Kinderen
alle pijlers
Dit was het dan?
zaterdag 19 december 2009 om 15:40
Kleine rompertjes, 1 x gedragen. Zooon 1 heeft nooit in maat 50 gepast, zoontje 2 1 dag. Ik moet nu echt ruimte maken in de romperlade en pluk de 50/56 eruit, want die zijn echt te klein. Ik gooi ze op een stapel, samen met de t-shirts maat 50/56. Ook die kunnen al een paar weken niet meer. Een enkel broekje past nog wel in de lengte, maar zit bij die bolle buik echt te strak. En babykleertjes moeten comfortabel zitten nietwaar?
De hoop met kleine kleertjes staart mij aan. Ik moet toch gaan opruimen nu. Maar dan zie ik het kleine Noppiespakje dat ik voor mijn eerste heb gekocht. Zorgzaam gestreken en klaargelegd voor de eerste dag. Ik had het geloof ik wel 3 keer heb gewassen en gestreken. Ook zoontje 2 zijn eerste-dag-kleertjes liggen erbij. Niet te geloven dat hij dat aan kon terwijl het maar 2 maanden geleden is dat hij is geboren.
En nu? Wat gaat ermee gebeuren? Wordt het nooit meer gedragen? Gaat het de vliering voor later als de jongens groot zijn op of zal ik het weggeven? Of toch maar bewaren voor 'je weet maar nooit'. Shit, ik wil helemaal niet dat het over is. Het idee dat ik de tijd van de wachtweken / verloskundige / hartje luisteren / schopjes voelen / kamertje klaarmaken / zenuwen van 'wanner begint het?' / bevalling / geurtje van zo'n kleintje als het net uit de buik is etc niet meer zal gaan meemaken maakt me toch een beetje emotioneel. Twee kinderen zijn mooi, twee kinderen zijn duur genoeg, twee kinderen passen net goed in dit huis, twee kinderen zijn financieel goed haalbaar, twee kinderen passen in onze auto's, twee kinderen zijn net goed te doen met beiden 4 dagen aan het werk. Mijn man is nu 40 jaar.... hij vindt het ook qua leeftijd mooi zo. Ik eigenlijk ook wel, maar toch droom ik soms van een nakomertje over een jaar of 4 (dromen mag toch?). Sterilisatie doen we niet, maar de afspraak voor een spiraal is gemaakt.
Vannacht droomde ik over een klein babymeisje. Die lachte naar mij in haar roze romper. Ze had donkere krullen. Enigzins verward werd ik wakker. Onze kinderwens is toch vervuld? Jazeker, ik prijs me rijk met twee van die gezonde knullen. Maar toch.....
De hoop met kleine kleertjes staart mij aan. Ik moet toch gaan opruimen nu. Maar dan zie ik het kleine Noppiespakje dat ik voor mijn eerste heb gekocht. Zorgzaam gestreken en klaargelegd voor de eerste dag. Ik had het geloof ik wel 3 keer heb gewassen en gestreken. Ook zoontje 2 zijn eerste-dag-kleertjes liggen erbij. Niet te geloven dat hij dat aan kon terwijl het maar 2 maanden geleden is dat hij is geboren.
En nu? Wat gaat ermee gebeuren? Wordt het nooit meer gedragen? Gaat het de vliering voor later als de jongens groot zijn op of zal ik het weggeven? Of toch maar bewaren voor 'je weet maar nooit'. Shit, ik wil helemaal niet dat het over is. Het idee dat ik de tijd van de wachtweken / verloskundige / hartje luisteren / schopjes voelen / kamertje klaarmaken / zenuwen van 'wanner begint het?' / bevalling / geurtje van zo'n kleintje als het net uit de buik is etc niet meer zal gaan meemaken maakt me toch een beetje emotioneel. Twee kinderen zijn mooi, twee kinderen zijn duur genoeg, twee kinderen passen net goed in dit huis, twee kinderen zijn financieel goed haalbaar, twee kinderen passen in onze auto's, twee kinderen zijn net goed te doen met beiden 4 dagen aan het werk. Mijn man is nu 40 jaar.... hij vindt het ook qua leeftijd mooi zo. Ik eigenlijk ook wel, maar toch droom ik soms van een nakomertje over een jaar of 4 (dromen mag toch?). Sterilisatie doen we niet, maar de afspraak voor een spiraal is gemaakt.
Vannacht droomde ik over een klein babymeisje. Die lachte naar mij in haar roze romper. Ze had donkere krullen. Enigzins verward werd ik wakker. Onze kinderwens is toch vervuld? Jazeker, ik prijs me rijk met twee van die gezonde knullen. Maar toch.....
zaterdag 19 december 2009 om 15:48
Dat wat jij opnoemt mis ik nog steeds en toch zijn mijn koters al 14 en 15 jaar oud. Ik smelt bij het zien van babies maar verstandelijk weet ik dat het goed is zo. Gelukkig krijgen vriendinnen nu geregeld babies en daar geniet ik dan lekker van zonder slapeloze nachten te hebben.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 19 december 2009 om 15:48
Moederschap is afscheid nemen. Van de babytijd, van de babykleertjes, van al die dingen die bij het kleine baby-schap horen.
Ik heb donderdag gehoord dat ik een zoon krijg, terwijl ik zeker wist dat ik nog een dochter zou krijgen. Ik heb dezelfde weemoed als ik al die roze rompers en truitjes zie, die ik pas nog heb gesorteerd in de aanloop naar de bevalling. Komt er na dit kindje nog eentje? Zal ik al die meisjeskleertjes weggeven, verkopen of toch nog een tijdje bewaren?
Nou ja, herkenbaar dus. Terwijl ik over 20 weken zo'n mooie man mag verwelkomen!
Inad en ik zijn echt twee verschillende personen.
zaterdag 19 december 2009 om 15:49
Ooooh, herkenbaar!!! Hier ook 2 kindjes, gezond en wel. Daarvoor een hoop ellende en verdriet achter de rug. Het is goed zo. Een hoop kleertjes van Wolkemeisje heb ik al weggegeven, een aantal pakjes bewaard als herinnering. Alles van Wolkebaby ligt nog opgestapeld in zijn kast, anderhalf is hij nu. Het wordt tijd om te gaan opruimen.
De maxi cosi staat al een paar weken op Marktplaats, en gisteren een goed bod gehad. Maar heel stiekem wil ik er nog geen afscheid van nemen, het is zo definitief......
De maxi cosi staat al een paar weken op Marktplaats, en gisteren een goed bod gehad. Maar heel stiekem wil ik er nog geen afscheid van nemen, het is zo definitief......
zaterdag 19 december 2009 om 16:09
zaterdag 19 december 2009 om 16:44
Ben nu bezig met de babywas voor mijn op komst zijnde tweeling dochters en ik herken het nu al. Laatste keer de "echte babywas" en het sorteren van alle kleren die mijn dochter heeft gedragen.
Als deze meisjes het niet meer passen wordt het echt weggedaan. Bewaren doen we niet (op een paar kleertjes na).
Stomme hormonen ook, het is nog niet eens echt begonnen en het voelt nu al als afscheid nemen
Is dat nu puur en alleen omdat ik ook weet hoe snel het allemaal gaat?
Als deze meisjes het niet meer passen wordt het echt weggedaan. Bewaren doen we niet (op een paar kleertjes na).
Stomme hormonen ook, het is nog niet eens echt begonnen en het voelt nu al als afscheid nemen
Is dat nu puur en alleen omdat ik ook weet hoe snel het allemaal gaat?
Ja, dat vind ik echt.
zaterdag 19 december 2009 om 16:47
Ik herken het helemaal niet
Mijn oudste is 14, de jongste bijna 3 en ik was na zijn geboorte echt uitgebroed. Vond het 3 keer heel leuk, lief, schattig, mooi, ontroerend en weet ik wat allemaal, en ik vind het heerlijk om met een baby van zus of vriendin te knuffelen, maar ik hoef echt niet meer.
Ik heb voor elk kind een houten bewaardoos met daarin oa. dat eerste outfitje en nog een of twee bijzondere minikledingstukken, maar de rest van alle babyzooi is lekker de deur uit. En dat ik die kleding dan af en toe bij neefjes of nichtjes of kinderen van vriendinnen terug zie is alleen maar leuk
Mijn oudste is 14, de jongste bijna 3 en ik was na zijn geboorte echt uitgebroed. Vond het 3 keer heel leuk, lief, schattig, mooi, ontroerend en weet ik wat allemaal, en ik vind het heerlijk om met een baby van zus of vriendin te knuffelen, maar ik hoef echt niet meer.
Ik heb voor elk kind een houten bewaardoos met daarin oa. dat eerste outfitje en nog een of twee bijzondere minikledingstukken, maar de rest van alle babyzooi is lekker de deur uit. En dat ik die kleding dan af en toe bij neefjes of nichtjes of kinderen van vriendinnen terug zie is alleen maar leuk
zaterdag 19 december 2009 om 17:18
quote:flint schreef op 19 december 2009 @ 16:09:
O, echt heel herkenbaar dit! Verstandelijk weet ik dat het zo goed is: 2 gezonde jongens met alles erop en eraan. Maar de kriebel om nog een keer zwanger te worden (ik vind het heerlijk!) is nog niet weg. Ik zou zo graag een klein meisje erbij willen, lijkt me heerlijk!Gewoon bestellen. Doe maar een meisje. Jongen niet gewenst.
O, echt heel herkenbaar dit! Verstandelijk weet ik dat het zo goed is: 2 gezonde jongens met alles erop en eraan. Maar de kriebel om nog een keer zwanger te worden (ik vind het heerlijk!) is nog niet weg. Ik zou zo graag een klein meisje erbij willen, lijkt me heerlijk!Gewoon bestellen. Doe maar een meisje. Jongen niet gewenst.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 19 december 2009 om 17:32
zaterdag 19 december 2009 om 19:35
Ik tel mijn zegeningen hoor en het is ook mooi zo, maar het is wat Supersmollie zegt: moederschap is afscheid nemen. En ik zit nog middenin het babygebeuren hoor (inclusief de tepelkloven en gebroken nachten ), maar het voelt ineens zo vreemd die 'laatste' keren. Ach, ik zit nog vol in de hormonen en zal er over een paar maanden misschien heel anders over denken. Ben op het moment een beetje een weekdier.
zaterdag 19 december 2009 om 19:52
Ik herken het gevoel ten dele...Ik heb maar één kind en wil er ook niet meer maar vind het afscheid nemen van alle dingen die over gaan wel heel moelijk.
Nu, na vier en een half jaar heb ik er geen moeite meer mee om kleertjes weg te doen maar de eerste lading die in dozen ging, ging gepaard met stevige tranen. Het was een afscheid van een tijdperk dat nooit meer terug zou komen. En zo is het gebleven tot de dag van vandaag.
Het eerste kerstdiner afgelopen woensdag maakte ook tranen bij me los.
Omdat het zo lief en ontroerend was om te zien. Mijn kleine meisje in haar prinsessenjurk aan die lange tafel in een zee van kaarslicht.
En ik wist meteen dat ik dit nooit meer zou voelen. Volgend jaar is dit niet meer nieuw.
Ieder ding rond ik af met emotie maar ook met grote nieuwsgierigheid naar wat voor moois er allemaal nog komt.....
Nu, na vier en een half jaar heb ik er geen moeite meer mee om kleertjes weg te doen maar de eerste lading die in dozen ging, ging gepaard met stevige tranen. Het was een afscheid van een tijdperk dat nooit meer terug zou komen. En zo is het gebleven tot de dag van vandaag.
Het eerste kerstdiner afgelopen woensdag maakte ook tranen bij me los.
Omdat het zo lief en ontroerend was om te zien. Mijn kleine meisje in haar prinsessenjurk aan die lange tafel in een zee van kaarslicht.
En ik wist meteen dat ik dit nooit meer zou voelen. Volgend jaar is dit niet meer nieuw.
Ieder ding rond ik af met emotie maar ook met grote nieuwsgierigheid naar wat voor moois er allemaal nog komt.....
zaterdag 19 december 2009 om 21:50
Wat een herkenbaar verhaal, Appeltje! Ook ik heb het na de geboorte van mijn tweede meisje een aantal maanden moeilijk gehad. Kon moeilijk afscheid nemen van alle dingen die jij opnoemt. Maar dat gevoel slijt echt! Mijn jongste is nu ruim een jaar en ik vind het eigenlijk wel prima zo!
Maar iedere keer als mijn jongste een fase afsluit, ben ik me er wel erg van bewust dat ik dat dus nooit meer mee zal maken. En ook al heb ik nauwelijks meer het gevoel dat ik nog een derde kindje wil, het afsluiten van een fase blijf ik moeilijk vinden...
Maar iedere keer als mijn jongste een fase afsluit, ben ik me er wel erg van bewust dat ik dat dus nooit meer mee zal maken. En ook al heb ik nauwelijks meer het gevoel dat ik nog een derde kindje wil, het afsluiten van een fase blijf ik moeilijk vinden...
zaterdag 19 december 2009 om 22:12
Ik herken het gevoel ook, 2 kids is voor ons echt klaar.... Qua gezondheid voor mezelf beter en man wil ook niet. Wel een zoon en een babymeisje van 6 weekjes oud. Mis nu wel een s het getrappel in m'n buik of dat hele kleine frummeltje toen ze net geboren was, en dat is nog maar zo kort geleden. Ik koester de
mooie momenten ook met zoon die al bijna vier is en al zo wijs mannetje is. Het wordt nooit meer zoals het was.....maar ik kan aan de andere kant ook niet wachten om te zien hoe ze zich zullen ontwikkelen tot "grote mensen" , stapje voor stapje. De aankomende stap is de basisschool , ik moet nu al huilen........( die rot hormonen ook )
mooie momenten ook met zoon die al bijna vier is en al zo wijs mannetje is. Het wordt nooit meer zoals het was.....maar ik kan aan de andere kant ook niet wachten om te zien hoe ze zich zullen ontwikkelen tot "grote mensen" , stapje voor stapje. De aankomende stap is de basisschool , ik moet nu al huilen........( die rot hormonen ook )
maandag 21 december 2009 om 10:45
quote:moppetoet schreef op 19 december 2009 @ 22:07:
Het vreet geen brood, dus stop het in een paar dozen, en over een tijdje zijn je hormonen er wél aan toe (of groeit je zolder dicht).
De mooiste/dierbaarste dingetjes houd ik, de rest geef ik door of gaat in een zak naar het Leger des Heils.Onze zolder groeit dicht. Haha./ Net na nr 2 meer dan eens uitgeroepen, het is goed zo, klaar, weg ermee. En nu is nr 2 11 maanden en zijn we er zo goed als uit dat er ooit nog een derde zou mogen komen. Ook al passen '2 kinderen zo goed in de auto, in het huis in onze portomonee etc) Dus toch maar al die kleertjes bewaren!
Het vreet geen brood, dus stop het in een paar dozen, en over een tijdje zijn je hormonen er wél aan toe (of groeit je zolder dicht).
De mooiste/dierbaarste dingetjes houd ik, de rest geef ik door of gaat in een zak naar het Leger des Heils.Onze zolder groeit dicht. Haha./ Net na nr 2 meer dan eens uitgeroepen, het is goed zo, klaar, weg ermee. En nu is nr 2 11 maanden en zijn we er zo goed als uit dat er ooit nog een derde zou mogen komen. Ook al passen '2 kinderen zo goed in de auto, in het huis in onze portomonee etc) Dus toch maar al die kleertjes bewaren!
