36 en kinderloos

Eerst en vooral: nooit gedacht dat ik in deze rubriek een topic zou openen.

Ik word vandaag 36 jaar en ineens word ik overvallen door het feit dat ik geen kinderen heb en allicht nooit zal hebben.

Tot nu had ik eigenlijk nooit een echte kinderwens. Behalve één keer: de eerste keer dat ik alleen ging wonen, dan werd ik ineens 3 dagen aan een stuk overwéldigd door een kinderwens. Ik zou nog in staat geweest zijn (als vrijgezel toen) "om het aan een vriend te vragen". Zo erg was het.
Maar dat absolute moedergevoel heb ik verder nooit in mij gehad.

Een paar jaar terug kreeg ik hersenstimulatie toegediend wegens aanhoudende depresssies en alles wat daarbij kwam kijken. De behandelende arts zei mij toen radicaal: "Jij? Kinderen? Sla die badzijde maar om. JIj bent niet geschikt als moeder".

Dat kwam wel even hard aan. Vond ik nu ook wel best hard van die arts.

Niet dat ik ooit die drang in mij had, maar toch... Af en toe, zoals nu, speelt het wel op. Ik weet zeker dat ik een goede, liefhebbende mama zou zijn, maar als ik zie hoe de wereld eraan toe gaat...

Familiaal gezien heb ik drie broers en slechts één daarvan heeft een inmiddels 16-jarige zoon: echt een crème van een kerel. Als ik hem zie, dan denk ik vaak: "mocht ik zeker weten dat die van mij ook zou zo zijn, dan teken ik er direct voor".

De tijd gaat voort, en ik heb gewoon schrik dat ik er ooit spijt zal van hebben dat ik nooit kinderen gehad heb.

Ik heb al een paar jaar een relatie met een 20 jaar oudere man en hij staat en stond er ook nooit om te springen.

Ik wil dit gewoon eens van mij afschrijven, misschien herkennen mensen zich hierin.
Hoe meer ik naar de 40 ga, hoe meer ik dit soms best wel als issue zie.

Het voelt als iets cruciaals waar ik bijna "hier en nu" moet over beslissen.