Jong en burnout

ahhh thanks beel je bent lief!



Naoko en livingstone, hoe gaat het met jullie? Denken jullie al langzamerhand om weer eens op werk te buurten of nog laaaaang niet. Hoe werkt dat eigenlijk bij jou Naoko, mag je uren opbouwen of ben je ziek/niet ziek? Of had die goeroe je dat eigenlijk moeten vertellen? En Cosmo, merk je al iets van de AD?

Inge, had jij al een moment geprikt eigenlijk om te beginnen met afbouwen?



Lekker Thais besteld, puh!

Dikke knuf Bloem! Wat een raar advies heb je gekregen bij de arts. Wel geruststellend dat je nog even niet moet werken.x



Heb twee hele goede dagen achter de rug. Echt super blij met mijn nieuwe baan. Leuke mensen om mij heen (heerlijk veel positiviteit) en qua inhoud is het ook wat mij boeit en ligt. 's Avonds niet helemaal moe, kan nog een wandelingetje, wat opruimen en diertjes verzorgen. Ben soms wel bang, dat ik mezelf overvraag. 8 uur werken + 2uur reistijd het is niet niets. Het valt mij op dat ik redelijk in mijn 'zone' kan blijven, een beetje een lalalal-land waar ik niet zoveel druk ervaar. Toch de mindfullness die zijn vruchten afwerpt?

Dat klinkt super Vienna! Wat een stap zeg, poeh! Wat Inge al zegt, dat je je niet zo moe voelt na het werk is echt wel een goede graadmeter. Jeee!!!! Ik herken het wel van je lalalal-land. Ik zit er niet altijd in... Maar ben er wel mee bekend. Gisteren nog, ik vertelde vriend over wat de UWV arts had gezegd + ook nog "er komt een moment dat je gewoon het beste kan doen alsof je weer gezond bent en weer helemaal mee doen. Dat zal een last van je schouders zijn." Mijn vriend steigerde echt, en ik was zo van: 'och...' Vriend verbaasde zich dat hij zich daar veel meer over opwond dan ik. Maar door zo'n burnout leer je echt wel om veel dingen gewoon te los te laten. Dat hebben we toch maar mooi geleerd!



@Inge, lijkt me een prima beslissing, waarom haasten inderdaad, met een pittige tijd voor de boeg. Sneu dat je huisarts nou thuis zit... Het is me toch wat allemaal. Over je 'evaluatie', tja, ik denk nogal snel: eind december kon ik ook al 1,5uur lopen!! Maar ok ok, niet 1,5 uur lopen EN een uur groepsles paardrijden EN zwemmen EN 3 uur cursus, dus ja, opzich gaat het eigenlijk dan toch wel beter.... Goede tip om alleen per 2-3 maanden te vergelijken en niet per paar weken!



fijne dag allemaal!!

Ik lees nog mee, hoor, heb alleen de laatste dagen niet zo veel zin gehad om te reageren. Het gaat hier wat op en af, en ik ben het even wat beu, denk ik. Ik word de laatste tijd echt chagrijnig als het niet zo goed gaat. Dat had ik in het begin minder, maar misschien is dat ook wel een teken dat het verschil tussen niet goed en een beetje beter meer begint op te vallen? Het lijkt ook alsof m'n burnout in het begin vooral fysiek was, en nu stilaan meer psychisch/emotioneel wordt.



Bloem, in België werkt het inderdaad niet met opbouwen zoals bij jullie. Dat maakt wel dat ik tijd krijg om eerst helemaal te herstellen (hoop ik, voorlopig thuis tot eind juni, maar ik durf gokken dat dat langer wordt), maar langs de andere kant is dat ook heel griezelig. Dan moet het ooit wel in één keer helemaal lukken, en stilaan opbouwen lijkt me wel gezonder. Ik weet nog lang niet of ik terug wil naar m'n oude job of in een keer iets anders ga zoeken/doen. Terug naar oude job wil zeggen dat ik wel wat krediet krijg als ik terug zou beginnen, maar met de vrees om snel terug in het typische 'te veel' te vervallen. En een andere job lijkt me dan weer griezelig omdat ze geen rekening kunnen houden met een burnout waar ze niks van weten, en dat je dan weer alles wil geven om dat goed te doen. Maat soit, ik vrees dat die denkoefening eigenlijk nog lang niet aan de orde is (al houdt ze me toch al wel bezig).



Hey Vienna, super dat starten in je nieuwe baan zo goed ging!

Hoi allemaal!



Ik kom graag met jullie meeschrijven als dat mag.

Ik zal me in ieder geval even voorstellen



Ik ben 31 jaar en ben getrouwd en heb twee katten.

Sinds oktober vorig jaar zit ik thuis met een burnout. Ik had al lange tijd geen uitdaging meer in mijn baan en had het gevoel dat ik niet echt vooruit kwam.. daarnaast werkte ik ook nog eens met veel lastige klanten en mijn relatie liep niet lekker. Dat is bij mij de aanleiding geweest.

Bij mij uit het zich niet zo zeer in vermoeidheid maar meer in allerlei lichamelijke klachten... ik ben ook wel moe hoor maar de andere klachten staan me veel meer in de weg. Ik heb vooral veel last van migraine (zo'n 8 keer per maand) en ik heb regelmatig hypoglykemie (nare wisselingen in je bloedsuikerspiegel) en rug/schouder klachten.



Het hebben van een burnout is best eenzaam.. dat eeuwige thuis zitten staat me steeds meer tegen. Maar een nieuwe baan zit er echt nog even niet in. En dan die zorgen om of het ooit nog wel beter word.. daar word ik de laatste tijd wel erg moedeloos van. Hoe langer het duurt, hoe meer je die gedachten krijgt he. Mei was een enorm slechte maand voor mij.. dus ik merk dat ik me daarom nu een stuk pessimistischer voel dan een maand terug. Laten we hopen dat juni een mooie maand wordt voor ons allemaal!

@beel; pfeiffer inderdaad. Alles is van tijdelijke aard maar het duurt natuurlijk wel even.



En ondertussen voel ik me best vaak schuldig over dat thuis zitten en niets tot weinig kunnen t.o.v. mijn partner. De relatie, werk, zorgen zijn allemaal onderdeel van de reden dat ik thuis zit



@naoko, kun je iets van een loopbaancoach vinden in belgie om te kijken of je oude werk nog wel bij je past?



@zee, welkom, herkenbaar vooral die eenzaamheid. Iedereen werkt, en wij zitten thuis. Alsof je leven on hold staat.

welkom zee! Wat naar zeg... Het is zeker niet makkelijk nee, om voldoening te halen uit het niksen thuis achter de geraniums... Twee poezen scheelt wel, heb ik ook, echt mijn beste vrienden nu . Het is echt een paradox, want om beter te worden zou je eigenlijk gewoon heel onbezorgd en happy moeten zijn, maar ja, zoveel reden is daar vaak niet voor. Tevreden leren zijn met de kleine dingetjes en babystapjes vooruit. Heb je hobby's / bezigheden waar je energie uit haalt? Trouwens, heb je wel eens een dietiste gezien voor je bloedsuikerschommelingen? Ik had daar ook erg last van en mij werd geadviseerd om 4x per dag te eten en niet vaker, en een stuk meer eiwitten en groenten te eten ipv koolhydraten. Dat helpt me goed!



@pussywillow, jeetje, pfeiffer EN vitamine D tekort EN burnout, dan heeft je lichaam wel een optater gehad! Je lichaam is hard voor je aan het werk en heeft zijn rust nu meer dan verdiend, hopelijk kan je je schuldgevoel laten varen!



@Naoko, lastig is dat inderdaad, dat ziek/beter systeem. Misschien kan je wel al over een tijdje eens op de koffie, kijken hoe dat voelt, dat het de drempel misschien wat lager maakt. Wat je beschrijft over die stadia van herstel komt me wel bekend voor. Bij mij was het 1,5 maand shock en daarna kwamen de tranen en ook de grotere verschillen tussen up en down. Ik vond de 5 stadia van rouw wel toepasselijk: denial, anger, bargaining, depression, acceptance. Die passeerden in rap tempo de revue en die moeten we allemaal doorlopen om te helen (denk ik dan).

Zee, welkom! Hier vind je vast en zeker steun! Dit topic helpt ook heel goed om je niet de enige op de hele wereld in deze situatie te voelen!



Pussywillow, net voor m'n burnout was ik inderdaad gestart met loopbaanbegeleiding (achteraf veelzeggend, dat ik daar toen mee begonnen ben). Nu staat dat even on hold, eerst wat beter worden samen met de psycholoog, voor ik echt kan beslissen over de toekomst.



Bloem, jullie systeem is wel beter denk ik. Ik hou wel contact met collega's, en heb net vandaag afgesproken om vrijdag met een collega een terrasje te gaan doen. Leuk maar ook een beetje spannend.

Wat je zegt over die fasen van rouw, dat klinkt me wel logisch, op een bepaalde manier is een burnout inderdaad wel een beetje een rouwproces. Goh, dan weet ik weer wat me nog te wachten staat. Momenteel dus fase twee

Welkom Zee! De eenzaamheid die je beschrijft is heel herkenbaar. Zoveel thuiszitten is helemaal niet leuk. Misschien dat dit forum al een heel klein beetje je eenzaamheid weg kan nemen? Je bent niet de enige in deze situatie. En het wordt allemaal beter! Naar dat je zoveel lichamelijke klachten ervaart. De migraine ken ik ook, als ik veel stress heb, slaat het bij mij toe. Wat bij mij helpt is een combi van ontspanningsoefeningen en bepaalde voedingsmiddelen mijden (vooral vetsin). Misschien heb je iets aan de tips? Leuk dat je twee katten hebt. Hier zitten heel veel dierenliefhebbers. x



@PussyWillow: Wat je schrijft is heel herkenbaar, het schuldgevoel over thuiszitten, maar je hoeft je echt niet schuldig te voelen. Je zit thuis omdat je al zoveel gegeven hebt, om beter te worden en uiteindelijk weer positief en vol energie een leuke vriendin, vrouw, collega etc te zijn. En daarvoor is dat thuiszitten nu eenmaal nodig.



@Naoko: BO kent zijn grillen echt wel, wat jammer dat het bij jou nu meer emotioneel speelt. Gelukkig gaat het fysiek al wat beter. Ben het helemaal met je eens: het Belgisch systeem heeft zijn voor- en nadelen. Had eigenlijk al een tijdje graag weer willen opbouwen met werken, maar ja dat kan niet. Het voelt ook echt als in het diepe gegooid te worden nu het meteen hup 8uur per dag is, anderzijds voelt het wel goed. Heb er de energie voor en het doet deugd om 'normaal' te kunnen werken. Denk je nog naar je vorige werkgever terug te gaan? Is dat een optie? Ik heb een lijstje met prioriteiten gemaakt. Wat vind ik belangrijk in mijn werk Wat zijn mijn valkuilen op gebied van werk)? Misschien geeft het rust om hier een beetje mee bezig te zijn. Zeker niet om meteen aan het werk te gaan hoor! Daarvoor moet je echt de tijd nemen. Veel plezier morgen met je collega.



@Inge: mooi dat je de tijd neemt om af te bouwen en rekening houdt met de drukke periodes. Jammer dat je HA thuis zit, is niet fijn om weer van iemand anders visie afhankelijk te zijn.



@ Bloem: gewoon een super dikke , omdat je altijd van die lieve reacties hebt.



Veel liefs en morgen is den deze van de partij om er een pracht dag van te maken! x

@ Bloem; Ja inderdaad, fysiek en ook mentaal heb ik veel te verduren (gehad). Alles komt tegelijk lijkt het wel



@ Vienna; ik wou dat ik het zo kon zien, dat je zo hard gewerkt hebt dat je nu rust verdient. Maar als ik dan om me heen hoor hoe iedereen verdergaat, promoveert en op functies solliciteert die ik ook zou willen doen, voel me alleen maar een hele grote falende loser, dat ik het niet vol heb kunnen houden . Mijn lijf staat uit maar mijn hoofd nog in versnelling tien.

Dat is inderdaad wel ff een zure appel waar je doorheen moet bijten pussywillow, dat het leven buiten doorgaat, ik ergerde me in het begin groengeel aan al die vrolijke, succesvolle, energieke mensen buiten. Met hun feestjes en carrières. Maar na een tijdje kan je dat echt wel beter relativeren, dat komt vanzelf met de tijd. En als ik nu weer eens op een feestje verschijn of relaties tegenkom, zijn ze vaker wel dan niet supergestressed en doodmoe, al dan niet in therapie, en hebben ze geen idee wat ze willen verder met hun leven/werk en hou lang ze dit nog volhouden. Tegen een burnouter is iedereen natuurlijk heel open daarover

Vandaag praatte een vriendin me op een terrasje bij over het wilde feest van gisteren waar ze had gezoend met een soort van celebrity. Dat staat nu zo ver van mijn kneuterige bescheiden zen-leventje. Ik ben er niet rouwig over dat dat aan me voorbij gaat. Je gaat wel anders denken over je prioriteiten en wat echt belangrijk is. Uiteindelijk, na alle wanhoop en tranen en frustratie, dan, helaas.



@Vienna, ben zo trots op jou! Kijk nou, echt pas een maand of 2 geleden had je coach nog gezegd dat ze het nog te vroeg vond om weer aan de slag te gaan, maar je hebt zulke stappen gezet en bovendien echt goed aangevoeld dat je er klaar voor was! Echt super!



Paar rustige daagjes achter de rug nadat ik maandag mezelf had overvraagd. Maar best tevreden hoe ik dat nu aanpak, dan gewoon maar een paar dagen heel rustig doen, vermaak me ook best met mijn boekje in de zon. Zonder de lichte paniek die er normaal bij zit. En ik merk: dan herstel je dus ook gewoon best wel snel. Vandaag best druk programma gehad!

Dank jullie voor het warme welkom en fijne woorden!



@bloem, het is zeker een paradox, het is de kunst om ondanks het rotgevoel toch dichter bij jezelf te komen.. wat je zegt "tevreden zijn met kleine dingen" idd. Ik doe sinds een paar maanden aan yoga, dat is echt heel fijn. Maar los van zo'n groepsles vind ik het nog moeilijk om tijd te maken voor "leuke dingen", dat is echt mijn aandachtspunt! En ik ga ook naar een diëtiste.. ik heb een vergelijkbaar dieet met die groenten en eiwitten alleen dan met om de 2 uur eten (is het bij jou toevallig ook de PuurGezond piramide?), hoop dat het gaat helpen. Hoe lang ben jij er al mee bezig?

Wat goed dat je nu gewoon je rust kunt nemen en daar je ook goed bij voelt.. dat gaat je enorm helpen!



@vienna, Heb je nog vaak last van migraine? Ik denk dat bij mij de yoga wel wat helpt en ik probeer af en toe te mediteren, met begeleide 20 minuten meditatie mp3tjes.. maar ik krijg al migraine als ik mezelf een dag overvraag, daar moet ik dus goed op letten.



@pussywillow, voel je niet te schuldig, het is nu tijd om goed voor jezelf te zorgen.. ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan hoor. Hoe gaat je vriend met je BO om, kan ie je steunen?



@naoko, goed dat je die loopbaancoaching even on hold hebt gezet. Ik was ook met loopbaancoaching bezig, maar dat staat bij mij nu ook even in de wacht.. je moet er wel genoeg ruimte voor in je hoofd hebben he.

Ging de afspraak met je collega goed gister?



Fijn weekend allemaal! x

He Zee ( lekker zomerse naam ),

Mijn vriend doet erg zijn best ook al begrijpt hij het niet altijd. Daarnaast zitten we ook wel een beetje in een relatiedip dus dat helpt weer niet zo mee. Vanwege die dip dacht ik dat een weekje logeren bij een vriendin me goed zou doen ( van wie ik wel de nodige steun verwachtte, aangezien ze het hele verhaal van begin af meegekregen heeft). Jammer genoeg heeft zij zich blijkbaar geergerd aan me en dat op de avond voor mijn vertrek al schreeuwend geventileerd. Ik was en ben er nog steeds diep ongelukkig door en erg gekwetst .

Soms kan ik gewoon niet meer stoppen met huilen. Zo vervelend. Gelukkig ken ik ook veel mensen die me wel steunen. Ik hoop dat iedereen hier zich verder wat minder down voelt? Zeker met dit mooie weer!

Hallo dames, hoe gaat het met jullie?

Welkom zee en pussywillow is volgens mij ook nieuw?



Vienna wat goed dat het werken zo goed gaat! Kun je het opbouwen of moet je direct vol aan de bak?



Naoko, ik herken wat je zegt over eerst vooral fysiek en nu meer mentaal. Ik heb hetzelfde, eerst vooral heel moe, nu enorme moodswings af en toe. Maar ik merk dat dat ook wel iets beter wordt.



Ik heb een hele moeilijke week achter de rug. Ik heb de eerste werkdagen er weer opzitten en dat ging redelijk goed. Helaas was de rest van de week iets minder positief.

Mijn schoonzus heeft te horen gekregen dat ze borstkanker heeft nadat er eerst iets onschuldigs aan de hand leek te zijn. Inmiddels heeft ze al een borstamputatie gehad maar nu blijken ook haar klieren niet goed te zijn. Erg spannend hoe dit allemaal verder gaat.



Daarnaast zit ik inmiddels ook in een relatiecrisis. Mijn vriend is een weekje weggeweest en ik voelde me in die week zo goed en vrij en opgelucht. Dat is voor mij een teken dat het niet goed zit. Ik twijfel al wat langer aan onze relatie maar stop dit de hele tijd weg. Nu was hij terug en ik kon alleen maar denken, nee dit wil ik niet meer. Gisteren toen hij thuis kwam is de bom gebarsten, ik geef heel veel om hem maar het is meer een soort broer zus relatie geworden. We willen het beide niet zomaar opgeven en hebben uren gepraat, maar ik weet niet of mijn gevoel voor hem weer terug komt. Hij is mijn beste maatje en we zijn al heel lang samen, maar soms voelt het alsof de koek op is.

En dan na het gesprek krijg ik weer het gevoel dat ik hem helemaal niet kwijt wil, zo verwarrend...



Zijn er meer mensen die aan alles beginnen te twijfelen?

Ik begrijp niks meer van mezelf, ik stond echt op het punt om er een punt achter te zetten, maar toen hij voorstelde om een tijdje weg te gaan, was dat het laatste wat ik wilde. Ik ging van geen gevoel meer voor hem naar er zit toch nog iets.

Ik wordt helemaal gek van mezelf en heb gisteren de hele dag gejankt.

Hallo alle mede burn-outers,



wat is het toch fijn om niet te enigste te zijn met deze problemen,

Ik werk als Psychiatrisch verpleegkundige en heb dus vele ziektebeelden zien langskomen, ben iemand die altijd doorgaat en niet snel (tot bijna nooit) bang was. Echter was ik het laatste half jaar veel aan het piekeren. Ook liep het op mijn werk niet goed, veel veranderingen en een vervelende sfeer. Ik had al wat last van stemmingswisselingen en was extra vermoeid. Nou moet ik er bij zeggen dat ik 32 uur werkte en daarnaast ongv 8 uur in de week aan vechtsport deed. In die tijd was ik aan het wisselen van anti conceptie dus heb mijn klachten daar aan verweten. Toen ik in de nachtdienst zat kreeg ik echter een vrij groot agressie incident met een client van mij, wat de druppel van mijn emmer deed overlopen. Ik liep gestresst over mijn afdeling, en kreeg mijn eerste paniek aanval (jaja ik schrok me rot!) Echter eigenwijs als ik was ging ik gewoon door bleef een paar daagjes met mijn ouders (dacht aan een griepje gezien buikklachten e.d) en ging hierna weer vrolijk door, paar weken later jawel wederom een paniek aanval. Ook hierna ging ik nog een paar daagjes door, waarna ik ineens op mijn bank zat en dacht. Jezus ik trek het gewoon niet meer!. Ik ging naar mijn ouders en heb daar de eerste weken alleen maar liggen huilen haha! Zorg dat je al je angsten en gedachten uitspreekt want het lucht echt op. Ging na 2,5 week wat beter, waardoor ik met mijn stomme kop 2,5 uur ging sporten en mijn ribben kneusde waardoor er een terugval plaatsvond. (haha tip doe dat dus maar niet!) momenteel krabbel ik langzaam weer op. Hou hoop dus!

Verder heb ik nog de volgende tips!

Ga breien, lezen, tekenen, kaartjes maken, schilderen, schoonmaken, leer ademhalingsoefeningen, lees over burn-out (hielp bij mij vooral gezien ik alle psychiatrische ziektebeelden,medicatie enz, enz, ken en spoken zag wat ik wel allemaal niet kon hebben) en indd wandelen, kleine stukjes hardlopen

Maak een dag structuur met ook rust momenten daar op ingepland.

Momenteel kamp ik nog met hartkloppingen, zweetaanvallen, soms erg negatief, prikkelbaar, huilbuien, god dat klinkt wat! haha

accepteer dat dit er bij hoort en laat het over je heenkomen. Weet dat het ook weer beter word! ik heb ook in mijn werk mensen er beter van zien worden, neem je tijd en vermijd alle soorten stress!



qua medicatie vind ik dat iedereen daar zelf in de keuze moet krijgen. Besef wel dat je van sommige anti depressiva de eerste weken je klachten wat erger worden voordat het beter word en je daarnaast ook wel echt je gedrag moet aanpassen! Let er ook op dat als je je na een tijdje wat "vlak voelt" het best kan zijn dat een ander anti depressiva beter bij je past, er zijn namelijk veel verschillende soorten. Als je er baat bij hebt is het een goede keus!

morgen!

@Zee, ik ben vorig jaar al vrij snel naar een dietiste geweest, in november. Sindsdien heb ik mijn eetpatroon aangepast, niet heel rigoureus hoor, eet nog steeds brood, aardappelen en pasta maar minder, en heel weinig suiker. voor de bloedsuikerschommelingen helpt t wel, voor energie mwah.



@pussywillow en livingstone, jeetje, dat is echt niet leuk, om ook nog ns relatie en vriendencrisissen te hebben erbovenop, kan je eigenlijk echt niet gebruiken!

heel lastig livingstone, ik heb wel gelezen dat je bij BO je keuzes het liefst klein moet houden en grote beslissingen best moet uitstellen tot je je weer beter voelt en ook zeker weet of je t echt wil, want t is sowieso een tijd vol verwarring... Maarja, soms loopt t leven anders... wel super dat t werken goed ging, zegt iig dat t de goede kant op gaat met je! sterkte en knuffel!



@jade, thanks voor je verhaal en tips!



Hmm, nog steeds niet helemaal hersteld van vorige week, kan daar soms toch wel echt van balen... terugvallen sucks!!! duurt bij mij nou nooit eens een dagje, of 2, maar lig meteen weer een paar maanden terug in mn energie opbouw. en mijn haar valt ook weer uit, terwijl ik daar een half jaar geen last van had. Pfffffff...

Hai allemaal en welkom nieuwe aansluiters.



Oh Bloem wat erg van je haar, ik ben soort van panisch als het over mijn haar gaat de laatste maanden, wat afschuwelijk om het zo te zien uitvallen en nog maar de helft van mijn haar te hebben. Hoop dat het snel weer ophoudt het uitvallen... En die terugval, pffffff, klote he?



Ik zit een beetje op een gek eiland, gaat aan de ene kant blijkbaar zoveel beter dat ik me soort van 'normaal' voel vaak. Met als gevolg dat ik te snel ga, te veel doe, meer ga piekeren, slechter slaap en dus weer terug kom in het gevoel van geen grip hebben. Nu is de truc om weer te bedenken: ik ben er nog niet, dus laat maar gebeuren, denk ik. Maar het lijkt ook wel dat met iedere stap omhoog er ruimte is voor een nieuw probleem. Een probleem dat ongetwijfeld ten grondslag ligt aan de BO en waar dus iets mee moet gebeuren.

Als een soort computerspelletje bedenk ik nu: nieuwe verdieping, nieuw monstertje, monstertje verslaan, vlaggetje pakken, top momentje...en dan weer door naar het volgende level.

My god, ik ben beland in SuperMario Kan iemand me vertellen waar de prinses zit opgesloten dan neem ik een shortcut.



@Pussywillow, je hebt het wel te verduren zeg met al die klachten bij elkaar...en wat je schrijft: "De relatie, werk, zorgen zijn allemaal onderdeel van de reden dat ik thuis zit". Dat herken ik heel erg, maakt ook dat alles eigenlijk uit balans is en je alles weer opnieuw moet bevoelen en beleven. Maar hoe doe je dat en waar begin je. Je schuldig voelen maakt het allemaal nog zwaarder dan het al is.

Ik hoop dat je lief naar jezelf kunt kijken en je echt diep diep diep van binnen kunt beseffen dat je dit niemand gunt en dus jezelf ook echt niet. Sla je armen om jezelf heen en geef jezelf een dikke knuffel, je doet je best.



@Zee: Hier ook een geheel nieuwe relatie opgebouwd met mijn katten. Waren het eerst echt heus gezellige beestjes, nu zie ik elke mood-swing, nuffige houding en verontwaardiging. Ik moet vaak hardop lachen om ze. Praat ook meer met ze.



@Vienna: wat goed om te lezen dat je lekker gaat op je werk, hoop dat je een fijn weekend hebt gehad en voldoende hebt opgeladen voor weer een nieuwe werkweek.



@Naoko: de boosheid spatte uit je bericht...heel herkenbaar. Jammer genoeg heb ik het idee dat de fasen van rouw ook wel een beetje door elkaar heen lopen. Of zoals ik net bedacht dat ik in een computerspelletje leef, van level naar level, heb ik het idee dat ik ze op elke verdieping weer tegenkom, en dat vind ik nou net zo vervelend. Nou ja, elk level is er één zullen we maar zeggen.



@Livingstone: herken het twijfelen aan alles heel erg goed, vooral uit het begin van mijn BO. Nou ja eigenlijk het moment vlak voordat ik instortte. Ik wilde mijn relatie beëindigen, mijn baan opzeggen en ik wilde verhuizen naar een ander huis. Voor mij was dat één van de tekenen dat het niet goed ging met MIJ. Ik weet natuurlijk niet hoe het bij jullie is maar ik heb ook wel geleerd om in perioden waarin me niet goed voel geen grote, levensveranderende beslissingen te nemen. Dat gezegd hebbende kan het natuurlijk zo zijn dat de koek op is. Ik merk alleen zelf dat ik als ik niet lekker in mijn vel zit niet mijn omgeving moet veranderen, maar meer hoe ik er zelf in sta. Misschien wat schuiven met grenzen, eens even opnieuw kijken wat ik wil en hoe het nu is en dan kijken hoe ik die twee dichter bij elkaar kan brengen. Nou ja, we kunnen er natuurlijk geen zinnig woord over zeggen maar een dikke knuffel kun je wel gebruiken:



@Inge: wat goed dat je het afbouwen gewoon uitstelt tot een geschikter moment. Waarom zou je nu gaan stunten met dat wat je zo goed en stevig hebt opgebouwd de laatste maanden.



Iedereen die ik vergeten ben: zet hem op, of zet hem af, waar je zin in hebt.



Ik ga vandaag bedenken hoe ik dit level in mijn computerspel kan overleven. Piekeren, piekeren, piekeren, zorgen van anderen overnemen alsof het de mijne zijn, me bemoeien met dingen die me niets aangaan. Wakker liggen, en van een zonnige dag nog een wereldprobleem kunnen maken. Terwijl er niet echt iets aan de hand is. Met dezelfde ingrediënten zou ik me ook gewoon goed kunnen voelen.

@beel. Goh ik geloof dat ik ook in super mario real life beland ben. Ik kan alleen de cheats niet vinden het voelt inderdaad alsof je elke keer weer een nieuw level moet spelen. Vorige week dacht ik dat het redelijk goed ging, in ieder geval de goede kant op. Tot zaterdag...

Vanochtend heb ik weer gewerkt, maar er kwam niet veel uit mijn vingers. Nu erg moe, ondanks dat ik niets heb gedaan.

En dan is er nog het getetter in mijn hoofd over mijn relatie, mijn vriend begrijpt er werkelijk niets van. Hij voelt t alsof ik hem een klap in zijn gezicht heb gegeven. Ik merk dat hij zich emotioneel wat terug trekt en het praten is lastiger geworden na de eerste avond. Ik weet zelf ook niet zo goed wat ik moet, alleen dat ik het niet zomaar wil opgeven. Ik probeer nu hoogte van hem te krijgen, terwijl ik natuurlijk eigenlijk met mezelf bezig moet zijn.

Morgen staat er weer een gesprek met de psych op de planning, ik hoop dat dat wat duidelijkheid schept in de chaos in mijn hoofd.

@Livingstone, akelig allemaal, nare ziekten en relatiecrises kunnen we er nu eigenlijk al helemaal niet bij hebben. Al die twijfels overal om schijnen erbij te horen en ik heb me laten vertellen dat je tijdens een BO geen grote beslissingen moet nemen omdat je dingen nu eenmaal niet helder ziet. Dat is lastig als je gevoel zo sterk wisselt en je soms heel sterk voelt dat je je vriend niet mist en erge behoefte hebt om alleen te zijn. Ik heb dit ook geregeld. Net als dat ik soms een hele grote behoefte heb om alles achter me te laten, de boel in te pakken, te vertrekken en nooit meer terug te komen . Bij mij wisselen die gevoelens heel erg dus ik heb ook geen flauw idee wat ik met mijn relatie aanmoet, maar hij weet en voelt dit ook, dus hij heeft zelf ook een verantwoording in hoeverre hij hierin mee wil gaan en hoe goed hij het trekt. Omdat ik me zo schuldig voel dat ik nu niet de energie heb om te investeren in mijn relatie vertrouw ik er maar op dat hij het zelf laat weten als hij niet meer wil of even alleen wil zijn. Ik weet anders ook even niet wat wij als BO-ers doen moeten.



En ja twijfels alom.... ik weet momenteel niet eens meer of ik introvert of extravert ben (vind met mensen zijn vaak gezellig en leuk, maar alleen zijn op zijn tijd ook), weet niet meer waar mijn talenten liggen (of ik die sowieso wel heb?), weet niet meer of ik mijn woonomgeving en mijn beroep nog leuk vind enzovoorts. Het is echt heel naar om je zo te voelen.



@Jade; welkom, heftige baan zeg. Niet gek dat je het even niet meer trekt. Gebruik je zelf AD?



@ Bloem, Beel en iedereen die zich in die terugvallen herkent... dat zuigt inderdaad! Van die momenten dat je denkt dat het wel weer lukt, je je goed genoeg voelt om weer iets op te pakken, om er vervolgens achter te komen dat het echt nog helemaal niet gaat.

Kwestie van uitproberen soms en niet te snel willen (zeg ik, die bij het minste spoortje energie al op zoek is naar vacatures ).



Die vergelijking met Supermario gaat wel goed op! Elke keer een leveltje erbij haha. Shortcuts??? On the road to success are no shortcuts

@pussywillow nee ik gebruik zelf geen AD juist omdat ik denk ik weet wat er in je hersens gebeurt, (wat niet verkeer is hoor), maar wil graag proberen dingen te veranderen in mijn leven, ik denk als ik medicatie ga gebruiken ik weer in dezelfde valkuilen ga vallen en weer op mijn stoomlocomotief stap whoopwhoop! eeeennn...... BO



Voor alle anderen. De terug val herken ik, de radeloosheid de teleurstelling de angst dat het nooit meer over gaat. het is indd zoals je zegt zoals super mario hahah! soms betrap ik mezelf er ineens op, he ik heb nog helemaal geen negatieve gedachten gehad vandaag poh! andere dagen zijn ellende. Ik hou een "goede dagen" dagboek bij waar ik al mijn positieve dagen inschrijf en wat ik die dag goed heb gedaan. Geeft de burger moed!

Mijn baan is zwaar vooral omdat ik mijzelf zoveel met clienten heb vergeleken dat vond ik het lastigste, ik dacht steeds ben ik dan net als hun? ik maakte met mijn clienten ook sochtends structuur plannen op nu doe ik het voor mezelf op moeilijke dagen ook! heb meer begrip voor ze. Besef me dat ik VEULste hard tegen mezelf ben geweest en iedereen gewoon een mens is, dat psychisch ziek net zo snel kan gebeuren als lichamelijk ziek.

We houden moed!!

Bij elke post die ik lees wil ik altijd wel iets reageren, maar wanneer ik dan eens aan schrijven toekom, dan ben ik de helft alweer vergeten... nog eens een poging...



Jade: dat lijkt me inderdaad wel een aparte confrontatie, werken met mensen met psychische problemen terwijl het je lagzaamaan begint te dagen dat je zelf ook niet goed in je vel zit. Bij mij sloeg op een bepaald moment de schrik om het hart toen ik hoorde dat iemand van een andere organisatie waar ik mee samenwerkte, en die ik professioneel en persoonlijk een sterk persoon vind, thuis zat met een burnout. Toen begon ik pas door te krijgen dat het mij ook zou kunnen gebeuren, denk ik.



Zee en Vienna: die migraine is een vervelend beest hè. Ik sprak vrijdag met een collega af, was superfijn (ze is ondertussen meer een vriendin dan een collega, besefte ik), maar erna reed ik weer met knallende hoofdpijn naar huis. Helaas de rest van de dag niet meer van afgeraakt. Een paracetamolletje doet het dan niet.



Vienna: met zo’n prioriteitenlijstje ga ik zeker aan de slag eens ik terug naar de loopbaanbegeleiding kan. Voorlopig blijft het bij losse flarden bedenkingen over m’n professionele toekomst. Over werk denken, dat lukt nog niet heel erg goed. Nu ja, lang de andere kant is zo’n lijstje dan misschien net nu wel goed, om de bedenkingen uit m’n hoofd te krijgen.



Pussywillow: dat je lijf uit staat en je hoofd nog blijft doorgaan is heel herkenbaar. Ben daar met m’n psych al wat mee aan de slag gegaan. Zij is nogal into ‘mindfullness based therapy’, misschien heb je daar ook iets aan?



Wat de relatiedips betreft, sluit ik me aan bij een aantal mensen die al zeiden dat een burnout niet het meest geschikte moment is om grote beslissingen te nemen. Niet evident, want alles staat opeens op zijn kop, niets ontsnapt daaraan, en dan is het niet zo gek om aan alles te beginnen twijfelen. Plus, er wordt ons ook voorgehouden dat een burnout het moment moet zijn voor bezinning en eventuele een stevige levenswending hier en daar. Is een beetje een contradictie, vind ik. Langs de ene kant moet je je leven wat opnieuw inrichten, en daar hoort het doorhakken van knopen bij, maar langs de andere kant sta je helemaal niet stevig genoeg in je schoenen om grote beslissingen te nemen. Niet evident inderdaad.



Beel: je burnout vergelijken met een computerspel, dat klopt echt helemaal! In het begin dacht ik: “goed, ik moet dus vriendjes worden met dit burnout-beest.” Maar ondertussen is het wel duidelijk dat het niet één beest is, maar een opeenvolging van beestjes…



Het beest van het moment is bij mij toch wel slapeloosheid, denk ik. Vannacht was weer zo’n toffe nacht, pas om zeven uur in slaap gevallen. In het begin onderging ik de slapeloosheid meer, lijkt het wel, en nu word ik er meer en meer (zoals met een rits andere dingen) gewoon chagrijnig en een beetje triest van. Zeker omdat dat altijd na een paar goeie dagen schijnt te komen. Maar ik wil écht niet aan de slaappillen, bah, daar ben ik bang van…

Gelukkig ondertussen het slechte humeur na vannacht toch wat los kunnen laten, en wat in een ligstoel naar de tuin aan het kijken. Gelukkig dat ik die heb, m’n tuin, op één of andere manier geeft buiten in de tuin kunnen zijn me meestal wel wat positieve energie.

Als we dan toch nog even in de spelletjes analogie blijven.... Heb ik het gevoel dat ik steeds in level 20 vastloop en weer opnieuw moet beginnen. Telkens weer. Gaat ie een tijdje lekker en dan lig je wéér energieloos op de bank. Die level hadden we al-lang gehad!! De monsters worden wel wat kleiner geloof ik. In het begin heetten ze ANGST, EENZAAMHEID, WOEDE, REDDELOOSHEID, FALEN, echt in zijn puurste vorm. Nu ook nog wel een beetje maar ook bijvoorbeeld die vervelende hippe buren die op bijna elke zonnige avond een bikini-afro-barbeque vieren op hun dakterras (tegenover de mijne) met muziek. Geen house, in principe muziek die ik eigenlijk ook erg leuk vind, maar niet elke week in mijn zen & zonnetje momenten!

Dat staat symbool voor het monster 'je laat over jezelf heenlopen, loser'.

Maar goed, in principe is het wel een probleem van praktischer aard. (Ik zou bij jou kunnen intrekken Naoko



Ik ben moe dus ik hou het eventjes ego, ik duik mijn bed maar in...

Slaap lekker allemaal! En hele dikke knuffels voor jullie allemaal!

Pussywillow, het klinkt erg bekend, het niet meer weten wie je bent, wat je eigenlijk leuk vind en wat je nu eigenlijk zelf wilt. Onwijs vervelend als je zelf geen idee meer hebt wie je bent.



Naoko: ik had ook erg veel slapeloze nachten in het begin, bij mij heeft de bodyscan erg geholpen en nu probeer ik ook wat te mediteren (of iets wat er voor door moet gaan, lukt nog niet helemaal). Ik merk dat ik daar wel erg rustig van wordt. Of inderdaad gewoon in de tuin zitten en wat rondkijken, bewust van wat er allemaal om me heen gebeurt. Voor het afleiden van je gedachten helpt het ook om 10 dingen te noemen die je ziet, 10 dingen die je hoort en 10 die je voelt.



Bloem: lekker geslapen? Sommige levels lijken ook op elkaar hè! het lijkt alsof je hetzelfde speelt, maar je komt wel degelijk verder, want ineens krijgt je level een andere draai en krijg je extra bonuspunten



Jade: vervelend dat je nu zelf in deze situatie ziet. Het is altijd makkelijker bij een ander te herkennen dan bij jezelf. Wel fijn dat je jezelf en ons wat tips kunt geven vooral structuur aanbrengen in mijn dagen vind ik zelf erg lastig.



Gisteren bij de therapeut geweest, waar bij ik foto's moest uitzoeken en bij heden verleden en toekomst moest neerleggen. Dat was eigenlijk best verhelderend, ik moest ze kiezen op gevoel en daarna het gevoel omschrijven en waarom ik ze heb gekozen. Daar kwamen best wel leuke dingen uit. Ik was blij met mijn eigen toekomstbeeld.

Ook moest ik foto's meenemen van mezelf als 5 jarige en bedenken hoe ik toen was. Conclusie was dat ik in de basis nog steeds dat meisje ben, in ieder geval die pure eigenschappen nog steeds heb. Daarnaast heb je je natuurlijk wel verder ontwikkeld en het zegt niet enorm veel over carriere ed. maar ik had er wel iets aan.

Volgende week gaan we verder met wat ik belangrijk vind in mijn werk, ben erg benieuwd, aangezien ik in principe al een nieuwe baan heb. Hoop dan maar dat dat past



Qua relatie zit ik weer in een iets rustiger vaarwater, ik heb inderdaad besloten om het maar even te voelen en er niets mee te doen. Ik kan altijd nog een beslissing nemen. Mijn vriend weet hoe ik er in sta en gaat er vooralsnog van uit dat het goed komt. We hebben wel een aantal goede gesprekken gehad waarin een boel is uitgesproken. We zijn beide erg blij dat we dit zo kunnen bespreken.

Hoi dames,



Afgelopen maandag ben ik bij de psych geweest, dit was mijn tweede keer bij haar.. mijn vorige psych is met zwangerschapsverlof, vandaar dat ik nu een nieuwe heb. De behandeling bij haar valt me zwaar.. het is erg gericht op leren om gaan met mijn klachten. En alles in mij schreeuwt dat ik dat helemaal niet wil.. ik wil beter worden, niet er mee om gaan!! Ik twijfel hier door ook steeds meer aan of het goed komt. Toen ik haar vroeg of ze dacht of ik nog wel een burnout heb zei zei dat ze dat bij mij altijd vergeet dat ik een BO heb en dat ze er over na moest denken en mijn dossier er bij nemen.. ze komt er op terug. Super onzeker word ik er van! Niet dat ik graag een burnout heb.. maar onduidelijkheid is nog lastiger. Aanstaande maandag ga ik daarom naar een alternatief arts.. eens kijken of hij een lichamelijke verklaring vindt voor mijn klachten.



Lukt het jullie trouwens om te sporten? Ik kom nog niet veel verder dan 10 minuten crosstrainer en 30 min fietsen, op een goede dag. Ik kwam er vanochtend achter dat ik bijna 10 kg ben aangekomen in de afgelopen 7 maanden.. niet fijn :S Maar hoe kom ik daar nou vanaf zo

Sorry voor deze lange ego post

Nu jullie:



@bloem ik zou het ook moeilijk vinden om buren op zoiets aan te spreken.. zeker als je niet lekker in je vel zit. Vergeef het jezelf maar dat je dat soort dingen nu even niet doet, dat komt later wel.



@naoko, naar dat je ook last hebt van migraine.. het kan zo lastig te zijn om je grenzen in te schatten he.

Over het slapen: ik sliep ook erg slecht maar gebruik nu al een tijd melatonine.. dat is redelijk onschuldig spul volgens mij.. maar het helpt mij heel goed, misschien is het ook wat voor jou. Ik gebruik een hele lichte dosering.



@beel, wat verwoord je dat goed!.. na iedere vooruitgang lijkt idd weer een nieuw monster te komen. Opzich wel een geruststellende gedachte, dat het er bij hoort en onderdeel is van het proces.. al is fijn anders!

En die poezen.. die moeten straks echt afkicken als ik weer minder thuis ben denk ik .. ze zijn echt super aanhankelijk geworden er van



en pussywillow en livingstone, ik kan me alleen maar aansluiten bij wat iedereen al heeft gezegd over grote beslissingen uitstellen. Mijn relatie heeft ook maanden in een dip gezeten.. langzaam gaat het wat beter.. na heel veel praten en zo veel mogelijk samen leuke dingen doen zodra je er energie voor hebt. Je kan altijd nog ná je BO weloverwogen uit elkaar gaan, als het dan echt niet meer blijkt te werken.



fijne dag allemaal!