Gezondheid
alle pijlers
Moeder met anorexia eet rare dingen
maandag 28 november 2016 om 13:25
Zolang ik mij kan heugen heeft mijn moeder een eetprobleem. Anorexia en boulimia wisselden elkaar af, nu heeft ze echter al een heel lange periode anorexia. Momenteel weegt ze ongeveer 45 kilo, paar jaar geleden was ze afgezakt tot 38 kg en op sterven na dood.
Ik ben vaak met haar naar eetkliniek gegaan, maar ze deinst toch terug als puntje bij paaltje komt. Ze vindt zichzelf overigens een soort voedingsspecialiste.
Momenteel eet ze ongeveer 300 zoetjes per dag. Voorheen waren dat er 1200, dus ze is al iets geminderd. Echter zijn mijn broertje en ik erachter gekomen dat ze nu azijn drinkt. Waarschijnlijk schoonmaakazijn omdat dat goedkoper is. Ik vind het zo van de zotte allemaal, maar ook erg sneu.
Ze eet nu per dag: het drab (?) wat ze onttrekt van havermout + water, zoetjes en kaneel. Gelukkig eet ze af en toe ook nog groenten, maar die kookt ze volledig kapot (waardoor volgens mij ook alle goede stoffen kapot worden gekookt).
Wie weet wat ik kan doen? Ik ben op zoek naar tips of artikelen of documentaires. Ze luistert niet naar mijn tips, ook niet van de huisarts. Ze denkt zelf dat ze de waarheid in pacht heeft en iedereen om haar heen verkeerd denkt. Ik begin een beetje ten einde raad te raken. Alvast bedankt
Ik ben vaak met haar naar eetkliniek gegaan, maar ze deinst toch terug als puntje bij paaltje komt. Ze vindt zichzelf overigens een soort voedingsspecialiste.
Momenteel eet ze ongeveer 300 zoetjes per dag. Voorheen waren dat er 1200, dus ze is al iets geminderd. Echter zijn mijn broertje en ik erachter gekomen dat ze nu azijn drinkt. Waarschijnlijk schoonmaakazijn omdat dat goedkoper is. Ik vind het zo van de zotte allemaal, maar ook erg sneu.
Ze eet nu per dag: het drab (?) wat ze onttrekt van havermout + water, zoetjes en kaneel. Gelukkig eet ze af en toe ook nog groenten, maar die kookt ze volledig kapot (waardoor volgens mij ook alle goede stoffen kapot worden gekookt).
Wie weet wat ik kan doen? Ik ben op zoek naar tips of artikelen of documentaires. Ze luistert niet naar mijn tips, ook niet van de huisarts. Ze denkt zelf dat ze de waarheid in pacht heeft en iedereen om haar heen verkeerd denkt. Ik begin een beetje ten einde raad te raken. Alvast bedankt
dinsdag 27 december 2016 om 19:05
Tja, lastig. Ik zit (eigenlijk: zat) in een soortgelijke situatie met mijn moeder. Ze ontkent echter in alle toonaarden dat er iets met haar is en dat dat ervoor heeft gezorgd dat ze nooit een goede moeder is geweest. Sterker nog, ze vindt zichzelf de beste moeder van de wereld. Ik heb besloten om het te laten gaan. Zij heeft nooit voor mij gezorgd, dus zorg ik nu ook niet voor haar.
Hard, maar voor mij de enige manier.
Hard, maar voor mij de enige manier.
Winter is coming...
dinsdag 7 februari 2017 om 01:54
Dus die is door het oog van de naald gekropen zeker dan, 1 meter darm afgestorven in je lichaam, dan ben je aan de dood ontsnapt op het nippertje. Krijgt ze een stoma? Ik hoop dat je moeder hulp krijgt nu als ze uit het ziekenhuis komt, ze heeft zorg nodig die jij haar niet kunt bieden. Wordt er iets voor haar geregeld of moet jij haar thuis gaan verzorgen zometeen? Ik zou daar wel naar kijken. Je zult je wel dood geschrokken zijn! Sterkte.
dinsdag 7 februari 2017 om 09:38
Heftig. Zo klonk het ook al maar dit is echt zo rot voor jou. Zoals ik eerder al schreef, jij kunt haar niet helpen en het enige wat je wel kunt doen is goed voor jezelf zorgen en je niet laten meeslepen in haar ellende. Dat zou ze als moeder willen. En daarnaast is het haar enige kans op zelf iets gaan doen tegen de ziekte, ze moet inzien dat niemand hara kan helpen dus eerst rock bottom gaan. En hopen dat ze het dan haalt. Ik wens je in elk geval heel veel moed, kracht en sterkte.
woensdag 8 februari 2017 om 11:04
quote:SilverNinja schreef op 29 november 2016 @ 22:59:
[...]
Ach jeetje, wat een verschrikkelijk lieve en inlevende reactie. Dank je wel. Ik breek er bijna een beetje van, omdat ik voor het eerst eigenlijk empathie krijg van anderen over dit onderwerp. Eigenlijk sowieso de eerste keer misschien wel dat ik mijn verhaal hier zo over doe.
En je hebt een heel goed punt. Ik ben nu 30, en pas op m'n 27e begon ik voor het eerst te beseffen dat er ook een 'ik' bestaat, en niet alleen een 'verlengde van mijn moeder om voor haar te zorgen'. Ik probeer me een beetje van haar los te maken, maar dat gaat heel moeilijk. Mede vanwege dat ik wéét dat ik haar kan helpen. Als ik haar in huis neem, leeft zij helemaal op. De energie die zij inneemt, sijpelt bij mij weg. Ik ken m'n grenzen niet bij m'n moeder, ze krijgt vrijwel alles van me gedaan, maar het werpt wel z'n vruchten af bij haar.
Ik geloof helemaal dat je moeder opbloeit wanneer ze bij je is. Misschien doet ze weer even gewoon, eet ze gewoon. Maar haar problemen blijven altijd latent aanwezig. Zodra ze uit de conformtzone is, zal ze terugvallen in haar oude gedrag en rituelen.
Echter weet ik nu ook dat ik niet verantwoordelijk ben over haar leven. Al voelt dat wel zo. Hoe vaak zij wel niet heeft gezegd: 'SN, je bent de enige reden dat ik nog leef'.
Om vervolgens kort daarna weer een zelfmoordpoging te doen. Dat zei en deed ze al vanaf dat ik heel jong was. Altijd vroeg ik me af of ik een stout kind was geweest, dat leidde tot haar poging
Zo jong, en dan al zo veel schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel. Wat zul je haar stemmingen goed hebben geprobeerd aan te voelen. En altijd de vrees voor hoe de sfeer zou zijn, zodra je thuis kwam.
Het zit heel diep bij me, maar dat realiseert ze zich niet. Heb het vaak aan haar verteld, maar mijn moeder's empathisch vermogen is niet heel uitgebreid. Ze denkt eerlijk gezegd vooral aan haarzelf.
Ik heb al zo vaak 'afscheid' van haar moeten nemen, dat ik bijna vrede heb met als ze zou gaan. En toch weet/denk ik zeker dat ik haar had kunnen redden, als ik maar beter m'n best had gedaan en niet zo egoistisch was geweest
Je kunt niemand veranderen. Hooguit inspireren het leven anders te willen leven.
Jij kunt je moeder niet redden. Jij kunt koken, bed boven het hoofd bieden, aai over de bol geven, verzorgen, papierwerk doen etc, etc. Maar de keuze op welke manier zij haar leven leeft, dat doet zij zelf. Daar heb jij geen invloed op, en dus ook geen verantwoordelijkheid over. Schuldgevoel is begrijpelijk, maar eigenlijk niet op zijn plaats. Jouw moeder moet zichzelf willen redden, en tot op heden is haar dat niet gelukt. En dat is verdrietig.
[...]
Ach jeetje, wat een verschrikkelijk lieve en inlevende reactie. Dank je wel. Ik breek er bijna een beetje van, omdat ik voor het eerst eigenlijk empathie krijg van anderen over dit onderwerp. Eigenlijk sowieso de eerste keer misschien wel dat ik mijn verhaal hier zo over doe.
En je hebt een heel goed punt. Ik ben nu 30, en pas op m'n 27e begon ik voor het eerst te beseffen dat er ook een 'ik' bestaat, en niet alleen een 'verlengde van mijn moeder om voor haar te zorgen'. Ik probeer me een beetje van haar los te maken, maar dat gaat heel moeilijk. Mede vanwege dat ik wéét dat ik haar kan helpen. Als ik haar in huis neem, leeft zij helemaal op. De energie die zij inneemt, sijpelt bij mij weg. Ik ken m'n grenzen niet bij m'n moeder, ze krijgt vrijwel alles van me gedaan, maar het werpt wel z'n vruchten af bij haar.
Ik geloof helemaal dat je moeder opbloeit wanneer ze bij je is. Misschien doet ze weer even gewoon, eet ze gewoon. Maar haar problemen blijven altijd latent aanwezig. Zodra ze uit de conformtzone is, zal ze terugvallen in haar oude gedrag en rituelen.
Echter weet ik nu ook dat ik niet verantwoordelijk ben over haar leven. Al voelt dat wel zo. Hoe vaak zij wel niet heeft gezegd: 'SN, je bent de enige reden dat ik nog leef'.
Om vervolgens kort daarna weer een zelfmoordpoging te doen. Dat zei en deed ze al vanaf dat ik heel jong was. Altijd vroeg ik me af of ik een stout kind was geweest, dat leidde tot haar poging
Zo jong, en dan al zo veel schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel. Wat zul je haar stemmingen goed hebben geprobeerd aan te voelen. En altijd de vrees voor hoe de sfeer zou zijn, zodra je thuis kwam.
Het zit heel diep bij me, maar dat realiseert ze zich niet. Heb het vaak aan haar verteld, maar mijn moeder's empathisch vermogen is niet heel uitgebreid. Ze denkt eerlijk gezegd vooral aan haarzelf.
Ik heb al zo vaak 'afscheid' van haar moeten nemen, dat ik bijna vrede heb met als ze zou gaan. En toch weet/denk ik zeker dat ik haar had kunnen redden, als ik maar beter m'n best had gedaan en niet zo egoistisch was geweest
Je kunt niemand veranderen. Hooguit inspireren het leven anders te willen leven.
Jij kunt je moeder niet redden. Jij kunt koken, bed boven het hoofd bieden, aai over de bol geven, verzorgen, papierwerk doen etc, etc. Maar de keuze op welke manier zij haar leven leeft, dat doet zij zelf. Daar heb jij geen invloed op, en dus ook geen verantwoordelijkheid over. Schuldgevoel is begrijpelijk, maar eigenlijk niet op zijn plaats. Jouw moeder moet zichzelf willen redden, en tot op heden is haar dat niet gelukt. En dat is verdrietig.
woensdag 8 februari 2017 om 11:16
Even een harde vraag, maar weet je misschien waarom je moeder nog wil leven? Wat is het, dat haar ondanks alles nog overeind heeft gehouden? Is dat de liefde voor het leven, of angst voor de dood?
Kun je met je moeder praten over de dood?
Je schrijft dat jouw moeder zegt jij dat de enige reden bent dat zij nog leeft. En door alle andere berichten die je schreef, heb ik het idee dat bij jullie de ouder-kind rollen zijn omgedraaid. Jij bent een moederfiguur voor jouw eigen moeder. En in dit licht vraag ik mij het volgende af. Wil je moeder toestemming en troost van jou om te mogen sterven? Zoals soms zieke kinderen vragen aan hun ouders.
En dan het bericht dat ze in het ziekenhuis ligt. Een meter van haar darm was gestorven. Hoe kwam dit nieuws bij je binnen? Vrees je haar dood? Of vrees je haar verlengde leven? (waneer ze weer herstelt).
Kun je met je moeder praten over de dood?
Je schrijft dat jouw moeder zegt jij dat de enige reden bent dat zij nog leeft. En door alle andere berichten die je schreef, heb ik het idee dat bij jullie de ouder-kind rollen zijn omgedraaid. Jij bent een moederfiguur voor jouw eigen moeder. En in dit licht vraag ik mij het volgende af. Wil je moeder toestemming en troost van jou om te mogen sterven? Zoals soms zieke kinderen vragen aan hun ouders.
En dan het bericht dat ze in het ziekenhuis ligt. Een meter van haar darm was gestorven. Hoe kwam dit nieuws bij je binnen? Vrees je haar dood? Of vrees je haar verlengde leven? (waneer ze weer herstelt).
woensdag 8 februari 2017 om 15:02
Wat een goede vragen allemaal. Sorry dat ik nu pas reageer, het is me een beetje ontschoten.
Mijn moeder is een taaie, dat blijkt maar weer uit alles. Ook al verlangt ze vaak naar de dood, of 'niet willen leven', als puntje bij paaltje komt is ze niet kapot te krijgen.
Ik wil niet dat mijn moeder sterft, maar als zij echt wil, mag ze gaan van mij. Ik denk dat het lijden voor ons beiden dan ophoudt. Erg dat ik dat zeg maar ik heb al zo ontzettend vaak afscheid van mijn moeder genomen...
Ik had wel verwacht dat er weer wat zou gebeuren Ananas. Het was een kwestie van tijd totdat er weer wat dramatisch zou zijn. Maar ik vond het toch wel doodeng toen ik haar niet kon vinden in haar huis en ze blijkbaar met de ambulance was opgehaald. De dagen daarna waren lichtelijk een hel, want m'n moeder crepeerde van de pijn. Zwaar om haar zo te zien lijden.
Nu lijkt alles weer wat beter te gaan. En ik begin me te realiseren dat dit nog maar het begin is. Haar leven straks, met die stoma, haar nog kortere spijsvertering, zal betekenen dat ze nog beter voor zichzelf moet zorgen. En als dat haar niet lukt, die zorg zeer waarschijnlijk op mij terecht komt.
Ik ga vandaag bewust niet naar haar toe, voor het eerst. Even een stap terug en beetje voor mezelf zorgen.
Bedankt voor alle medeleven ?
Mijn moeder is een taaie, dat blijkt maar weer uit alles. Ook al verlangt ze vaak naar de dood, of 'niet willen leven', als puntje bij paaltje komt is ze niet kapot te krijgen.
Ik wil niet dat mijn moeder sterft, maar als zij echt wil, mag ze gaan van mij. Ik denk dat het lijden voor ons beiden dan ophoudt. Erg dat ik dat zeg
maar ik heb al zo ontzettend vaak afscheid van mijn moeder genomen...Ik had wel verwacht dat er weer wat zou gebeuren Ananas. Het was een kwestie van tijd totdat er weer wat dramatisch zou zijn. Maar ik vond het toch wel doodeng toen ik haar niet kon vinden in haar huis en ze blijkbaar met de ambulance was opgehaald. De dagen daarna waren lichtelijk een hel, want m'n moeder crepeerde van de pijn. Zwaar om haar zo te zien lijden.
Nu lijkt alles weer wat beter te gaan. En ik begin me te realiseren dat dit nog maar het begin is. Haar leven straks, met die stoma, haar nog kortere spijsvertering, zal betekenen dat ze nog beter voor zichzelf moet zorgen. En als dat haar niet lukt, die zorg zeer waarschijnlijk op mij terecht komt.
Ik ga vandaag bewust niet naar haar toe, voor het eerst. Even een stap terug en beetje voor mezelf zorgen.
Bedankt voor alle medeleven ?
woensdag 8 februari 2017 om 15:35
Ze is inderdaad wel een taaie zeg.
Ik zit even te denken, maar ik heb zelf geen ervaring met een verstoorde moeder-dochter relatie. Op deze pijler gezondheid zul je met dit thema ook minder ervaringsdeskundigen treffen. Misschien is het een idee om een nieuw topic op de relatiepijler te plaatsen. En dan een waarin het om jou gaat.
Ik haal als voorbeeld even het topic 'grootouders die voor baby willen zorgen' aan. De schrijfster heeft moeizame band met haar ouders. Ze dacht dat zij misschien zich aanstelde of egoïstisch was, maar het topic en de reacties hebben de schrijfster echt geholpen.
Er zijn veel ervaringsdeskundigen op viva, die je ook veel tips kunnen geven over boeken en websites met meer informatie. Het vinden van lotgenoten en je verhaal kunnen delen, kan al heel helend werken. Hier op viva is een goed begin, en ik ben blij dat je bent begonnen met schrijven hier.
Er is een sluimerende ontwikkeling in jou gaande. Je krijgt steeds meer bewustzijn over de situatie je moeder en jouw wens en recht! op je eigen leven.
Ik zit even te denken, maar ik heb zelf geen ervaring met een verstoorde moeder-dochter relatie. Op deze pijler gezondheid zul je met dit thema ook minder ervaringsdeskundigen treffen. Misschien is het een idee om een nieuw topic op de relatiepijler te plaatsen. En dan een waarin het om jou gaat.
Ik haal als voorbeeld even het topic 'grootouders die voor baby willen zorgen' aan. De schrijfster heeft moeizame band met haar ouders. Ze dacht dat zij misschien zich aanstelde of egoïstisch was, maar het topic en de reacties hebben de schrijfster echt geholpen.
Er zijn veel ervaringsdeskundigen op viva, die je ook veel tips kunnen geven over boeken en websites met meer informatie. Het vinden van lotgenoten en je verhaal kunnen delen, kan al heel helend werken. Hier op viva is een goed begin, en ik ben blij dat je bent begonnen met schrijven hier.
Er is een sluimerende ontwikkeling in jou gaande. Je krijgt steeds meer bewustzijn over de situatie je moeder en jouw wens en recht! op je eigen leven.
woensdag 8 februari 2017 om 15:41
