Kinderen
alle pijlers
Adoptie
maandag 19 juli 2010 om 10:09
quote:qwertuu schreef op 18 juli 2010 @ 22:44:
[...]
Hoe groot is je droom werkelijk als je verwacht dat alle informatie naar je toe gedragen wordt? Zonder flauw te doen hoor, maar gewoon even een kritische vraag...
Dit vroeg ik me ook gelijk af toen ik dit topic begon te lezen. De praktische vragen die je stelt, daarvan kun je de antwoorden allemaal op internet vinden (dat is mij tenminste ooit wel eens gelukt, heb ze nu niet meer paraat).
Zelf had ik altijd al enige morele bezwaren tegen adoptie, maar sinds ik een jaar bij een (christelijk) kindertehuis heb gewerkt in Zuid Afrika en met eigen ogen heb gezien hoe meisjes van 12, 13 bijna wordt aangepraat het kind te krijgen (want 'abortion is not an option'), omdát het dan naar het kindertehuis kan zodat de maatschappelijk werker weer wat te doen heeft (lees: adoptie ouders zoeken en het proces begeleiden) ben ik er nog ernstiger van teruggekomen.
Daarna in Nederland toch wel erg veel verhalen in de krant over moeders die een soort geboortepremie krijgen als ze hun kind afstaan aan het weeshuis (wat betekent dat ze weer wat geld hebben om hun andere kinderen te verzorgen, dus hoe kunnen ze dat weigeren?).
Dat allemaal bij elkaar zorgt ervoor dat ik niet met een rustig hart een kind zou kunnen en willen adopteren.
[...]
Hoe groot is je droom werkelijk als je verwacht dat alle informatie naar je toe gedragen wordt? Zonder flauw te doen hoor, maar gewoon even een kritische vraag...
Dit vroeg ik me ook gelijk af toen ik dit topic begon te lezen. De praktische vragen die je stelt, daarvan kun je de antwoorden allemaal op internet vinden (dat is mij tenminste ooit wel eens gelukt, heb ze nu niet meer paraat).
Zelf had ik altijd al enige morele bezwaren tegen adoptie, maar sinds ik een jaar bij een (christelijk) kindertehuis heb gewerkt in Zuid Afrika en met eigen ogen heb gezien hoe meisjes van 12, 13 bijna wordt aangepraat het kind te krijgen (want 'abortion is not an option'), omdát het dan naar het kindertehuis kan zodat de maatschappelijk werker weer wat te doen heeft (lees: adoptie ouders zoeken en het proces begeleiden) ben ik er nog ernstiger van teruggekomen.
Daarna in Nederland toch wel erg veel verhalen in de krant over moeders die een soort geboortepremie krijgen als ze hun kind afstaan aan het weeshuis (wat betekent dat ze weer wat geld hebben om hun andere kinderen te verzorgen, dus hoe kunnen ze dat weigeren?).
Dat allemaal bij elkaar zorgt ervoor dat ik niet met een rustig hart een kind zou kunnen en willen adopteren.
maandag 19 juli 2010 om 10:21
@kastanjez
Zodra er geld om de hoek komt kijken, verdwijnen de morele grenzen. Dit is helaas een feit.
Feit is ook, dat er kinderen zijn die zonder adoptie weinig tot geen toekomst perspectieven hebben.
Hier staat tegenover dat er veel mensen zijn, die (wees-)kinderen een liefdevol leven willen bieden.
Het is helaas een paradox dat er steeds weer geld mee gemoeid is. (zowel adoptie-ouders die bakken met geld moeten betalen, voor allerlei procedures die niet / nooit inzichtelijk zijn mbt de kosten. En ook afstandmoeders die geld geboden krijgen voor een kind).
Zodra er geld om de hoek komt kijken, verdwijnen de morele grenzen. Dit is helaas een feit.
Feit is ook, dat er kinderen zijn die zonder adoptie weinig tot geen toekomst perspectieven hebben.
Hier staat tegenover dat er veel mensen zijn, die (wees-)kinderen een liefdevol leven willen bieden.
Het is helaas een paradox dat er steeds weer geld mee gemoeid is. (zowel adoptie-ouders die bakken met geld moeten betalen, voor allerlei procedures die niet / nooit inzichtelijk zijn mbt de kosten. En ook afstandmoeders die geld geboden krijgen voor een kind).
Jullie vrouwen generaliseren allemaal zo....
maandag 19 juli 2010 om 10:32
@adamC
Houd er rekening mee, dat de huidige procedures min. 5 jaar gaan duren (en dan ben ik nog heel voorzichtig...).
Voor veel landen is er nu een stop mbt inschrijving voor de wachtlijst. Het aanbod adoptie-ouders is veel groter dan het aanbod kinderen. Het begrip geduld krijgt opeens een nieuwe dimensie, kan ik je vertellen.
Verdiep je ook goed in de verschillende eisen die landen weer stellen aan ouders. Je kunt hier nog wel eens van schrikken.
De cursus die je moet volgen zal veel duidelijk maken. Je krijgt hier ook verschillende inzichten mbt. oa. identiteits- / hechtings problematiek. Geen licht verteerbare kost.......
Houd er rekening mee, dat de huidige procedures min. 5 jaar gaan duren (en dan ben ik nog heel voorzichtig...).
Voor veel landen is er nu een stop mbt inschrijving voor de wachtlijst. Het aanbod adoptie-ouders is veel groter dan het aanbod kinderen. Het begrip geduld krijgt opeens een nieuwe dimensie, kan ik je vertellen.
Verdiep je ook goed in de verschillende eisen die landen weer stellen aan ouders. Je kunt hier nog wel eens van schrikken.
De cursus die je moet volgen zal veel duidelijk maken. Je krijgt hier ook verschillende inzichten mbt. oa. identiteits- / hechtings problematiek. Geen licht verteerbare kost.......
Jullie vrouwen generaliseren allemaal zo....
maandag 19 juli 2010 om 12:07
quote:Annepanne1 schreef op 19 juli 2010 @ 00:19:
Het geval is nu juist dat de status -vondeling- niet betrouwbaar is
Het komt te vaak voor dat de kinderen nog wel ouders hebben, of in ieder geval familie.
Wat is daar mis mee? Als kinderen die jarenlang niet beter weten dan dat ze een vondeling zijn, er achter komen dat ze in hun geboorteland een vader, moeder, broers en zussen hebben, dan is dat toch alleen maar een verrijking van hun leven?
Te moeten leven met de wetenschap dat je nooit je biologische ouders zult leren kennen is veel zwaarder.
Kinderen uit China zullen inderdaad nooit hun biologische familie leren kennen, omdat het in China verboden is afstand te doen van je kind. Maar kinderen uit andere landen zijn indertijd vaak als vondeling opgegeven omdat de ouders anoniem wilden blijven, maar ze blijken bij nader inzien vaak wel bekend te zijn.
Het is natuurlijk wat anders als zou blijken dat het kind 'geroofd' is; daar komt de keuze van een bona fide vergunninghouder om de hoek kijken. Dat geeft misschien niet 100% garantie dat alles OK is, maar toch wel minstens 99%. Natuurlijk wil je als a.s. adoptie-ouder dat alles volgens de regels verloopt: je wilt immers je kind later recht in de ogen kunnen kijken.
Het geval is nu juist dat de status -vondeling- niet betrouwbaar is
Het komt te vaak voor dat de kinderen nog wel ouders hebben, of in ieder geval familie.
Wat is daar mis mee? Als kinderen die jarenlang niet beter weten dan dat ze een vondeling zijn, er achter komen dat ze in hun geboorteland een vader, moeder, broers en zussen hebben, dan is dat toch alleen maar een verrijking van hun leven?
Te moeten leven met de wetenschap dat je nooit je biologische ouders zult leren kennen is veel zwaarder.
Kinderen uit China zullen inderdaad nooit hun biologische familie leren kennen, omdat het in China verboden is afstand te doen van je kind. Maar kinderen uit andere landen zijn indertijd vaak als vondeling opgegeven omdat de ouders anoniem wilden blijven, maar ze blijken bij nader inzien vaak wel bekend te zijn.
Het is natuurlijk wat anders als zou blijken dat het kind 'geroofd' is; daar komt de keuze van een bona fide vergunninghouder om de hoek kijken. Dat geeft misschien niet 100% garantie dat alles OK is, maar toch wel minstens 99%. Natuurlijk wil je als a.s. adoptie-ouder dat alles volgens de regels verloopt: je wilt immers je kind later recht in de ogen kunnen kijken.
maandag 19 juli 2010 om 21:12
maandag 19 juli 2010 om 21:14
maandag 19 juli 2010 om 21:30
quote:Joyce48 schreef op 18 juli 2010 @ 22:52:
Nederlandse kinderen zijn er niet, of nauwelijks. Ik neem dus aan dat je denkt over het adopteren van een kind uit het buitenland. Heel veel informatie kun je bij het Adoptietrefpunt vinden; daar is ook een forum waar je je vragen kunt stellen.
Voor specifieke vragen inzake de procedures kun je hier veel informatie vinden.
De hele procedure zet je in gang door een beginseltoestemming aan te vragen bij het Ministerie van Justitie. Daarna volgt een gezinsonderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming, je moet - samen met je man - een verplichte VIA-cursus doorlopen (Voorlichting Interlandelijke Adoptie) waarna - als het goed is - de beginseltoestemming wordt toegekend. Deze procedure duurt al gauw twee jaar.
Dan is de volgende stap: inschrijven bij een vergunninghouder. Dat is een bureau die contacten heeft met landen waarvandaan kinderen worden geadopteerd. Bij dat bureau word je op de wachtlijst geplaatst. Afhankelijk van het bureau wat je kiest en welk land je voorkeur heeft kan het dan nog een aantal jaar duren voordat je een vorostel krijgt.
De kosten zijn ook verschillend per vergunninghouder en per land, maar ik zou zeker op een bedrag van ¤ 10.000,-- rekenen.
Eén van de grotere vergunninghouders is de vereniging Wereldkinderen. Hier staat bij Wereldkinderen stap voor stap de procedure beschreven.Dank je voor je duidelijke uitleg en links naar websites. Die ga ik zo eens op mijn gemak bekijken!!
Nederlandse kinderen zijn er niet, of nauwelijks. Ik neem dus aan dat je denkt over het adopteren van een kind uit het buitenland. Heel veel informatie kun je bij het Adoptietrefpunt vinden; daar is ook een forum waar je je vragen kunt stellen.
Voor specifieke vragen inzake de procedures kun je hier veel informatie vinden.
De hele procedure zet je in gang door een beginseltoestemming aan te vragen bij het Ministerie van Justitie. Daarna volgt een gezinsonderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming, je moet - samen met je man - een verplichte VIA-cursus doorlopen (Voorlichting Interlandelijke Adoptie) waarna - als het goed is - de beginseltoestemming wordt toegekend. Deze procedure duurt al gauw twee jaar.
Dan is de volgende stap: inschrijven bij een vergunninghouder. Dat is een bureau die contacten heeft met landen waarvandaan kinderen worden geadopteerd. Bij dat bureau word je op de wachtlijst geplaatst. Afhankelijk van het bureau wat je kiest en welk land je voorkeur heeft kan het dan nog een aantal jaar duren voordat je een vorostel krijgt.
De kosten zijn ook verschillend per vergunninghouder en per land, maar ik zou zeker op een bedrag van ¤ 10.000,-- rekenen.
Eén van de grotere vergunninghouders is de vereniging Wereldkinderen. Hier staat bij Wereldkinderen stap voor stap de procedure beschreven.Dank je voor je duidelijke uitleg en links naar websites. Die ga ik zo eens op mijn gemak bekijken!!
maandag 19 juli 2010 om 21:35
quote:Elisabeth24 schreef op 19 juli 2010 @ 01:51:
Kennissen gaan adopteren vanuit Kenia. Hiervoor is de wachtlijst niet lang, maar dat komt vooral doordat je minstens een half jaar in Kenia moet verblijven. Zij kunnen dit regelen met werk e.d. maar makkelijk is het niet.
Ze kunnen zelf geen kinderen krijgen, zij weet dit al vanaf vrij jonge leeftijd, ze zijn daardoor al vroeg in de procedure gestapt, maar dit werkt gedeeltelijk ook weer tegen hen, omdat er voor een aantal landen ook een minimumleeftijd geldt. Vandaar hun keuze voor Kenia.
Nu ik deze procedure van vrij dichtbij meemaak ben ik ontzettend blij dat ik niet in hun schoenen sta want ik vind alles wat met adoptie te maken heeft, behoorlijk moeilijk!
Jeetje een half jaar in het land blijven is wel heel lang. Een paar maanden zouden wij best kunnen regelen maar een half jaar...
Waarom vind je het precies moeilijk? Daar ben ik wel benieuwd naar.
Kennissen gaan adopteren vanuit Kenia. Hiervoor is de wachtlijst niet lang, maar dat komt vooral doordat je minstens een half jaar in Kenia moet verblijven. Zij kunnen dit regelen met werk e.d. maar makkelijk is het niet.
Ze kunnen zelf geen kinderen krijgen, zij weet dit al vanaf vrij jonge leeftijd, ze zijn daardoor al vroeg in de procedure gestapt, maar dit werkt gedeeltelijk ook weer tegen hen, omdat er voor een aantal landen ook een minimumleeftijd geldt. Vandaar hun keuze voor Kenia.
Nu ik deze procedure van vrij dichtbij meemaak ben ik ontzettend blij dat ik niet in hun schoenen sta want ik vind alles wat met adoptie te maken heeft, behoorlijk moeilijk!
Jeetje een half jaar in het land blijven is wel heel lang. Een paar maanden zouden wij best kunnen regelen maar een half jaar...
Waarom vind je het precies moeilijk? Daar ben ik wel benieuwd naar.
maandag 19 juli 2010 om 21:37
quote:Nymeria schreef op 19 juli 2010 @ 02:00:
ik heb geen idee wat de regels in Nederland zijn want daar woon ik niet. Ik verscheidene mensen die kinderen hebben geadopteerd hier in Engeland. Sommigen hebben gekozen voor domestic adoption. Dat gaat dan om adopties van kinderen die meestal op dit moment in pleeggezinnen zitten. Vaak geen wezen maar kinderen die om verschillende redenen niet thuis kunnen blijven wonen. Daar zitten ook vaak oudere kinderen bij en sibling groups. In Nederland komt domestic adoption zover ik heb begrepen nauwelijks voor.
Ik ken ook mensen die uit andere landen hebben geadopteerd (o.a. Oekraïne, Vietnam, Ethiopië). Een moeder op de school van mijn zoon en dochter heeft 3 kinderen geadopteerd uit Oekraïne met special needs. Een heeft FAS en Spina Bifida, een heeft down syndoom en de derde heeft arthrogryposis. Best heftig dus maar wel ontzettend mooi om te zien hoe die kindjes groeien en opbloeien. Het jongetje met down was 5 toen ze hem adopteerden maar door de slechte voeding en zorg die hij had gehad zag hij er uit als een gemiddelde twee jarige. Nu zijn down kindjes meestal wat kleiner maar niet zo extreem natuurlijk. In de afgelopen twee jaar heb ik hem echt zien veranderen van een ziekelijk klein jochie dat nauwelijks reageerde op de wereld om hem heen tot een gewoon vrolijk en uitbundig kind dat er heel gezond uit ziet. Natuurlijk zijn er nog steeds problemen. Het jochie kan bijvoorbeeld nog steeds niet duidelijk praten maar er heeft al zo'n verandering plaats gevonden. Voor zulke kinderen is adoptie echt een redding.Wat nobel, maar ook vreselijk zwaar, om drie kinderen met een handicap op te nemen. Maar wat fijn voor die kinderen dat ze zo liefdevol worden opgevangen!
ik heb geen idee wat de regels in Nederland zijn want daar woon ik niet. Ik verscheidene mensen die kinderen hebben geadopteerd hier in Engeland. Sommigen hebben gekozen voor domestic adoption. Dat gaat dan om adopties van kinderen die meestal op dit moment in pleeggezinnen zitten. Vaak geen wezen maar kinderen die om verschillende redenen niet thuis kunnen blijven wonen. Daar zitten ook vaak oudere kinderen bij en sibling groups. In Nederland komt domestic adoption zover ik heb begrepen nauwelijks voor.
Ik ken ook mensen die uit andere landen hebben geadopteerd (o.a. Oekraïne, Vietnam, Ethiopië). Een moeder op de school van mijn zoon en dochter heeft 3 kinderen geadopteerd uit Oekraïne met special needs. Een heeft FAS en Spina Bifida, een heeft down syndoom en de derde heeft arthrogryposis. Best heftig dus maar wel ontzettend mooi om te zien hoe die kindjes groeien en opbloeien. Het jongetje met down was 5 toen ze hem adopteerden maar door de slechte voeding en zorg die hij had gehad zag hij er uit als een gemiddelde twee jarige. Nu zijn down kindjes meestal wat kleiner maar niet zo extreem natuurlijk. In de afgelopen twee jaar heb ik hem echt zien veranderen van een ziekelijk klein jochie dat nauwelijks reageerde op de wereld om hem heen tot een gewoon vrolijk en uitbundig kind dat er heel gezond uit ziet. Natuurlijk zijn er nog steeds problemen. Het jochie kan bijvoorbeeld nog steeds niet duidelijk praten maar er heeft al zo'n verandering plaats gevonden. Voor zulke kinderen is adoptie echt een redding.Wat nobel, maar ook vreselijk zwaar, om drie kinderen met een handicap op te nemen. Maar wat fijn voor die kinderen dat ze zo liefdevol worden opgevangen!
maandag 19 juli 2010 om 22:18
quote:AdamC schreef op 19 juli 2010 @ 21:35:
[...]
Jeetje een half jaar in het land blijven is wel heel lang. Een paar maanden zouden wij best kunnen regelen maar een half jaar...
Waarom vind je het precies moeilijk? Daar ben ik wel benieuwd naar.
Ik weet niet of ik genoeg doorzettingsvermogen zou hebben om de hele adoptieprocedure te doorstaan. Nu hebben wij een biologisch kind, dus ik heb de drang niet die onze kennissen wel hebben.
Onze kennissen zitten al een tijd in de procedure, maar zijn nog jong (onder de 30 en nog geen 10 jaar samen) dus komen voor veel landen niet in aanmerking. Ze zijn jaren niet op vakantie geweest, ze kunnen bijna nooit leuke duurdere dingen doen omdat ze al hun geld sparen om het kindje te kunnen adopteren. Ze maken hier behoorlijke schulden voor, ook iets wat je wel moet willen. Doordat ze nog vrij jong zijn en nog niet lang werken na hun studie, hebben ze ook nog niet zo'n grote buffer opgebouwd. Doordat ze in de periode dat ze in het land zullen zijn, geen inkomen hebben en wel kosten, wordt het een dure aangelegenheid (volgens mij rond de E 20.000), maar door hun keuze voor dit land duurt de hele procedure bij hen wel aanzienlijk korter dan bij andere landen.
Ze moesten cursussen doen, hun hele hebben en houden werd doorgelicht door de kinderbescherming. Ze moeten aanbevelingsbrieven hebben van het liefst 'belangrijke' personen in hun kennissenkring (artsen, advocaten, dominee), ze moeten voogden aanstellen voor hun kindje die ook brieven moeten schrijven, alles moet gelegaliseerd worden. Ze moesten natuurlijk keuzes maken op het gebied van de special needs kindjes (dat lijken mij bijvoorbeeld heel moeilijke keuzes).
Wanneer ze dan een voorstel voor een kindje krijgen moeten ze op korte termijn afreizen, maar dan ook hun afwezigheid voor minstens een half jaar geregeld hebben (de procedure kan, afhankelijk van de rechters, ook langer duren), ze moeten daar voor die periode een huis huren, vervoer hebben, de rechtszaken meemaken en hopen dat alles goedgekeurd wordt (want het kan ook nog dat het dan afgekeurd wordt)...
Ik vind het geheel gewoon lastig, ook de bureaucratie en ondoorzichtigheid eromheen, in het land van het kindje, maar ook in Nederland... ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta. En ja, ik vind het belangrijk dat die kinderen ook goed terecht komen, maar heb ook m'n twijfels of dat altijd wel op de juiste manier gebeurt.
[...]
Jeetje een half jaar in het land blijven is wel heel lang. Een paar maanden zouden wij best kunnen regelen maar een half jaar...
Waarom vind je het precies moeilijk? Daar ben ik wel benieuwd naar.
Ik weet niet of ik genoeg doorzettingsvermogen zou hebben om de hele adoptieprocedure te doorstaan. Nu hebben wij een biologisch kind, dus ik heb de drang niet die onze kennissen wel hebben.
Onze kennissen zitten al een tijd in de procedure, maar zijn nog jong (onder de 30 en nog geen 10 jaar samen) dus komen voor veel landen niet in aanmerking. Ze zijn jaren niet op vakantie geweest, ze kunnen bijna nooit leuke duurdere dingen doen omdat ze al hun geld sparen om het kindje te kunnen adopteren. Ze maken hier behoorlijke schulden voor, ook iets wat je wel moet willen. Doordat ze nog vrij jong zijn en nog niet lang werken na hun studie, hebben ze ook nog niet zo'n grote buffer opgebouwd. Doordat ze in de periode dat ze in het land zullen zijn, geen inkomen hebben en wel kosten, wordt het een dure aangelegenheid (volgens mij rond de E 20.000), maar door hun keuze voor dit land duurt de hele procedure bij hen wel aanzienlijk korter dan bij andere landen.
Ze moesten cursussen doen, hun hele hebben en houden werd doorgelicht door de kinderbescherming. Ze moeten aanbevelingsbrieven hebben van het liefst 'belangrijke' personen in hun kennissenkring (artsen, advocaten, dominee), ze moeten voogden aanstellen voor hun kindje die ook brieven moeten schrijven, alles moet gelegaliseerd worden. Ze moesten natuurlijk keuzes maken op het gebied van de special needs kindjes (dat lijken mij bijvoorbeeld heel moeilijke keuzes).
Wanneer ze dan een voorstel voor een kindje krijgen moeten ze op korte termijn afreizen, maar dan ook hun afwezigheid voor minstens een half jaar geregeld hebben (de procedure kan, afhankelijk van de rechters, ook langer duren), ze moeten daar voor die periode een huis huren, vervoer hebben, de rechtszaken meemaken en hopen dat alles goedgekeurd wordt (want het kan ook nog dat het dan afgekeurd wordt)...
Ik vind het geheel gewoon lastig, ook de bureaucratie en ondoorzichtigheid eromheen, in het land van het kindje, maar ook in Nederland... ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta. En ja, ik vind het belangrijk dat die kinderen ook goed terecht komen, maar heb ook m'n twijfels of dat altijd wel op de juiste manier gebeurt.
dinsdag 20 juli 2010 om 19:36
Voor meer informatie kan je ook goed terecht op www.adoptie.startpagina.nl Kijk met name op het prikbord waar je terecht kunt voor vragen van mensen die veel weten over landen en eisen(prikbord voor adoptieouders maar vrij beschikbaar).
De procedure bestaat uit 2 delen van aanmelding tot beginseltoestemming (1,5 tot 2 jaar). En de procedure bij de vergunninghouder tot de komst van het kind (1 tot 5 jaar).
Verder zou ik aanraden om wel alvast een BKA nummer aan te vragen (dus aanvraag indienen). Je kunt het formulier op adoptie.nl downloaden en opsturen. Je zit nergens aan vast maar de procedure is wel erg lang en in die wachtperiode kunnen jullie rustig uitzoeken wat je wilt en informatie verzamelen. Je kunt op ieder moment nog kosteloos stoppen met de procedure. Als jullie pas een nummer aanvragen als je alle info hebt ben je misschien al weer tijden verder en dat is echt zonde. Na de aanvraag kom je op de wachtlijst voor de VIA cursus. Dit is een verplichte cursus in jullie regio van 6 bijeenkomsten waarin je heel veel informatie krijgt (kost 900 euro). Het moment van aanvraag tot VIA kan zo een jaar duren dus je hebt tijd genoeg om na te denken
Na de VIA volgt de medische verklaring van jullie beiden bij een onbekende huisarts en de gesprekken met de Raad voor de Kinderbescherming (meestal 3 a 4 gesprekken oa bij jullie thuis). Ook moet je vaak een levensloop maken. Als alles positief is verlopen ontvang je de beginseltoestemming. Alle gegevens worden vervolgens doorgezonden naar de vergunninghouder van jullie keuze. Vergunninghouders zijn bemiddelaars die door de overheid zijn aangewezen om adopties te regelen ( Wereldkinderen, Kind&Toekomst, Stichting Afrika, NAS). Iedere vergunninghouder heeft een aantal landen in zijn bestand. Op de website's kan je exact de landen met alle voorwaarden vinden. Het is belangrijk dat jullie tijdig onderzoek doen naar de verschillende landen en een lijst maken met jullie mogelijkheden. Die lopen namelijk heel erg uiteen. De adoptielanden mogen namelijk zelf de voorwaarden stellen (dat doet dus niet de NL overheid of de bureaus). Voorwaarden lopen uiteen van leeftijd, gezondheid, BMI, religie, inkomsten etc.
Per land zijn er ook verschillen in de wachtlijsten. En daarnaast is het van belang waar jullie precies voor gaan. Adopties van oudere kinderen of special needs kinderen gaan sneller dan gezonde of jonge kinderen (bijna onmogelijk). Natuurlijk moeten jullie hiervoor wel worden goedgekeurd door de Raad voor de Kinderbescherming. Daarna krijg je een intake bij de vergunninghouder en ga je alle documenten verzamelen (denk aan uittrekstel GBA, huwelijk, werkgeversverklaring, medische verklaring, goed gedrag, foto's van jullie, etc). Als alles is vertaald en gelegaliseerd kom je op de wachtlijst voor het land. Daarna volgt het voorstel en de reis naar het land. Het wachten is afhankelijk van het aanbod en jullie dossier. De reizen naar het land zijn overal verschillend (dit weet je vooraf staat ook op de site).
Op internet zijn heel veel ervaringsverhalen te vinden van adoptieouders waar alles goed is omschreven. Maar ik zou beginnen met de vergunninghouders dan kan je gerichter zoeken.
De procedure bestaat uit 2 delen van aanmelding tot beginseltoestemming (1,5 tot 2 jaar). En de procedure bij de vergunninghouder tot de komst van het kind (1 tot 5 jaar).
Verder zou ik aanraden om wel alvast een BKA nummer aan te vragen (dus aanvraag indienen). Je kunt het formulier op adoptie.nl downloaden en opsturen. Je zit nergens aan vast maar de procedure is wel erg lang en in die wachtperiode kunnen jullie rustig uitzoeken wat je wilt en informatie verzamelen. Je kunt op ieder moment nog kosteloos stoppen met de procedure. Als jullie pas een nummer aanvragen als je alle info hebt ben je misschien al weer tijden verder en dat is echt zonde. Na de aanvraag kom je op de wachtlijst voor de VIA cursus. Dit is een verplichte cursus in jullie regio van 6 bijeenkomsten waarin je heel veel informatie krijgt (kost 900 euro). Het moment van aanvraag tot VIA kan zo een jaar duren dus je hebt tijd genoeg om na te denken
Na de VIA volgt de medische verklaring van jullie beiden bij een onbekende huisarts en de gesprekken met de Raad voor de Kinderbescherming (meestal 3 a 4 gesprekken oa bij jullie thuis). Ook moet je vaak een levensloop maken. Als alles positief is verlopen ontvang je de beginseltoestemming. Alle gegevens worden vervolgens doorgezonden naar de vergunninghouder van jullie keuze. Vergunninghouders zijn bemiddelaars die door de overheid zijn aangewezen om adopties te regelen ( Wereldkinderen, Kind&Toekomst, Stichting Afrika, NAS). Iedere vergunninghouder heeft een aantal landen in zijn bestand. Op de website's kan je exact de landen met alle voorwaarden vinden. Het is belangrijk dat jullie tijdig onderzoek doen naar de verschillende landen en een lijst maken met jullie mogelijkheden. Die lopen namelijk heel erg uiteen. De adoptielanden mogen namelijk zelf de voorwaarden stellen (dat doet dus niet de NL overheid of de bureaus). Voorwaarden lopen uiteen van leeftijd, gezondheid, BMI, religie, inkomsten etc.
Per land zijn er ook verschillen in de wachtlijsten. En daarnaast is het van belang waar jullie precies voor gaan. Adopties van oudere kinderen of special needs kinderen gaan sneller dan gezonde of jonge kinderen (bijna onmogelijk). Natuurlijk moeten jullie hiervoor wel worden goedgekeurd door de Raad voor de Kinderbescherming. Daarna krijg je een intake bij de vergunninghouder en ga je alle documenten verzamelen (denk aan uittrekstel GBA, huwelijk, werkgeversverklaring, medische verklaring, goed gedrag, foto's van jullie, etc). Als alles is vertaald en gelegaliseerd kom je op de wachtlijst voor het land. Daarna volgt het voorstel en de reis naar het land. Het wachten is afhankelijk van het aanbod en jullie dossier. De reizen naar het land zijn overal verschillend (dit weet je vooraf staat ook op de site).
Op internet zijn heel veel ervaringsverhalen te vinden van adoptieouders waar alles goed is omschreven. Maar ik zou beginnen met de vergunninghouders dan kan je gerichter zoeken.
woensdag 21 juli 2010 om 11:25
quote:AdamC schreef op 19 juli 2010 @ 21:17:
[...]
Goed om te weten dat je je gewoon kunt aanmelden zonder dat hier direct allerlei consequenties aan zitten. Ik had eerder op adoptie.nl inderdaad een lijst gevonden met de verschillende eisen per land en die verschillen behoorlijk. Van weinig eisen tot meer dan 10 jaar getrouwd en meer van dat soort dingen.
Van de mensen die de verplichte VIA-cursus doen haken er tijdens de cursus een heleboel af, juist omdat je tijdens die cursus veel informatie krijgt, en zeker niet alleen over de mooie kanten van adoptie. Daarom is het heel goed dat deze cursus er is. Toen wij adopteerden (mijn kinderen zijn inmiddels volwassen) was dat niet zo, en ik ken een aantal geadopteerden die - op zijn zachtst gezegd - een moeizame relatie met hun adoptie-ouders hebben. Dat heeft meestal te maken met het verwachtingspatroon indertijd van hun ouders. Die gingen adopteren uit een soort 'ik ga een kindje redden' gevoel, en toen dat schattige kindje met die bruine kijkers hechtingsproblemen bleek te hebben of een puber werd die ging worstelen met zijn/haar identiteit ontstonden er vaak problemen. Het is heel goed dat tijdens de VIA-cursus juist die moeilijke kanten worden benadrukt, zodat niemand meer onvoorbereid denkt een roze wolk in te stappen. En ook om mensen die toch twijfelen of ze dit echt willen, de kans te geven voortijdig af te haken!
[...]
Goed om te weten dat je je gewoon kunt aanmelden zonder dat hier direct allerlei consequenties aan zitten. Ik had eerder op adoptie.nl inderdaad een lijst gevonden met de verschillende eisen per land en die verschillen behoorlijk. Van weinig eisen tot meer dan 10 jaar getrouwd en meer van dat soort dingen.
Van de mensen die de verplichte VIA-cursus doen haken er tijdens de cursus een heleboel af, juist omdat je tijdens die cursus veel informatie krijgt, en zeker niet alleen over de mooie kanten van adoptie. Daarom is het heel goed dat deze cursus er is. Toen wij adopteerden (mijn kinderen zijn inmiddels volwassen) was dat niet zo, en ik ken een aantal geadopteerden die - op zijn zachtst gezegd - een moeizame relatie met hun adoptie-ouders hebben. Dat heeft meestal te maken met het verwachtingspatroon indertijd van hun ouders. Die gingen adopteren uit een soort 'ik ga een kindje redden' gevoel, en toen dat schattige kindje met die bruine kijkers hechtingsproblemen bleek te hebben of een puber werd die ging worstelen met zijn/haar identiteit ontstonden er vaak problemen. Het is heel goed dat tijdens de VIA-cursus juist die moeilijke kanten worden benadrukt, zodat niemand meer onvoorbereid denkt een roze wolk in te stappen. En ook om mensen die toch twijfelen of ze dit echt willen, de kans te geven voortijdig af te haken!
zondag 25 juli 2010 om 10:30
adopteren vind ik een super idee! alleen....
er zijn zoveel verhalen die ik ken; van de strengste eisen in Nederland tot de slapste eisen in USA (adoptief ouders die werkelijk hebben gezegd; "deze willen wij niet, wij hebben niet voor een huilbaby gekozen"), van baby's die 8 uur in een aanhangwagen liggen, (open en bloot in China) en naar de plek worden gereden waar alle adoptief ouders (uit alle landen) wachten op hun adoptiefkindje, tot het verhaal 'Bodemloos bestaan'. en ook zorgen de landen momenteel steeds vaker zelf voor hun kinderen die voorheen geadopteerd werden, dat is een zeer goede zaak, nu alleen maar hopen dat zij dat beter doen dan toen deze kinderen nog wel geadopteerd werden door buitenlanders, en in de wachttijd vreselijk verwaarloosd werden!!
succes met deze overweging!
er zijn zoveel verhalen die ik ken; van de strengste eisen in Nederland tot de slapste eisen in USA (adoptief ouders die werkelijk hebben gezegd; "deze willen wij niet, wij hebben niet voor een huilbaby gekozen"), van baby's die 8 uur in een aanhangwagen liggen, (open en bloot in China) en naar de plek worden gereden waar alle adoptief ouders (uit alle landen) wachten op hun adoptiefkindje, tot het verhaal 'Bodemloos bestaan'. en ook zorgen de landen momenteel steeds vaker zelf voor hun kinderen die voorheen geadopteerd werden, dat is een zeer goede zaak, nu alleen maar hopen dat zij dat beter doen dan toen deze kinderen nog wel geadopteerd werden door buitenlanders, en in de wachttijd vreselijk verwaarloosd werden!!
succes met deze overweging!
