Gezondheid
alle pijlers
Psychiatrisch zieke moeder wil contact met mijn kind
dinsdag 21 juni 2011 om 19:34
Hallo Allemaal
De relatie tussen mij en mijn moeder is al van jongs af aan problematisch geweest (vanwege het feit dat ze een behoorlijk psychiatrisch ziekebeeld heeft en onvoorspelbaar gedrag ). De verhoudingen zijn dusdanig slecht dat ik haar al jaren niet meer wil zien omdat ik geen enkele weg zie en zag om met haar gedrag om te gaan. Deze beslissing is destijds getroffen met pijn in mijn hart (en daar zijn vele tranen aan vooraf gegaan) omdat ik er telkens bijna aan onderdoor ging.
Zij probeert telkens moeite om terug in mijn leven te komen maar ik ervaar dat inmiddels als stalking. Dit gebeurd middels kaartjes, telefoontjes, aan de deur komen op feestdagen en verjaardagen, alles napluizen over mij en mijn gezin etc .Ze heeft ook haar zinnen gezet op contact met mijn kind (met o.a autisme en verstandelijke beperking) want ze vind dat ze daar recht op heeft ookal heeft ze deze maar 3 keer gezien in 10 jaar tijd...
Ik zie het niet zitten om haar terug in mijn leven te laten wetende
dat A het verhaal opnieuw zal beginnen en B ik mijn kind niet met haar wil confronteren omdat deze dat gedrag en haar vreemde uitspraken niet zou kunnen plaatsen,.
Aan de andere kant vind ik het voor haar wel heel erg, desondanks wat ze mij allemaal heeft aangedaan begrijp ik dat ze haar kleinkind zou willen leren kennen. Ik voel me zelfs schuldig aan de ene kant maar aan de andere kant sta ik eigenlijk voor een onmogelijke keuze...
Misschien dat iemand dit herkent of tips heeft om hier mee om te gaan ?
De relatie tussen mij en mijn moeder is al van jongs af aan problematisch geweest (vanwege het feit dat ze een behoorlijk psychiatrisch ziekebeeld heeft en onvoorspelbaar gedrag ). De verhoudingen zijn dusdanig slecht dat ik haar al jaren niet meer wil zien omdat ik geen enkele weg zie en zag om met haar gedrag om te gaan. Deze beslissing is destijds getroffen met pijn in mijn hart (en daar zijn vele tranen aan vooraf gegaan) omdat ik er telkens bijna aan onderdoor ging.
Zij probeert telkens moeite om terug in mijn leven te komen maar ik ervaar dat inmiddels als stalking. Dit gebeurd middels kaartjes, telefoontjes, aan de deur komen op feestdagen en verjaardagen, alles napluizen over mij en mijn gezin etc .Ze heeft ook haar zinnen gezet op contact met mijn kind (met o.a autisme en verstandelijke beperking) want ze vind dat ze daar recht op heeft ookal heeft ze deze maar 3 keer gezien in 10 jaar tijd...
Ik zie het niet zitten om haar terug in mijn leven te laten wetende
dat A het verhaal opnieuw zal beginnen en B ik mijn kind niet met haar wil confronteren omdat deze dat gedrag en haar vreemde uitspraken niet zou kunnen plaatsen,.
Aan de andere kant vind ik het voor haar wel heel erg, desondanks wat ze mij allemaal heeft aangedaan begrijp ik dat ze haar kleinkind zou willen leren kennen. Ik voel me zelfs schuldig aan de ene kant maar aan de andere kant sta ik eigenlijk voor een onmogelijke keuze...
Misschien dat iemand dit herkent of tips heeft om hier mee om te gaan ?
dinsdag 21 juni 2011 om 19:46
dinsdag 21 juni 2011 om 19:48
Als jij al geen enkele weg ziet om met haar gedrag om te gaan, denk ik dat het voor je kind (autisme en verst. beperking) misschien wel onmogelijk is om met haar om te gaan?
Misschien kun je het voorleggen aan de begeleider van je moeder (als ze die heeft), die van je kind of aan je huisarts?
Sterkte.
Misschien kun je het voorleggen aan de begeleider van je moeder (als ze die heeft), die van je kind of aan je huisarts?
Sterkte.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
dinsdag 21 juni 2011 om 19:50
Mijn moeder is ook zwaar psychiatrisch ziek, ik heb ervoor gekozen mijn zoontje mee te nemen naar haar, omdat dit nu eennmaal ook bij het leven hoort. Wel heel groot verschil, ik heb 'contact' met mijn moeder (voor zover dit mogelijk is) en mijn zoontje is nog heel klein en zich nergens bewust van.
Ik heb het overigens met de mentor van mijn moeder besproken, heeft je moeder die een?
Kan je man niet af en toe met jullie zoontje langsgaan? Of ergens anders afspreken? Waar jij tegen aan liep, hoeft je kind niet tegenaan te lopen, he. Maar dat kun je zelf het beste inschatten.
Ik heb het overigens met de mentor van mijn moeder besproken, heeft je moeder die een?
Kan je man niet af en toe met jullie zoontje langsgaan? Of ergens anders afspreken? Waar jij tegen aan liep, hoeft je kind niet tegenaan te lopen, he. Maar dat kun je zelf het beste inschatten.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:03
Hoe oud is je kind? wat heeft je moeder precies? ( 'psychiatrisch' is nogal breed 
.
Woont je moeder op haar zelf of woont ze beschermd?
Het is een lastige kwestie.
Het jammere is dat je moeder er niks aan kan doen dat ze ziek is.
Je kind kent zijn oma niet, ook al is oma 'raar', het is toch een deel van de puzzel.
Ben je enigst kind? of heb je broers en zussen? Hoe gaan zij er mee om?Hoe zou jij het vinden als jij je moeder helemaal niet had gekend omdat jij bij haar weggehouden zou worden vw haar ziektebeeld?
Ookal is het niet makkelijk.. als je haar helemaal niet had gekend, was het ook een gemis geworden.
Ik zou zeggen, net als Himalaya, ga eens met haar behandelaar in gesprek hier over.
Wellicht kan er een gekaderd contact onder toezicht opgezet worden, waarbij je vantevoren de spelregels kan bepalen, zodat het voor iedereen duidelijk is.
Ik werk veel met psychiatrische patienten en hun familie.
wat ik zie is dat, ookal zijn psychiatrische patienten zwaar om mee om te gaan, als het familie is, is het toch fijn om het hele plaatje te kennen.
Uiteindelijk, ookal ben je zelf gezond, ben jij toch ook een kind van je moeder en is zij deel van jou.
Of je het nou leuk vindt of niet, zij heeft toch een grote invloed gehad ook op wie jij zelf bent.
Als je haar helemaal niet had gekend, was je puzzel niet compleet.
Nu is die van je kind niet compleet
.Woont je moeder op haar zelf of woont ze beschermd?
Het is een lastige kwestie.
Het jammere is dat je moeder er niks aan kan doen dat ze ziek is.
Je kind kent zijn oma niet, ook al is oma 'raar', het is toch een deel van de puzzel.
Ben je enigst kind? of heb je broers en zussen? Hoe gaan zij er mee om?Hoe zou jij het vinden als jij je moeder helemaal niet had gekend omdat jij bij haar weggehouden zou worden vw haar ziektebeeld?
Ookal is het niet makkelijk.. als je haar helemaal niet had gekend, was het ook een gemis geworden.
Ik zou zeggen, net als Himalaya, ga eens met haar behandelaar in gesprek hier over.
Wellicht kan er een gekaderd contact onder toezicht opgezet worden, waarbij je vantevoren de spelregels kan bepalen, zodat het voor iedereen duidelijk is.
Ik werk veel met psychiatrische patienten en hun familie.
wat ik zie is dat, ookal zijn psychiatrische patienten zwaar om mee om te gaan, als het familie is, is het toch fijn om het hele plaatje te kennen.
Uiteindelijk, ookal ben je zelf gezond, ben jij toch ook een kind van je moeder en is zij deel van jou.
Of je het nou leuk vindt of niet, zij heeft toch een grote invloed gehad ook op wie jij zelf bent.
Als je haar helemaal niet had gekend, was je puzzel niet compleet.
Nu is die van je kind niet compleet
dinsdag 21 juni 2011 om 20:10
dinsdag 21 juni 2011 om 20:14
Mijn ex zijn nieuwe vriendin heeft psychische problemen. Word ook regelmatig opgenomen en heeft zelf totaal geen inzicht in haar problemen.
Ik wil niet dat mijn ex haar daarmee naar toe neemt. Ze manipuleert en doet rare dingen met kinderen (opsluiten als ze niet luisteren, maar ook totaal niet begrenzen)
Mijn dochter ziet het verschil niet tussen social talk en manipulatie. Snapt ook niet dat ze "ziek"in haar hood is (zoals ik dat steeds probeer uit te leggen.) Daarom kies ik voor geen contact. Als ze ouder is en meer begrijpt van de situatie (ze is nu 6) kijk ik wel weer verder.
Ik zou je kindje in ieder geval nooit alleen laten gaan, misschien iemand die je vertrouwd en die niet zo emotioneel is betrokken als jij meegaan?
Maar aan de andere kant, als je moeder nu al "stalkt" Is duidelijkheid hetgene het beste helpt. Dan zou ik ervoor kiezen om helemaal geen contact te hebben. Ze is ws op zoek naar open deurtjes voor contact. En dat is je kindje natuurlijk ook.
Ik wil niet dat mijn ex haar daarmee naar toe neemt. Ze manipuleert en doet rare dingen met kinderen (opsluiten als ze niet luisteren, maar ook totaal niet begrenzen)
Mijn dochter ziet het verschil niet tussen social talk en manipulatie. Snapt ook niet dat ze "ziek"in haar hood is (zoals ik dat steeds probeer uit te leggen.) Daarom kies ik voor geen contact. Als ze ouder is en meer begrijpt van de situatie (ze is nu 6) kijk ik wel weer verder.
Ik zou je kindje in ieder geval nooit alleen laten gaan, misschien iemand die je vertrouwd en die niet zo emotioneel is betrokken als jij meegaan?
Maar aan de andere kant, als je moeder nu al "stalkt" Is duidelijkheid hetgene het beste helpt. Dan zou ik ervoor kiezen om helemaal geen contact te hebben. Ze is ws op zoek naar open deurtjes voor contact. En dat is je kindje natuurlijk ook.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:16
@ MissChief: Er kunnen zeker vragen komen op een kinderniveau over waar oma is, maar wat ik vooral bedoelde te zeggen is dat hij of zij waarschijnlijk niet goed het onvoorspelbare gedrag van oma kan plaatsen. Plaats je je kind dan in deze positie?
Ik ben als kind wel eens bij een familielid op bezoek geweest in een psychiatrische inrichting en dat vond ik doodeng door al die vreemde mensen. Ik kon het redelijk plaatsen, maar kan een kind met dergelijke handicaps dit ook?
Ik ben als kind wel eens bij een familielid op bezoek geweest in een psychiatrische inrichting en dat vond ik doodeng door al die vreemde mensen. Ik kon het redelijk plaatsen, maar kan een kind met dergelijke handicaps dit ook?
dinsdag 21 juni 2011 om 20:17
ik zou in ieder geval niet het kind weghouden vw gek gedrag of het niet kunnen plaatsen van opmerkingen.
dan bepaal je al vantevoren dat het kind wereldvreemd wordt.
hou het dan ook maar weg van andere verstandelijk gehandicapten, dementerenden, buitenlanders ...
want die doen ook rare uitspraken die niet te plaatsen zijn.
Nee, deze mensen horen ook bij de maatschappij, zoals Marahbloem zegt.
Ik vind het niet eerlijk om zieke mensen te verstoppen omdat anderen hun opmerkingen misschien niet kunnen plaatsen.
En als je zieke mensen in de familie hebt of kent, heb je hopelijk ook wat meer respect/ begrip voor anderen die dergelijke ziektes hebben.
en meer begrip verdienen ze.
Onze samenleving bestaat niet enkel uit übermenschen en ik vind het een groot goed om respect te hebben voor iedereen, MET hun tekortkomingen
dan bepaal je al vantevoren dat het kind wereldvreemd wordt.
hou het dan ook maar weg van andere verstandelijk gehandicapten, dementerenden, buitenlanders ...
want die doen ook rare uitspraken die niet te plaatsen zijn.
Nee, deze mensen horen ook bij de maatschappij, zoals Marahbloem zegt.
Ik vind het niet eerlijk om zieke mensen te verstoppen omdat anderen hun opmerkingen misschien niet kunnen plaatsen.
En als je zieke mensen in de familie hebt of kent, heb je hopelijk ook wat meer respect/ begrip voor anderen die dergelijke ziektes hebben.
en meer begrip verdienen ze.
Onze samenleving bestaat niet enkel uit übermenschen en ik vind het een groot goed om respect te hebben voor iedereen, MET hun tekortkomingen
dinsdag 21 juni 2011 om 20:20
quote:MissChief75 schreef op 21 juni 2011 @ 20:17:
ik zou in ieder geval niet het kind weghouden vw gek gedrag of het niet kunnen plaatsen van opmerkingen.
dan bepaal je al vantevoren dat het kind wereldvreemd wordt.
Dat kind is al wereldvreemd door de handicaps en extra kwetsbaar.
hou het dan ook maar weg van andere verstandelijk gehandicapten, dementerenden, buitenlanders ...
Dit lijkt me wat doorgeschoten van je.
want die doen ook rare uitspraken die niet te plaatsen zijn.
Nee, deze mensen horen ook bij de maatschappij, zoals Marahbloem zegt.
Heb ik dan gezegd van niet?
Ik vind het niet eerlijk om zieke mensen te verstoppen omdat anderen hun opmerkingen misschien niet kunnen plaatsen.
Wie heeft het over verstoppen? Ik heb over het opzoeken ervan.
En als je zieke mensen in de familie hebt of kent, heb je hopelijk ook wat meer respect/ begrip voor anderen die dergelijke ziektes hebben.
Heb ik gehad en ja daar heb ik begrip voor.
en meer begrip verdienen ze.
Onze samenleving bestaat niet enkel uit übermenschen en ik vind het een groot goed om respect te hebben voor iedereen, MET hun tekortkomingen
Ben ik met je eens, maar dat is hier totaal irrelevant.
Dat is allemaal prachtig en zeer idealistisch gesteld, maar ik zou liever het belang van dit kind beschermen dan vanuit idealisme het contact opzoeken.
Uiteraard komt ieder mens dagelijks vluchtig in contact met diverse type mensen, maar dat is geen intiem contact zoals hier het geval zal zijn.
ik zou in ieder geval niet het kind weghouden vw gek gedrag of het niet kunnen plaatsen van opmerkingen.
dan bepaal je al vantevoren dat het kind wereldvreemd wordt.
Dat kind is al wereldvreemd door de handicaps en extra kwetsbaar.
hou het dan ook maar weg van andere verstandelijk gehandicapten, dementerenden, buitenlanders ...
Dit lijkt me wat doorgeschoten van je.
want die doen ook rare uitspraken die niet te plaatsen zijn.
Nee, deze mensen horen ook bij de maatschappij, zoals Marahbloem zegt.
Heb ik dan gezegd van niet?
Ik vind het niet eerlijk om zieke mensen te verstoppen omdat anderen hun opmerkingen misschien niet kunnen plaatsen.
Wie heeft het over verstoppen? Ik heb over het opzoeken ervan.
En als je zieke mensen in de familie hebt of kent, heb je hopelijk ook wat meer respect/ begrip voor anderen die dergelijke ziektes hebben.
Heb ik gehad en ja daar heb ik begrip voor.
en meer begrip verdienen ze.
Onze samenleving bestaat niet enkel uit übermenschen en ik vind het een groot goed om respect te hebben voor iedereen, MET hun tekortkomingen
Ben ik met je eens, maar dat is hier totaal irrelevant.
Dat is allemaal prachtig en zeer idealistisch gesteld, maar ik zou liever het belang van dit kind beschermen dan vanuit idealisme het contact opzoeken.
Uiteraard komt ieder mens dagelijks vluchtig in contact met diverse type mensen, maar dat is geen intiem contact zoals hier het geval zal zijn.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:20
quote:MissChief75 schreef op 21 juni 2011 @ 20:03:
Het jammere is dat je moeder er niks aan kan doen dat ze ziek is.
Je kind kent zijn oma niet, ook al is oma 'raar', het is toch een deel van de puzzel.
Omdat moeder er niets aan kan doen dat ze ziek is, betekent niet dat TO het gedrag onder die noemer altijd moet wegschuiven.
quote:
Wellicht kan er een gekaderd contact onder toezicht opgezet worden, waarbij je vantevoren de spelregels kan bepalen, zodat het voor iedereen duidelijk is.
Ik werk veel met psychiatrische patienten en hun familie.
wat ik zie is dat, ookal zijn psychiatrische patienten zwaar om mee om te gaan, als het familie is, is het toch fijn om het hele plaatje te kennen.
Moeder is onvoorspelbaar, kaderen en spelregels hebben dus vaak niet zoveel zin.
Soms is het plaat je niet completer met de aanwezigheid van een ziek familielid.
Begrijp me niet verkeerd, ik werk ook met mensen met psychiatrische problematiek. Over het algemeen zet ik me hard in om hen en de familie te steunen bij contact.
Maar soms ook niet.
Met verdriet denk ik terug aan een meisje van 1,5 wat verplicht op de afdeling op bezoek moest komen, zowel haar moeder alsook de medepatienten op de afdeling zwaar gestoord. Ik had er verdriet van om daar aan mee te moeten werken, want moeder had er recht op.
TO kiest ervoor om geen contact te hebben met haar moeder. Een moeilijke keus, maar noodgedwongen. En dan zou ze wel haar kind, wat al extra zorg vraagt, bij haar onvoorspelbare moeder brengen. Wa zou het kind er aan hebben.
En ja, sneu voor oma. Echt waar. Maar soms is gedrag niet te vergoeilijken met een ziekte. Hoe verdrietig ook.
TO, je weet zelf het beste hoe je de keus kan maken en als je een keus hebt, blijf consequent dit uitdragen naar je moeder.
Sterkte
Het jammere is dat je moeder er niks aan kan doen dat ze ziek is.
Je kind kent zijn oma niet, ook al is oma 'raar', het is toch een deel van de puzzel.
Omdat moeder er niets aan kan doen dat ze ziek is, betekent niet dat TO het gedrag onder die noemer altijd moet wegschuiven.
quote:
Wellicht kan er een gekaderd contact onder toezicht opgezet worden, waarbij je vantevoren de spelregels kan bepalen, zodat het voor iedereen duidelijk is.
Ik werk veel met psychiatrische patienten en hun familie.
wat ik zie is dat, ookal zijn psychiatrische patienten zwaar om mee om te gaan, als het familie is, is het toch fijn om het hele plaatje te kennen.
Moeder is onvoorspelbaar, kaderen en spelregels hebben dus vaak niet zoveel zin.
Soms is het plaat je niet completer met de aanwezigheid van een ziek familielid.
Begrijp me niet verkeerd, ik werk ook met mensen met psychiatrische problematiek. Over het algemeen zet ik me hard in om hen en de familie te steunen bij contact.
Maar soms ook niet.
Met verdriet denk ik terug aan een meisje van 1,5 wat verplicht op de afdeling op bezoek moest komen, zowel haar moeder alsook de medepatienten op de afdeling zwaar gestoord. Ik had er verdriet van om daar aan mee te moeten werken, want moeder had er recht op.
TO kiest ervoor om geen contact te hebben met haar moeder. Een moeilijke keus, maar noodgedwongen. En dan zou ze wel haar kind, wat al extra zorg vraagt, bij haar onvoorspelbare moeder brengen. Wa zou het kind er aan hebben.
En ja, sneu voor oma. Echt waar. Maar soms is gedrag niet te vergoeilijken met een ziekte. Hoe verdrietig ook.
TO, je weet zelf het beste hoe je de keus kan maken en als je een keus hebt, blijf consequent dit uitdragen naar je moeder.
Sterkte
dinsdag 21 juni 2011 om 20:22
quote:MissChief75 schreef op 21 juni 2011 @ 20:10:
ja, maar ook 'autistisch' en verstandelijk gehandicapt heb je tig soorten in.
ik ga liever niet meteen uit van de ergste soort.
zat autisten die nog kunnen communiceren.
en ookal zou kindlief op volwassen leeftijd op kind niveau blijven functioneren, je kan er best vragen over krijgen.
Ik vind je taalgebruik niet erg plezierig moet ik zeggen; soorten, ergste soort, zat autisten etc.
wellicht bedoel je het niet vervelend gezien je vorige post, maar heb je misschien niet door hoe naar het er staat.
ja, maar ook 'autistisch' en verstandelijk gehandicapt heb je tig soorten in.
ik ga liever niet meteen uit van de ergste soort.
zat autisten die nog kunnen communiceren.
en ookal zou kindlief op volwassen leeftijd op kind niveau blijven functioneren, je kan er best vragen over krijgen.
Ik vind je taalgebruik niet erg plezierig moet ik zeggen; soorten, ergste soort, zat autisten etc.
wellicht bedoel je het niet vervelend gezien je vorige post, maar heb je misschien niet door hoe naar het er staat.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:24
dinsdag 21 juni 2011 om 20:26
quote:iris1969 schreef op 21 juni 2011 @ 20:16:
@ MisChief: Er kunnen zeker vragen komen op een kinderniveau over waar oma is, maar wat ik vooral bedoelde te zeggen is dat hij of zij waarschijnlijk niet goed het onvoorspelbare gedrag van oma kan plaatsen. Plaats je je kind dan in deze positie?
Ik ben als kind wel eens bij een familielid op bezoek geweest in een psychiatrische inrichting en dat vond ik doodeng door al die vreemde mensen. Ik kon het redelijk plaatsen, maar kan een kind met dergelijke handicaps dit ook?
Ehm, ik neem mijn zoontje dus mee, nu al, omdat dit ook bij het leven hoort. Zijn oma is nu eenmaal psychiatrisch ziek, zoals er dode oma's zijn, verslaafde oma's, demente oma's etc.
Ik vond dak- en thuislozen eng, tot ik ermee ging werken. Als je een kind goed uitlegt dat er mensen zijn die ziek zijn en ergens anders wonen, vind ik het gewoon om je kind mee te nemen. Wil niet zeggen dat het kind het niet angstig vindt, maar dat is aan de ouder om in te begeleiden.
Je weet ook niet hoe oma met haar kleinzoon omgaat, dat is toch een kwestie van proberen en ja, ook dat hoort soms bij het leven. Je kunt het contact beperken tot een kwartier of zo, Eenmaal in het kwartaal, onder strikte grenzen, zoals masterchief schrijft. De kleinzoon kan anders reageren dan TO, omdat de band anders is. En TO kan iemand anders mee laten gaan naar het bezoek,
Wat wel lastig is, is dat de oma stalkerig gedrag vertoont (alhowel ik het zo te lezen wel mee vindt vallen, maar TO wil gewoon geen contact) of dus gewoonweg graag contact wil. Dat TO daar niet op zit te wachten, kan ik me indenken. Maar de (over)reactie van oma na contact met kleinzoon moet wel ingecalculeerd worden.
@ MisChief: Er kunnen zeker vragen komen op een kinderniveau over waar oma is, maar wat ik vooral bedoelde te zeggen is dat hij of zij waarschijnlijk niet goed het onvoorspelbare gedrag van oma kan plaatsen. Plaats je je kind dan in deze positie?
Ik ben als kind wel eens bij een familielid op bezoek geweest in een psychiatrische inrichting en dat vond ik doodeng door al die vreemde mensen. Ik kon het redelijk plaatsen, maar kan een kind met dergelijke handicaps dit ook?
Ehm, ik neem mijn zoontje dus mee, nu al, omdat dit ook bij het leven hoort. Zijn oma is nu eenmaal psychiatrisch ziek, zoals er dode oma's zijn, verslaafde oma's, demente oma's etc.
Ik vond dak- en thuislozen eng, tot ik ermee ging werken. Als je een kind goed uitlegt dat er mensen zijn die ziek zijn en ergens anders wonen, vind ik het gewoon om je kind mee te nemen. Wil niet zeggen dat het kind het niet angstig vindt, maar dat is aan de ouder om in te begeleiden.
Je weet ook niet hoe oma met haar kleinzoon omgaat, dat is toch een kwestie van proberen en ja, ook dat hoort soms bij het leven. Je kunt het contact beperken tot een kwartier of zo, Eenmaal in het kwartaal, onder strikte grenzen, zoals masterchief schrijft. De kleinzoon kan anders reageren dan TO, omdat de band anders is. En TO kan iemand anders mee laten gaan naar het bezoek,
Wat wel lastig is, is dat de oma stalkerig gedrag vertoont (alhowel ik het zo te lezen wel mee vindt vallen, maar TO wil gewoon geen contact) of dus gewoonweg graag contact wil. Dat TO daar niet op zit te wachten, kan ik me indenken. Maar de (over)reactie van oma na contact met kleinzoon moet wel ingecalculeerd worden.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:29
dinsdag 21 juni 2011 om 20:30
quote:Marahbloem schreef op 21 juni 2011 @ 20:26:
[...]
Ehm, ik neem mijn zoontje dus mee, nu al, omdat dit ook bij het leven hoort. Zijn oma is nu eenmaal psychiatrisch ziek, zoals er dode oma's zijn, verslaafde oma's, demente oma's etc.
Ik vond dak- en thuislozen eng, tot ik ermee ging werken. Als je een kind goed uitlegt dat er mensen zijn die ziek zijn en ergens anders wonen, vind ik het gewoon om je kind mee te nemen. Wil niet zeggen dat het kind het niet angstig vindt, maar dat is aan de ouder om in te begeleiden.
Maar jouw kind is niet autistisch en verstandelijk gehandicapt toch?
Je weet ook niet hoe oma met haar kleinzoon omgaat, dat is toch een kwestie van proberen en ja, ook dat hoort soms bij het leven. Je kunt het contact beperken tot een kwartier of zo, Eenmaal in het kwartaal, onder strikte grenzen, zoals masterchief schrijft. De kleinzoon kan anders reageren dan TO, omdat de band anders is. En TO kan iemand anders mee laten gaan naar het bezoek,
Wat wel lastig is, is dat de oma stalkerig gedrag vertoont (alhowel ik het zo te lezen wel mee vindt vallen, maar TO wil gewoon geen contact) of dus gewoonweg graag contact wil. Dat TO daar niet op zit te wachten, kan ik me indenken. Maar de (over)reactie van oma na contact met kleinzoon moet wel ingecalculeerd worden.Ik vind persoonlijk dat TO zich niet in allerlei bochten moet wringen om haar moeder te plezieren, terwijl duidelijk is dat normaal contact practisch onmogelijk is.
[...]
Ehm, ik neem mijn zoontje dus mee, nu al, omdat dit ook bij het leven hoort. Zijn oma is nu eenmaal psychiatrisch ziek, zoals er dode oma's zijn, verslaafde oma's, demente oma's etc.
Ik vond dak- en thuislozen eng, tot ik ermee ging werken. Als je een kind goed uitlegt dat er mensen zijn die ziek zijn en ergens anders wonen, vind ik het gewoon om je kind mee te nemen. Wil niet zeggen dat het kind het niet angstig vindt, maar dat is aan de ouder om in te begeleiden.
Maar jouw kind is niet autistisch en verstandelijk gehandicapt toch?
Je weet ook niet hoe oma met haar kleinzoon omgaat, dat is toch een kwestie van proberen en ja, ook dat hoort soms bij het leven. Je kunt het contact beperken tot een kwartier of zo, Eenmaal in het kwartaal, onder strikte grenzen, zoals masterchief schrijft. De kleinzoon kan anders reageren dan TO, omdat de band anders is. En TO kan iemand anders mee laten gaan naar het bezoek,
Wat wel lastig is, is dat de oma stalkerig gedrag vertoont (alhowel ik het zo te lezen wel mee vindt vallen, maar TO wil gewoon geen contact) of dus gewoonweg graag contact wil. Dat TO daar niet op zit te wachten, kan ik me indenken. Maar de (over)reactie van oma na contact met kleinzoon moet wel ingecalculeerd worden.Ik vind persoonlijk dat TO zich niet in allerlei bochten moet wringen om haar moeder te plezieren, terwijl duidelijk is dat normaal contact practisch onmogelijk is.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:32
quote:bankje schreef op 21 juni 2011 @ 20:29:
[...]
Mee eens. Als vader met het kind naar oma gaat word moeder bij terugkomst geconfronteerd met verhalen.
Hoe denk je dat gescheiden ouders met slecht contact dat doen?
Soms moet je jezelf opzij zetten. Maar het is aan TO om te bepalen of het voor haar zoon wel of geen meerwaarde heeft. Zij is de enige die dat in kan schatten voor haar zoon en daar gaat het uiteindelijk toch om in deze situatie. Alhoewel ik me haar pijn en verdriet goed voor kan stellen.
[...]
Mee eens. Als vader met het kind naar oma gaat word moeder bij terugkomst geconfronteerd met verhalen.
Hoe denk je dat gescheiden ouders met slecht contact dat doen?
Soms moet je jezelf opzij zetten. Maar het is aan TO om te bepalen of het voor haar zoon wel of geen meerwaarde heeft. Zij is de enige die dat in kan schatten voor haar zoon en daar gaat het uiteindelijk toch om in deze situatie. Alhoewel ik me haar pijn en verdriet goed voor kan stellen.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:34
quote:iris1969 schreef op 21 juni 2011 @ 20:30:
[...]
Ik vind persoonlijk dat TO zich niet in allerlei bochten moet wringen om haar moeder te plezieren, terwijl duidelijk is dat normaal contact practisch onmogelijk is.
Nee, mijn zoon is niet verstandelijk gehandicapt en autistisch. Daarom is het ook lastig om in te schatten wat voor de zoon van TO het beste is. Ik neem aan dat haar kind met meer mensen in contact komt, misschien in een instelling woont of op een school zit waar ook niet iedereen voorspelbaar gedrag vertoont. Integendeel waarschijnlijk zelfs.
En het hoeft natuurlijk geen wekelijks bezoek te zijn he.
Maar nogmaals, TO zal de afwegingen moeten maken, waar zij wel en niet mee kan leven.
[...]
Ik vind persoonlijk dat TO zich niet in allerlei bochten moet wringen om haar moeder te plezieren, terwijl duidelijk is dat normaal contact practisch onmogelijk is.
Nee, mijn zoon is niet verstandelijk gehandicapt en autistisch. Daarom is het ook lastig om in te schatten wat voor de zoon van TO het beste is. Ik neem aan dat haar kind met meer mensen in contact komt, misschien in een instelling woont of op een school zit waar ook niet iedereen voorspelbaar gedrag vertoont. Integendeel waarschijnlijk zelfs.
En het hoeft natuurlijk geen wekelijks bezoek te zijn he.
Maar nogmaals, TO zal de afwegingen moeten maken, waar zij wel en niet mee kan leven.
dinsdag 21 juni 2011 om 20:36
quote:Marahbloem schreef op 21 juni 2011 @ 20:26:
Wat wel lastig is, is dat de oma stalkerig gedrag vertoont (alhowel ik het zo te lezen wel mee vindt vallen, maar TO wil gewoon geen contact) of dus gewoonweg graag contact wil. Dat TO daar niet op zit te wachten, kan ik me indenken. Maar de (over)reactie van oma na contact met kleinzoon moet wel ingecalculeerd worden.
Dit is wel een heel gevaarlijke en eigenlijke vervelende opmerking.
TO heeft haar geschiedenis met haar moeder. Jij de met jouw moeder.
Dat zij het gedrag van haar moeder als stalkerig ervaart, daarvan kan je niet maken om te zeggen dat het je wel lijkt mee te vallen. Hoe weet je dat nu van kleine stukje tekst?
Dat het met jouw moeder wel kan en jij er voor kiest dat je zoon ermee leert omgaan, da vind ik fantastisch. Maar als jij zelf grote aversie tegen je meoder had, dan breng je hem er toch niet naar toe?
Hoe verdrietig ook. Oma heeft helaas 'pech' om haar kleinkind te zien. Verdrietig, maar ook that's life.
Wat wel lastig is, is dat de oma stalkerig gedrag vertoont (alhowel ik het zo te lezen wel mee vindt vallen, maar TO wil gewoon geen contact) of dus gewoonweg graag contact wil. Dat TO daar niet op zit te wachten, kan ik me indenken. Maar de (over)reactie van oma na contact met kleinzoon moet wel ingecalculeerd worden.
Dit is wel een heel gevaarlijke en eigenlijke vervelende opmerking.
TO heeft haar geschiedenis met haar moeder. Jij de met jouw moeder.
Dat zij het gedrag van haar moeder als stalkerig ervaart, daarvan kan je niet maken om te zeggen dat het je wel lijkt mee te vallen. Hoe weet je dat nu van kleine stukje tekst?
Dat het met jouw moeder wel kan en jij er voor kiest dat je zoon ermee leert omgaan, da vind ik fantastisch. Maar als jij zelf grote aversie tegen je meoder had, dan breng je hem er toch niet naar toe?
Hoe verdrietig ook. Oma heeft helaas 'pech' om haar kleinkind te zien. Verdrietig, maar ook that's life.
