Jong en burnout

Oh Zee, niet leuk als je psych je BO niet erkent... been there! Mijn psych ´gelooft niet in burnout´. Ik denk trouwens dat ie inmiddels wel overtuigd is na mij al die maanden op de voet hebben gevolgd... Maar dat is echt best vervelend. Al heb je soms liever dat het toch iets lichamelijks is, iets tastbaars, liefst waar je gewoon een pilletje tegen hebt

Het is deels natuurlijk ook echt lichamelijk, al die systemen in je lichaam die ontregeld zijn- mijn maag en darmen, hormonen (heeel vaak ongesteld), bewegingsapparaat (verzuurde spieren), en het grijpt allemaal in elkaar.

Ik ben trouwens vanaf begin september bezig en kan in goede weken 1,5 uur wandelen, 1 uur paardrijden en/of 1 uur zwemmen, maar in slechte weken, zoals deze, is half uur wandelen al max. Duurt echt megalang voor die conditie weer een beetje ok is. Cardio begin ik nog niet aan...

Ik kan me voorstellen dat het deels wel goed is om om te leren gaan met de klachten want we zijn er nog wel even zoet mee. Energie doseren, accepteren, relativeren, gewoon toch iets maken van deze tijd. Maar als je psych helemaal niet ingaat op de patronen die jou de burnout in hebben gewerkt, lijkt me dat wel een misser. Zou dat wel aankaarten! Meteen oefening assertiviteit!



@livingstone, dat klinkt als een leuke oefening met je psych zeg! Echt zoals je ziet op tv

Super dat je het met vriend wat hebt kunnen uitspreken! Ik hoop trouwens stiekem dat je binnenkort een avatar neemt want ik haal jou en pussywillow steeds door elkaar Evenveel letters, verwarrend voor die burnout-hersens van mij haha

Gelijk even m'n avatar aangepast. Verder nu te moe om te reageren.

Hee, hallo, mag ik toch weer eventjes hier meeschrijven? Het is helaas niet zo gegaan als ik dacht toen ik hier min of meer afscheid nam. De lijn naar boven komt nog altijd met terugvallen. Ik had het kunnen weten he... Maar het is goed, toch, dat ik er zo optimistisch naar keek? Het is alleen moeilijk te verkroppen dat ik het nu weer rustig aan moet doen. Ik wil zo graag vooruit. En dat ga ik ook, maar dan in heel kleine stapjes. En elke stap vooruit betekent er nog altijd eentje achteruit. Weliswaar is die stap achteruit kleiner en minder diep, maar hij is er wel. Ik baal er enorm van, mensen! Ik dacht echt dat ik er helemaal uit geklauterd was!



Dus nu doe ik weer het hoognodige en niet meer. Alle extra's veroorzaken stress. Balen, want mijn takenlijstje wordt groter en groter en ik voel me schuldiger en schuldiger. En sommige zaken wil ik het liefst tijdelijk afzeggen maar dat kan echt niet wegens verplichtingen, dus lijden andere belangrijkere dingen eronder. Wat ook weer het schuldgevoel aanwakkert.



Onder het hoognodige valt ook: energie opbouwen. Want ik denk dat dat het hele probleem is. Ja, het gaat beter met me en ik merk echt dat de therapie de juiste handvatten heeft gegeven, maar ik heb gewoon nog geen kans gehad om genoeg energie op te bouwen om nu moeilijkheden en stress voldoende aan te kunnen. Dan val ik direct weer een beetje terug in energie en daardoor ook in draagkracht.



En het lijkt of mijn omgeving er niet zo goed mee kan omgaan. Ik heb het gevoel me nu veel meer te moeten verdedigen dan eerst. Want ik ben op m'n werk geheel beter gemeld, mijn therapie is afgerond en ik ben vaker vrolijk. Dus lijkt er minder begrip als ik weer eens moet zeggen dat ik moe ben of afhaak. Er wordt ook minder gevraagd hoe het met me gaat. Ze gaan er vanuit dat alles oké is. Ik zal zelf mijn mond meer open moeten trekken, maar ik merk nu hoe verrekte lastig dat ooit is. Bijvoorbeeld bij de (schoon)ouders. Als mijn nichtjes en neefjes er ook zijn, nou, dan kan ik net zo goed ergens anders gaan zitten. Dat merken ze toch niet. En heb ik eindelijk de aandacht, dan is het vaak maar heel kort want dan trekt een kleinkind al gauw weer de aandacht. Mijn vrienden zijn gelukkig wat attenter, daar kan ik nog altijd goed mee praten. Ik denk dat ik stiekem ook behoorlijk verwend was geraakt door de exclusieve aandacht van mijn psych



Ik ben er wel trots op dat ik het nog altijd red zonder psych. Het is wel zwaar, het was soms stukken makkelijker toen ik nog in therapie was, omdat ik hem had om op terug te vallen. Nu moet ik het in m'n eentje doen. Intussen moet ik ook mijn leven opnieuw vorm geven, omdat ik door de therapie behoorlijk veranderd ben en dingen voortaan anders wil doen. Ik ervaar alles nu ook anders, omdat ik emoties meer toelaat. Opkroppen had zo z'n voordelen Maar hoe ik er nu mee omga, is een stuk gezonder dan vroeger. Maar dat maakt het dus allemaal wel een stuk zwaarder, omdat ik er meer van meekrijg.



Goed, laat ik het hier maar even bij houden. Ik kan nog pagina's doorgaan met wat er allemaal in me omgaat... Dat bewaar ik voor volgende keren.



Ik zag dat er een boel nieuwkomers waren. Welkom!

Aloha! Heb wat bij te lezen. Blijft fijn om te zien dat het forum zo actief is



Welkom Jade: wat weet je veel over psychische ziekten. Zelf heb ik ook een dergelijke achtergrond en was echt heel erg tegen AD. Omdat ik slecht sliep toch op een gegeven moment begonnen, met een AD voor het slapen gaan en echt grote sprongen vooruit gemaakt. Wil niet zeggen dat je aan de AD moet, helemaal niet! Alleen misschien soms goed om je professionele bril even af te zetten en open te staan voor adviezen van professionals (wat deze adviezen ook mogen wezen). Had (en heb nog steeds) daar soms heel veel moeite mee, maar het hielp mij wel.



@Naoko: jammer dat je zo slecht slaapt. Is het alleen het inslapen? Mijn HA heeft mij trazolan voorgeschreven, een AD waar je moe van wordt. DIe hielp bij mij heel goed en is niet verslavend (ben er alweer een tijdje vanaf). En zoals al eerder aangegeven, ontspanningsoefeningen die doen het ook goed. Verder gebruik ik ook een brandertje met lavendelolie. Of het echt werkt, geen idee, maar de kamer ruikt zo lekker



@beel: Hihi super mario, je bent echt fantastisch met je beeldspraak. Alleen al hiervoor mag je een level hoger. Wij zijn toch een beetje je vriendje Luigi, die je graag helpen naar de prinses. Mogelijke tip voor het volgende level: probeer je gedachten eens op papier te zetten. Zit er waarheid in? Klopt het? Hoe kan ik er anders over denken. (misschien een affirmatie over maken?).



@Bloem: zo herkenbaar dat het 'wilde' leven van andere minder indruk op je maakt (ne celebrity, like gossip ). Hou ook wel van mijn kneuterige leventje, merk alleen dat in gesprekken met anderen ik mij zo saai voel...tja liever saai dan overvraagd denk ik dan maar. Wat erg dat je meer haaruitval hebt. Misschien een vitamine tekort?



@Livingstone: Hele hele dikke . Hoe gaat het nu met je schoonzus? Heb ook zo'n relatietwijfelperiode gehad. Vond onze relatie er gewoon teveel aan. Maar ja eigenlijk was alles teveel. Zou nu niet te overhaaste beslissingen maken. Wel belangrijk om te blijven communiceren. Praat over hoe je,je voelt en dat je zoveel moeite hebt met die wisselende emoties.



@Zee: Eigenlijk heb ik niet meer veel last van migraine (even hout vasthouden), max een keer per maand en als ik bij een aanval vroeg ga slapen is het meestal goed doenbaar. Oh ben verzot op relaxatieoefeningen, die werken echt tegen migraine. Ben benieuwd wat het advies van de alternatief geneesheer is. Wat voor geneesheer is het? Sporten is hier ook nog geen vetpot. Kan wel een paar uur wandelen, maar echt trainen (lees zweten) is een ander paar mouwen, dan protesteert mijn lichaam toch wel.



@ He PyssyWillow: wat vervelend dat je vriendin zo tegen je uitviel. Heb je het daarna nog kunnen bespreken? Fijn dat er zoveel mensen zijn die je wel steunen en begrijpen. Leuke avator!



@Stokstaartje: Ik vind dat je het geweldig doet! Je gaat nog steeds vooruit, wel met babystapjes en tussendoor een stapje achteruit,. Je doet het maar en het valt je op! Vervelend dat mensen je te snel als genezen bezien. Heb daar deze week ook voor het eerst kennis mee mogen maken. Vrienden die niet snapten dat ik in het weekend niet wilde afspreken en moe was van mijn werkweek. Je bent toch beter?!, was hun reactie, tja beter... is niet gezond of optimaal of welk woord je ook wil gebruiken. Heb het idee dat het meteen een les in eigen grenzen herkennen en bewaken is.



Werk gaat nog steeds goed Vandaag wel heel moe thuis gekomen en heb dan ook weinig gedaan (mini-tuinvakantie ). Wat mij een beetje zorgen baat is dat ik soms spierpijn krijg. Gisteren tijdens een vergadering, spierpijn in mijn bovenbenen. Het gaat gelukkig snel over, maar toch ben echt op mijn hoedde voor een terugval.

Enne ga eindelijk weer op paardrijles. Of beter gezegd heb de knoop doorgehakt, laat mij begeleiden bij het doorrijden van ons paardje. Was een hele drempel en best fier op mezelf dat ik de afspraak gemaakt heb.



Veel liefs! xxx

Verwezenlijking van de dag: ik ben gaan zwemmen! Zit al een tijdje te broeien op wat gaan sporten, maar durfde niet, bang te moeten constateren dat het nog niet lukt. Vandaag was het ineens de dag, ik voelde me er klaar voor (met een klein hartje natuurlijk) en... het ging! Het zwembad binnenkomen was wel even overweldigd, zo luid en met hopen joelende kinders. Gelukkig zit je terwijl je aan het zwemmen bent het grootste deel van de tijd met je hoofd onder water, en dus was zwemmen vooral heel zen. Heel benieuwd of ik het morgen moet bekopen, of dat het net goed voor me blijkt geweest te zijn.

Zee, das dus meteen ook een antwoord op je vraag over sporten

Verder, Zee: kan je je ervaring met de psych niet proberen anders te bekijken? Omgaan met je klachten, ik denk dat dat net de sleutel is tot beter worden in plaats van een omweg! Als je probeert met je klachten om te gaan, dan ben je echt wel bezig met genezen volgens mij. Los daarvan moet het natuurlijk ook wel gewoon klikken met je psych.



Livingstone: klinkt alsof je leuke boeiende oefeningen doet bij de therapeut. Dat van doe foto's zou ik ook wel eens willen doen.

Die bodyscan en andere van die oefeningen gebruik ik ook wel, maar denk dat ik ze nog wat meer moet integreren in m'n leven, of zoiets, zodat ze een gewoonte worden en geen middel waarmee ik problemen probeer te bestrijden. Als m'n slaapproblemen nog lang aanhouden, is melatonine misschien wel een idee. Wat over gegoogled, en lijkt me minder tricky dan valium-style pillen.

Goed van het rustiger vaarwater op relatievlak. Niets hoeft per se nu te gebeuren, ook geen grote relatiekeuzes.

Wow, en toen bleek er ook al een 47ste pagina te zijn die ik niet had gezien/gelezen. Nog even bijlezen dus...

Goed hee dat je hebt gezwommen Naoko! Heerlijk he. In het begin stelde ik me de uitdaging om zo langzaam mogelijk te zwemmen, echt lekker zen! Er is een vrouw van 90 die altijd tegelijk met mij zwemt, in het begin waren we echt aan elkaar gewaagd.



Heb zelf gisteren maar even niet mee paardgereden, nog even bijkomen, hopelijk volgende week weer. Maar wel lekker paardje verzorgd en vertroeteld en de les gevolgd vanaf een luie stoel buiten de bak. Met nog 9 dagen tot Bali!! wil ik alles waar ik mogelijk mee over mijn grenzen kan gaan even vermijden, ff op de rem dus nog!



@Vienna, ah wat goed dat het nog steeds lekker gaat op je werk. Je doet het echt super, goed passen op jezelf maar ook niet panikeren, het zou niet meer dan normaal zijn dat je in het begin even extra moe zou zijn vanwege zo'n radicaal ander ritme, en het valt me als ik jou zo hoor alleszins mee! Heel goed dat je aanvoelt dat je het weekend wat moet recupereren en je grenzen daarin stelt!



@Stokstaartje, de draaideur staat altijd voor je open

Ik hoor een vrouw die weet wat ze wil en zo is gegroeid het laatste jaar en dat nog steeds doet, want elke keer als je weer genoodzaakt bent om voor jezelf te kiezen en je schuldgevoel los te laten, wordt je sterker. Ookal is dat op het moment natuurlijk even goed balen. Maar komt echt wel goed bij jou!

@Naoko: fantastisch dat het zwemmen zo goed ging. Een hele stap vooruit weer. Het zen-zwemmen klinkt heerlijk.



@Bloem: Nog 8! Een zalig vooruitzicht heb je. Kan mij voorstellen dat je extra oppast met je grenzen.



@Inge: merci voor de beschrijving van de indeling van je dagen. Heb ongeveer dezelfde indeling, alleen vond manlief dat ik na het werk toch wat leuks moet plannen en snapte niet dat ik wel wat leuks wil doen als ik energie heb, maar het niet op voorhand wil plannen. Je maakt nog steeds stapjes vooruit, geweldig toch?!



Deze week medische controle van het werk gehad. Toch een beetje spannend (zou hij iets van mijn BO kunnen zien?, weet dat het niet kan, maar toch) en helemaal goedgekeurd. Het was een hele opluchting. Gisteren na het werk gaan borrelen met collega's, nu echt nood aan rust. Vandaag= bank + tv+siesta =



Fijn weekend allemaal! xxx

Wat fijn Vienna, dat je medisch bent goedgekeurd. Nog nooit eerder van gehoord, zo´n medische keuring van je werk (behalve in het leger ofzo, ik ga ervan uit dat je daar niet zit haha). Geniet lekker van je luie dagje!



@inge, dat je zo tevreden bent, dat is echt een troef. Geeft zoveel positieve energie!



Ik heb even een flinke dip vandaag, het vliegt me echt even aan. Fysiek gaat het echt niet okee, echt zo slecht als op het begin haast. Ik ben moe moe moe, zo erg dat ik het haast te vermoeiend vind om te praten of te glimlachen en dat heb ik nog niet eens eerder gehad. Vorige week maandag en dinsdag mezelf blijkbaar een beetje overvraagd - maar echt niet zo heel veel gedaan en dingen die normaal ook gewoon weer goed gaan, halve dag op bed gelegen, daarna ging het wel weer een beetje beter... en ook niet gepanikeerd, gewoon naar geluisterd en mijn agenda flink vrijgemaakt, lekker in het zonnetje gezeten... Maar als het dan na anderhalve week nog steeds amper beter gaat, komt de paniek toch even op.

Ik snap mijn lijf gewoon niet!!! Dat mijn haar weer uitvalt en ik amper een half uur kan wandelen en om 18:00 eigenlijk al weer naar bed wil, terwijl het psychisch echt wel stukken beter gaat dan eerst.



Zou misschien ook kunnen zijn, omdat ik geen vitamine B12-spuiten meer krijg. Bloed laatst weer moeten testen, het was wel weer behoorlijk gedaald maar toch nog niet zo dat ik weer aan de injecties moest, net aan zeg maar. Over 2 maanden weer testen, huisarts wil het wel in de gaten houden. Misschien vraag ik wel of ik naar een internist mag om de onderste steen boven te halen over dat vitaminetekort, ik eet echt supergezond en slik nog extra vitamines bij, wat gaat er dan mis? Maarja, voel je je ook weer een enorme hypochonder...



En nu dan dus naar Bali, ok ook prima om daar gewoon in een hangmatje te liggen en te genieten van de omgeving en voetjes in het zand, maarja, dat ik minder energie heb dan op mijn eerste vakantie sinds BO in DECEMBER is toch echt wel ff een zure appel.



Heeft iemand van jullie dat ook, dat je nadat je jezelf hebt overvraagd niet een dagje moet bijkomen, of 2 of 3, maar echt meteen weer weken? Ik baal even als een stekker!!!

He Bloem, wat naar dat je zo in een dip zit vandaag...

Ik heb geen verstand van de vitamine injecties, weet wel van het forum dat dat voor flink wat narigheid kan zorgen.

Ik heb je berichten terug teruggelezen sinds je hele drukke dagen vorige week...

Kan het misschien toch ook een beetje zo zijn dat je best wel veel van jezelf verwacht?

Je schreef bijvoorbeeld van de week dat je met je paardrijles niet hebt meegereden, maar wel lekker paardje hebt getroeteld en de les hebt meegekeken in een ligstoel. Je hebt jezelf dus fysiek niet te zwaar belast op dat moment, maar voor mij zou de activiteit er wel een zijn waarvan ik de rest van de dag moet bijkomen. Kan het zijn dat jij die tijd niet meer ziet als inspanning, maar als ontspanning en dat je hem dus vergeet mee te tellen in de categorie 'dingen waar je ook moe van wordt'?

Misschien niet hoor, maar als ik iets zou moeten bedenken waarom je nu zo moe bent, dan kan ik me voorstellen dat je met je hersens bedenkt wat wel en niet inspannend zou mogen zijn en dat als je dan toch moe wordt zonder dat dat rationeel gezien volgens jou nodig zou moeten zijn, dat je dan ontzettend boos bent op jezelf. Of ben ik onzin aan het wauwelen?

Zou natuurlijk super-rot zijn als je maar je best loopt te doen om goed voor jezelf te zorgen, elk level probeert te doorlopen en dat dan blijkt dat je vitamines al deze streken uithalen met je.



Geef jezelf vandaag een extra dikke knuffel want je doet je best, dat doe je.



He Stokstaartje: fijn om je weer te lezen.

En wat een heftige periode ben je in beland.

Het klinkt een beetje alsof de omgeving je ziet als de oude stokstaart, terwijl die oude stokstaart eigenlijk niet meer bestaat. Ik sprak gister een collega vrij uitgebreid, hij is nu een jaar terug sinds hij is beter verklaard. Hij vertelde dat hij nu pas, echt nu pas, weer minder moe begint te worden.

Mijn bedrijfsarts heeft mij ook gewaarschuwd, je energie reserves gaan zich als allerlaatste pas weer aanvullen, en zonder die reserves val je dus terug op de koude harde grond als je teveel van jezelf vraagt of er teveel van je gevraagd wordt. Lijkt me echt een pittige tijd waar je nu dus in zit.

Aan de ene kant weer steeds meer op energie nivo maar als het mis gaat doet het meteen pijn. Ik zie de energie reserves dan maar even als een soort zwembad dat dus nog leeg is.

Ik ben blij dat je er over komt schrijven want ik denk dat we allemaal deze fase door zullen moeten op enig moment. En dat is dus weer een pittige. Kan ik me vast voorbereiden.

Had je gelezen over het super mario spel waar we inzitten? Ik denk dat je in het allerhoogste level zit, extra moeilijk maar wel met een heel mooi vooruitzicht.

Fijn dat je het zonder psych ook redt, kan me voorstellen, als ik lees wat je schrijft dat je wel een plek nodig hebt om het er uit te gooien wat je meemaakt, dus ik hoop dat je dat hier wil blijven doen.



@Naoko: heb je al eens geprobeerd in slaap te vallen met een luisterboek? Hoe meer ik me concentreer op het verhaal, hoe eerder ik in slaap val. Ik ben nu bezig met een tienerboek van 12 delen, De Grijze Jager, net niet spannend genoeg om er wakker van te blijven, wat ik wel had met volwassene thrillers .

Ik heb het als app van de luisterbieb op mijn telefoon, gratis en zo binnen. Ik slaap meestal binnen twee hoofdstukken, terwijl ik anders rustig tot 3/4/5 wakker lig.



@Vienna: klinkt allemaal hartstikke goed, veel plezier op je bankvakantie!



@Iedereen: fijn weekend, ik hoop dat het sombere weertje van vandaag niet te veel invloed heeft op ieders gemoed.

Oh Bloempje! Wat erg dat je zo'n terugval hebt. Ik sluit mij aan bij de wijze woorden van Beel en Inge. Het komt allemaal goed, goed naar je lichaam luisteren en jezelf vertroetelen. Een hele hele dikke

Das waar ook, in NL kennen ze een medische keuring niet (en nope werk niet in het leger). Stelt niet veel voor hoor, ogen, oren, gewicht, lengte bloeddruk, longen luisteren... eigenlijk een beetje hetzelfde als vroeger tijdens een schoolonderzoek. Was echt onder de indruk dat een BO niet naar boven komt tijdens een medisch onderzoek. Enne was 5 cm gegroeid en weeg 11 kg minder dan vorige zomer. Was echt wel verbaast dat ik op mijn 30e nog kan groeien Manlief zei heel schattig: 'ik dacht dat je alleen mentaal gegroeid was.'

Thanks lieverds voor jullie reacties!



Eer zit wel iets in Beel wat je zegt, dat ik met mijn hersenen bedenk wat ik rationeel wel of niet al aan zou kunnen en daar meer naar luister dan naar mijn lichaam op sommige momenten. En niet dat ik dan echt boos wordt op mezelf als dat toch niet blijkt te zijn, dat gaat wel beter, maar ik merk te laat op dat het te veel wordt, want net dat half uurtje of uurtje overvraging kan me dan al de das omdoen. Eigenlijk moet ik op dat moment meteen mijn biezen pakken en gaan rusten. Maarja, soms moet je dan nog een half uur naar de auto lopen, of duurt de cursus nog een uur en wil je toch niet opstappen... En ik vind dat mijn lijf ook verwarrende signalen geeft vaak: het eerste half uur dat ik wandel (bv) loop ik meestal erg stijfjes. Maar dan warmen mijn spieren op en gaat het goed... Maar dan opeens weer is het klaar.

En meestal gaan dingen ook beter dan ik verwachtte, wat leidt tot het patroon: onderschatting, onderschatting, onderschatting- overschatting, bam.



Maar goed, dus beter naar mijn lichaam luisteren. Maar ook weer niet de hele tijd, haalt je ook uit het moment en het genieten van dingen! Wat je aandacht geeft, groeit. Dus ook de klachten, als je alleen maar dáár op focust. Lastig!!



@Inge, ik had eigenlijk niet het idee dat ik me druk maakte om Bali... Inmiddels voel ik wel een iets van druk, omdat ik me nu frustreer dat het zo shit gaat met Bali voor de boeg. En vooral als ik denk aan lief, ik vind het niet leuk als zijn vakantiepret er onder lijdt. Telkens als ik daar aan denk, schiet ik vol. Muu

Maar meestal gaan vakanties beter dan ik me voor kon stellen, dus dat hopen we maar..



@Vienna, medisch mirakel ben jij zeg, een groeispurt op je 30e! xx

Hahaha 5 cm gegroeid en 11 kilo afgevallen...wow, dat doet wonderen voor je BMI lijkt me.



@Bloem, maar je vriend weet toch ook hoe het met je is en vakantie mag toch óók lekker relaxen zijn? En ik neem aan dat je vriend vast ook enorm kan genieten van een schaars geklede Bloem met een bloemetje in heur haar en een cocktailtje in haar hand?

Ik merkte toen ik een weekje weg was dat ik alles achter me liet en dus veel minder bezig was met 'hoe het met me ging'. Het ging zoals het ging en ik deed wat ik deed en als ik moe was deed ik een dutje, maar het hele screenen van hoe is het vandaag en hoe zorg ik dat ik voor morgen genoeg energie opspaar en hoe lang duurt het voor ik weer bij ben gekomen, viel soort van weg. Ik leefde in het moment en dat kan ook als je even in een heel andere omgeving bent waar er niets van je verwacht wordt. Je zult zien dat je juist even weg komt uit de BO bubbel.

Hoop dat je je gauw weer wat zekerder voelt Bloem! Ingewikkeld he dat inschatten van wat je aan kan.. bekend verhaal ook voor mij. Ik vroeg me nog af: als je B12 aan de lage kant was zou je je huisarts dan niet kunnen vragen of je voor je vakantie toch nog een injectie kan krijgen? Verder sluit ik me aan bij Beel.. op vakantie is het makkelijker om in het nu te leven en dat helpt al een hoop om je beter te voelen! En Bali is perfect om te relaxen toch



@vienna, wow 5 cm gegroeid, dat wil ik ook wel Fijn dat het zo goed gaat met je werkhervatting en dat je goed je rust pakt! Wat leuk dat je op paardrijles gaat, daar mag je zeker trots op zijn.. lijkt me zo iets fijns om te doen paardrijden!



@naoko, het is alweer een paar dagen geleden, maar wat goed dat je bent gaan zwemmen! Voelde het ok de dag er na?



@stokstaartje, ik ken jou nog niet echt natuurlijk.. maar ik kan me voorstellen dat dat moeilijk is als je denkt dat je "klaar" bent en het dan toch weer even minder gaat. Wel goed dat je het zelf snel ziet en hier weer komt meeschrijven. Het gaat uiteindelijk echt allemaal goedkomen hoor!



--



Wat betreft mijn psycholoog, Ik denk dat ze mij ook nog niet goed genoeg kent om iets over mijn burnout te kunnen zeggen. Ze heeft mij tenslotte ook maar overgedragen gekregen van mijn vorige psych. Ze heeft zelf een achtergrond met werken met mensen met chronische pijn/ziektes dus ik begrijp dat zij vanuit die hoek naar mijn problemen kijkt. En ik wil ook zeker de situatie meer leren accepteren. Maar ik schrik er wel van als ze dingen zegt zoals "we weten nog niet wat het is en of het over gaat..".



Gisteren kreeg ik een mailtje van mijn diëtist dat ze nog meer over mijn klachten had nagedacht en dat ze vermoedt dat ik een darmparasiet zou kunnen hebben.. ik moet me laten onderzoeken van haar. Ik was wel ontroerd dat ze zo met mij mee denkt! Morgen ga ik toch al naar die alternatief arts dus ik ben benieuwd wat er uit komt.. en dan later in de week nog maar even naar de huisarts om het verhaal van diëtist voor te leggen. Ik begin wel te hopen dat er iets wordt gevonden, want de lichamelijke klachten worden steeds erger en ik heb het gevoel dat ik geen stap/level verder kom in de BO zo.



Fijne zondagavond en ik hoop dat we allemaal een goeie week tegemoet gaan! x

oh zee, dat zou ik ook echt helemaal niet fijn vinden om te horen nee, wat je net vertelt van je psych. Ik krijg er meteen een soort van hyperventilatieaanval van, dat raakt ook aan mijn grootste angst nu. Maar kijk naar Inge: bij haar duurde het ook zeker een goed jaar voor het echt stabiel beter ging. En nu gaat t super! Niet dat t een leuk vooruitzicht is om nog maanden zo te sukkelen... Maar dat het uiteindelijk goed komt, daar gaat het om! zie ook mijn onderschrift

ben benieuwd wat je huisarts en alternatief arts zeggen! een hele grote knuffel, weet hoe je voelt...



@beel, hoop dat je gelijk hebt. vast wel. oh, de sushi belt aan! xxx

Bloem, oei.. het was niet mijn bedoeling om ook jou te laten schrikken met die uitspraak... ik begrijp dat het je raakt, we zitten een beetje in een vergelijkbare fase geloof ik. Lief dat je me een beetje gerust stelt.. hoop dat dat meteen voor jezelf ook een beetje helpt. Ook een dikke knuffel voor jou!

Geniet van je sushi

Dank je wel voor jullie lieve reacties! Dat doet me erg goed. Ik zie dat het alweer 4 dagen geleden is dat ik hier schreef. De dagen vliegen voorbij, ik ben veel aan het nadenken en praten en dingen op een rijtje aan het zetten. Pittig hoor. En ook veel rust aan het pakken, wat hard nodig is.



Inge, ik heb je verhaal een deel gemist. Werk je voortaan drie dagen? Of is dat tijdelijk? Goed dat jij zelf over je burn-out kunt praten. Ik vind dat af en toe nog lastig, ben nog altijd aan het leren om me niet te bescheiden op te stellen en vooral om hulp te vragen. Maar ik heb de afgelopen dagen goed kunnen oefenen



Vervelend Bloem, dat klinkt als een flinke dip! Naar je lichaam luisteren is inderdaad lastig. En inderdaad zeker ook de balans vinden tussen gas terug nemen en soms juist de boel oprekken. Bali klinkt als een heerlijk vooruitzicht! Eenmaal daar ga je er vast van genieten.



Vienna, wat fijn dat je bent goedgekeurd!



Beel, wat een grappige vergelijking met het Mario-spel. Ik heb dat vroeger veel gespeeld, die laatste levels zijn niet altijd in een keer te halen. Maar ik heb een jaar de tijd, lees ik; dat moet toch wel te doen zijn Dat je reserves pas als laatste worden aangevuld, dat wist ik niet. Ik had nu wel zo'n vermoeden, maar het is goed om te weten dat het ook daadwerkelijk zo werkt.



Zee, veel sterkte de komende week. Hopelijk komen ze er gauw achter wat er aan de hand is. Dat gevoel niet vooruit te kunnen is zeer onprettig.

sorry beel, dat was een erg kortaffe reactie. Maar ja sushi: first things first! Hoe gaat het eigenlijk met je mini-doelen? Ik wil je geen schuldgevoel aanpraten, mocht je daar alweer vanaf zijn gestapt

Ik heb ook een mini-rookdoel gesteld: in rook alleen nog maar buiten, in principe. Behalve dan 's ochtends bij mijn espressootje. En een na het eten. Ok en nu, sigaretten gaan heel goed samen met laptoppen... ik moet me er dus wel telkens weer aan herinneren. Maar het pakje gaat wel duidelijk langer mee zo.



Haha Zee, ik was sowieso nogal hoog in mijn ademhaling hoor het weekend, ligt niet alleen aan die psych van jou, voel je niet bezwaard Succes vandaag!



Stokstaartje en Inge, Livingstone, Pussywillow, Vienna en de rest: knuf!

Ha Bloem, maak je niet druk hoor, ik heb ook niet altijd puf om enorm te reageren, en sushi is sowieso een goede reden om alles te laten vallen.



Hoe is het met de minidoelen. Nou, mijn psych vond het dus niet zo een strak plan dat ik minidoelen voor mezelf aan het stellen was. Ze zei: tuurlijk is het goed om te bewegen en minder te roken maar het laatste dat jij nu juist nodig hebt is dingen die je MOET. Hoe klein en haalbaar ook. Er viel een last van mijn schouders moet ik zeggen. Dus ik ben de minidoelen alweer vergeten



Ik rook te veel, en zit wel te dubben om te gaan stoppen. Ik had een soort van donderdag in mijn hoofd om er mee op te houden maar hoe dichter het bijkomt hoe meer ik denk: dit is niet het goede moment. Voelt natuurlijk als een zwakte bod en misschien is het dat ook wel. Nou ja, dan maar.



Ik ben op het level aanbeland: wat is van mij en wat is van een ander.

Als iemand problemen heeft of verdriet dan wil ik altijd graag helpen en dat is natuurlijk hartstikke leuk en lief en aardig. Maar als ik vervolgens er over na blijf peinzen en er wakker van ga liggen dan gaat er toch iets mis. Ik weet niet zo goed hoe ik die grens goed moet leggen. Ik geloof(de) heilig in 'wie goed doet, goed ontmoet', maar de laatste tijd denk ik wel eens: 'Wie goed probeert te doen, kan uiteindelijk gewoon de sjaak zijn want er komt niet altijd iets voor terug en dat is niet erg maar dan moet je ook niet miepen en dus misschien iets minder goed proberen te doen'.

En het zit hem niet altijd in grote dingen hoor, het kan zo klein zijn als dat ik in de tram iemand hoor zuchten: ik kan geen matrasbeschermer vinden, en dat ik dan mijn telefoon tevoorschijn trek, google opstart, me omdraai en zeg: daar en daar, voor zo en zo veel.

Dit is trouwens niet echt gebeurt , ik overdrijf, maar ik kan het niet laten om oplossingen te bedenken voor iedereen.

Aan de ene kant heel leuk, maar aan de andere kant doodvermoeiend. Echt doodvermoeiend. Ik ben gewoon een mega bemoeial dus eigenlijk. Wel met goede bedoelingen, heus waar, ik vind niets leuker dan mensen blij(er) maken, dat geeft mij ook een goed gevoel. Maar er zit iets scheef, of niet lekker.

Nou dus daar moet ik mee aan de slag. Ik denk dat ik een elastiekje om mijn pols moet doen en elke keer als ik me ergens mee dreig te bemoeien (wil helpen) even aan het elastiekje trekken. Dan leer ik in elk geval alert te worden en een nieuwe afweging te maken.

Helpen mag, maar eigenlijk moet ik het misschien wel even afleren. Mensen overleven heus ook wel zonder mijn hulp. En ik mag ook bestaan zonder dat ik me op die manier nuttig maak.

Ik zit al typende te denken dus als ik aan het raaskallen ben: excuus.

Ik moet er blijkbaar iets mee.

@beel, dat is een lastige, er was laatst trouwens wel een interessant topic over, Verwachtingen van anderen en dankbaarheid



Ik kan daar ook last van hebben. Vaak pluk ik er ook vruchten van, dus helemaal kwijt wil ik het niet, maar het blijft wel zaak om jezelf niet totaal weg te cijferen door maar in geef-modus te blijven hangen terwijl er niks over blijft voor jezelf. Ik ben in vorige baan echt over mijn kop gegaan door een doorgeschoten loyaliteit, waardoor ik echt al mijn energie heb weggegeven. Dat is echt niet ok. Ik hoop daar wel van geleerd te hebben. Maar ik merk bij de B&B gasten wel dat het soms nog de kop op steekt.

Waar ik het toevallig met mijn psych over had vorige week: ik vind het moeilijk mijn ongenoegen te uiten. Uit angst voor conflict. Maar: als ik het opneem voor iemand anders kan ik vechten als een leeuw. Of als iemand iets asociaals doet, kan ik daar vaak best wat van zeggen. Maar dan dien ik dus De Ander, of De Moraal/Maatschappij. Maar als het puur om mijzelf gaat, lukt dat heel slecht. Raar is dat, niet? Misschien herken je dat ook wel. De enige tip die mijn psych had daarover was: oefenen. Dus ja, misschien helpt het elastiekje wel!



Hier gaat het nog steeds een partijtje hartstikke k*t. Gisteren trof vriendlief me na zijn werk aan in een zee van tissue-propjes. Wel even lekker geknuffeld en nog meer gehuild en ook gelachen door de tranen heen en nog meer geknuffeld. Ik blijf echt even hangen in verdriet, en weet dat ik mezelf daar niet mee help, maar ik zie even geen andere manier. Ik hoop maar dat het snel weer een beetje beter gaat qua energie, dat ik me daar aan op kan trekken. Maar misschien moet ik eerst weer accepteren voor het beter gaat, zo werkt het natuurlijk vaak, maar ik zie het ff niet meer. Ik hoop dat Bali me goed zal doen, vast wel, maar ik heb vaker doemgedachten dat ik door de hele reis al zo raak uitgeput dat ik 3 weken mijn bed niet uitkom daar. Echt, zoo'n terugval heb ik nog niet eerder gehad. Ik voel me echt weer op square 1.

beel en bloem, wat herkenbaar.. ik ben ook zo. Ik had een dienstverlenend beroep en stond in mijn vrije tijd ook altijd onbekenden met vanalles te helpen (de ns had me wel mogen betalen zo vaak als dat ik hun automaten heb uitgelegd ). Ik ben er de laatste tijd wel een beetje anders tegenaan gaan kijken. Iemand helpen is natuurlijk mooi, maar als ik er wat voor terugverwacht en dat vaak toch niet krijg kan ik beter wat selectiever zijn. Zeker nadat mijn vorige werkgever me zo keihard heeft laten vallen toen ik een BO kreeg heb ik wel gemerkt dat ik wat minder naïef en behulpzaam mag zijn. Aan de andere kant is het natuurlijk een kwaliteit als je snel aanvoelt wat iemand nodig heeft en je je daar ook voor wil inzetten. Ik denk dat als je je van beide kanten bewust bent dat dat iig een mooi begin is!



en beel, ik denk dat het helemaal niet zo erg is om nog niet te stoppen met roken.. je psych heeft gelijk, niks moeten is veel belangrijker.. over een paar maanden kan je ook nog stoppen Het komt later wel, voel je niet schuldig..



ach bloem, wat rottig dat je je zo voelt. Fijn is anders maar soms is het wel even goed om zo in je verdriet te gaan, uiteindelijk moet het er toch allemaal uit. Ik snap je zorgen, maar als je terugkijkt naar het begin van je BO kan je vast wel dingen ontdekken die beter zijn geworden, hou je daar aan vast (of als je het echt niet meer ziet, vraag het aan je vriend.. die ziet het vast wel). Het gaat wel goedkomen hoor, en ook met Bali!



Mijn avontuur bij de alternatief arts gisteren was apart. Ik ben eigenlijk niet echt zweverig genoeg om er in te geloven.. maar omdat deze arts mijn schoonmoeder en een kennis heel goed heeft geholpen met lastige klachten heb ik besloten dat ik er gewoon voor ga. Anyway, nadat hij mij uitgebreid onderzocht had met electroacupunctuur en bioresonantie was zijn conclusie dat ik idd parasieten heb in de darmen (ik was er niet zelf over begonnen) en candida in een aantal organen, magnesium tekort en te veel afvalstoffen in mijn lichaam door stress. Ik heb nu een hele hoop homeopathische medicijnen en voedingsuplementen die ik een maand lang moet nemen en daarnaast een speciaal dieet, waardoor het allemaal beter zou moeten worden. Morgen begin ik als het goed is met de "kuur", ik zie er wel een beetje tegenop, maar ben ook wel benieuwd en hoopvol.