Kinderen
alle pijlers
Daar gaat ie...
dinsdag 1 november 2011 om 12:49
Daar fietst ie, mijn grote zoon van 11. Op weg naar de middelbare school, op de fiets dwars door de stad. Als enige van zijn school gaat hij naar de Platoklas, een speciaal programma voor "begaafde kinderen" zoals dat heet. Meteen een excursie, met bussen weg.
Loslaten is moeilijk. Ik mocht hem niet meer brengen, zelfs geen stukje meefietsen, hij kan het wel alleen, hij redt zich wel. En dat is natuurlijk ook zoals het hoort, zelfstandigheid is een groot goed.
En volgend jaar zal hij officieel naar de middelbare school gaan, dus wat zeur ik.
Maar ik zal blij zijn als hij weer thuis is aan het eind van de middag
Loslaten is moeilijk. Ik mocht hem niet meer brengen, zelfs geen stukje meefietsen, hij kan het wel alleen, hij redt zich wel. En dat is natuurlijk ook zoals het hoort, zelfstandigheid is een groot goed.
En volgend jaar zal hij officieel naar de middelbare school gaan, dus wat zeur ik.
Maar ik zal blij zijn als hij weer thuis is aan het eind van de middag
dinsdag 1 november 2011 om 13:18
Tjonge, wat spannend. Gefeliciteerd met de mooie uitgangspositie van je zoon.
Ja, afscheid hoort er bij, steeds met hele kleine stapjes, steeds verder weg. Het is elke keer weer een overwinning, zowel voor het kind als voor de ouders.
Ik ben begonnen met mijn zoon "alleen"te laten reizen, door 30 meter achter hem te lopen en me niet met hem te bemoeien, hij was toen een jaar of 9 en hij voelde zich heel stoer en volwassen.
Hoewel ik na een paar maanden wist dat het wel goed ging zonder mij, na zijn 10de verjaardag, zat de eerste dag dat hij echt alleen ging me toch niet lekker, haha.
Alles komt goed. Vanmiddag komt hij thuis met hoog rode konen en een avontuurlijk verhaal, kijk daar maar naar uit. Nog een paar jaar en hij verteld ze niet meer.
Ja, afscheid hoort er bij, steeds met hele kleine stapjes, steeds verder weg. Het is elke keer weer een overwinning, zowel voor het kind als voor de ouders.
Ik ben begonnen met mijn zoon "alleen"te laten reizen, door 30 meter achter hem te lopen en me niet met hem te bemoeien, hij was toen een jaar of 9 en hij voelde zich heel stoer en volwassen.
Hoewel ik na een paar maanden wist dat het wel goed ging zonder mij, na zijn 10de verjaardag, zat de eerste dag dat hij echt alleen ging me toch niet lekker, haha.
Alles komt goed. Vanmiddag komt hij thuis met hoog rode konen en een avontuurlijk verhaal, kijk daar maar naar uit. Nog een paar jaar en hij verteld ze niet meer.
dinsdag 1 november 2011 om 13:35
Gefeliciteerd! Welkom in de wereld van de grotere kinderen...
Hier ook een zoon van 11 die alleen op de fiets naar de muziekschool in de stad gaat. En ze worden nu nog vanuit school begeleid naar de plusklas, maar na de kerst zullen ze ook zelfstandig fietsen. Ik ben op zo'n moment apetrots, maar ook heel blij als iedereen weer thuis is aan het einde van de dag.
Hier ook een zoon van 11 die alleen op de fiets naar de muziekschool in de stad gaat. En ze worden nu nog vanuit school begeleid naar de plusklas, maar na de kerst zullen ze ook zelfstandig fietsen. Ik ben op zo'n moment apetrots, maar ook heel blij als iedereen weer thuis is aan het einde van de dag.
dinsdag 1 november 2011 om 13:36
Kan me zo goed voorstellen dat het spannend is! Ik vind elk stapje loslaten spannend, dus kan me goed voorstellen dat deze ook wederom weer spannend zal zijn.
Onze dochter is nu alleen naar school aan het gaan. En ja, ik vind dat nu al spannend! Dus: sterkte! Het komt vast allemaal helemaal goed!
Onze dochter is nu alleen naar school aan het gaan. En ja, ik vind dat nu al spannend! Dus: sterkte! Het komt vast allemaal helemaal goed!
Volg je hart. Dat klopt.
dinsdag 1 november 2011 om 13:48
Het komt ook allemaal wel goed.
Maar oh, mijn kleine knulletje(mag ik natuurlijk niet zeggen en bovendien is hij bijna even groot als ik) gaat helemaal alleen.
Maar ik ben trots dat ie het toch maar mooi doet, als enige van de school, hij kent er helemaal niemand. Ik had dat als 11-jarige doodeng gevonden.
Maar oh, mijn kleine knulletje(mag ik natuurlijk niet zeggen en bovendien is hij bijna even groot als ik) gaat helemaal alleen.
Maar ik ben trots dat ie het toch maar mooi doet, als enige van de school, hij kent er helemaal niemand. Ik had dat als 11-jarige doodeng gevonden.
