, wel lekker, maar helpt hier niet echt voor.
@stokstaartje, wat goed zeg dat ook jij straks weer op eigen benen verder gaat. Ik kan me voorstellen dat je het een beetje lastig vindt om afscheid te nemen, ik ervaar ook best een persoonlijke band met mijn psych -vind het ook erg fijn dat ik het gevoel heb dat we praten van mens tot mens, niet per se van arts tot patient- die ik ook wel eens een stapel chocoladerepen heb gegeven, ik vind dat goed kunnen en ook lief, ze zal dat vast waarderen! Misschien is het ook wel een idee, om nog een consult te plannen over een paar maanden om weer even bij te praten, dan voelt het niet zo definitief. Maar aan de andere kant, things come and go, misschien voelt het juist ook wel goed om iets af te sluiten voor jezelf... Ik vind het iig supermooi dat je zo bent gegroeid dit jaar! Hoop me over een jaar ook zo te mogen voelen
@inge, madame fysio fijn dat de manuele therapie je helpt met je rugklachten! Ik zit zelf zo een beetje te dubben over mijn beenspieren, die zo ontzettend stijf zijn en vaak verkrampt en spierpijnig, vermoedelijk ook verhevigd door de venlafaxine. Ik loop ook echt heel harkig daardoor en mijn spieren voelen erg hard aan. Ik zat eventjes weer aan een wandelmax van 30 min, maar nu, sinds ophoging AD (en bronchitis, en ook wel veel activiteiten gehad, dus weet niet zeker wat de oorzaak is met zovele factoren) weer terug aan een klein kwartiertje, daarna spierpijn en stijf en duidelijk weer tijd voor de bank. Denk je, dat ik baat kan hebben bij fysiotherapie hiervoor? Of denk je uit eigen BO ervaring dat het antwoord meer zit in het de tijd geven en goed uitrusten. Ik heb een nieuw zorgpakket afgesloten voor 2015 met lekker veel fysio en haptotherapie dus ik kan er straks weer op los therapieren Ik laat me wel met enige regelmaat masseren, wel lekker, maar helpt hier niet echt voor.
woensdag 19 november 2014 om 22:05
Ha Bloem, vervelend dat je stijfheid zo aanwezig blijft! Je kan t zeker proberen eens met fysiotherapie te bekijken of zij een oorzaak kunnen vinden. Misschien toch wel vanuit je rug wat beknellingen.. Je had het tenslotte ook al voor je AD startte. En wie weet kunnen zij je helpen je conditie wat op te bouwen? Misschien is zwemmen of fietsen geschikter voor je dan wandelen of adviseren ze je naar een podoloog te gaan! Slim je zorgpakket! Had ik voor afgelopen jaar ook gedaan:-), daardoor iig de helft van m'n Haptotherapie weer vergoed gekregen en idd nu ook fysio paar keer. M'n psych werd niet erkend door m'n verzekering, maar voelde me prettig bij haar, dus wel gebleven. Zag het als een investering:-)
Je kan fysio proberen of evt osteopaat? Die hebben weer andere ingang, oa craniosacrale therapie, wat ook vaak goed schijnt te kunnen werken bij een BO gezien blijvende energie blokkades en stress op je organen enz (kort door de bocht uitleg, maar goed).
Ik gunde mezelf ook maar eens therapie, waarom zou ik met pijnklachten blijven rondlopen terwijl ik dagelijks mensen er zelf mee probeer vanaf te krijgen én ik er zelf ook gewoon voor verzekerd ben. Soms zijn we zo streng voor onszelf, terwijl hulp erg fijn is en neg weer wat vooruitgang kan geven, op verschillende vlakken!
Helpt de AD jou al wel verder, op mentaal vlak en qua vermoeidheid? (Minder energie verspilling aan gedachtes en spanningen?)
Kga lekker slapen, ben erg moe. Druk dagje en m'n lijf had t wat zwaarder na die behandeling van gister.
Je kan fysio proberen of evt osteopaat? Die hebben weer andere ingang, oa craniosacrale therapie, wat ook vaak goed schijnt te kunnen werken bij een BO gezien blijvende energie blokkades en stress op je organen enz (kort door de bocht uitleg, maar goed).
Ik gunde mezelf ook maar eens therapie, waarom zou ik met pijnklachten blijven rondlopen terwijl ik dagelijks mensen er zelf mee probeer vanaf te krijgen én ik er zelf ook gewoon voor verzekerd ben. Soms zijn we zo streng voor onszelf, terwijl hulp erg fijn is en neg weer wat vooruitgang kan geven, op verschillende vlakken!
Helpt de AD jou al wel verder, op mentaal vlak en qua vermoeidheid? (Minder energie verspilling aan gedachtes en spanningen?)
Kga lekker slapen, ben erg moe. Druk dagje en m'n lijf had t wat zwaarder na die behandeling van gister.
donderdag 20 november 2014 om 13:19
Thanks voor de tips! Heb me meteen ook even ingelezen in de osteopathie, kende dat niet zo, klinkt ook wel interessant. Ik ben al wel een paar keer geweest bij een haptonomisch fysiotherapeut (werd maar 4x vergoed), die vooral haptonomie deed, en ook opmerkte dat mijn spieren zo gespannen waren- 'alsof ik met al mijn kracht die ik nog in me had mijn lichaam onder controle probeerde te houden'. Zo voelde ik me toen ook wel een beetje, maar inmiddels ben ik wel meer ontspannen in geest en accepterend, maar mijn lichaam blijft stijf als een plank, vooral de benen dan en schouders een beetje. Heeft ook wel tijd nodig denk ik.. Maar na de opmerking: 'je voelt als een eindeloze put zonder bodem' vond ik de haptonomisch fysio niet meer zo heel aardig, had dat natuurlijk beter tegen hem kunnen zeggen maar niet gedaan, maar denk wel dat ik een andere fysio kies. Misschien ontwijkend gedrag? Anderzijds, het is ME-time dus ik mag het zeggen
Al heb ik er wel wat aan gehad, aan het begin van de burnout kon ik helemaal niet huilen en tijdens/na de haptonoom heeeel veel, maar dat was denk ik ook wel even goed.
De AD helpt me energetisch (nog) niks of juist in het negatieve, maar dat kan nog wel van de beginbijwerkingen komen... het lijkt alweer een ietsjepietsje beter te gaan. Maar mentaal helpt het wel- ik heb niet meer gehad dat ik in de ochtend al dacht: was de dag al maar weer om, of uren loop te huilen, en wat minder unheimisch gevoel. Dus ik voel me wel beter en fysiek volgt dan ook vast wel op den duur. Tijd is mijn beste vriend they say!
alle liefs aan jou en de andere burnies!
Al heb ik er wel wat aan gehad, aan het begin van de burnout kon ik helemaal niet huilen en tijdens/na de haptonoom heeeel veel, maar dat was denk ik ook wel even goed.
De AD helpt me energetisch (nog) niks of juist in het negatieve, maar dat kan nog wel van de beginbijwerkingen komen... het lijkt alweer een ietsjepietsje beter te gaan. Maar mentaal helpt het wel- ik heb niet meer gehad dat ik in de ochtend al dacht: was de dag al maar weer om, of uren loop te huilen, en wat minder unheimisch gevoel. Dus ik voel me wel beter en fysiek volgt dan ook vast wel op den duur. Tijd is mijn beste vriend they say!
alle liefs aan jou en de andere burnies!
vrijdag 21 november 2014 om 07:33
@Inge: wat fijn dat je goed hebt kunnen afsluiten bij je psycholoog.
@Bloem: dat is inderdaad geen fijne opmerking van je haptonoom. Kan mij voorstellen dat het je ME-time verstoord. Misschien was zijn insteek niet negatief?
Deze week voor de eerste keer naar de burnout-coach geweest. Dat was best een positieve ervaring. Ze heeft goed naar mijn verhaal geluisterd en heb al enkele tips meegekregen. Alleen had ik heel veel moeite met een uur mijn aandacht erbij houden en was mijn antwoord op veel vragen: 'eeeeuuhh?' Heb nu een schriftje voor als ik echt bepaalde onderwerpen wil bespreken. Trots op mezelf dat ik de stap eindelijk gezet heb
Een heel fijn weekend allemaal!
@Bloem: dat is inderdaad geen fijne opmerking van je haptonoom. Kan mij voorstellen dat het je ME-time verstoord. Misschien was zijn insteek niet negatief?
Deze week voor de eerste keer naar de burnout-coach geweest. Dat was best een positieve ervaring. Ze heeft goed naar mijn verhaal geluisterd en heb al enkele tips meegekregen. Alleen had ik heel veel moeite met een uur mijn aandacht erbij houden en was mijn antwoord op veel vragen: 'eeeeuuhh?' Heb nu een schriftje voor als ik echt bepaalde onderwerpen wil bespreken. Trots op mezelf dat ik de stap eindelijk gezet heb
Een heel fijn weekend allemaal!
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 22 november 2014 om 22:26
@ Inge en @ Bloem: zo beleven we toch allemaal op onze eigen manier de therapie en is de band die je opbouwt met je psych voor iedereen anders.
Nu nog het gevoel krijgen dat ik het aandurf zonder psych. Want ook al ga ik het langzaam afbouwen, ik moet dat vertrouwen in mezelf nog wel hebben voor ik stop. Dat begint wel te komen, maar het is nog net iets te vroeg.
Bij jou Inge was dat er duidelijk wel, als je je laatste gesprek zelfs hebt geannuleerd. Het moet je een sterk gevoel geven dat je nu zonder die hulp verder kunt. Ik zie dat wel als een grote stap voorwaarts.
Bloem, dat ga ik zeker doen, dat extra consult. Wie weet heb ik het net als Inge niet meer nodig, maar ik denk dat het voor mij bij het afsluiten wel een veilig idee geeft.
Een jaar is een flinke periode, ik weet zeker dat jij je dan ook beter zult voelen! Acceptatie is daarbij een heel belangrijk woord en ook een van de moeilijkste dingen. Vooral accepteren dat het tijd kost en dat er soms terugvallen zijn. Probeer te kijken naar de langere termijn, dan zul je merken dat je al met al steeds een stukje vooruit gaat. Gun het jezelf om de tijd hieraan te besteden die ervoor nodig is. Daarmee kom je het sterkste uit deze strijd.
@ Vienna: ik had dat in het begin van mijn burn-out ook heel erg, ik kon toen echt niet helder denken. Zeker als dan de emoties ook nog gingen meespelen. Desondanks had ik toch veel aan de gesprekken. Ook al kon ik ter plekke de vragen niet beantwoorden, ze bleven me in de dagen na het gesprek wel bezig houden. Op die manier werkte het toch wel op me in. Wie weet geldt dit voor jou ook. En je mag zeker trots zijn dat je die stap hebt gezet!
Nu nog het gevoel krijgen dat ik het aandurf zonder psych. Want ook al ga ik het langzaam afbouwen, ik moet dat vertrouwen in mezelf nog wel hebben voor ik stop. Dat begint wel te komen, maar het is nog net iets te vroeg.
Bij jou Inge was dat er duidelijk wel, als je je laatste gesprek zelfs hebt geannuleerd. Het moet je een sterk gevoel geven dat je nu zonder die hulp verder kunt. Ik zie dat wel als een grote stap voorwaarts.
Bloem, dat ga ik zeker doen, dat extra consult. Wie weet heb ik het net als Inge niet meer nodig, maar ik denk dat het voor mij bij het afsluiten wel een veilig idee geeft.
Een jaar is een flinke periode, ik weet zeker dat jij je dan ook beter zult voelen! Acceptatie is daarbij een heel belangrijk woord en ook een van de moeilijkste dingen. Vooral accepteren dat het tijd kost en dat er soms terugvallen zijn. Probeer te kijken naar de langere termijn, dan zul je merken dat je al met al steeds een stukje vooruit gaat. Gun het jezelf om de tijd hieraan te besteden die ervoor nodig is. Daarmee kom je het sterkste uit deze strijd.
@ Vienna: ik had dat in het begin van mijn burn-out ook heel erg, ik kon toen echt niet helder denken. Zeker als dan de emoties ook nog gingen meespelen. Desondanks had ik toch veel aan de gesprekken. Ook al kon ik ter plekke de vragen niet beantwoorden, ze bleven me in de dagen na het gesprek wel bezig houden. Op die manier werkte het toch wel op me in. Wie weet geldt dit voor jou ook. En je mag zeker trots zijn dat je die stap hebt gezet!
zondag 23 november 2014 om 14:41
Hallo allemaal!
@Vienna, supergoed dat je de stap hebt durven nemen inderdaad en dat je al een goed gevoel hebt bij de therapie! Concentratie is inderdaad lastig, dat merk ik zelf ook. Uurtje gaat nog wel maar langer wordt vermoeiend. Van wat ik zo van je hoor, heb ik de indruk dat je het echt best goed doet. Ik vond de eerste weken echt superheftig en was helemaal reddeloos en van mijn padje af. En ik weet natuurlijk niet wat er allemaal van binnen bij je speelt, maar je klinkt rustig en optimistisch, supergoed!
@stokstaartje, ik vind het wel een goede, dat je het afbouwt. Dus dat er steeds wat meer tijd zit tussen 2 consulten? Ik heb alle vertrouwen in je dat je snel genoeg alle vertrouwen hebt om op jezelf verder te gaan Maar alles op zijn tijd idd.
Het gaat hier wel goed! Energie zit zeker weer in de up, gisteren eindelijk weer half uur aan een stuk kunnen wandelen, en een boottochtje en uit eten, en vandaag alweer gewandeld, boodschappen en de keuken grondig gepoetst. Nu weet ik ook de remedie tegen stramme spieren: wandelen. Moet je dan dus wel de energie voor hebben...
Maar ik was als een kind zo blij dat het weer lukte! En ook, dat ik mijn eerste terugval heb gepareerd! Een paar dagen zo min mogelijk doen en goed voor je laten zorgen, en dan gewoon weer langzaam opbouwen. Als ik dat 1 keer kan kan ik het vast vaker, dus dat geeft weer vertrouwen. OK, de AD helpt hier natuurlijk goed bij, maar dat maakt niet uit, voor mij, gewoon heel blij dat het weer wat beter gaat. En dat ik op vakantie straks niet alleen het landschap uit de auto hoef te bekijken maar er ook gewoon stapjes in kan zetten
fijne zondag allemaal!
@Vienna, supergoed dat je de stap hebt durven nemen inderdaad en dat je al een goed gevoel hebt bij de therapie! Concentratie is inderdaad lastig, dat merk ik zelf ook. Uurtje gaat nog wel maar langer wordt vermoeiend. Van wat ik zo van je hoor, heb ik de indruk dat je het echt best goed doet. Ik vond de eerste weken echt superheftig en was helemaal reddeloos en van mijn padje af. En ik weet natuurlijk niet wat er allemaal van binnen bij je speelt, maar je klinkt rustig en optimistisch, supergoed!
@stokstaartje, ik vind het wel een goede, dat je het afbouwt. Dus dat er steeds wat meer tijd zit tussen 2 consulten? Ik heb alle vertrouwen in je dat je snel genoeg alle vertrouwen hebt om op jezelf verder te gaan Maar alles op zijn tijd idd.
Het gaat hier wel goed! Energie zit zeker weer in de up, gisteren eindelijk weer half uur aan een stuk kunnen wandelen, en een boottochtje en uit eten, en vandaag alweer gewandeld, boodschappen en de keuken grondig gepoetst. Nu weet ik ook de remedie tegen stramme spieren: wandelen. Moet je dan dus wel de energie voor hebben...
Maar ik was als een kind zo blij dat het weer lukte! En ook, dat ik mijn eerste terugval heb gepareerd! Een paar dagen zo min mogelijk doen en goed voor je laten zorgen, en dan gewoon weer langzaam opbouwen. Als ik dat 1 keer kan kan ik het vast vaker, dus dat geeft weer vertrouwen. OK, de AD helpt hier natuurlijk goed bij, maar dat maakt niet uit, voor mij, gewoon heel blij dat het weer wat beter gaat. En dat ik op vakantie straks niet alleen het landschap uit de auto hoef te bekijken maar er ook gewoon stapjes in kan zetten
fijne zondag allemaal!
dinsdag 25 november 2014 om 16:51
Even een knuffel voor iedereen!!
Ik ben t weekend weer tante geworden!! Heb een heel mooi neefje erbij:-)
En gister voor t eerst sinds tijden 6u gewerkt! Voelt goed! Al doe ik nog steeds rustig aan, en bouw ik rustig op om terugval te voorkomen:-). (Zondag een off-middag gehad, gevoel alsof ik ziek ging worden... Dus t gaat niet continu goed..
, maar laat me er merkbaar niet gek door maken. Weer even extra vroeg naar bed op die momenten, en afwachten wat m'n lichaam wil.
Jullie nog leuke nieuwtjes? Of andere dingen die je even wilt delen?
Ik ben t weekend weer tante geworden!! Heb een heel mooi neefje erbij:-)
En gister voor t eerst sinds tijden 6u gewerkt! Voelt goed! Al doe ik nog steeds rustig aan, en bouw ik rustig op om terugval te voorkomen:-). (Zondag een off-middag gehad, gevoel alsof ik ziek ging worden... Dus t gaat niet continu goed..
, maar laat me er merkbaar niet gek door maken. Weer even extra vroeg naar bed op die momenten, en afwachten wat m'n lichaam wil.Jullie nog leuke nieuwtjes? Of andere dingen die je even wilt delen?
donderdag 27 november 2014 om 21:16
Aaaah, dank je wel. Knuffel terug! En gefeliciteerd met je neefje!
Geen nieuwtjes hier. Het gaat nog altijd op en af; vandaag was een op-dag, dus dat is fijn Dan heb ik ook weer puf om dingen te doen zoals cadeautjes uitzoeken voor de surprise met vrienden.
Gaan jullie nog Sinterklaas en/of Kerst vieren? Zie je ertegenop door je huidige situatie of is het juist een welkome afleiding?
Geen nieuwtjes hier. Het gaat nog altijd op en af; vandaag was een op-dag, dus dat is fijn Dan heb ik ook weer puf om dingen te doen zoals cadeautjes uitzoeken voor de surprise met vrienden.
Gaan jullie nog Sinterklaas en/of Kerst vieren? Zie je ertegenop door je huidige situatie of is het juist een welkome afleiding?
