Gezondheid
alle pijlers
Moeder met anorexia eet rare dingen
maandag 28 november 2016 om 13:25
Zolang ik mij kan heugen heeft mijn moeder een eetprobleem. Anorexia en boulimia wisselden elkaar af, nu heeft ze echter al een heel lange periode anorexia. Momenteel weegt ze ongeveer 45 kilo, paar jaar geleden was ze afgezakt tot 38 kg en op sterven na dood.
Ik ben vaak met haar naar eetkliniek gegaan, maar ze deinst toch terug als puntje bij paaltje komt. Ze vindt zichzelf overigens een soort voedingsspecialiste.
Momenteel eet ze ongeveer 300 zoetjes per dag. Voorheen waren dat er 1200, dus ze is al iets geminderd. Echter zijn mijn broertje en ik erachter gekomen dat ze nu azijn drinkt. Waarschijnlijk schoonmaakazijn omdat dat goedkoper is. Ik vind het zo van de zotte allemaal, maar ook erg sneu.
Ze eet nu per dag: het drab (?) wat ze onttrekt van havermout + water, zoetjes en kaneel. Gelukkig eet ze af en toe ook nog groenten, maar die kookt ze volledig kapot (waardoor volgens mij ook alle goede stoffen kapot worden gekookt).
Wie weet wat ik kan doen? Ik ben op zoek naar tips of artikelen of documentaires. Ze luistert niet naar mijn tips, ook niet van de huisarts. Ze denkt zelf dat ze de waarheid in pacht heeft en iedereen om haar heen verkeerd denkt. Ik begin een beetje ten einde raad te raken. Alvast bedankt
Ik ben vaak met haar naar eetkliniek gegaan, maar ze deinst toch terug als puntje bij paaltje komt. Ze vindt zichzelf overigens een soort voedingsspecialiste.
Momenteel eet ze ongeveer 300 zoetjes per dag. Voorheen waren dat er 1200, dus ze is al iets geminderd. Echter zijn mijn broertje en ik erachter gekomen dat ze nu azijn drinkt. Waarschijnlijk schoonmaakazijn omdat dat goedkoper is. Ik vind het zo van de zotte allemaal, maar ook erg sneu.
Ze eet nu per dag: het drab (?) wat ze onttrekt van havermout + water, zoetjes en kaneel. Gelukkig eet ze af en toe ook nog groenten, maar die kookt ze volledig kapot (waardoor volgens mij ook alle goede stoffen kapot worden gekookt).
Wie weet wat ik kan doen? Ik ben op zoek naar tips of artikelen of documentaires. Ze luistert niet naar mijn tips, ook niet van de huisarts. Ze denkt zelf dat ze de waarheid in pacht heeft en iedereen om haar heen verkeerd denkt. Ik begin een beetje ten einde raad te raken. Alvast bedankt
maandag 28 november 2016 om 16:34
Phoe wat heftig.
Ik weet niet of wij jou kunnen helpen met het helpen van je moeder.
Ik vrees dat je op een punt bent gekomen, waarbij jij door al je creatieve opties bent. Ik hoop van harte dat een van de andere forummers een optie of idee heeft.
Misschien kom je langzaam uit op acceptatie. Acceptatie dat het buiten jouw vermogen ligt om je moeder te helpen. Acceptatie dat zij het volste recht heeft haar leven op deze manier in te vullen. Zelfbeschikking. Ik geloof zeker dat de enige reden dat jullie moeder nog leeft, de hulp en liefde van haar kinderen is. Maar soms is de demon in het hoofd te groot. En lukt het haar niet om deze te verstillen, om te kunnen veranderen.
Kun jij het jezelf vergeven dat je niets meer kunt doen voor haar? Dat je haar (emotioneel) moet loslaten, omdat je zelf verzuipt. Je lijkt zo druk met je moeders hoofd boven water te houden, dat je het niet erg vind dat je zelf onder het oppervlakte verdwijnt. Jij hebt het recht op een eigen leven. Ik hoop van harte dat jij je moeder niet opnieuw in huis neemt. En dat er iemand in je omgeving is die jou een sterke schouder geeft. Wat dat verdien je. Je bent een liefdevolle dochter en niets van wat er nog gaat en staat te gebeuren doet daar afbreuk aan.
Ik weet niet of wij jou kunnen helpen met het helpen van je moeder.
Ik vrees dat je op een punt bent gekomen, waarbij jij door al je creatieve opties bent. Ik hoop van harte dat een van de andere forummers een optie of idee heeft.
Misschien kom je langzaam uit op acceptatie. Acceptatie dat het buiten jouw vermogen ligt om je moeder te helpen. Acceptatie dat zij het volste recht heeft haar leven op deze manier in te vullen. Zelfbeschikking. Ik geloof zeker dat de enige reden dat jullie moeder nog leeft, de hulp en liefde van haar kinderen is. Maar soms is de demon in het hoofd te groot. En lukt het haar niet om deze te verstillen, om te kunnen veranderen.
Kun jij het jezelf vergeven dat je niets meer kunt doen voor haar? Dat je haar (emotioneel) moet loslaten, omdat je zelf verzuipt. Je lijkt zo druk met je moeders hoofd boven water te houden, dat je het niet erg vind dat je zelf onder het oppervlakte verdwijnt. Jij hebt het recht op een eigen leven. Ik hoop van harte dat jij je moeder niet opnieuw in huis neemt. En dat er iemand in je omgeving is die jou een sterke schouder geeft. Wat dat verdien je. Je bent een liefdevolle dochter en niets van wat er nog gaat en staat te gebeuren doet daar afbreuk aan.
maandag 28 november 2016 om 16:38
Jeetje Ten eerste
Ben je al bij dr huisarts geweest (die van je moeder dan) om te praten of je iets kunt doen. Vaak kunnen dir langs gaan, mensen uitleggen wat zr kapot maken of in ieder geval bepalen hoe het gaat met je moeder en welke stappen er (al dan niet onder dwang) genomen moeten worden om iemand tegen zichzelf in bescherming te nemen.
Ben je al bij dr huisarts geweest (die van je moeder dan) om te praten of je iets kunt doen. Vaak kunnen dir langs gaan, mensen uitleggen wat zr kapot maken of in ieder geval bepalen hoe het gaat met je moeder en welke stappen er (al dan niet onder dwang) genomen moeten worden om iemand tegen zichzelf in bescherming te nemen.
maandag 28 november 2016 om 21:00
Is ze bang om ziektes te krijgen? Want xylitol is bij hoge inname kankerverwekkend. Je moet er dan wel heel veel van eten maar dat doet ze ook. En huishoudazijn krijg je zeker weten maagzweren van. Maar ik denk dat je moeder heel goed tegen pijn kan, daar draait de ziekte om he, controle, dus ook controle over pijn.
Wat erg voor je. Het moet vreselijk zijn om iemand zichzelf zo te zien vernietigen. Weet ze dat ze heel jong kan sterven op deze manier, of ziet ze alleen wat ze wil zien? Besef je 1 ding goed: het is niet jouw schuld. Schrale troost maar ik weet hoe je rond kan lopen met een schuldgevoel over een naaste, niet doen. Je doet je best, je zorgt voor haar.
Geef haar maar veel liefde, dat is alles wat je kunt doen, en bel de huisarts bij een crisis, die kan je doorschakelen naar de crisisdienst. Of 112 natuurlijk. Het zou mij niks verbazen, als ze op een dag een maagbloeding krijgt van die azijn. Dat kan voor jou nogal traumatisch zijn. Dus hou jezelf goed in de gaten he. Sterkte.
Wat erg voor je. Het moet vreselijk zijn om iemand zichzelf zo te zien vernietigen. Weet ze dat ze heel jong kan sterven op deze manier, of ziet ze alleen wat ze wil zien? Besef je 1 ding goed: het is niet jouw schuld. Schrale troost maar ik weet hoe je rond kan lopen met een schuldgevoel over een naaste, niet doen. Je doet je best, je zorgt voor haar.
Geef haar maar veel liefde, dat is alles wat je kunt doen, en bel de huisarts bij een crisis, die kan je doorschakelen naar de crisisdienst. Of 112 natuurlijk. Het zou mij niks verbazen, als ze op een dag een maagbloeding krijgt van die azijn. Dat kan voor jou nogal traumatisch zijn. Dus hou jezelf goed in de gaten he. Sterkte.
dinsdag 29 november 2016 om 22:59
quote:Ananas schreef op 28 november 2016 @ 16:34:
Phoe wat heftig.
Ik weet niet of wij jou kunnen helpen met het helpen van je moeder.
Ik vrees dat je op een punt bent gekomen, waarbij jij door al je creatieve opties bent. Ik hoop van harte dat een van de andere forummers een optie of idee heeft.
Misschien kom je langzaam uit op acceptatie. Acceptatie dat het buiten jouw vermogen ligt om je moeder te helpen. Acceptatie dat zij het volste recht heeft haar leven op deze manier in te vullen. Zelfbeschikking. Ik geloof zeker dat de enige reden dat jullie moeder nog leeft, de hulp en liefde van haar kinderen is. Maar soms is de demon in het hoofd te groot. En lukt het haar niet om deze te verstillen, om te kunnen veranderen.
Kun jij het jezelf vergeven dat je niets meer kunt doen voor haar? Dat je haar (emotioneel) moet loslaten, omdat je zelf verzuipt. Je lijkt zo druk met je moeders hoofd boven water te houden, dat je het niet erg vind dat je zelf onder het oppervlakte verdwijnt. Jij hebt het recht op een eigen leven. Ik hoop van harte dat jij je moeder niet opnieuw in huis neemt. En dat er iemand in je omgeving is die jou een sterke schouder geeft. Wat dat verdien je. Je bent een liefdevolle dochter en niets van wat er nog gaat en staat te gebeuren doet daar afbreuk aan.
Ach jeetje, wat een verschrikkelijk lieve en inlevende reactie. Dank je wel. Ik breek er bijna een beetje van, omdat ik voor het eerst eigenlijk empathie krijg van anderen over dit onderwerp. Eigenlijk sowieso de eerste keer misschien wel dat ik mijn verhaal hier zo over doe.
En je hebt een heel goed punt. Ik ben nu 30, en pas op m'n 27e begon ik voor het eerst te beseffen dat er ook een 'ik' bestaat, en niet alleen een 'verlengde van mijn moeder om voor haar te zorgen'. Ik probeer me een beetje van haar los te maken, maar dat gaat heel moeilijk. Mede vanwege dat ik wéét dat ik haar kan helpen. Als ik haar in huis neem, leeft zij helemaal op. De energie die zij inneemt, sijpelt bij mij weg. Ik ken m'n grenzen niet bij m'n moeder, ze krijgt vrijwel alles van me gedaan, maar het werpt wel z'n vruchten af bij haar.
Echter weet ik nu ook dat ik niet verantwoordelijk ben over haar leven. Al voelt dat wel zo. Hoe vaak zij wel niet heeft gezegd: 'SN, je bent de enige reden dat ik nog leef'.
Om vervolgens kort daarna weer een zelfmoordpoging te doen. Dat zei en deed ze al vanaf dat ik heel jong was. Altijd vroeg ik me af of ik een stout kind was geweest, dat leidde tot haar poging
Het zit heel diep bij me, maar dat realiseert ze zich niet. Heb het vaak aan haar verteld, maar mijn moeder's empathisch vermogen is niet heel uitgebreid. Ze denkt eerlijk gezegd vooral aan haarzelf.
Ik heb al zo vaak 'afscheid' van haar moeten nemen, dat ik bijna vrede heb met als ze zou gaan. En toch weet/denk ik zeker dat ik haar had kunnen redden, als ik maar beter m'n best had gedaan en niet zo egoistisch was geweest
Phoe wat heftig.
Ik weet niet of wij jou kunnen helpen met het helpen van je moeder.
Ik vrees dat je op een punt bent gekomen, waarbij jij door al je creatieve opties bent. Ik hoop van harte dat een van de andere forummers een optie of idee heeft.
Misschien kom je langzaam uit op acceptatie. Acceptatie dat het buiten jouw vermogen ligt om je moeder te helpen. Acceptatie dat zij het volste recht heeft haar leven op deze manier in te vullen. Zelfbeschikking. Ik geloof zeker dat de enige reden dat jullie moeder nog leeft, de hulp en liefde van haar kinderen is. Maar soms is de demon in het hoofd te groot. En lukt het haar niet om deze te verstillen, om te kunnen veranderen.
Kun jij het jezelf vergeven dat je niets meer kunt doen voor haar? Dat je haar (emotioneel) moet loslaten, omdat je zelf verzuipt. Je lijkt zo druk met je moeders hoofd boven water te houden, dat je het niet erg vind dat je zelf onder het oppervlakte verdwijnt. Jij hebt het recht op een eigen leven. Ik hoop van harte dat jij je moeder niet opnieuw in huis neemt. En dat er iemand in je omgeving is die jou een sterke schouder geeft. Wat dat verdien je. Je bent een liefdevolle dochter en niets van wat er nog gaat en staat te gebeuren doet daar afbreuk aan.
Ach jeetje, wat een verschrikkelijk lieve en inlevende reactie. Dank je wel. Ik breek er bijna een beetje van, omdat ik voor het eerst eigenlijk empathie krijg van anderen over dit onderwerp. Eigenlijk sowieso de eerste keer misschien wel dat ik mijn verhaal hier zo over doe.
En je hebt een heel goed punt. Ik ben nu 30, en pas op m'n 27e begon ik voor het eerst te beseffen dat er ook een 'ik' bestaat, en niet alleen een 'verlengde van mijn moeder om voor haar te zorgen'. Ik probeer me een beetje van haar los te maken, maar dat gaat heel moeilijk. Mede vanwege dat ik wéét dat ik haar kan helpen. Als ik haar in huis neem, leeft zij helemaal op. De energie die zij inneemt, sijpelt bij mij weg. Ik ken m'n grenzen niet bij m'n moeder, ze krijgt vrijwel alles van me gedaan, maar het werpt wel z'n vruchten af bij haar.
Echter weet ik nu ook dat ik niet verantwoordelijk ben over haar leven. Al voelt dat wel zo. Hoe vaak zij wel niet heeft gezegd: 'SN, je bent de enige reden dat ik nog leef'.
Om vervolgens kort daarna weer een zelfmoordpoging te doen. Dat zei en deed ze al vanaf dat ik heel jong was. Altijd vroeg ik me af of ik een stout kind was geweest, dat leidde tot haar poging
Het zit heel diep bij me, maar dat realiseert ze zich niet. Heb het vaak aan haar verteld, maar mijn moeder's empathisch vermogen is niet heel uitgebreid. Ze denkt eerlijk gezegd vooral aan haarzelf.
Ik heb al zo vaak 'afscheid' van haar moeten nemen, dat ik bijna vrede heb met als ze zou gaan. En toch weet/denk ik zeker dat ik haar had kunnen redden, als ik maar beter m'n best had gedaan en niet zo egoistisch was geweest
woensdag 30 november 2016 om 12:14
Wat erg dat je dit van kleins af aan al mee hebt moeten maken. Zij heeft al die tijd aan zichzelf gedacht, jij ook aan haar. Nu is het tijd om ook eens aan jezelf te denken. Met haar in huis halen los je niets op, hooguit lijkt het tijdelijk wat beter te gaan. Maar van binnen blijft ze net zo ziek. Voel je dus niet schuldig dat je haar niet kan helpen. Net als met een andere ziekte ligt het niet in je macht haar beter te maken. De enige die dit op kan lossen, is zijzelf, door hulp te zoeken.
Heel veel sterkte
Heel veel sterkte
woensdag 30 november 2016 om 21:11
Ik ga haar inderdaad niet in huis nemen. Vandaag een uurtje bij m'n moeder geweest en ik ga volledig gesloopt naar huis. Ik snap niet hoe dat kan.
Ze heeft beloofd geen azijn meer te drinken, maar ik hou een slag om de arm. Daarnaast is ze nu ook nog veganist geworden en neemt ze geen zout meer in. Ze kan haast niet meer naar buiten met dit weer want ze is koud tot op het bot.
Ze heeft beloofd geen azijn meer te drinken, maar ik hou een slag om de arm. Daarnaast is ze nu ook nog veganist geworden en neemt ze geen zout meer in. Ze kan haast niet meer naar buiten met dit weer want ze is koud tot op het bot.
woensdag 30 november 2016 om 23:40
Ow dat vind ik erg voor je. Je trekt het je gewoon erg aan, niks geks aan dat dat je bakken energie kost hoor. Als je je beter af zou kunnen sluiten voor haar leed, zou je je niet zo moe voelen maar zo ben je nu eenmaal. Ik heb dat ook wel. Mensen die het heel moeilijk hebben, ik leef soms teveel mee.
Anders koop je een berg sjaals en mutsen enzo voor haar? Ik koop die ook wel bij de kringloop. Of een set thermisch ondergoed. Zout heb je wel nodig maar ik neem aan dat ze dat toch wel binnen krijgt. Het zit ook in brood ed. Veganistisch, dan zal ze wel veel groente moeten eten. Doodgekookte groente, zit ook gewoon voedingswaarde in hoor. Bijna net zoveel als gewoon. Misschien kun je haar overhalen om multivitamines te nemen?
Mijn moeder is een stoer wief, die heeft mij totaal niet nodig. Maar, de dag gaat wel komen, want ze wordt een dagje ouder. Het lijkt me vreselijk, om eigenlijk de rollen om te draaien, want jij bent nu eigenlijk over haar aan het moederen. Vind het onwijs lief van je. Pluim voor jou dat je toch bent gegaan. En bewaak je grenzen he, heb ook liefde voor jezelf.
Anders koop je een berg sjaals en mutsen enzo voor haar? Ik koop die ook wel bij de kringloop. Of een set thermisch ondergoed. Zout heb je wel nodig maar ik neem aan dat ze dat toch wel binnen krijgt. Het zit ook in brood ed. Veganistisch, dan zal ze wel veel groente moeten eten. Doodgekookte groente, zit ook gewoon voedingswaarde in hoor. Bijna net zoveel als gewoon. Misschien kun je haar overhalen om multivitamines te nemen?
Mijn moeder is een stoer wief, die heeft mij totaal niet nodig. Maar, de dag gaat wel komen, want ze wordt een dagje ouder. Het lijkt me vreselijk, om eigenlijk de rollen om te draaien, want jij bent nu eigenlijk over haar aan het moederen. Vind het onwijs lief van je. Pluim voor jou dat je toch bent gegaan. En bewaak je grenzen he, heb ook liefde voor jezelf.
donderdag 1 december 2016 om 08:58
quote:SilverNinja schreef op 30 november 2016 @ 21:11:
Ik ga haar inderdaad niet in huis nemen. Vandaag een uurtje bij m'n moeder geweest en ik ga volledig gesloopt naar huis. Ik snap niet hoe dat kan.
Ze heeft beloofd geen azijn meer te drinken, maar ik hou een slag om de arm. Daarnaast is ze nu ook nog veganist geworden en neemt ze geen zout meer in. Ze kan haast niet meer naar buiten met dit weer want ze is koud tot op het bot.
:(Inderdaad, bewaak je grenzen. En dat is verschrikkelijk moeilijk als het om je moeder gaat. Maar als moeder wil ze neem ik aan ook voor jou het beste en dat is ik dit geval: van jezelf houden en voor jezelf kiezen.
Ik ga haar inderdaad niet in huis nemen. Vandaag een uurtje bij m'n moeder geweest en ik ga volledig gesloopt naar huis. Ik snap niet hoe dat kan.
Ze heeft beloofd geen azijn meer te drinken, maar ik hou een slag om de arm. Daarnaast is ze nu ook nog veganist geworden en neemt ze geen zout meer in. Ze kan haast niet meer naar buiten met dit weer want ze is koud tot op het bot.
:(Inderdaad, bewaak je grenzen. En dat is verschrikkelijk moeilijk als het om je moeder gaat. Maar als moeder wil ze neem ik aan ook voor jou het beste en dat is ik dit geval: van jezelf houden en voor jezelf kiezen.
dinsdag 27 december 2016 om 12:31
M'n moeder heeft besloten veganist te worden. Gisteren wilde ze stoppen met leven. Ik denk dat het komt omdat ze zichzelf zo weinig gunt, en daar ook helemaal gek van wordt. Ze zit zó vast in dat gekke denkpatroon. Ik word er ook helemaal moedeloos van. Het stomme is dat zij zulke uitspraken doet (over niet meer willen leven) en dat de volgende dag gewoon vergeten kan zijn. En ik? Ik voel me er nog een paar dagen zo slecht onder. Ik kan wel janken nu. Terwijl ik het probeer af te sluiten, te bedenken 'maar dit soort dingen zegt ze zo vaak' etc. En toch is het telkens weer een grote klap voor me
dinsdag 27 december 2016 om 12:54
Wat vreselijk, SN. En deze ziekte maakt haar ontzettend egocentrisch en geen ouder. Ze kan niet in jouw belang denken, maar echt, als moeder zou haar hele hart willen dat het met jou goed gaat. Let daarom op jezelf en schakel professionele hulp in voor je moeder. Afstand kan jou redden en misschien haar ook, al vrees ik het ergste. Ze maakt zich afhankelijk van je, dat is voor niemand goed.
Hoe ben jij met eten eigenlijk? Want als je dit van jongs af aan meemaakt dan kun je gemakkelijk zelf ook verzanden in eetproblemen.
Hoe ben jij met eten eigenlijk? Want als je dit van jongs af aan meemaakt dan kun je gemakkelijk zelf ook verzanden in eetproblemen.
dinsdag 27 december 2016 om 17:05
Ik denk dat je weinig kan doen. Tegenwoordig is het wel de trend om bepaalde voedingsmiddelen gezond te noemen en zo iemand denkt dat ze gezond bezig is door veel yoghurt te eten maar het gaat om het totaalplaatje. Je hebt verschillende bouwstoffen nodig, net als met een huis bouwen. Door weinig of slecht te eten krijg je naar mijn idee een soort toestand in je hersenen van een verslaafde en zie je de realiteit niet meer. Dwingen of controleren helpt niet, het verergert eerder een bepaalde machtsverhouding, waarbij iemand zich nog verder vastbijt in haar eetstoornis.
Als een kliniek te heftig op haar overkomt zouden laagdrempeliger manieren haar misschien wel bereiken, zoals contact via mail of chat met een deskundige of ervaringsdeskundige. Ook zijn er diverse inloophuizen voor eetstoornissen en andere initiatieven voor mensen met allerlei problematiek, zoals bijvoorbeeld Kompassie in Den Haag, waar mensen hun verhaal kwijt kunnen en doorverwezen kunnen worden.
http://www.proud2bme.nl/
http://www.hulpbijeetproblemen.nl/
http://www.leontienhuis.nl/
http://www.stichting-jij.nl/
Als een kliniek te heftig op haar overkomt zouden laagdrempeliger manieren haar misschien wel bereiken, zoals contact via mail of chat met een deskundige of ervaringsdeskundige. Ook zijn er diverse inloophuizen voor eetstoornissen en andere initiatieven voor mensen met allerlei problematiek, zoals bijvoorbeeld Kompassie in Den Haag, waar mensen hun verhaal kwijt kunnen en doorverwezen kunnen worden.
http://www.proud2bme.nl/
http://www.hulpbijeetproblemen.nl/
http://www.leontienhuis.nl/
http://www.stichting-jij.nl/
dinsdag 27 december 2016 om 18:22
Ik heb zo vaak met haar hulp geprobeerd te zoeken. Soms geeft ze toe, maar als puntje bij paaltje komt haakt ze af. Ze heeft sinds haar 18e een serieuze eetstoornis, maar het ontwikkelde zich al rond haar 12e. Ze heeft alle therapiegroepen en therapieen al een keer meegemaakt.
Ze wil niet geholpen worden en eigenlijk is ze al lang geleden ook uitbehandeld..
Ze wil niet geholpen worden en eigenlijk is ze al lang geleden ook uitbehandeld..
dinsdag 27 december 2016 om 18:46
quote:SilverNinja schreef op 29 november 2016 @ 22:59:
[...]
En toch weet/denk ik zeker dat ik haar had kunnen redden, als ik maar beter m'n best had gedaan en niet zo egoistisch was geweestDit moet je echt niet meer denken. Dat zal ongetwijfeld heel moeilijk zijn, maar het is niet realistisch om te denken dat jij of wie dan ook je moeder kan redden. En met dit soort gedachten geef je jezelf de schuld. Daar moet je dus echt mee stoppen.
[...]
En toch weet/denk ik zeker dat ik haar had kunnen redden, als ik maar beter m'n best had gedaan en niet zo egoistisch was geweestDit moet je echt niet meer denken. Dat zal ongetwijfeld heel moeilijk zijn, maar het is niet realistisch om te denken dat jij of wie dan ook je moeder kan redden. En met dit soort gedachten geef je jezelf de schuld. Daar moet je dus echt mee stoppen.
dinsdag 27 december 2016 om 18:53
quote:SilverNinja schreef op 28 november 2016 @ 14:21:
Bedankt voor alle lieve reacties trouwens! Ik zou ook niet meer weten wat ik kan doen, behalve haar in huis nemen. In het verleden heeft dat wel teveel van mezelf gekost en duurde vervolgens ook lang voordat ik daar bovenop was
Nee - nee - nee! Jij gaat niet je moeder in huis nemen hoor. Want je moet ook nog voor jezelf zorgen en jullie hebben geen gezonde relatie.
Bel haar huisarts eens, misschien kan die iets doen.
Sterkte
Bedankt voor alle lieve reacties trouwens! Ik zou ook niet meer weten wat ik kan doen, behalve haar in huis nemen. In het verleden heeft dat wel teveel van mezelf gekost en duurde vervolgens ook lang voordat ik daar bovenop was
Nee - nee - nee! Jij gaat niet je moeder in huis nemen hoor. Want je moet ook nog voor jezelf zorgen en jullie hebben geen gezonde relatie.
Bel haar huisarts eens, misschien kan die iets doen.
Sterkte
dinsdag 27 december 2016 om 18:54
Ik ben bang dat je zult moeten accepteren dat je moeder is zoals ze is. Dat is vreselijk moeilijk want daarmee laat je de hoop varen dat het ooit anders zal worden. En de hoop op een gezonde moeder. Dat is erg verdrietig en ik kan me voorstellen dat je daar hulp bij kunt gebruiken. Net als bij het grenzen stellen naar je moeder toe. Je gaat er zelf aan onderdoor als je dat niet doet. Ik vind het ontzettend verdrietig voor jou en ook voor je moeder.
