Kinderen
alle pijlers
Adoptie
zondag 18 juli 2010 om 22:01
Juist als je een iets ouder kind wilt adopteren kan het best sneller gaan met adoptie.
Het kan wel voorkomen dat er uitsluiting is om uit bepaalde landen te adopteren omdat je zelf kinderen kunt krijgen.
Kinderen met een beperking kun je aangeven in hoeverre dit voor jullie te 'handelen'valt.
En de kosten zijn best wel hoog,want je moet als je idd een kind kunt adopteren en op gaat halen daar de papieren voor het kind in orde maken.
Dus er komt best wel veel bij kijken zowel hier als in het land waar je dan je kind ophaalt.
Het kan wel voorkomen dat er uitsluiting is om uit bepaalde landen te adopteren omdat je zelf kinderen kunt krijgen.
Kinderen met een beperking kun je aangeven in hoeverre dit voor jullie te 'handelen'valt.
En de kosten zijn best wel hoog,want je moet als je idd een kind kunt adopteren en op gaat halen daar de papieren voor het kind in orde maken.
Dus er komt best wel veel bij kijken zowel hier als in het land waar je dan je kind ophaalt.
zondag 18 juli 2010 om 22:44
quote:calvijn1 schreef op 18 juli 2010 @ 22:29:
Wil je dan een Nederlands kindje of een kindje uit het buitenland?
Ehhhmmm.... een Nederlands kind? Ik wens je veel succes als dat je wens is, de kans dat dat gebeurt is onnoemlijk klein en er zitten bovendien de nodige haken en ogen aan.
Special needs wordt inderdaad zo'n beetje de norm, heb ik begrepen. De zwaarte van zo'n special need varieert. Maar dit soort dingen zijn ook gewoon op www.adoptie.nl te lezen hoor. Misschien is het zinvol om eens naar een informatie-avond van de Stichting Adoptievoorzieningen te gaan anders? Daar krijg je ook de nodige informatie.
Wat ik ervan begrepen heb, is dat de wachttijd inderdaad lang is, maar dat die verkort kan worden door je "eisen" aan het kind bij te stellen (dus: hoe ouder en hoe gehandicapter het kind, hoe sneller je er een in huis hebt, even botweg gezegd).
Een geestelijk gehandicapt kind zul je niet toegewezen krijgen, want het uitgangspunt is dat het geadopteerde kind in staat moet zijn om een zelfstandig bestaan op te bouwen in Nederland. Een eigen kind is zoals al gezegd werd een nadeel inderdaad. Het kan wel, maar er vallen veel landen af. Ik geloof dat het minimale leeftijdsverschil met je eigen kind 1,5 jaar moet zijn en de maximale leeftijd voor adoptie is geloof ik 6 jaar. Maar goed, dat soort informatie is op internet gewoon allemaal te vinden hoor. Kwestie van goed googlen en de informatiefolders van de Stichting Adoptievoorzieningen aan te vragen / te downloaden en te lezen.
Hoe groot is je droom werkelijk als je verwacht dat alle informatie naar je toe gedragen wordt? Zonder flauw te doen hoor, maar gewoon even een kritische vraag...
Wil je dan een Nederlands kindje of een kindje uit het buitenland?
Ehhhmmm.... een Nederlands kind? Ik wens je veel succes als dat je wens is, de kans dat dat gebeurt is onnoemlijk klein en er zitten bovendien de nodige haken en ogen aan.
Special needs wordt inderdaad zo'n beetje de norm, heb ik begrepen. De zwaarte van zo'n special need varieert. Maar dit soort dingen zijn ook gewoon op www.adoptie.nl te lezen hoor. Misschien is het zinvol om eens naar een informatie-avond van de Stichting Adoptievoorzieningen te gaan anders? Daar krijg je ook de nodige informatie.
Wat ik ervan begrepen heb, is dat de wachttijd inderdaad lang is, maar dat die verkort kan worden door je "eisen" aan het kind bij te stellen (dus: hoe ouder en hoe gehandicapter het kind, hoe sneller je er een in huis hebt, even botweg gezegd).
Een geestelijk gehandicapt kind zul je niet toegewezen krijgen, want het uitgangspunt is dat het geadopteerde kind in staat moet zijn om een zelfstandig bestaan op te bouwen in Nederland. Een eigen kind is zoals al gezegd werd een nadeel inderdaad. Het kan wel, maar er vallen veel landen af. Ik geloof dat het minimale leeftijdsverschil met je eigen kind 1,5 jaar moet zijn en de maximale leeftijd voor adoptie is geloof ik 6 jaar. Maar goed, dat soort informatie is op internet gewoon allemaal te vinden hoor. Kwestie van goed googlen en de informatiefolders van de Stichting Adoptievoorzieningen aan te vragen / te downloaden en te lezen.
Hoe groot is je droom werkelijk als je verwacht dat alle informatie naar je toe gedragen wordt? Zonder flauw te doen hoor, maar gewoon even een kritische vraag...
zondag 18 juli 2010 om 22:49
Ehhhmmm.... een Nederlands kind? Ik wens je veel succes als dat je wens is, de kans dat dat gebeurt is onnoemlijk klein en er zitten bovendien de nodige haken en ogen aan.
Helaas wel.
Vind dat zo jammer.
Tehuizen zitten hier ook vol met kinderen die liefde en een goed thuis nodig hebben.
Kies dan voor pleegzorg
Helaas wel.
Vind dat zo jammer.
Tehuizen zitten hier ook vol met kinderen die liefde en een goed thuis nodig hebben.
Kies dan voor pleegzorg
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 18 juli 2010 om 22:52
Nederlandse kinderen zijn er niet, of nauwelijks. Ik neem dus aan dat je denkt over het adopteren van een kind uit het buitenland. Heel veel informatie kun je bij het Adoptietrefpunt vinden; daar is ook een forum waar je je vragen kunt stellen.
Voor specifieke vragen inzake de procedures kun je hier veel informatie vinden.
De hele procedure zet je in gang door een beginseltoestemming aan te vragen bij het Ministerie van Justitie. Daarna volgt een gezinsonderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming, je moet - samen met je man - een verplichte VIA-cursus doorlopen (Voorlichting Interlandelijke Adoptie) waarna - als het goed is - de beginseltoestemming wordt toegekend. Deze procedure duurt al gauw twee jaar.
Dan is de volgende stap: inschrijven bij een vergunninghouder. Dat is een bureau die contacten heeft met landen waarvandaan kinderen worden geadopteerd. Bij dat bureau word je op de wachtlijst geplaatst. Afhankelijk van het bureau wat je kiest en welk land je voorkeur heeft kan het dan nog een aantal jaar duren voordat je een vorostel krijgt.
De kosten zijn ook verschillend per vergunninghouder en per land, maar ik zou zeker op een bedrag van ¤ 10.000,-- rekenen.
Eén van de grotere vergunninghouders is de vereniging Wereldkinderen. Hier staat bij Wereldkinderen stap voor stap de procedure beschreven.
Voor specifieke vragen inzake de procedures kun je hier veel informatie vinden.
De hele procedure zet je in gang door een beginseltoestemming aan te vragen bij het Ministerie van Justitie. Daarna volgt een gezinsonderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming, je moet - samen met je man - een verplichte VIA-cursus doorlopen (Voorlichting Interlandelijke Adoptie) waarna - als het goed is - de beginseltoestemming wordt toegekend. Deze procedure duurt al gauw twee jaar.
Dan is de volgende stap: inschrijven bij een vergunninghouder. Dat is een bureau die contacten heeft met landen waarvandaan kinderen worden geadopteerd. Bij dat bureau word je op de wachtlijst geplaatst. Afhankelijk van het bureau wat je kiest en welk land je voorkeur heeft kan het dan nog een aantal jaar duren voordat je een vorostel krijgt.
De kosten zijn ook verschillend per vergunninghouder en per land, maar ik zou zeker op een bedrag van ¤ 10.000,-- rekenen.
Eén van de grotere vergunninghouders is de vereniging Wereldkinderen. Hier staat bij Wereldkinderen stap voor stap de procedure beschreven.
zondag 18 juli 2010 om 22:52
quote:calvijn1 schreef op 18 juli 2010 @ 22:49:
Ehhhmmm.... een Nederlands kind? Ik wens je veel succes als dat je wens is, de kans dat dat gebeurt is onnoemlijk klein en er zitten bovendien de nodige haken en ogen aan.
Helaas wel.
Vind dat zo jammer.
Tehuizen zitten hier ook vol met kinderen die liefde en een goed thuis nodig hebben.
Kies dan voor pleegzorgLiefde en een goed thuis betekent niet dat er "dus" behoefte is aan een familieband. Denk dat als je uit liefdadigheid wilt adopteren, je misschien inderdaad beter eens kunt kijken naar (langdurige) pleegzorg. Adoptie is een vorm van gezinsvorming. Een zware vorm van gezinsvorming ook, waarover je denk ik heel goed moet nadenken voor je eraan begint, zeker als je al een eigen kind hebt. Als je in staat bent om zelf nog kinderen te krijgen, zou ik er eerlijk gezegd sowieso niet aan beginnen. (En als je dat niet bent en je hebt al een eigen kind, dan zou ik daar ook niet zo stellig over durven zijn, eerlijk gezegd...)
Ehhhmmm.... een Nederlands kind? Ik wens je veel succes als dat je wens is, de kans dat dat gebeurt is onnoemlijk klein en er zitten bovendien de nodige haken en ogen aan.
Helaas wel.
Vind dat zo jammer.
Tehuizen zitten hier ook vol met kinderen die liefde en een goed thuis nodig hebben.
Kies dan voor pleegzorgLiefde en een goed thuis betekent niet dat er "dus" behoefte is aan een familieband. Denk dat als je uit liefdadigheid wilt adopteren, je misschien inderdaad beter eens kunt kijken naar (langdurige) pleegzorg. Adoptie is een vorm van gezinsvorming. Een zware vorm van gezinsvorming ook, waarover je denk ik heel goed moet nadenken voor je eraan begint, zeker als je al een eigen kind hebt. Als je in staat bent om zelf nog kinderen te krijgen, zou ik er eerlijk gezegd sowieso niet aan beginnen. (En als je dat niet bent en je hebt al een eigen kind, dan zou ik daar ook niet zo stellig over durven zijn, eerlijk gezegd...)
zondag 18 juli 2010 om 23:31
maandag 19 juli 2010 om 00:26
maandag 19 juli 2010 om 01:51
Kennissen gaan adopteren vanuit Kenia. Hiervoor is de wachtlijst niet lang, maar dat komt vooral doordat je minstens een half jaar in Kenia moet verblijven. Zij kunnen dit regelen met werk e.d. maar makkelijk is het niet.
Ze kunnen zelf geen kinderen krijgen, zij weet dit al vanaf vrij jonge leeftijd, ze zijn daardoor al vroeg in de procedure gestapt, maar dit werkt gedeeltelijk ook weer tegen hen, omdat er voor een aantal landen ook een minimumleeftijd geldt. Vandaar hun keuze voor Kenia.
Nu ik deze procedure van vrij dichtbij meemaak ben ik ontzettend blij dat ik niet in hun schoenen sta want ik vind alles wat met adoptie te maken heeft, behoorlijk moeilijk!
Ze kunnen zelf geen kinderen krijgen, zij weet dit al vanaf vrij jonge leeftijd, ze zijn daardoor al vroeg in de procedure gestapt, maar dit werkt gedeeltelijk ook weer tegen hen, omdat er voor een aantal landen ook een minimumleeftijd geldt. Vandaar hun keuze voor Kenia.
Nu ik deze procedure van vrij dichtbij meemaak ben ik ontzettend blij dat ik niet in hun schoenen sta want ik vind alles wat met adoptie te maken heeft, behoorlijk moeilijk!
maandag 19 juli 2010 om 02:00
ik heb geen idee wat de regels in Nederland zijn want daar woon ik niet. Ik verscheidene mensen die kinderen hebben geadopteerd hier in Engeland. Sommigen hebben gekozen voor domestic adoption. Dat gaat dan om adopties van kinderen die meestal op dit moment in pleeggezinnen zitten. Vaak geen wezen maar kinderen die om verschillende redenen niet thuis kunnen blijven wonen. Daar zitten ook vaak oudere kinderen bij en sibling groups. In Nederland komt domestic adoption zover ik heb begrepen nauwelijks voor.
Ik ken ook mensen die uit andere landen hebben geadopteerd (o.a. Oekraïne, Vietnam, Ethiopië). Een moeder op de school van mijn zoon en dochter heeft 3 kinderen geadopteerd uit Oekraïne met special needs. Een heeft FAS en Spina Bifida, een heeft down syndoom en de derde heeft arthrogryposis. Best heftig dus maar wel ontzettend mooi om te zien hoe die kindjes groeien en opbloeien. Het jongetje met down was 5 toen ze hem adopteerden maar door de slechte voeding en zorg die hij had gehad zag hij er uit als een gemiddelde twee jarige. Nu zijn down kindjes meestal wat kleiner maar niet zo extreem natuurlijk. In de afgelopen twee jaar heb ik hem echt zien veranderen van een ziekelijk klein jochie dat nauwelijks reageerde op de wereld om hem heen tot een gewoon vrolijk en uitbundig kind dat er heel gezond uit ziet. Natuurlijk zijn er nog steeds problemen. Het jochie kan bijvoorbeeld nog steeds niet duidelijk praten maar er heeft al zo'n verandering plaats gevonden. Voor zulke kinderen is adoptie echt een redding.
Ik ken ook mensen die uit andere landen hebben geadopteerd (o.a. Oekraïne, Vietnam, Ethiopië). Een moeder op de school van mijn zoon en dochter heeft 3 kinderen geadopteerd uit Oekraïne met special needs. Een heeft FAS en Spina Bifida, een heeft down syndoom en de derde heeft arthrogryposis. Best heftig dus maar wel ontzettend mooi om te zien hoe die kindjes groeien en opbloeien. Het jongetje met down was 5 toen ze hem adopteerden maar door de slechte voeding en zorg die hij had gehad zag hij er uit als een gemiddelde twee jarige. Nu zijn down kindjes meestal wat kleiner maar niet zo extreem natuurlijk. In de afgelopen twee jaar heb ik hem echt zien veranderen van een ziekelijk klein jochie dat nauwelijks reageerde op de wereld om hem heen tot een gewoon vrolijk en uitbundig kind dat er heel gezond uit ziet. Natuurlijk zijn er nog steeds problemen. Het jochie kan bijvoorbeeld nog steeds niet duidelijk praten maar er heeft al zo'n verandering plaats gevonden. Voor zulke kinderen is adoptie echt een redding.
maandag 19 juli 2010 om 02:03
