Gezondheid
alle pijlers
Vaak verslikken
zondag 26 mei 2019 om 14:04
Ik merk dat ik al een tijdje niet normaal meer kan eten. Ik verslik me vaak.
Heb me in het verleden een keer zo erg verslikt dat ik bang was dat ik zou stikken en dood zou gaan. Niemand schoot me ook te hulp. Ik was nog erg jong dus dat was toen een erg traumatische ervaring. Nu merk ik dat ik eens om de zoveel tijd of de paar maanden echt dagen en weken heb dat ik hier teveel mee bezig ben. Ik krijg dan echt geen hap door mijn keel en ben dan echt te vaak bezig met mijn angst om me te verslikken. Het gaat vaak na een aantal weken ineens weer over en dan kan ik weer normaal eten.
Alleen houdt het nu al meer dan een maand aan. Ik kauw mijn eten al haast tot moes, haal alles met velletjes en sliertjes uit mijn eten zeker als ik iets van buiten haal. Bij de chinees zit er vaak prei of taugé door het eten wat ik dan niet weg krijg, terwijl ik vroeger juist dol was op prei in normale periodes dat ik even geen last had van mijn angst.
Als ik zelf kook dan vermijd ik "gevaarlijke'" voeding, alles wat maar in mijn keel kan blijven hangen. Vlees eet ik niet meer. Biefstuk krijg ik niet weg. Nu ben ik er toch al niet heel erg dol op, maar het idee gewoon om niet meer normaal te kunnen eten en er zoveel mee bezig te zijn is vermoeiend. Ik zit voor mijn gevoel momenteel ook redelijk goed in mijn vel. Kan altijd beter, dus daar kan het denk niet aan liggen. Tijdens periodes van stress en spanningen merk ik ook wel dat eten lastiger gaat.
Heeft iemand tips of ervaringen hiermee? Ik zit er over na om naar de huisarts te gaan hiermee, maar durf de stap nog niet te zetten.
Heb me in het verleden een keer zo erg verslikt dat ik bang was dat ik zou stikken en dood zou gaan. Niemand schoot me ook te hulp. Ik was nog erg jong dus dat was toen een erg traumatische ervaring. Nu merk ik dat ik eens om de zoveel tijd of de paar maanden echt dagen en weken heb dat ik hier teveel mee bezig ben. Ik krijg dan echt geen hap door mijn keel en ben dan echt te vaak bezig met mijn angst om me te verslikken. Het gaat vaak na een aantal weken ineens weer over en dan kan ik weer normaal eten.
Alleen houdt het nu al meer dan een maand aan. Ik kauw mijn eten al haast tot moes, haal alles met velletjes en sliertjes uit mijn eten zeker als ik iets van buiten haal. Bij de chinees zit er vaak prei of taugé door het eten wat ik dan niet weg krijg, terwijl ik vroeger juist dol was op prei in normale periodes dat ik even geen last had van mijn angst.
Als ik zelf kook dan vermijd ik "gevaarlijke'" voeding, alles wat maar in mijn keel kan blijven hangen. Vlees eet ik niet meer. Biefstuk krijg ik niet weg. Nu ben ik er toch al niet heel erg dol op, maar het idee gewoon om niet meer normaal te kunnen eten en er zoveel mee bezig te zijn is vermoeiend. Ik zit voor mijn gevoel momenteel ook redelijk goed in mijn vel. Kan altijd beter, dus daar kan het denk niet aan liggen. Tijdens periodes van stress en spanningen merk ik ook wel dat eten lastiger gaat.
Heeft iemand tips of ervaringen hiermee? Ik zit er over na om naar de huisarts te gaan hiermee, maar durf de stap nog niet te zetten.
zondag 26 mei 2019 om 14:15
Misschien kan je online een afspraak maken bij de huisarts? Dat vind ik altijd fijn als het om iets gaat dat gevoelig ligt. Dan kan je vast in alle rust opschrijven wat de reden voor de afspraak is, dat haalt de druk er een beetje vanaf. (En dat kan meestal 24/7, dus geen reden om het uit te stellen).
Of misschien eerst een telefonisch consult als dat laagdrempeliger voor je is?
Dit is trouwens absoluut iets waar je hulp bij kunt krijgen, en hoe langer je wacht hoe groter het waarschijnlijk wordt, hoe lastiger ook om er weer af te komen. Dus gewoon even door de zure appel heen en die afspraak bij de huisarts maken. Als de eerste horde genomen is.. zet ‘m op!
Of misschien eerst een telefonisch consult als dat laagdrempeliger voor je is?
Dit is trouwens absoluut iets waar je hulp bij kunt krijgen, en hoe langer je wacht hoe groter het waarschijnlijk wordt, hoe lastiger ook om er weer af te komen. Dus gewoon even door de zure appel heen en die afspraak bij de huisarts maken. Als de eerste horde genomen is.. zet ‘m op!
.
zondag 26 mei 2019 om 14:41
Dit is over het algemeen goed te behandelen hoor, klassiek geval van fobie na een negatieve ervaring. Meestal met EMDR, omdat dat het snelst werkt. Maar kan ook met andere therapie (cognitieve gedragstherapie).
Niks raars aan om mee naar de huisarts te gaan. En een psycholoog zal er ook niet raar van opkijken.
Als je niks doet, heb je kans dat het steeds erger wordt. Omdat je veel dingen vermijd, ga je ook niet leren dat er niks engs gebeurt als je sliertjes oid eet. En dan Is de volgende stap dat je ook geen grove stukjes meer durft te eten. Of brokjes ergens in. Of uit eten durft te gaan.
Zonde!
Niks raars aan om mee naar de huisarts te gaan. En een psycholoog zal er ook niet raar van opkijken.
Als je niks doet, heb je kans dat het steeds erger wordt. Omdat je veel dingen vermijd, ga je ook niet leren dat er niks engs gebeurt als je sliertjes oid eet. En dan Is de volgende stap dat je ook geen grove stukjes meer durft te eten. Of brokjes ergens in. Of uit eten durft te gaan.
Zonde!
zondag 26 mei 2019 om 14:51
zondag 26 mei 2019 om 15:34
Klinkt als slik/stikangst. Ik heb het ook gehad in mijn jeugd. Nadat ik me een keer goed verslikte in de kaas. Het gevoel van stikken. Maar ik kreeg het ook met andere dingen. Het werd zo erg dat ik wekenlang alleen vloeibare en zachte, smeuïge dingen kon eten. En muizenhapjes nemen. Ik viel teveel af, woog nog 18 kg met 9 jaar. Was altijd al klein en tenger. Onderzoeken in het ziekenhuis volgden en er kwam niks uit. "Het zit tussen haar oren." Bleek ook zo te zijn. De meeste dingen kon wel weer eten na weken, soms maanden. Groente waarvan ik de structuur niet meer verdroeg, maar de smaak nog wel, werd gepureerd tot saus. Maar brood heeft echt jaren geduurd. Dat kreeg ik gewoon niet weg. Veel anderen vonden dat maar raar. Wie lust er nou geen brood? Tegen feestjes zag ik dagen op en dan voor het eten. Soms ging het (redelijk) goed, maar er waren ook keren bij dat ik niks of heel weinig naar binnen kreeg. Het is vanzelf opgelost. Nog steeds ben ik geen alles eter (was altijd al kieskeurig). Maar heb er wel een angst voor eten in gezelschap aan overgehouden. Ik ga niet bewust buiten de deur eten van: ha leuk! Het idee dat ik me ineens verslik of moet kokhalzen. Als ik een dagje weg ben of op vakantie gaat het wel. Maar etentjes van verjaardagen of het werk sla ik over.
zondag 26 mei 2019 om 20:42