Gezondheid
alle pijlers
Verslaafd?
donderdag 24 maart 2011 om 13:26
quote:ovchipkaart schreef op 24 maart 2011 @ 13:19:
[...]
Als er geen kern van waarheid in zou zitten had ik ook geen topic geopend.
Ik vind het nog te vroeg om te zeggen dat ik verslaafd ben maar te naief om te zeggen dat er niks aan de hand is.
Meid, een oprecht advies: Stop er dan nu mee (of minder desnoods flink) voordat je wel verslaafd bent. Als niet-verslaafde zal het stukken makkelijker zijn ermee te kappen dan als je op een dag wel verslaafd ben. Ik geloof er dus best in dat je op je eigen wilskracht uit een verslaving kunt komen en hulp erbij krijgen is ook geen afgang, maar waarom in de toekomst moeilijk doen als het nu makkelijk kan?
Kortom: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
[...]
Als er geen kern van waarheid in zou zitten had ik ook geen topic geopend.
Ik vind het nog te vroeg om te zeggen dat ik verslaafd ben maar te naief om te zeggen dat er niks aan de hand is.
Meid, een oprecht advies: Stop er dan nu mee (of minder desnoods flink) voordat je wel verslaafd bent. Als niet-verslaafde zal het stukken makkelijker zijn ermee te kappen dan als je op een dag wel verslaafd ben. Ik geloof er dus best in dat je op je eigen wilskracht uit een verslaving kunt komen en hulp erbij krijgen is ook geen afgang, maar waarom in de toekomst moeilijk doen als het nu makkelijk kan?
Kortom: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
donderdag 24 maart 2011 om 13:27
Waarom vind je het te vroeg om te zeggen dat je verslaafd bent, maar vraag je hier naar de mening van andere...
Als je zelf vindt dat je niet verslaafd bent, dan zal je het wel niet zijn, toch? Wat maakt het dan uit wat een ander denkt?
Ondanks dat je zelf twijfelt en testen doet op internet en dan 13 uit de 15 (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) 'scoort'...
Ik denk dat het te laat is om je verslaafd te noemen.
Je bent verslaafd en naar mijn mening moet je stoppen met blowen.
Wat jouw mening is (wat ik uit je reacties haal): ik ben niet verslaafd, maar ik denk dat er wel iets aan de hand is...
Als je zelf vindt dat je niet verslaafd bent, dan zal je het wel niet zijn, toch? Wat maakt het dan uit wat een ander denkt?
Ondanks dat je zelf twijfelt en testen doet op internet en dan 13 uit de 15 (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) 'scoort'...
Ik denk dat het te laat is om je verslaafd te noemen.
Je bent verslaafd en naar mijn mening moet je stoppen met blowen.
Wat jouw mening is (wat ik uit je reacties haal): ik ben niet verslaafd, maar ik denk dat er wel iets aan de hand is...
donderdag 24 maart 2011 om 13:27
Inderdaad. Als je niet verslaafd bent kun je zonder problemen een maand zonder. En dan niet tegen heug en meug en 's nachts dromend van een joint wachtend tot die maand voorbij is zodat je er weer een op kunt steken. Als je die maand zo door moet komen, met die joint continu in je achterhoofd, zou ik er ook maar gevoegelijk van uit gaan dat je een probleem hebt.
donderdag 24 maart 2011 om 13:28
De gebeurtenis uit 2009 spat van het scherm af, als je daarin niet herkenbaar wilt zijn raad ik je aan om de woorden uit die post te verwijderen.
Ik vraag me af of je motivatie om te blowen klopt. En ik vraag me af of je kennelijk op zoek bent naar een manier om met je verdriet en/of andere gevoelens om te gaan. Weed gaat die gevoelens niet wegnemen, praten daarover maakt ze hopelijk draaglijker.
Twinkle, hoewel ik het eens ben met je beschrijving van de situatie waarin de meeste verslaafden zitten (er zijn er enkele die op wilskracht los kunnen komen, maar veel te weinig om je aan op te hangen als mogelijkheid) vraag ik me af of de hulpverlening iets anders doet dan je aanspreken op je wilskracht? Wat maakt het dat met hulp clean worden (en blijven) makkelijker is dan zonder hulp? Wat maakt dat het eerste houdbaarder resultaten lijkt te geven (doet het dat?) dan het laatste?
Mijn ex (de vijftigjarige) is ziek en ik denk niet dat het de verslaving is die hem ziek maakte maar zijn ziekte die hem verslaafd maakte. Misschien omdat ik niet wil geloven dat middelengebruik zo'n impact op iemand kan hebben dat 'ie daardoor vrijwel ongeneeslijk ziek wordt. Zijn valkuil is overigens dat hij relatief gemakkelijk de drugs kan laten staan, maar niet blijvend zo.
Ik vraag me af of je motivatie om te blowen klopt. En ik vraag me af of je kennelijk op zoek bent naar een manier om met je verdriet en/of andere gevoelens om te gaan. Weed gaat die gevoelens niet wegnemen, praten daarover maakt ze hopelijk draaglijker.
Twinkle, hoewel ik het eens ben met je beschrijving van de situatie waarin de meeste verslaafden zitten (er zijn er enkele die op wilskracht los kunnen komen, maar veel te weinig om je aan op te hangen als mogelijkheid) vraag ik me af of de hulpverlening iets anders doet dan je aanspreken op je wilskracht? Wat maakt het dat met hulp clean worden (en blijven) makkelijker is dan zonder hulp? Wat maakt dat het eerste houdbaarder resultaten lijkt te geven (doet het dat?) dan het laatste?
Mijn ex (de vijftigjarige) is ziek en ik denk niet dat het de verslaving is die hem ziek maakte maar zijn ziekte die hem verslaafd maakte. Misschien omdat ik niet wil geloven dat middelengebruik zo'n impact op iemand kan hebben dat 'ie daardoor vrijwel ongeneeslijk ziek wordt. Zijn valkuil is overigens dat hij relatief gemakkelijk de drugs kan laten staan, maar niet blijvend zo.
donderdag 24 maart 2011 om 13:29
Heb niet alles gelezen.
Woon je samen met je vriend?
Ik krijg niet het idee dat hij je zal steunen wanneer je gaat minderen of stoppen. Dat is wel moeilijk dan.
Ik heb er niet zo veel verstand van maar weet wel dat er kans is op hersenbeschadiging als je lang blowt. Dus nu is het nog te doen om een baan te hebben en een koophuis (netjes trouwens!) maar als je 10 jaar verder bent, redt je dat misschien niet meer. Omdat je op je werk niet meer goed functioneert bijvoorbeeld.
Woon je samen met je vriend?
Ik krijg niet het idee dat hij je zal steunen wanneer je gaat minderen of stoppen. Dat is wel moeilijk dan.
Ik heb er niet zo veel verstand van maar weet wel dat er kans is op hersenbeschadiging als je lang blowt. Dus nu is het nog te doen om een baan te hebben en een koophuis (netjes trouwens!) maar als je 10 jaar verder bent, redt je dat misschien niet meer. Omdat je op je werk niet meer goed functioneert bijvoorbeeld.
donderdag 24 maart 2011 om 13:32
Mijn ex kon (en kan) prima een maand zonder. Niet zonder roken, wel zonder andere zooi. Desnoods door de drugs te vervangen door een rigide gezonde levensstijl. Ook een vorm van verslaving.
Chipkaart, ik denk dat het wel belangrijk is om te onderzoeken (door te stoppen) of je wel of niet verslaafd bent. Van daar uit kun je verder met beoordelen of je deze verslaving/dit gebruik wel wilt hebben, en voor welke periode van je leven je dit aannemelijk vindt. En of je wel of niet zonder hulp denkt ooit van het blowen af te kunnen komen. Iets zegt me dat je niet zo'n happy blower bent als je zelf graag zou willen geloven.
Chipkaart, ik denk dat het wel belangrijk is om te onderzoeken (door te stoppen) of je wel of niet verslaafd bent. Van daar uit kun je verder met beoordelen of je deze verslaving/dit gebruik wel wilt hebben, en voor welke periode van je leven je dit aannemelijk vindt. En of je wel of niet zonder hulp denkt ooit van het blowen af te kunnen komen. Iets zegt me dat je niet zo'n happy blower bent als je zelf graag zou willen geloven.
donderdag 24 maart 2011 om 13:33
quote:rieltje schreef op 24 maart 2011 @ 09:24:
"Dependent" is zo'n mooie term hiervoor. Het beinvloed de kwaliteit van je dagelijkse leven niet enorm (dat denk je in elk geval) maar de afwezigheid zal dat wel doen.
Ik denk toch dat je dit moet aanpakken. Hier helemaal geen bezwaren tegen recreatief drugs gebruik, maar zou er ook niet aan moeten denken om mijn hele leven onder een "deken" door te brengen. Dat je na een paar jaar toch stopt en dat je je dan opeen realiseert dat alle kleuren/emoties toch een beetje intenser/anders zijn.Afhankelijkheid vind ik eigenlijk een veel mooiere term ervoor...
"Dependent" is zo'n mooie term hiervoor. Het beinvloed de kwaliteit van je dagelijkse leven niet enorm (dat denk je in elk geval) maar de afwezigheid zal dat wel doen.
Ik denk toch dat je dit moet aanpakken. Hier helemaal geen bezwaren tegen recreatief drugs gebruik, maar zou er ook niet aan moeten denken om mijn hele leven onder een "deken" door te brengen. Dat je na een paar jaar toch stopt en dat je je dan opeen realiseert dat alle kleuren/emoties toch een beetje intenser/anders zijn.Afhankelijkheid vind ik eigenlijk een veel mooiere term ervoor...
donderdag 24 maart 2011 om 13:35
donderdag 24 maart 2011 om 13:38
quote:ovchipkaart schreef op 24 maart 2011 @ 13:19:
Als er geen kern van waarheid in zou zitten had ik ook geen topic geopend.
Ik vind het nog te vroeg om te zeggen dat ik verslaafd ben maar te naief om te zeggen dat er niks aan de hand is.
Goed dat je je in ieder geval al bewust bent.
Je zegt ergens dat je er niet aan moet denken om niet te kunnen blowen. Dat gevoel van 'craving' krijg je dus niet weg bij jezelf. Dan zeg je 't al hè? Dat is 'm!
Mensen hebben een bepaald beeld bij verslaving.
Een verslaafde is een stinkende zwerver onder een brug. Of een magere junk op een bankje in het park.. Nou dán ben je pas verslaaf.
Maar dat is niet zo. Dat zijn slechts de verslaafden die voor iedereen zichtbaar zijn in de openbare ruimte.
Het aantal dat een redelijk ogenschijnlijk georganiseerd leven lijdt is vele malen groter. Dat kan iedereen zijn. Van buurvrouw tot collega tot huisarts tot keurige huismoeder, tot die keurige meneer of mevrouw met die eigen zaak. Of jij.
Verslaving discrimineert niet, het kan iedereen overkomen.
Het is ook niks om je voor te schamen.
Je bent niet verantwoordelijk voor je verslaving (het is een stoornis), je bent wél verantwoordelijk voor je herstel.
Als er geen kern van waarheid in zou zitten had ik ook geen topic geopend.
Ik vind het nog te vroeg om te zeggen dat ik verslaafd ben maar te naief om te zeggen dat er niks aan de hand is.
Goed dat je je in ieder geval al bewust bent.
Je zegt ergens dat je er niet aan moet denken om niet te kunnen blowen. Dat gevoel van 'craving' krijg je dus niet weg bij jezelf. Dan zeg je 't al hè? Dat is 'm!
Mensen hebben een bepaald beeld bij verslaving.
Een verslaafde is een stinkende zwerver onder een brug. Of een magere junk op een bankje in het park.. Nou dán ben je pas verslaaf.
Maar dat is niet zo. Dat zijn slechts de verslaafden die voor iedereen zichtbaar zijn in de openbare ruimte.
Het aantal dat een redelijk ogenschijnlijk georganiseerd leven lijdt is vele malen groter. Dat kan iedereen zijn. Van buurvrouw tot collega tot huisarts tot keurige huismoeder, tot die keurige meneer of mevrouw met die eigen zaak. Of jij.
Verslaving discrimineert niet, het kan iedereen overkomen.
Het is ook niks om je voor te schamen.
Je bent niet verantwoordelijk voor je verslaving (het is een stoornis), je bent wél verantwoordelijk voor je herstel.
donderdag 24 maart 2011 om 13:42
ik heb even wat oude posts van je bekeken TO en in een daarvan heb je het erover dat je voorheen alleen in het weekend blowde, maar sindskort dus ook doordeweek.
Ook schrijf je daarin dat je last hebt van vergeetachtigheid en stemmingswisselingen.
Tegelijk sluit je af met de woorden dat je niet verslaafd bent. Ik vind het toch zorgelijk.
Ook schrijf je daarin dat je last hebt van vergeetachtigheid en stemmingswisselingen.
Tegelijk sluit je af met de woorden dat je niet verslaafd bent. Ik vind het toch zorgelijk.
donderdag 24 maart 2011 om 13:46
donderdag 24 maart 2011 om 13:51
over stemmingswisselingen: er zijn hier topics geweest over stoppen met blowen. Iedereen die is gestopt merkte dat zijn stemming verbeterde en kwam eigenlijk pas na het stoppen op het idee dat de depressies veroorzaakt of verergerd worden door blowen. Ik dacht dat ik me beter voelde als ik blowde maar het bleek juist omgekeerd te werken.
.
donderdag 24 maart 2011 om 14:11
Het klinkt alsof er in 2009 iets in je leven kwam waarvoor je, had je ervoor gekozen, een heel verantwoordelijk en volwassen leven had moeten gaan leiden.
Je hebt er niet voor gekozen en kennelijk knaagt die keuze soms. Dus ga je nu blowen en heel hard níet verantwoordelijk en volwassen zijn, ook misschien wel om met jezelf te verzoenen dat je hebt gekozen zoals je hebt gekozen want zie je wel, dat had nooit goed gegaan.
Maar besef je dan dat je niet aan het blowen bent omdat het zo leuk en grappig is. Dan ben je aan het blowen om iets te verdringen. Om heel hard ergens niet aan te denken.
En dat is echt geen fijne reden en een recept voor ellende als je het mij vraagt.
Als je het moeilijk hebt met wat er toen gebeurd is, praat daar dan met mensen over. Zoek er misschien hulp bij. Maar probeer het niet weg te blowen
Je hebt er niet voor gekozen en kennelijk knaagt die keuze soms. Dus ga je nu blowen en heel hard níet verantwoordelijk en volwassen zijn, ook misschien wel om met jezelf te verzoenen dat je hebt gekozen zoals je hebt gekozen want zie je wel, dat had nooit goed gegaan.
Maar besef je dan dat je niet aan het blowen bent omdat het zo leuk en grappig is. Dan ben je aan het blowen om iets te verdringen. Om heel hard ergens niet aan te denken.
En dat is echt geen fijne reden en een recept voor ellende als je het mij vraagt.
Als je het moeilijk hebt met wat er toen gebeurd is, praat daar dan met mensen over. Zoek er misschien hulp bij. Maar probeer het niet weg te blowen
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 24 maart 2011 om 14:14
donderdag 24 maart 2011 om 14:16
quote:ovchipkaart schreef op 24 maart 2011 @ 12:45:
[...]
Is goed, blijf zo denken. Ik hoop echt uit het diepste van mijn hart dat jij ooit in mijn situatie terecht komt en dat er dan ook mensen tegen jou zeggen dat je een loser en een ordinaire junk bent en dat je niet op jezelf moet vertrouwen omdat het je toch niet alleen lukt.Maar als jij wilt bewijzen dat je niet verslaafd bent is dat toch heel simpel aan te tonen? Stop een maand.
[...]
Is goed, blijf zo denken. Ik hoop echt uit het diepste van mijn hart dat jij ooit in mijn situatie terecht komt en dat er dan ook mensen tegen jou zeggen dat je een loser en een ordinaire junk bent en dat je niet op jezelf moet vertrouwen omdat het je toch niet alleen lukt.Maar als jij wilt bewijzen dat je niet verslaafd bent is dat toch heel simpel aan te tonen? Stop een maand.
donderdag 24 maart 2011 om 14:39
quote:mamzelle schreef op 24 maart 2011 @ 13:28:
Twinkle, hoewel ik het eens ben met je beschrijving van de situatie waarin de meeste verslaafden zitten (er zijn er enkele die op wilskracht los kunnen komen, maar veel te weinig om je aan op te hangen als mogelijkheid) vraag ik me af of de hulpverlening iets anders doet dan je aanspreken op je wilskracht? Wat maakt het dat met hulp clean worden (en blijven) makkelijker is dan zonder hulp? Wat maakt dat het eerste houdbaarder resultaten lijkt te geven (doet het dat?) dan het laatste?
Mijn ex (de vijftigjarige) is ziek en ik denk niet dat het de verslaving is die hem ziek maakte maar zijn ziekte die hem verslaafd maakte. Misschien omdat ik niet wil geloven dat middelengebruik zo'n impact op iemand kan hebben dat 'ie daardoor vrijwel ongeneeslijk ziek wordt. Zijn valkuil is overigens dat hij relatief gemakkelijk de drugs kan laten staan, maar niet blijvend zo.
Hij kan de drugs gemakkelijk tijdelijk laten staan, maar niet blijvend. Ja, dat is echt wat verslaving is.
Het probleem is dat een verslaafde ALTIJD verslaafd zal blijven.
Die ziekte is ongeneeslijk. Dus 'genezing' (wat onmogelijk is) zit 'm niet in het bedwingen van de ziekte, maar in het deactiveren van de verslaving.
Je hebt mensen met een actieve en mensen met een inactieve verslaving. De eerste groep verslaafden gebruikt wel. De tweede groep is ook verslaafd, maar gebruikt niet. Dat is het 'hoogst haalbare' voor een verslaafde en hij zal zijn hele leven scherp moeten blijven.
Er zijn vele soorten hulpverlening, maar ik spreek nu even over de zgn. '12 stappen methode', zo'n beetje de succesvolste methode wereldwijd.
In die methode wordt juist korte metten gemaakt met het idee dat een verslaving in je eentje en op wilskracht bedwongen moet worden. Dat dit tegendraads werkt weet iedere verslaafde uit ervaring.
Dus het isolement van de verslaving (er is niks eenzamers) moet doorbroken worden, evenals het idee dat het op 'willpower' of 'whiteknuckling' moet.
Stap 1 van het programma is het belangrijkst. Dat is het toegeven van de eigen machteloosheid over het gebruik, en dat het leven stuurloos en onhanteerbaar is geworden.
En natuurlijk wordt daar verder invulling aan gegeven, maar dat is nu even een te groot en lang verhaal.
Verslaving is eigenlijk niet te begrijpen voor mensen die het zelf niet zijn. Ook is er veel veroordeling. Niet alleen vanuit de omgeving, maar ook vanuit de verslaafde zelf (schuld, schaamte, machteloosheid etc.)
Daarom is het isolement waarin een ontwetende verslaafde zich bevindt ook zo groot.
Alleen andere verslaafden begrijpen wat verslaving inhoudt. Dat is dan ook een van de sleutels van herstel: contact houden met andere -herstellende- verslaafden.
Al die voorheen geïsoleerde eenzame (herstellende) mensen (ook al bevind je je bv. in een gezin, toch is verslaving ultieme eenzaamheid) kunnen begrip en herkenning bij elkaar vinden. Zij zijn elkaars reddingsboei, zeg maar.
Het klinkt misschien dramatisch, maar dat is verslaving ook. Het is een ziekte die voor 2 van de 3 verslaafden tot de dood leidt, al dan niet indirect.
Ik weet natuurlijk niet aan welke ziekte je ex lijdt, dus vind het moeilijk daar wat over te zeggen. Maar als je ex in de ontkenning zit, zal hij zéker zijn ziekte (en/of tal van andere zaken) aanwenden als reden voor gebruik. De directe omgeving vertoont vaak co-dependent gedrag en bevestigt de verslaafde vaak in zijn ontkenning en werkt daardoor onbewust mee aan het in stand houden van de verslaving.
Het kan vaak een enorme verziekte situatie worden waarop grote bundels helder licht geworpen moeten worden, wil er verbetering optreden voor alle betrokkenen.
Maar nogmaals, de sleutel zit 'm niet in 'willpower', maar in overgave, het aanvaarden van hulp, acceptatie, 'delen' met anderen en toch ook wel het ontwikkelen van een zekere mate van spiritualiteit.
En mét hulp lukt dat beter dan zonder hulp, omdat mensen die verslaafd zijn eigenlijk niet weten wat hun ziekte inhoudt en daaraan wakker gemaakt moeten worden door mensen die ervoor hebben doorgeleerd (9 van de 10 keer ook verslaafd).
Die reiken ze dan ook gelijk de tools aan, waardoor de verslaafden, met wat zij geleerd hebben over zichzelf, deze makkelijk en gemotiveerd aannemen en ermee aan de slag gaan.
Herstel is actie. Maar het is een bewustwordingsproces dat te complex is om alleen te doen.
.
Twinkle, hoewel ik het eens ben met je beschrijving van de situatie waarin de meeste verslaafden zitten (er zijn er enkele die op wilskracht los kunnen komen, maar veel te weinig om je aan op te hangen als mogelijkheid) vraag ik me af of de hulpverlening iets anders doet dan je aanspreken op je wilskracht? Wat maakt het dat met hulp clean worden (en blijven) makkelijker is dan zonder hulp? Wat maakt dat het eerste houdbaarder resultaten lijkt te geven (doet het dat?) dan het laatste?
Mijn ex (de vijftigjarige) is ziek en ik denk niet dat het de verslaving is die hem ziek maakte maar zijn ziekte die hem verslaafd maakte. Misschien omdat ik niet wil geloven dat middelengebruik zo'n impact op iemand kan hebben dat 'ie daardoor vrijwel ongeneeslijk ziek wordt. Zijn valkuil is overigens dat hij relatief gemakkelijk de drugs kan laten staan, maar niet blijvend zo.
Hij kan de drugs gemakkelijk tijdelijk laten staan, maar niet blijvend. Ja, dat is echt wat verslaving is.
Het probleem is dat een verslaafde ALTIJD verslaafd zal blijven.
Die ziekte is ongeneeslijk. Dus 'genezing' (wat onmogelijk is) zit 'm niet in het bedwingen van de ziekte, maar in het deactiveren van de verslaving.
Je hebt mensen met een actieve en mensen met een inactieve verslaving. De eerste groep verslaafden gebruikt wel. De tweede groep is ook verslaafd, maar gebruikt niet. Dat is het 'hoogst haalbare' voor een verslaafde en hij zal zijn hele leven scherp moeten blijven.
Er zijn vele soorten hulpverlening, maar ik spreek nu even over de zgn. '12 stappen methode', zo'n beetje de succesvolste methode wereldwijd.
In die methode wordt juist korte metten gemaakt met het idee dat een verslaving in je eentje en op wilskracht bedwongen moet worden. Dat dit tegendraads werkt weet iedere verslaafde uit ervaring.
Dus het isolement van de verslaving (er is niks eenzamers) moet doorbroken worden, evenals het idee dat het op 'willpower' of 'whiteknuckling' moet.
Stap 1 van het programma is het belangrijkst. Dat is het toegeven van de eigen machteloosheid over het gebruik, en dat het leven stuurloos en onhanteerbaar is geworden.
En natuurlijk wordt daar verder invulling aan gegeven, maar dat is nu even een te groot en lang verhaal.
Verslaving is eigenlijk niet te begrijpen voor mensen die het zelf niet zijn. Ook is er veel veroordeling. Niet alleen vanuit de omgeving, maar ook vanuit de verslaafde zelf (schuld, schaamte, machteloosheid etc.)
Daarom is het isolement waarin een ontwetende verslaafde zich bevindt ook zo groot.
Alleen andere verslaafden begrijpen wat verslaving inhoudt. Dat is dan ook een van de sleutels van herstel: contact houden met andere -herstellende- verslaafden.
Al die voorheen geïsoleerde eenzame (herstellende) mensen (ook al bevind je je bv. in een gezin, toch is verslaving ultieme eenzaamheid) kunnen begrip en herkenning bij elkaar vinden. Zij zijn elkaars reddingsboei, zeg maar.
Het klinkt misschien dramatisch, maar dat is verslaving ook. Het is een ziekte die voor 2 van de 3 verslaafden tot de dood leidt, al dan niet indirect.
Ik weet natuurlijk niet aan welke ziekte je ex lijdt, dus vind het moeilijk daar wat over te zeggen. Maar als je ex in de ontkenning zit, zal hij zéker zijn ziekte (en/of tal van andere zaken) aanwenden als reden voor gebruik. De directe omgeving vertoont vaak co-dependent gedrag en bevestigt de verslaafde vaak in zijn ontkenning en werkt daardoor onbewust mee aan het in stand houden van de verslaving.
Het kan vaak een enorme verziekte situatie worden waarop grote bundels helder licht geworpen moeten worden, wil er verbetering optreden voor alle betrokkenen.
Maar nogmaals, de sleutel zit 'm niet in 'willpower', maar in overgave, het aanvaarden van hulp, acceptatie, 'delen' met anderen en toch ook wel het ontwikkelen van een zekere mate van spiritualiteit.
En mét hulp lukt dat beter dan zonder hulp, omdat mensen die verslaafd zijn eigenlijk niet weten wat hun ziekte inhoudt en daaraan wakker gemaakt moeten worden door mensen die ervoor hebben doorgeleerd (9 van de 10 keer ook verslaafd).
Die reiken ze dan ook gelijk de tools aan, waardoor de verslaafden, met wat zij geleerd hebben over zichzelf, deze makkelijk en gemotiveerd aannemen en ermee aan de slag gaan.
Herstel is actie. Maar het is een bewustwordingsproces dat te complex is om alleen te doen.
.
donderdag 24 maart 2011 om 14:44
Twinkel, even een vraagje voor jou hoor. Ik ben ooit een zomer lang verslaafd geweest aan magnums, je weet wel, van die grote chocoladeijsjes. Ik heb me er letterlijk ziek aan gegeten. Tot aan de dag van vandaag is er nooit meer enige behoefte aan een magnum geweest. Alle nieuwe varieteiten doen me niks, ik wordt zelfs een beetje onpasselijk als ik iemand zo'n ding zie eten. Ik hoef ze dus echt niet meer.
Was ik nu niet echt verslaafd, of is mijn verslaving nu inactief?
Was ik nu niet echt verslaafd, of is mijn verslaving nu inactief?
donderdag 24 maart 2011 om 14:59
Nou, ik weet niet of dit een verslaving is, maar ik ben afgevallen en daarbij heb ik een hele lange tijd geen behoefte gehad aan suiker. Sinds ik weer aan het werk ben (een half jaar inmiddels) heb ik het sporten laten verwaarlozen en snaai ik regelmatig uit de snoepbak. Nu had ik het er gisteren met mijn moeder over: ik probeer echt wel weer te minderen met snoepen, maar ik merk gewoon dat mijn lichaam blijkbaar weer gewend is geraakt aan meer suiker. Ik eet ook wel mijn tussendoortjes als een appel of een ontbijtkoek, maar blijkbaar is dat dan niet voldoende om die behoefte aan suiker te bevredigen. Ik word dan licht in mijn hoofd en voel me naar. Als ik dan weer iets heb gehad als een mars of een snickers, dan voel ik me wel weer beter. Als dat dan een verslaving is, nou ja, dan heb ik dat dus
donderdag 24 maart 2011 om 15:08
@ Evelynsalt: wij delen dezelfde verslaving
TO het is duidelijk dat het blowen je nu geen enkel probleem geeft. Je functioneert goed, je hebt je huis, werk, vriend, e.d., dus het is helemaal niet gek dat je denkt: niets aan de hand!
Maar er komt vast nog wel een mindere periode in je leven en mijn ervaring is dat de 'onschuldige gebruikers' dan ineens heel erg aan dat blowtje hangen en dan blijkt dat ze echt niet zonder kunnen, en loopt het gebruik heel snel uit de hand. Het is met deze frequentie voor jou maar een kleine stap van hanteerbaar, naar het nodig hebben, moeten blowen.
Dus, nu alles nog lekker loopt, zou ik het als ik jou was vast afbouwen en alternatieven zoeken. Voor stel dat!
Veel succes ik ben wel benieuwd wat je gaat doen. Inmiddels ben ik natuurlijk zwaar mosterd maar goed
TO het is duidelijk dat het blowen je nu geen enkel probleem geeft. Je functioneert goed, je hebt je huis, werk, vriend, e.d., dus het is helemaal niet gek dat je denkt: niets aan de hand!
Maar er komt vast nog wel een mindere periode in je leven en mijn ervaring is dat de 'onschuldige gebruikers' dan ineens heel erg aan dat blowtje hangen en dan blijkt dat ze echt niet zonder kunnen, en loopt het gebruik heel snel uit de hand. Het is met deze frequentie voor jou maar een kleine stap van hanteerbaar, naar het nodig hebben, moeten blowen.
Dus, nu alles nog lekker loopt, zou ik het als ik jou was vast afbouwen en alternatieven zoeken. Voor stel dat!
Veel succes ik ben wel benieuwd wat je gaat doen. Inmiddels ben ik natuurlijk zwaar mosterd maar goed
donderdag 24 maart 2011 om 15:15
donderdag 24 maart 2011 om 15:42
Ik vind de meeste reacties wel hard hier hoor. En ik ben een pertinente niet-drugsgebruiker!
Je bent nog jong en je leven draait niet om het blowen alleen, dus zo ernstig vind ik het allemaal niet.
Waar je wel eens aan kan denken is wat het blowen je precies geeft en waarom je dat niet op een andere manier kan krijgen. Want daar zit het gevaar van een verslaving in. Dat je denkt dat je alleen lol kan hebben met een blowtje, dat je blowen nodig hebt om te ontspannen, etc.
Als dat het geval is, ga dan op zoek naar manieren om zonder drugs lol te hebben, te ontspannen, je lekker te voelen. En dat kan betekenen dat je eens diep na moet denken over wie je bent en wat je doet. Maar dat kan veel opleveren.
Ik denk dat de key is dat je de juiste balans vindt en dat het blowen recreatief gebruik moet zijn en geen vluchtgedrag/afhankelijkheid.
Ik vind een dagelijks wijntje/biertje ook erg lekker. Maar het is voor mij iets wat komt als ik de rust heb en er van kan genieten. Het is niet het middel om die rust te vinden.
Je bent nog jong en je leven draait niet om het blowen alleen, dus zo ernstig vind ik het allemaal niet.
Waar je wel eens aan kan denken is wat het blowen je precies geeft en waarom je dat niet op een andere manier kan krijgen. Want daar zit het gevaar van een verslaving in. Dat je denkt dat je alleen lol kan hebben met een blowtje, dat je blowen nodig hebt om te ontspannen, etc.
Als dat het geval is, ga dan op zoek naar manieren om zonder drugs lol te hebben, te ontspannen, je lekker te voelen. En dat kan betekenen dat je eens diep na moet denken over wie je bent en wat je doet. Maar dat kan veel opleveren.
Ik denk dat de key is dat je de juiste balans vindt en dat het blowen recreatief gebruik moet zijn en geen vluchtgedrag/afhankelijkheid.
Ik vind een dagelijks wijntje/biertje ook erg lekker. Maar het is voor mij iets wat komt als ik de rust heb en er van kan genieten. Het is niet het middel om die rust te vinden.
