Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 30 augustus 2007 om 17:49
Ik durf hier amper iets te schrijven, wat kan nou uitdrukken hoe erg het is ?
Die foto van Hero ; zo'n beer van een kerel , onvoorstelbaar dat die er niet meer is. En die foto van hem en Mopsey ...... werkelijk prachtig , wat zal ze die later koesteren !
Die foto van Hero ; zo'n beer van een kerel , onvoorstelbaar dat die er niet meer is. En die foto van hem en Mopsey ...... werkelijk prachtig , wat zal ze die later koesteren !
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 30 augustus 2007 om 19:07
Mimsey, roep me s.v.p. terug als ik te ver ga. Maar ik vraag me af of je het op het praktische vlak een beetje red? Je stond vlak voor de verhuizing voor de verschrikkelijke dag kwam waarop jouw held zijn strijd op moest geven. Lukt het je/jullie om die praktische rompslomp gedaan te krijgen? Het lijkt me dat het je nu zó gestolen kan worden en dat je het helemaal niet erg zou vinden als je op het moment dat het jou uitkomt met de vingers kon knippen en *poef* alles is gedaan en jullie als kopzorg ontnomen.
*Poef* kan helaas niemand je geven. Maar als je ooit hulp nodig hebt voor die domme praktische dingen die je gestolen zouden kunnen worden, wat dan ook, of om Mopsey even in de spotlight te zetten, geef het aan. Al is het over een week, een maand, een jaar, later. Niet nadenken of twijfelen, maar dóen! Diverse meiden weten hoe ik te bereiken ben en anders mag Angel je altijd mijn mailadres geven. Ik ben volgende week 10 dagen op vakantie, maar als ik daar wat kan betekenen roep dan ook s.v.p. (ik ga naar walt disney world, amerika, dus als Mops een favo karakter heeft én je vindt het niet een te grote inbreuk op jullie privacy dan neem ik met alle liefde iets voor haar mee. Die kleine meid heeft meer dan een bijzonder postpakketje van mickey en minnie verdient.)
*Poef* kan helaas niemand je geven. Maar als je ooit hulp nodig hebt voor die domme praktische dingen die je gestolen zouden kunnen worden, wat dan ook, of om Mopsey even in de spotlight te zetten, geef het aan. Al is het over een week, een maand, een jaar, later. Niet nadenken of twijfelen, maar dóen! Diverse meiden weten hoe ik te bereiken ben en anders mag Angel je altijd mijn mailadres geven. Ik ben volgende week 10 dagen op vakantie, maar als ik daar wat kan betekenen roep dan ook s.v.p. (ik ga naar walt disney world, amerika, dus als Mops een favo karakter heeft én je vindt het niet een te grote inbreuk op jullie privacy dan neem ik met alle liefde iets voor haar mee. Die kleine meid heeft meer dan een bijzonder postpakketje van mickey en minnie verdient.)
vandaag ga ik van alles kunnen
donderdag 30 augustus 2007 om 23:41
quote:blijfgewoonbianca schreef op 30 augustus 2007 @ 17:49:
Die foto van Hero ; zo'n beer van een kerel , onvoorstelbaar dat die er niet meer is. En die foto van hem en Mopsey ...... werkelijk prachtig , wat zal ze die later koesteren !
Dit gevoel kreeg ik ook.
Mooie foto van jullie samen ook, wat kijk je blij.
En met Mopsey, wat een verbondenheid, en dat terwijl je alleen de ruggen ziet. Wat een lieve papa, die Hero.
Mimsey,
Tranen als ik aan je denk
Die foto van Hero ; zo'n beer van een kerel , onvoorstelbaar dat die er niet meer is. En die foto van hem en Mopsey ...... werkelijk prachtig , wat zal ze die later koesteren !
Dit gevoel kreeg ik ook.
Mooie foto van jullie samen ook, wat kijk je blij.
En met Mopsey, wat een verbondenheid, en dat terwijl je alleen de ruggen ziet. Wat een lieve papa, die Hero.
Mimsey,
Tranen als ik aan je denk
Wat Supersmollie zegt vind ik ook 
vrijdag 31 augustus 2007 om 00:07
Mimsey, ook ik heb de foto's gezien... wat zijn ze mooi! En wat onvoorstelbaar dat er in zo'n groot, mooi, sterk lichaam zoiets verwoestends kan gebeuren . Echt onvoorstelbaar!
Heel, heel veel sterkte en ik hoop dat je van de aangeboden hulp gebruik gaat maken, als je wilt, zal mss niet makkelijk zijn, als je niet gewend bent om hulp te aanvaarden en het alleen "op te lossen" maar hoop dat het mss iets van de pijn kan verlichten, al is het "maar" op praktisch gebied.
@Jacqie, jij ook veel sterkte
Heel, heel veel sterkte en ik hoop dat je van de aangeboden hulp gebruik gaat maken, als je wilt, zal mss niet makkelijk zijn, als je niet gewend bent om hulp te aanvaarden en het alleen "op te lossen" maar hoop dat het mss iets van de pijn kan verlichten, al is het "maar" op praktisch gebied.
@Jacqie, jij ook veel sterkte
Happiness is nothing more than good health and a bad memory - Albert Schweitzer.
vrijdag 31 augustus 2007 om 01:31
Toen het verdrietige nieuws me in TR per sms ter ogen kwam door de lieverds die er gelukkig wel voor je waren, gebeurde er iets moois.'
De voorzanger van de moskee begon juist met zijn klaaglied voor een overlijden.
Hij moet hebben geweten dat de wereld het nodig had dat er werd verkondigd, al dan niet met een versterker, welk verdriet er werd geleden.
Geen andere mogenlijkheid.
Het is van de daken geschreeuwd Mims.
De tijd stond even stil.
En de hele wereld rouwt met jullie mee.
Een ontspannen nacht toegewenst Mimsekind, tot snel.
x
De voorzanger van de moskee begon juist met zijn klaaglied voor een overlijden.
Hij moet hebben geweten dat de wereld het nodig had dat er werd verkondigd, al dan niet met een versterker, welk verdriet er werd geleden.
Geen andere mogenlijkheid.
Het is van de daken geschreeuwd Mims.
De tijd stond even stil.
En de hele wereld rouwt met jullie mee.
Een ontspannen nacht toegewenst Mimsekind, tot snel.
x
vrijdag 31 augustus 2007 om 11:40
Ik ga in herhaling vallen, maar ik weet even niet waar ik het zoeken moet.
Dit doet zoveel zeer.
Overal zoek ik bevestiging, tekens van Hero, maar natuurlijk vind ik ze niet. Wat ik wel vind zijn mooie, fijne herinneringen, maar die kunnen me nu niet troosten. Later wel, ongetwijfeld, maar nu niet. Nu zoek ik Hero, als een dorstige reiziger wanhopig zoekt naar water in de woestijn.
Zoveel mooie herinneringen, zo veel geluk...maar dat is nu slechts surrogaat. Net met Mopsey gestoeid op ons bed, en terwijl zij schaterde, moest ik alweer mijn tranen wegslikken. Teveel mooie momenten. Geen Hero die vanuit de deuropening toekijkt en meegeniet.
Geen Hero die me troost en zegt dat hij trots op me is. Geen kus en geen liefde.
Wel mijn spiegelbeeld.
Een eenzame, jonge vrouw, waarvan het verdriet afstraalt.
Oh mijn god, hoe ga ik hier ooit overheen komen? Het enige wat ik kan is het hier van mij af schrijven. Vriendinnen werken, of wil ik niet lastig vallen. Ik vind het zo moeilijk. De dagen duren zo lang. En Hero is al anderhalve week dood. Pas anderhalve week, en al anderhalve week...het loopt door elkaar heen. Het is alsof hij gisteren er nog was, en alsof ik hem in geen eeuwigheid gezien heb. Ik wil schreeuwen, brullen, woedend zijn, maar ik kan het niet. Heb alleen maar verdriet. Ik wil sterk zijn voor mijn lieve Mops, maar weet bij vlagen niet hoe. En iedere dag word ik wanhopiger. Iedere dag zonder Hero is een dag teveel.
Oh, waarom nou hij.....? Zo'n mooi, onmisbaar mens.
Dit doet zoveel zeer.
Overal zoek ik bevestiging, tekens van Hero, maar natuurlijk vind ik ze niet. Wat ik wel vind zijn mooie, fijne herinneringen, maar die kunnen me nu niet troosten. Later wel, ongetwijfeld, maar nu niet. Nu zoek ik Hero, als een dorstige reiziger wanhopig zoekt naar water in de woestijn.
Zoveel mooie herinneringen, zo veel geluk...maar dat is nu slechts surrogaat. Net met Mopsey gestoeid op ons bed, en terwijl zij schaterde, moest ik alweer mijn tranen wegslikken. Teveel mooie momenten. Geen Hero die vanuit de deuropening toekijkt en meegeniet.
Geen Hero die me troost en zegt dat hij trots op me is. Geen kus en geen liefde.
Wel mijn spiegelbeeld.
Een eenzame, jonge vrouw, waarvan het verdriet afstraalt.
Oh mijn god, hoe ga ik hier ooit overheen komen? Het enige wat ik kan is het hier van mij af schrijven. Vriendinnen werken, of wil ik niet lastig vallen. Ik vind het zo moeilijk. De dagen duren zo lang. En Hero is al anderhalve week dood. Pas anderhalve week, en al anderhalve week...het loopt door elkaar heen. Het is alsof hij gisteren er nog was, en alsof ik hem in geen eeuwigheid gezien heb. Ik wil schreeuwen, brullen, woedend zijn, maar ik kan het niet. Heb alleen maar verdriet. Ik wil sterk zijn voor mijn lieve Mops, maar weet bij vlagen niet hoe. En iedere dag word ik wanhopiger. Iedere dag zonder Hero is een dag teveel.
Oh, waarom nou hij.....? Zo'n mooi, onmisbaar mens.
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 31 augustus 2007 om 12:03
Ach lieverd.......... Ik wou dat ik een stukkie van je kon overnemen! Ik vind het zo allemachtig shit dat je dit moet meemaken, dat je zoveel verdriet op je bord krijgt. Meid, toch! Een dikke knuffel vanaf hier, maar veel heb je daar niet aan.
Echte woorden van troost heb ik natuurlijk niet voor je.... Je zult zelf, helemaal alleen, door dit verdriet "heen" moeten. En god, wat zal dat ZEER doen. Een schier onmogelijke taak. En dat je dagen zo lang duren.... ik kan me dat zo goed voorstellen! Naast het beleven van veel liefde, hadden jullie het natuurlijk ook gewoonweg druk, de afgelopen maanden. Heen en weer rijden, de verhuizing alvast voorbereiden enz enz. En dat valt nu allemaal weg. Alleen jij en Mops........ en veel verdriet en eenzaamheid.
Toch denk ik dat je het goed doet, door de confrontatie gewoon aan te gaan. Niet wegvluchten of wat ook. Later zal vast blijken dat dat goed was. En het is fijn dat je wel weet dat je over een hele tijd wel heel blij bent met alle herinneringen. Want dat zal echt zo zijn. Alleen nu nog even niet.....
"Over je verdriet heenkomen" vind ik altijd een wat moeilijk iets; alsof je over een tijd het achter je laat en het verdriet over is. Vast niet en dat wil je ook niet; dit verdriet blijft altijd; de echt gouden glans is wel van je leven af. Maar over een tijd zal wel de hele felle pijn die je nu voelt afgevlakt zijn, en zul je ook heus weer kunnen lachen. Maar nu nog even niet.....
Meid, sterkte. Het is ook gewoon godsgruwelijk moeilijk.....
Echte woorden van troost heb ik natuurlijk niet voor je.... Je zult zelf, helemaal alleen, door dit verdriet "heen" moeten. En god, wat zal dat ZEER doen. Een schier onmogelijke taak. En dat je dagen zo lang duren.... ik kan me dat zo goed voorstellen! Naast het beleven van veel liefde, hadden jullie het natuurlijk ook gewoonweg druk, de afgelopen maanden. Heen en weer rijden, de verhuizing alvast voorbereiden enz enz. En dat valt nu allemaal weg. Alleen jij en Mops........ en veel verdriet en eenzaamheid.
Toch denk ik dat je het goed doet, door de confrontatie gewoon aan te gaan. Niet wegvluchten of wat ook. Later zal vast blijken dat dat goed was. En het is fijn dat je wel weet dat je over een hele tijd wel heel blij bent met alle herinneringen. Want dat zal echt zo zijn. Alleen nu nog even niet.....
"Over je verdriet heenkomen" vind ik altijd een wat moeilijk iets; alsof je over een tijd het achter je laat en het verdriet over is. Vast niet en dat wil je ook niet; dit verdriet blijft altijd; de echt gouden glans is wel van je leven af. Maar over een tijd zal wel de hele felle pijn die je nu voelt afgevlakt zijn, en zul je ook heus weer kunnen lachen. Maar nu nog even niet.....
Meid, sterkte. Het is ook gewoon godsgruwelijk moeilijk.....
vrijdag 31 augustus 2007 om 12:07
Ach lieve Mims, ik leef zo met je mee! Ik kan me zo goed voorstellen dat het zo vreselijk voelt om voor Mops alles zo normaal mogelijk te laten verlopen, terwijl je van binnen bijna uit elkaar spat van verdriet. Als we hier allemaal een heel klein beetje van je verdriet konden overnemen, wat zou dat mooi zijn! Helaas... je moet er zelf doorheen. Ik vind het zo erg voor je!
vrijdag 31 augustus 2007 om 12:49
Inderdaad Mimsey, waarom? Waarom? Omdat het leven soms een intens gemene oneerlijke bitch is die je een intens lage streek flikt. Een klote antwoord waar niemand van ons veel mee kan, jij in de laatste plaats. Maar dichterbij de reden kan een mens voor nu denk ik niet komen.
Vraag jezelf niet hoe je dit te boven moet komen. Dat is een te grote vraag om te bevatten nu alles zo vers is. Leef per dag, per uur, per minuut. Zie maar waar jouw schip heen vaart. Meer dan je best doen kun je niet. Waar jouw bootje nu ligt, daar voel je je zo gepijnigd dat je er toch niet kunt of wilt blijven dus dan maar varen en maar zien waar je belandt. Wie weet is het een plaats waarvan je zegt "ik voel me iets minder gepijnigd". Gewoon maar zijn, nu in het moment, dat is voor nu even genoeg Mims. Daar heb je de handen al vol aan. En moet je eens zien lieve meid. Je hebt het al anderhalve week gespresteerd om niet gek te worden van verdriet en om er voor Mopsey te zijn. Dat voelt ongelooflijk leeg en klote, maar dat is al een grootse prestatie. Die dagen heb je binnen en achter de rug. Die diep ellendige pijnlijke dagen, ze komen nooit meer terug. Zekerheid over de toekomst kan helaas niemand je geven, maar je hebt in elk geval de zekerheid dat die dagen nooit meer terugkomen. Daar kun je tegen schelden, je kunt op ze spugen zonder dat ze je ooit nog kunnen raken.
Sterkte meid!
Vraag jezelf niet hoe je dit te boven moet komen. Dat is een te grote vraag om te bevatten nu alles zo vers is. Leef per dag, per uur, per minuut. Zie maar waar jouw schip heen vaart. Meer dan je best doen kun je niet. Waar jouw bootje nu ligt, daar voel je je zo gepijnigd dat je er toch niet kunt of wilt blijven dus dan maar varen en maar zien waar je belandt. Wie weet is het een plaats waarvan je zegt "ik voel me iets minder gepijnigd". Gewoon maar zijn, nu in het moment, dat is voor nu even genoeg Mims. Daar heb je de handen al vol aan. En moet je eens zien lieve meid. Je hebt het al anderhalve week gespresteerd om niet gek te worden van verdriet en om er voor Mopsey te zijn. Dat voelt ongelooflijk leeg en klote, maar dat is al een grootse prestatie. Die dagen heb je binnen en achter de rug. Die diep ellendige pijnlijke dagen, ze komen nooit meer terug. Zekerheid over de toekomst kan helaas niemand je geven, maar je hebt in elk geval de zekerheid dat die dagen nooit meer terugkomen. Daar kun je tegen schelden, je kunt op ze spugen zonder dat ze je ooit nog kunnen raken.
Sterkte meid!
vandaag ga ik van alles kunnen
vrijdag 31 augustus 2007 om 13:09
"Het zou allemaal een stuk simpeler zijn als het niet zo ingewikkeld was"
Het moeilijkste in het leven is dit rauwe verdriet. Waar je niet omheen kunt, wat er altijd is tussen je ogen open doen en en weer dicht. Je doet het denk ik goed om hier te schrijven. Dat is wat je goed kunt, het zal je ook helpen om je verdriet te verwerken.
Natuurlijk mag je ons wel bellen, als je dat nodig hebt! We kunnen wel een schema aanleveren met de dagen dat we niet werken. Dan kun je altijd iemand bereiken. Ik werk niet op vrijdag en ik meen te weten dat Lil niet op maandag werkt. Wie volgt van de Kroegvriendinnen?
Sterkte lieverd, we gaan ons morgen misselijk drinken aan Ikea koffie want die is graties met mijn Ikea family pas. (met dank aan Kjong) Lieve zoen,
B
Het moeilijkste in het leven is dit rauwe verdriet. Waar je niet omheen kunt, wat er altijd is tussen je ogen open doen en en weer dicht. Je doet het denk ik goed om hier te schrijven. Dat is wat je goed kunt, het zal je ook helpen om je verdriet te verwerken.
Natuurlijk mag je ons wel bellen, als je dat nodig hebt! We kunnen wel een schema aanleveren met de dagen dat we niet werken. Dan kun je altijd iemand bereiken. Ik werk niet op vrijdag en ik meen te weten dat Lil niet op maandag werkt. Wie volgt van de Kroegvriendinnen?
Sterkte lieverd, we gaan ons morgen misselijk drinken aan Ikea koffie want die is graties met mijn Ikea family pas. (met dank aan Kjong) Lieve zoen,
B
vrijdag 31 augustus 2007 om 13:18
jeetje Mimsey, wat zou iedereen hier graag wat voor je kunnen doen nu, maar we kunnen het niet. Het enige wat ik tegen je wil zeggen is: wees lief voor je zelf. Je hoeft niet altijd sterk te zijn, zeker niet voor je vriendinnen maar ook niet altijd voor Mopsey. Het is oké om buiten jezelf te zijn van verdriet nu, het is toch ook niet raar als een kind daar wat van mee krijgt. Als je hier al niet in en in verdrietig over mag en kunt zijn, waarover dan wel? Het enige dat je kunt doen is accepteren dat je in en in verdrietig bent nu én het accepteren als er weer momenten komen dat je even blij kunt zijn, want die momenten gaan komen. Tot die tijd: wees alsjeblieft lief voor jezelf!