Zwangerschapsvergiftiging

Hoi

Ik ben met 30 weken opgenomen nadat drie dagen daarvoor mijn bloeddruk de lucht in schoot. Twee dagen in lokaal ziekenhuis waar 24 uur mijn urine werd opgevangen. Ik bleek 8 gram eiwit in mijn urine te hebben waardoor ik meteen ben doorgestuurd naar academisch ziekenhuis.

Daar twee keer een magnesium infuus gehad omdat ik mij niet lekker voelde. De rest van de tijd eigenlijk helemaal niets aan de hand. Behalve dat ik enorm opgeblazen was van al het vocht.

Met 31 weken is onze dochter geboren vanwege een andere complicatie. Ze heeft 7 weken in ziekenhuis gelegen en inmiddels een peuter van ruim 3.

Ze gaven wel vrij snel aan dat ik de 36 weken niet zou redden en dat het voor de rest was zolang ik niet doodziek zou worden zij in mijn buik zou blijven.

Voor de rest wel bloeddruk pillen gehad maar die sloegen niet echt aan.

Groeiachterstand hier trouwens ook. Ze was bij geboorte ook te licht voor zwangerschapsduur.

Hoe voel je je?

Is wel heftig allemaal he?
Als je vragen hebt die je niet hier wil stellen mag je altijd een PB sturen hoor!

Als je me loept zie je denk ik mijn topic nog wel van toen.

Voor nu een dikke knuffel

Loepen kan helaas niet meer.

Sterkte TO!

Saga_Röversdotter schreef: ↑

19-07-2017 23:27

Loepen kan helaas niet meer.

Sterkte TO!

Oh dat heb ik gemist...

en wat zijn de verwachtigingen ect??

Hiervoor zul je toch echt bij je artsen moeten zijn. Iedere casus is weer anders en zij weten wat er allemaal speelt en zijn dus de aangewezen personen om deze vraag aan te stellen. Al zal het vast moeilijk zijn om een prognose te geven, maar dat kunnen wij al helemaal niet natuurlijk.

Heb je je vragen wel aan je artsen gesteld? Echt doen hoor en doorvragen als dingen je niet duidelijk zijn. Sterkte.

Ik had zwangerschapsvergiftiging vanaf 19 weken en vanaf 21 weken dreigende vroeggeboorte. Vanaf 21 weken moest ik in het ziekenhuis blijven. Met name vanwege de vroege zwangerschapsduur herken ik je angst, het is allemaal zo op het randje! Ik heb de klok ook vooruit zien tikken van niet levensvatbaar naar wel levensvatbaar maar dat ze toentertijd nog niet gingen behandelen (24 wk) naar wel levensvatbaar, dat ze wel gingen behandelen, maar grote kans op complicaties (25 wk) naar uiteindelijk een zwangerschapsduur van ruim 31 wk waarin ik ingeleid werd omdat ik te ziek was om nog langer zwanger te zijn. Waar ergens voor jou het schip strandt, valt niet te zeggen. Maar probeer je kind te koesteren, probeer rustig te blijven en probeer hoop te houden op een goede afloop. Dat is wat jij kunt doen, dus richt je daar op.

Mijn kind is zoals ik zei met ruim 31 wk geboren, waarbij elke week afgewogen werd of het verantwoord was om mij nog langer zwanger te laten zijn en of kind het nog goed genoeg deed in mijn buik, of beter was buiten mijn buik. Elke dag langer in mijn buik was een opluchting en dag voor dag kwam er steeds tijd (en levensvatbaarheid) bij. Waarbij ik dagen had waarop ik me redelijk voelde, maar ook dagen waarop ik me hondsberoerd voelde en zo'n hoofdpijn had dat ik niet eens het minste licht of geluid kon verdragen. Je bent een broedmachine nu. Hoe jij je voelt is relatief gezien niet zo relevant. Dit is een kwestie van uitzitten en proberen je kind de beste kans te geven. Hopelijk heb je meer goede dagen dan slechte dagen.

Met mij en mijn kind is het allemaal goed afgelopen uiteindelijk. Tegen alle verwachtingen in werd kind niet vóór de grens van levensvatbaarheid geboren, maar ruim erna. Intussen is het tien jaar geleden dat ik in het ziekenhuis kwam te liggen en met kind gaat alles helemaal goed.

Ik duim voor jou dat het bij jou ook allemaal goed gaat komen. Veel sterkte in deze spannende en onzekere tijd.

S-Groot schreef: ↑

19-07-2017 23:34

Hiervoor zul je toch echt bij je artsen moeten zijn. Iedere casus is weer anders en zij weten wat er allemaal speelt en zijn dus de aangewezen personen om deze vraag aan te stellen. Al zal het vast moeilijk zijn om een prognose te geven, maar dat kunnen wij al helemaal niet natuurlijk.

Heb je je vragen wel aan je artsen gesteld? Echt doen hoor en doorvragen als dingen je niet duidelijk zijn. Sterkte.

Ja, je moet zeker al je vragen stellen aan de artsen. Maar artsen hebben geen glazen bol. Zo lang het goed gaat, gaat het goed en als het niet meer goed gaat, grijpen ze in. Die zekerheid daar kun je wel vanuit gaan. Maar wanneer dat keerpunt is, dat weet niemand. De ene houdt het maar een paar dagen vol, de ander weken. Daar is echt niets over te zeggen. Zo lang het voor moeder en kind verantwoord is om zwanger te blijven, blijf je zwanger. Ga daar gewoon vanuit. Hooguit kun je informeren hoe het gaat als ze de beslissing nemen dat het niet meer gaat, maar zelfs daarover kunnen ze je waarschijnlijk maar weinig vertellen. Een bevalling met 26 weken is niet vergelijkbaar met een bevalling met 32 weken of met 38 weken. Ook over de complicaties voor je kind valt niets te zeggen, want in deze fase van de zwangerschap kan elke dag langer zwanger voor je kind een wereld van verschil maken.

Ik heb wel de kinderarts aan mijn bed gehad toen ik werd voorbereid op een bevalling met 25 weken en ik ben toen ook bij de Neonatologie langs geweest om te kijken. Daar mocht ik ook een kindje zien die net zo groot was als mijn kind toen (de ouders waren er toevallig, dat deden ze niet zonder toestemming hoor), zodat ik een beetje beeld had van waar mijn kind terecht zou komen. Dat gesprek en dat bezoek waren verhelderend, maar ook heel confronterend. Je moet zelf inschatten of je aan dat soort informatie juist wel of juist geen behoefte hebt. En als wel, vraag er dan om, of ze je meer kunnen vertellen. Maar houd er ook rekening mee dat ze je de informatie pas geven als ze zelf beter weten waar het heen zal gaan. Dat je vragen stelt, wil niet altijd zeggen dat je ook antwoorden krijgt. Het is denk ik wel goed om daar realistische verwachtingen over te hebben.

Ik heb het ook gehad. Ben opgenomen met 24 weken zwangerschap. Baby had een groeiachterstand van een maand. Toen ik met 26 weken een insult kreeg was het niet meer verantwoord de zwangerschap langer te rekken. Ik ben op de IC bevallen, dochter is tijdens de weeën overleden. Ze was echt veel te klein (345 gram). Maar alles was al wel helemaal compleet, piepkleine nagelstjes op de piepkleine vingertjes.
En nu kunnen ze in een enkel geval kindjes met zo'n laag gewicht in leven houden. 20 jaar geleden nog niet.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat ze de zwangerschap bij jou langer kunnen rekken en het wel goed komt.

*Beeldig* schreef: ↑

19-07-2017 23:45

Ja, je moet zeker al je vragen stellen aan de artsen. Maar artsen hebben geen glazen bol. Zo lang het goed gaat, gaat het goed en als het niet meer goed gaat, grijpen ze in. Die zekerheid daar kun je wel vanuit gaan. Maar wanneer dat keerpunt is, dat weet niemand. De ene houdt het maar een paar dagen vol, de ander weken. Daar is echt niets over te zeggen.

Ik dacht het een beetje zacht in te kleden (door te zeggen dat het vast heel moeilijk is voor de artsen om een prognose te geven) .

Bij was er s morgens nog niets aan de hand. S avonds met spoed naar het ziekenhuis voor een spoed keizersnee.

Kind en ik hebben het maar net overleefd.

Kind heeft lang in het ziekenhuis gelegen en mijn herstel heeft ook lang geduurd. Nu gaat het goed.