Gezondheid
alle pijlers
Na een hartstilstand
donderdag 2 april 2026 om 13:10
Is je leven erg veranderd nadat je partner een hartstilstand heeft gehad? Zijn jullie gezonder gaan leven, ben je snel weer terug bij hoe je leven er voor was. Is zijn of haar persoonlijkheid veranderd door complicaties tijdens herstel of door de reanimatie.
Wij zijn tot nog toe in gelukkige omstandigheden dat het herstel voorspoedig gaat, maar wat is het een voor beiden traumatische ervaring zeg...
Wij zijn tot nog toe in gelukkige omstandigheden dat het herstel voorspoedig gaat, maar wat is het een voor beiden traumatische ervaring zeg...
Heb geen ervaring, maar ik wilde je wel even sterkte wensen.
donderdag 2 april 2026 om 13:42
Wat heftig dat je dit mee hebt moeten maken.
Ik kan zelf niet zeggen dat ik uit ervaring spreek want hier geen sprake van hartstilstand geweest gelukkig.
Wel een volledig dichtgeslibte ader waardoor een bypass operatie nodig was ( dit was een onverwacht gevolg van kankerbehandelingen) maar hierop maanden hebben moeten wachten met de mededelingen doe rustig aan want anders gaat het fout
Dus hebben wel de angsten gekend van ineens enorme hartklachten. Ook van complicaties na de bypass operatie. Waardoor meerdere spoedritten naar zh nodig waren.
Of persoonlijkheid van patient veranderd is, jazeker heel erg zelfs vind ik. ( veel ongeduldiger ….korter lontje)
Maar durf niet te zeggen of dit door de hartklachten gekomen is. Bij hem denk ik door de kanker( behandelingen) maar zou me ook niet verbazen als het komt doordat je lichaam je voor je gevoel in de steek laat. Dat het misschien niks met het type ziekte ansich te maken heeft maar gewoon het feit dat je voor het eerst echt de angst hebt het niet te zullen overleven.
Ik kan zelf niet zeggen dat ik uit ervaring spreek want hier geen sprake van hartstilstand geweest gelukkig.
Wel een volledig dichtgeslibte ader waardoor een bypass operatie nodig was ( dit was een onverwacht gevolg van kankerbehandelingen) maar hierop maanden hebben moeten wachten met de mededelingen doe rustig aan want anders gaat het fout
Dus hebben wel de angsten gekend van ineens enorme hartklachten. Ook van complicaties na de bypass operatie. Waardoor meerdere spoedritten naar zh nodig waren.
Of persoonlijkheid van patient veranderd is, jazeker heel erg zelfs vind ik. ( veel ongeduldiger ….korter lontje)
Maar durf niet te zeggen of dit door de hartklachten gekomen is. Bij hem denk ik door de kanker( behandelingen) maar zou me ook niet verbazen als het komt doordat je lichaam je voor je gevoel in de steek laat. Dat het misschien niks met het type ziekte ansich te maken heeft maar gewoon het feit dat je voor het eerst echt de angst hebt het niet te zullen overleven.
donderdag 2 april 2026 om 14:58
geen ervaring als partner zijnde.. wel de ervaring met een collega. Die maakte een hartstilstand mee terwijl hij op kantoor aan het werk was. Gek genoeg precies die collega die gezond eet, niet rookt, niet drinkt, veel sport en geen overgewicht heeft. Degene bij wie je het dus eigenlijk niet zou verwachten.
De collega is gelukkig weer zo goed als hersteld. Maar het heeft hem als persoon absoluut verandert. Voor hem wellicht in de betere wijze want hij maakt van zijn hart geen moordkuil meer en is veel gevatter. Maar hij is wel echt anders als dat hij was.
De collega is gelukkig weer zo goed als hersteld. Maar het heeft hem als persoon absoluut verandert. Voor hem wellicht in de betere wijze want hij maakt van zijn hart geen moordkuil meer en is veel gevatter. Maar hij is wel echt anders als dat hij was.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 2 april 2026 om 17:45
Hoezo deze opmerking?
donderdag 2 april 2026 om 20:39
Geen ervaring met hartstilstand, maar met een zwaar hartinfarct. Niet als partner maar bij mijzelf. Eigenlijk zeer onverwacht en redelijk out of the blue. Ik ben namelijk onder de 40 jaar, dus erg jong hiervoor. 1 van de slagaders dicht met als gevolg dat het hart geen zuurstof heeft gehad en is afgestorven. Nog redelijk wat schade eraan over gehouden. Gelukkig was ik in het ziekenhuis en konden zij ingrijpen. Als ik langer had gewacht was het een hartstilstand geworden.
Geen partner hier, dus kan niet vertellen over die kant. Mijn kant is eigenlijk dat ik mij bewuster ben van het leven. Van mijn eigen levensstijl maar ook van mijn keuzes. Door beperkingen moet ik mijn energie verspreiden en kan ik niet alles. Een korter lontje herken ik erg, maar meer ook dat ik geen moeite en energie steek in zaken waar ik geen behoefte aan heb. Ik kies meer voor mijzelf en wat ik graag wil.
Geen partner hier, dus kan niet vertellen over die kant. Mijn kant is eigenlijk dat ik mij bewuster ben van het leven. Van mijn eigen levensstijl maar ook van mijn keuzes. Door beperkingen moet ik mijn energie verspreiden en kan ik niet alles. Een korter lontje herken ik erg, maar meer ook dat ik geen moeite en energie steek in zaken waar ik geen behoefte aan heb. Ik kies meer voor mijzelf en wat ik graag wil.
donderdag 2 april 2026 om 23:15
donderdag 2 april 2026 om 23:26
vrijdag 3 april 2026 om 09:53
Bij een hartstilstand staat je hart echt stil en moet je gereanimeerd worden. Bij een infarct krijgt je hart door dichtgeslibte ader(s) te weinig zuurstof en als gevolg hiervan kun je wel een hartstilstand krijgen.McSnack1963 schreef: ↑02-04-2026 23:15Volgens mij is een infarct en een hartstilstand hetzelfde, kan het mis hebben hoor. Hij lag ineens in een rare positie en toen is het allemaal vrij snel gegaan. Lang leve de BHVers. Het is nog vers en ben zo ontzettend blij dat hij in redelijk korte tijd weer kan reageren en aanspreekbaar is.
Mijn man heeft in 2016 een zwaar infarct gehad waarbij zijn collega's al klaarstonden met een defibrillator. Gelukkig kwam het niet zover. Na een kleine week ziekenhuis mocht hij weer naar huis met twee stents rijker en een stoot medicijnen. Het eerste half jaar was hij nog erg snel moe maar uiteindelijk heeft hij er niks aan over gehouden, ook vrijwel geen schade aan het hart. Hij heeft hart revalidatie gehad in het ziekenhuis. Een periode twee keer in de week heen geweest. Ik weet niet meer hoelang. Ik denk 12 weken.
Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid. Loesje
vrijdag 3 april 2026 om 10:24
Wat verschrikkelijk voor hem en ook voor jou om dat te ervaren. Ligt hij nog in het ziekenhuis?McSnack1963 schreef: ↑03-04-2026 10:01Hij is gereanimeerd, thuis op de vloer, je ziet de sporen nog van het schuiven met meubels en de machines en hulpverleners op de vloer. Vervolg behandeling gebeurt binnenkort en kunnen ze zien of er iets is dicht geslibd.
Ik was na het infarct van mijn man enorm bang voor herhaling en luisterde 's nachts regelmatig of hij nog ademde. Ik ben vooral ook heel blij dat het op zijn werk gebeurde en dat ik er niet bij was.
Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid. Loesje
vrijdag 3 april 2026 om 10:31
Wat gruwelijk dat je er bij was en fantastisch dat je hebt kunnen helpen.McSnack1963 schreef: ↑03-04-2026 10:29Ja, hij ligt nog in het ziekenhuis, vandaag gaan ze hoogstwaarschijnlijk kijken waar door het is gekomen.
Ik was thuis dat het gebeurde en heb gelukkig snel genoeg kunnen handelen (in paniek dat wel).
Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid. Loesje
vrijdag 3 april 2026 om 10:45
Wat verschrikkelijk voor jou om meegemaakt te hebben. En wat goed dat je ondanks paniek goed gehandeld heb!McSnack1963 schreef: ↑03-04-2026 10:29Ja, hij ligt nog in het ziekenhuis, vandaag gaan ze hoogstwaarschijnlijk kijken waar door het is gekomen.
Ik was thuis dat het gebeurde en heb gelukkig snel genoeg kunnen handelen (in paniek dat wel).
Heb jij iemand met wie je kan praten?
Je kan ook altijd contact opnemen met de luisterlijn. Daar hoef je niet voor geschapen, die zijn er juist om je te helpen.
https://www.deluisterlijn.nl/
Everything is possible for the one who believes.
vrijdag 3 april 2026 om 12:10
Tot nog toe heb ik daar geen behoefte aan, ik kreeg gelijk een geestelijk begeleidster maar daar had ik vlak nadat het gebeurt was ook totaal geen behoefte aan, totaal geen klik mee. Ik was in paniek, wilde weten hoe het met hem ging, voor mijn gevoel had het allemaal zo lang geduurd, ik dacht dat hij een kasplantje zou zijn, dat is gelukkig naderhand niet het geval.
vrijdag 3 april 2026 om 12:32
@mcsnack, wat goed dat je gelijk gehandeld hebt zeg. Dat doet ook veel met je mentaal. De schrik komt vaak later pas. Wel fijn dat ze hulp aangeboden hebben. Achteraf gezien had ik dat ook wel willen hebben. Maar is nooit over gesproken. Maar op dat moment zelf zou ik daar ook geen behoefte aan hebben gehad. Maar je kan er altijd op terugkomen! Of gewoon bij je eigen huisarts dat kan ook.
Als je nog in de stand zit van overleven is daar vaak ook gewoon geen ruimte voor in je hoofd. Althans bij mij ook niet
Sowieso zat ik op een ander level ook qua denken als bv mijn man toen. Die was al veel verder bezig met de toekomst terwijl ik nog zat in het hier en nu en per dag leefde.
Veel sterkte vandaag!!!
Ik had het niet gedaan als het ziekenhuis niet veel dichterbij zou zijn geweest maar het andere was een stuk verder weg ook. Maar je kan NL niet bellen ( spoed) vanuit “buitenland”
Gelukkig allemaal goed gekomen.
Ook meerdere malen met spoed naar utrecht moeten brengen vanwege vocht achter zijn longen en hart. Dat klinkt zo akelig dat je denkt onderweg daar gaat hij…..
Doodeng is dat dus ik snap je helemaal.
Als je nog in de stand zit van overleven is daar vaak ook gewoon geen ruimte voor in je hoofd. Althans bij mij ook niet
Sowieso zat ik op een ander level ook qua denken als bv mijn man toen. Die was al veel verder bezig met de toekomst terwijl ik nog zat in het hier en nu en per dag leefde.
Veel sterkte vandaag!!!
Dit herken ik ook. Ik heb hem ook eens in de auto geduwd/gesleept op weg naar ziekenhuis omdat hij weigerde naar het ziekenhuis te gaan wat zou komen als ik 112 zou bellen ( woonden net over de grens en hij wilde perse naar NL)
Ik had het niet gedaan als het ziekenhuis niet veel dichterbij zou zijn geweest maar het andere was een stuk verder weg ook. Maar je kan NL niet bellen ( spoed) vanuit “buitenland”
Gelukkig allemaal goed gekomen.
Ook meerdere malen met spoed naar utrecht moeten brengen vanwege vocht achter zijn longen en hart. Dat klinkt zo akelig dat je denkt onderweg daar gaat hij…..
Doodeng is dat dus ik snap je helemaal.
vrijdag 3 april 2026 om 12:36
vrijdag 3 april 2026 om 13:00
Ik was een keer helemaal in paniek toen man eventjes weg moest en ik hem op een gegeven moment maar ging bellen en hij niet opnam. Man was op het werk geweest en stond nog even buiten met zijn baas te praten. Zijn twee telefoons lagen al in de auto en hij had niets gehoord. Ik was helemaal van slag en man voelde zich echt heel naar. Het was al jaren na zijn infarct en toch echt blinde paniek en een ontzettende huilbui.love2dance schreef: ↑03-04-2026 12:32@mcsnack, wat goed dat je gelijk gehandeld hebt zeg. Dat doet ook veel met je mentaal. De schrik komt vaak later pas. Wel fijn dat ze hulp aangeboden hebben. Achteraf gezien had ik dat ook wel willen hebben. Maar is nooit over gesproken. Maar op dat moment zelf zou ik daar ook geen behoefte aan hebben gehad. Maar je kan er altijd op terugkomen! Of gewoon bij je eigen huisarts dat kan ook.
Als je nog in de stand zit van overleven is daar vaak ook gewoon geen ruimte voor in je hoofd. Althans bij mij ook niet
Sowieso zat ik op een ander level ook qua denken als bv mijn man toen. Die was al veel verder bezig met de toekomst terwijl ik nog zat in het hier en nu en per dag leefde.
Veel sterkte vandaag!!!
Dit herken ik ook. Ik heb hem ook eens in de auto geduwd/gesleept op weg naar ziekenhuis omdat hij weigerde naar het ziekenhuis te gaan wat zou komen als ik 112 zou bellen ( woonden net over de grens en hij wilde perse naar NL)
Ik had het niet gedaan als het ziekenhuis niet veel dichterbij zou zijn geweest maar het andere was een stuk verder weg ook. Maar je kan NL niet bellen ( spoed) vanuit “buitenland”
Gelukkig allemaal goed gekomen.
Ook meerdere malen met spoed naar utrecht moeten brengen vanwege vocht achter zijn longen en hart. Dat klinkt zo akelig dat je denkt onderweg daar gaat hij…..
Doodeng is dat dus ik snap je helemaal.
Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid. Loesje
vrijdag 3 april 2026 om 13:04
Het vervelende van een hartaanval is dat je hersenen tijdelijk geen zuurstof krijgen en wat de gevolgen daar van zijn is moeilijk in te schatten. Hoe langer je hersenen geen zuurstof krijgen, des te groter is de schade en dus vaak ook de "gedragsproblemen". Sterkte, je hebt elkaar nog en je kan ook nog hulp inschakelen als blijkt dat jullie toch tegen problemen aanlopen.
vrijdag 3 april 2026 om 13:19
Aangezien man nog in het ziekenhuis ligt, ga ik er vanuit dat het allemaal pas gebeurd is?
Hier een iets ander verhaal, man heeft meerdere keren op randje dood gelegen, uiteindelijk gered door plaatsen en hebben van een steunhart een aantal jaar en vervolgens op zijn 38e een donor hart gekregen.
Hebben veel spannende momenten meegemaakt. Voor mij als partner vaak spannender dan voor man. Ik stond erbij en deed wat ik kon, maar voelde me toch machteloos. Man voelde zich dan simpelweg niet goed, of was buiten bewustzijn, of werd na 3 weken coma wakker en had alle spanning niet meegemaakt (zijn zijn eigen woorden).
Ik heb na een aantal maanden wel hulp gezocht bij de maatschappelijk werker op de afdeling cardiologie in het ziekenhuis, simpelweg om te kunnen gaan verwerken wat er allemaal gebeurd is.
Man is (ook ondanks 2 herseninfarcten die hij heeft gehad tijdens de hartoperaties) nog steeds zichzelf. Enige dat veranderd is, is dat hij nog meer leeft volgens het principe, iedere dag is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen. Ook door beperkte energie, moet hij kiezen wat hij doet, waar hij naar toe gaat of niet. Ik doe daar inmiddels ook wel een beetje aan mee. Het leven is te kort om dingen te doen waar je eigenlijk geen zin in hebt/negatieve energie kosten enz.
Geef jezelf en je man de tijd om alles te verwerken. Het is nog heel vers en nu staan jullie nog op de overlevingsstand. Het allerbelangrijkste is, blijf met elkaar praten. Zo hou je elkaar vast! Heel veel sterkte met alles!
Hier een iets ander verhaal, man heeft meerdere keren op randje dood gelegen, uiteindelijk gered door plaatsen en hebben van een steunhart een aantal jaar en vervolgens op zijn 38e een donor hart gekregen.
Hebben veel spannende momenten meegemaakt. Voor mij als partner vaak spannender dan voor man. Ik stond erbij en deed wat ik kon, maar voelde me toch machteloos. Man voelde zich dan simpelweg niet goed, of was buiten bewustzijn, of werd na 3 weken coma wakker en had alle spanning niet meegemaakt (zijn zijn eigen woorden).
Ik heb na een aantal maanden wel hulp gezocht bij de maatschappelijk werker op de afdeling cardiologie in het ziekenhuis, simpelweg om te kunnen gaan verwerken wat er allemaal gebeurd is.
Man is (ook ondanks 2 herseninfarcten die hij heeft gehad tijdens de hartoperaties) nog steeds zichzelf. Enige dat veranderd is, is dat hij nog meer leeft volgens het principe, iedere dag is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen. Ook door beperkte energie, moet hij kiezen wat hij doet, waar hij naar toe gaat of niet. Ik doe daar inmiddels ook wel een beetje aan mee. Het leven is te kort om dingen te doen waar je eigenlijk geen zin in hebt/negatieve energie kosten enz.
Geef jezelf en je man de tijd om alles te verwerken. Het is nog heel vers en nu staan jullie nog op de overlevingsstand. Het allerbelangrijkste is, blijf met elkaar praten. Zo hou je elkaar vast! Heel veel sterkte met alles!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
