Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 29 augustus 2007 om 02:20
Mims,
Je kent me niet, zoals zo vele posters op dit topic.
Maar wat ben ik trots op die lieve, sterke vrouw en die lieve, slimme dochter!
De afgelopen maanden heb ik meegelezen en meegeduimd, in de hoop dat jullie deze oneerlijke strijd zouden winnen. Tot mijn grote verdriet heeft dat niet zo mogen zijn
Soms komt de wijsheid van een kind van drie jaar, zoals nu. Ik denk dat jij het fantastisch hebt gedaan met Mopsey, want ze lijkt te begrijpen dat Hero zoals zij hem kende, niet meer is. Dat hij nu een sterretje aan de hemel is. En dat ze dat sterretje, dat in haar hartje zit, kan blijven zien. Ook als het buiten niet donker is. Net zoals jij Hero in je hart zult houden. Liefde zoals die van jullie vergaat nooit.
Ik besef heel goed dat je je nu erg leeg en verlaten voelt. Maar verlaten ben je niet, want Hero zal jou nooit verlaten. Hij waakt iedere minuut over jou en Mopsey!
Misschien zegt het niet zo veel, komend van mij. Maar ik hoop dat je die gedachte met je meedraagt en dat het je veel kracht geeft. Die kracht verdien je voluit. Je bent een waanzinnig mooi mens!
Joey
Je kent me niet, zoals zo vele posters op dit topic.
Maar wat ben ik trots op die lieve, sterke vrouw en die lieve, slimme dochter!
De afgelopen maanden heb ik meegelezen en meegeduimd, in de hoop dat jullie deze oneerlijke strijd zouden winnen. Tot mijn grote verdriet heeft dat niet zo mogen zijn
Soms komt de wijsheid van een kind van drie jaar, zoals nu. Ik denk dat jij het fantastisch hebt gedaan met Mopsey, want ze lijkt te begrijpen dat Hero zoals zij hem kende, niet meer is. Dat hij nu een sterretje aan de hemel is. En dat ze dat sterretje, dat in haar hartje zit, kan blijven zien. Ook als het buiten niet donker is. Net zoals jij Hero in je hart zult houden. Liefde zoals die van jullie vergaat nooit.
Ik besef heel goed dat je je nu erg leeg en verlaten voelt. Maar verlaten ben je niet, want Hero zal jou nooit verlaten. Hij waakt iedere minuut over jou en Mopsey!
Misschien zegt het niet zo veel, komend van mij. Maar ik hoop dat je die gedachte met je meedraagt en dat het je veel kracht geeft. Die kracht verdien je voluit. Je bent een waanzinnig mooi mens!
Joey
woensdag 29 augustus 2007 om 07:56
woensdag 29 augustus 2007 om 09:27
Lieve Mims, mijn bewondering voor jou blijft groeien. Wat dapper en eerlijk heb je Mopsey hierin begeleid en wat waanzinnig knap hoe je gisteren met haar op pad bent geweest naar een plek die mooie herinneringen kent voor jullie maar die daardoor nu des te confronterender is. Wat is je dochter toch een wijs meisje, maar dat heeft ze van geen vreemde.
woensdag 29 augustus 2007 om 09:38
Mimsey, wat een prachtige foto's. De foto van Hero en Mopsey samen is prachtig! Van de foto van jullie samen, spat ook echt de liefde en het plezier af!
Mopsey is een wijs meisje. Ze kan de dingen nu al zo goed benoemen. Dat heeft ze vast van haar moeder!
Wat ben jij enorm dapper dat je met Mopsey naar Sprookjesland bent geweest. Het is zo oneerlijk dat jullie sprookje geen "ze leven nog lang en gelukkig" einde heeft.
Frans
Mopsey is een wijs meisje. Ze kan de dingen nu al zo goed benoemen. Dat heeft ze vast van haar moeder!
Wat ben jij enorm dapper dat je met Mopsey naar Sprookjesland bent geweest. Het is zo oneerlijk dat jullie sprookje geen "ze leven nog lang en gelukkig" einde heeft.
Frans
woensdag 29 augustus 2007 om 09:38
Vandaag is het een week geleden. Om 7.45 werd ik wakker (voordeel van een Mops zonder middagdut is een Mops die uitslaapt), en realiseerde me haarscherp dat Hero er toen nog was. Ergens. Diep in zijn binnenste. Maar dat zijn ademhaling al steeds meer aan het vervlakken was.
Vijf minuten later klauterde ik rusteloos uit bed. Hero was toen precies één week overleden. Die laatste drie ademhalingen. Rustig. Diep. En mij van binnen verscheurend. Tweeëntwintig uur lang heb ik hem aangemoedigd, en gesteund in zijn worsteling om het leven los te laten. Maar die laatste drie ademhalingen; ik had ze terug willen duwen als ik het had gekund. Liever eeuwig naast zijn bed, hem kussend en vasthoudend en luisterend naar zijn ademhaling die steeds maar zo regelmatig bleef, dan een leven zonder hem.
Nu leef ik dat leven. Ik zal wel moeten. En het lukt; ik eet, drink, klets en speel met Mopsey, en ga straks ook heus wel weer opruimen (wat zie ik op tegen de spullen van Hero in een kast te leggen, zijn laatste was ligt hier ongeveer evrspreid over de vloer), maar allemachtig, wat valt dit me zwaar!
Vijf minuten later klauterde ik rusteloos uit bed. Hero was toen precies één week overleden. Die laatste drie ademhalingen. Rustig. Diep. En mij van binnen verscheurend. Tweeëntwintig uur lang heb ik hem aangemoedigd, en gesteund in zijn worsteling om het leven los te laten. Maar die laatste drie ademhalingen; ik had ze terug willen duwen als ik het had gekund. Liever eeuwig naast zijn bed, hem kussend en vasthoudend en luisterend naar zijn ademhaling die steeds maar zo regelmatig bleef, dan een leven zonder hem.
Nu leef ik dat leven. Ik zal wel moeten. En het lukt; ik eet, drink, klets en speel met Mopsey, en ga straks ook heus wel weer opruimen (wat zie ik op tegen de spullen van Hero in een kast te leggen, zijn laatste was ligt hier ongeveer evrspreid over de vloer), maar allemachtig, wat valt dit me zwaar!
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 29 augustus 2007 om 10:10
Godskolere Mims.
Aan de ene kant heb je je kleine Mopsje bij je, die een houvast kan zijn in deze tijd.
Aan de andere kant heb je zelf dat verdriet en heeft je kleine meid een verdriet waarvan je zou willen dat ze het nooit had hoeven meemaken.
Goeie woorden zijn er niet. Wat een mooie mensen. Wat zag 'ie er beresterk uit.
Aan de ene kant heb je je kleine Mopsje bij je, die een houvast kan zijn in deze tijd.
Aan de andere kant heb je zelf dat verdriet en heeft je kleine meid een verdriet waarvan je zou willen dat ze het nooit had hoeven meemaken.
Goeie woorden zijn er niet. Wat een mooie mensen. Wat zag 'ie er beresterk uit.
woensdag 29 augustus 2007 om 10:18
Lieve Mims, die gedachten van : vorige week was hij er nog, vorige maand was hij er nog, etc. zullen nog vaak door je hoofd gaan. Soms is het verlies zo imens dat die gedachten je wat houvast geven. Ze markeren het tijdstip dat alles anders werd.
Jouw Mopsey is een wijze kleine meid en zoals al eerder gezegd: heel erg fijn dat jullie je verdriet ook kunnen delen en dat je haar ook de ruimte geeft om te rouwen. Jouw Hero was ook haar Hero.
Voor nu: heel erg veel sterkte en ga gewoon je eigen gang.
Jouw Mopsey is een wijze kleine meid en zoals al eerder gezegd: heel erg fijn dat jullie je verdriet ook kunnen delen en dat je haar ook de ruimte geeft om te rouwen. Jouw Hero was ook haar Hero.
Voor nu: heel erg veel sterkte en ga gewoon je eigen gang.
woensdag 29 augustus 2007 om 11:26
Lieve Mims,
Al drie, vier keer ben ik begonnen iets te schrijven hier maar ik kan de juiste woorden niet vinden. Ik ben heel erg blij dat ik foto's heb mogen zien van jou, je kanjer en je lieve meisje. Ik lees al met je mee vanaf het begin van Romilda's topic en ik vind het erg fijn dat jouw naam en die van Hero nu een gezicht gekregen hebben. En wat zijn jullie mooi en inderdaad, wat straalt er een waanzinnige kracht en liefde van jullie af!
En dan die kleine Mopsey met haar wijze woorden. De tranen rolden over mijn wangen zoals zo vaak bij het lezen van jouw woorden.
Ik wil je heel heel erg veel sterkte wensen en inderdaad, laat die dingen liggen, laat alles voor wat het is zo lang jij er niet aan toe bent. Dat mag, dat is goed.
Simone
Al drie, vier keer ben ik begonnen iets te schrijven hier maar ik kan de juiste woorden niet vinden. Ik ben heel erg blij dat ik foto's heb mogen zien van jou, je kanjer en je lieve meisje. Ik lees al met je mee vanaf het begin van Romilda's topic en ik vind het erg fijn dat jouw naam en die van Hero nu een gezicht gekregen hebben. En wat zijn jullie mooi en inderdaad, wat straalt er een waanzinnige kracht en liefde van jullie af!
En dan die kleine Mopsey met haar wijze woorden. De tranen rolden over mijn wangen zoals zo vaak bij het lezen van jouw woorden.
Ik wil je heel heel erg veel sterkte wensen en inderdaad, laat die dingen liggen, laat alles voor wat het is zo lang jij er niet aan toe bent. Dat mag, dat is goed.
Simone
woensdag 29 augustus 2007 om 11:43
Lieve Mimsey, laat lekker liggen die spullen van Hero. Dat komt later wel een keer, als je er aan toe bent. Rust lekker uit en doe alleen datgene waar je je toe in staat acht. Hero zijn rug (op de foto) doet me een beetje denken aan mijn eigen man, die is ook zo groot. En wat een mooie foto is dat, die grote stoere man met dat kleine meisje ernaast.
woensdag 29 augustus 2007 om 11:50
Lieve Mimsey,
Wil al een poosje reageren maar kon het gewoon niet. Een paar jaar geleden zat ik in dezelfde situatie, zei het dat mijn lief volkomen onverwacht overleed. Gelukkig was ik er bij aanwezig en hebben onze kinderen ook nog afscheid kunnen nemen. Het hele proces duurde een paar uur. Kerngezond, 37 jaar en ineens was het over. Mijn man met wie ik, ondanks heel veel ups en downs, oud wilde worden. De man waar ik zoveel van hield (en hij van mij) dat het het vechten om onze relatie goed te houden meer dan waard was.
De herinnering was zo scherp dat het gewoon weer pijn deed. Pijn en verdriet dat niet verdwijnt, maar verstilt en af en toe weer oplaait. Ik heb gehuild om jouw en mijn verdriet, om dat van mijn kinderen en van jouw Mopsey. Ik wist ineens weer haarscherp hoe alleen ik me voelde, hoe ik de steun miste die mijn lief me niet meer kon geven, maar die ik zo hard nodig had. Dit ondanks heel veel lieve mensen om me heen, waar ik altijd een beroep op kon doen. Juist dat, wat hij zou moeten doen, kan niemand anders voor je doen. Alles wat je schrijft is zo herkenbaar.
Je leeft in een roes waarin, heel tegenstrijdig, alles haarscherp is.
Ik zie nog voor me hoe de kinderen en ik bijna gelijktijdig dezelfde rouwkaart uitkozen. Hoe de kleuter van mijn zus op schoot klom om me te vertellen dat hij het echt niet erg zou vinden als ik ging huilen omdat ik nu geen papa meer had. Dezelfde kleuter vertelde luidkeels aan zijn moeder dat de kwast voor het wijwater tijdens de dienst een wc borstel was. Waardoor ik door mijn tranen heen moest lachen. We vonden het zo fijn dat al die kleine kinderen er ook bij waren. Het voelde allemaal zo natuurlijk. Lief was dol met kinderen, was de favoriete oom en weinig was hem te gek.
Moeilijk was ook de tegenstelling tussen mijn grote, "luiddruchtige" maar o zo lieve familie en de kleine, stijf deftige schoonfamilie. Die heel erg op het goede vertoon gericht is. Die er bijna in bleven toen een ander neefje zich afvroeg hoe de rest van zijn oom, door de bekleding in de kist bedekt, er uit zag. De vraag kon nog geaccepteerd worden, de reactie (gewoon de hele handel aan de kant halen en kijken) niet. Ik kon (en kan) me niet voorstellen dat als je je zoon en broer verloren bent het belangrijk is wat de buren van alles denken. We hebben gedaan wat goed voor ons voelde.
Na de crematie eisten de kinderen me helemaal op. Met hun verdriet en hun angsten. Ik ben zo verdrietig en boos geweest. Niet alleen mijn hele toekomst was weggeslagen, de veilige wereld van de kinderen was ook weg. Bij alles is er geen papa meer. Is er geen lief meer, geen arm om je heen, geen onverwachte kus, geen begroeting als je thuiskomt, kun je niet meer genieten van elkaar en je kinderen. Is er liefde die je niet meer kunt geven of krijgen.
En weet je, je krabbelt iedere keer weer op. Soms maar net overeind, soms sta je ineens bijna rechtop. Soms gaat het een paar dagen achter elkaar goed en soms niet eens een uur. Soms snijdt de pijn als een ijskoude vlaag door je heen en soms is het een lieve, warme herinnering. Soms heb je dagen niet door wat voor weer het is en soms kun je even intens genieten van een zonnestraal.
Ik heb er aan toe gegeven, had wel de voorwaarde dat ik goed voor de kinderen moest zorgen waardoor ik toch bij de les bleef. Stond ik te koken terwijl ik helemaal niet wilde eten.
Weet je Mimsey, ik besef ineens dat ik gewoon mijn verhaal van me af schrijf. Terwijl ik eigenlijk jou wil steunen. Maar ondanks dat ik heel goed weet wat het is, kan ik dat niet. Dit is iets waar je door moet. In je eigen tempo en op je eigen manier. Er is geen draaiboek voor. Hero is, hoe weinig tijd jullie ook hadden, jouw grote liefde. Dat gemis moet je dragen. Hoe dat gaat kan alleen de tijd je leren.
Marina
Wil al een poosje reageren maar kon het gewoon niet. Een paar jaar geleden zat ik in dezelfde situatie, zei het dat mijn lief volkomen onverwacht overleed. Gelukkig was ik er bij aanwezig en hebben onze kinderen ook nog afscheid kunnen nemen. Het hele proces duurde een paar uur. Kerngezond, 37 jaar en ineens was het over. Mijn man met wie ik, ondanks heel veel ups en downs, oud wilde worden. De man waar ik zoveel van hield (en hij van mij) dat het het vechten om onze relatie goed te houden meer dan waard was.
De herinnering was zo scherp dat het gewoon weer pijn deed. Pijn en verdriet dat niet verdwijnt, maar verstilt en af en toe weer oplaait. Ik heb gehuild om jouw en mijn verdriet, om dat van mijn kinderen en van jouw Mopsey. Ik wist ineens weer haarscherp hoe alleen ik me voelde, hoe ik de steun miste die mijn lief me niet meer kon geven, maar die ik zo hard nodig had. Dit ondanks heel veel lieve mensen om me heen, waar ik altijd een beroep op kon doen. Juist dat, wat hij zou moeten doen, kan niemand anders voor je doen. Alles wat je schrijft is zo herkenbaar.
Je leeft in een roes waarin, heel tegenstrijdig, alles haarscherp is.
Ik zie nog voor me hoe de kinderen en ik bijna gelijktijdig dezelfde rouwkaart uitkozen. Hoe de kleuter van mijn zus op schoot klom om me te vertellen dat hij het echt niet erg zou vinden als ik ging huilen omdat ik nu geen papa meer had. Dezelfde kleuter vertelde luidkeels aan zijn moeder dat de kwast voor het wijwater tijdens de dienst een wc borstel was. Waardoor ik door mijn tranen heen moest lachen. We vonden het zo fijn dat al die kleine kinderen er ook bij waren. Het voelde allemaal zo natuurlijk. Lief was dol met kinderen, was de favoriete oom en weinig was hem te gek.
Moeilijk was ook de tegenstelling tussen mijn grote, "luiddruchtige" maar o zo lieve familie en de kleine, stijf deftige schoonfamilie. Die heel erg op het goede vertoon gericht is. Die er bijna in bleven toen een ander neefje zich afvroeg hoe de rest van zijn oom, door de bekleding in de kist bedekt, er uit zag. De vraag kon nog geaccepteerd worden, de reactie (gewoon de hele handel aan de kant halen en kijken) niet. Ik kon (en kan) me niet voorstellen dat als je je zoon en broer verloren bent het belangrijk is wat de buren van alles denken. We hebben gedaan wat goed voor ons voelde.
Na de crematie eisten de kinderen me helemaal op. Met hun verdriet en hun angsten. Ik ben zo verdrietig en boos geweest. Niet alleen mijn hele toekomst was weggeslagen, de veilige wereld van de kinderen was ook weg. Bij alles is er geen papa meer. Is er geen lief meer, geen arm om je heen, geen onverwachte kus, geen begroeting als je thuiskomt, kun je niet meer genieten van elkaar en je kinderen. Is er liefde die je niet meer kunt geven of krijgen.
En weet je, je krabbelt iedere keer weer op. Soms maar net overeind, soms sta je ineens bijna rechtop. Soms gaat het een paar dagen achter elkaar goed en soms niet eens een uur. Soms snijdt de pijn als een ijskoude vlaag door je heen en soms is het een lieve, warme herinnering. Soms heb je dagen niet door wat voor weer het is en soms kun je even intens genieten van een zonnestraal.
Ik heb er aan toe gegeven, had wel de voorwaarde dat ik goed voor de kinderen moest zorgen waardoor ik toch bij de les bleef. Stond ik te koken terwijl ik helemaal niet wilde eten.
Weet je Mimsey, ik besef ineens dat ik gewoon mijn verhaal van me af schrijf. Terwijl ik eigenlijk jou wil steunen. Maar ondanks dat ik heel goed weet wat het is, kan ik dat niet. Dit is iets waar je door moet. In je eigen tempo en op je eigen manier. Er is geen draaiboek voor. Hero is, hoe weinig tijd jullie ook hadden, jouw grote liefde. Dat gemis moet je dragen. Hoe dat gaat kan alleen de tijd je leren.
Marina