Kinderen
alle pijlers
Een tweede
dinsdag 18 juni 2019 om 15:31
Jij vindt dat fijner. Ik ben zeer tevreden met de 2 jaar leeftijdsverschil hier
dinsdag 18 juni 2019 om 19:55
Ja mij ook.. Wij hebben bewust gewacht en er zit zometeen bijna 3,5 jaar tussen. Als ik om me heen zie en hoor hoe dat gaat met klein leeftijdsverschil dan word ik daar niet happy van
.
dinsdag 18 juni 2019 om 20:08
Tja, ik scheel zelf bijna 5 jaar met mijn broertje en zusje en pas sinds een goede 2 jaar ( zij toen 24, ik toen 28) hebben we echt wat aan elkaar. Komt ook door het feit dat het een tweeling was, maar als kind, puber en jong volwassene had ik vrij weinig aan beiden.
Leefden in totaal verschillende werelden. Uitjes, vakanties, het was altijd aanpassen.
Voor mijn ouders was het prima hoor, mijn moeder was achteraf voor zichzelf blij met het leeftijdsverschil ( al was het niet de bedoeling dat het zoveel zou schelen), maar voor mij als oudste.. Kan best zijn dat het ook niet beter was geweest als er 2-3 jaar tussen had gezeten, maar dit heeft wel mijn beeld gevormd.
Dat wilde ik zelf absoluut niet, als het ons gegeven zou worden.
Bovendien weet ik straks niet beter, 2 kinderen binnen 23 maanden. Ik weet niet hoe het zal zijn met 3 jaar ertussen, net zo min als iemand met 2 kinderen die 3 jaar schelen, ook niet weet of het fijner/leuker is dan een leeftijdsverschil van 2 jaar of minder.
Dat je iets prefereert of iets vindt, kan. Maar om het als een waarheid ( het is zo) neer te zetten.. Genoeg mensen die het juist prettig vinden en een grotere leeftijdsverschil niet zien zitten.
Leefden in totaal verschillende werelden. Uitjes, vakanties, het was altijd aanpassen.
Voor mijn ouders was het prima hoor, mijn moeder was achteraf voor zichzelf blij met het leeftijdsverschil ( al was het niet de bedoeling dat het zoveel zou schelen), maar voor mij als oudste.. Kan best zijn dat het ook niet beter was geweest als er 2-3 jaar tussen had gezeten, maar dit heeft wel mijn beeld gevormd.
Dat wilde ik zelf absoluut niet, als het ons gegeven zou worden.
Bovendien weet ik straks niet beter, 2 kinderen binnen 23 maanden. Ik weet niet hoe het zal zijn met 3 jaar ertussen, net zo min als iemand met 2 kinderen die 3 jaar schelen, ook niet weet of het fijner/leuker is dan een leeftijdsverschil van 2 jaar of minder.
Dat je iets prefereert of iets vindt, kan. Maar om het als een waarheid ( het is zo) neer te zetten.. Genoeg mensen die het juist prettig vinden en een grotere leeftijdsverschil niet zien zitten.
dinsdag 18 juni 2019 om 20:24
Haha inderdaad. Hier 1x 3 jaar en 1x2 jaar slecht slapen...Gekopbloemen schreef: ↑18-06-2019 15:30Wat mij opvalt is dat iedereen over de babytijd en de daarbij behorende slapeloze nachten praat en dat die van voorbijgaande aard zijn.
Wij slapen al vier jaar niet door .........met 1..............
dinsdag 18 juni 2019 om 21:16
Oei... Dat belooft nog wat dan...Gekopbloemen schreef: ↑18-06-2019 15:30Wat mij opvalt is dat iedereen over de babytijd en de daarbij behorende slapeloze nachten praat en dat die van voorbijgaande aard zijn.
Wij slapen al vier jaar niet door .........met 1..............
Onze 2e slaapt namelijk helaas een stuk slechter dan de 1e.
Hier zit er 22.5 maand tussen en ze hebben wel veel aan elkaar. Ik vond het in het begin wel lastig om de aandacht te verdelen, maar dat gaat nu over het algmeen prima.
Maar het is heerlijk rustig als er 1 in bed ligt of als er 1 bij opa en oma speelt
dinsdag 18 juni 2019 om 22:14
Eens, maar ook de andere kant op. Ik hoor juist altijd dat een leeftijdsverschil van 3 jaar of meer niet leuk is want dan hebben ze niks aan elkaar, maar mijn zusje en ik schelen 3 jaar en zij is m’n beste vriendinnetje (altijd al) en m’n broertje en ik 12 jaar en met hem heb ik ook een goede band en veel samen gespeeld en gedaan altijd.Chantilly21_2 schreef: ↑18-06-2019 20:08Tja, ik scheel zelf bijna 5 jaar met mijn broertje en zusje en pas sinds een goede 2 jaar ( zij toen 24, ik toen 28) hebben we echt wat aan elkaar. Komt ook door het feit dat het een tweeling was, maar als kind, puber en jong volwassene had ik vrij weinig aan beiden.
Leefden in totaal verschillende werelden. Uitjes, vakanties, het was altijd aanpassen.
Voor mijn ouders was het prima hoor, mijn moeder was achteraf voor zichzelf blij met het leeftijdsverschil ( al was het niet de bedoeling dat het zoveel zou schelen), maar voor mij als oudste.. Kan best zijn dat het ook niet beter was geweest als er 2-3 jaar tussen had gezeten, maar dit heeft wel mijn beeld gevormd.
Dat wilde ik zelf absoluut niet, als het ons gegeven zou worden.
Bovendien weet ik straks niet beter, 2 kinderen binnen 23 maanden. Ik weet niet hoe het zal zijn met 3 jaar ertussen, net zo min als iemand met 2 kinderen die 3 jaar schelen, ook niet weet of het fijner/leuker is dan een leeftijdsverschil van 2 jaar of minder.
Dat je iets prefereert of iets vindt, kan. Maar om het als een waarheid ( het is zo) neer te zetten.. Genoeg mensen die het juist prettig vinden en een grotere leeftijdsverschil niet zien zitten.
Leeftijd is maar een getal. Je kunt van tevoren gewoon niet voorspellen of je kinderen veel aan elkaar zullen hebben of niet.
@WP: ik ga in september ook voor de 2de
het wordt gewoon weer een sprong in het diepe vrees ik.
lux- wijzigde dit bericht op 18-06-2019 23:58
6.05% gewijzigd
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
dinsdag 18 juni 2019 om 23:19
Welnee, ik weet uit ervaring dat een leeftijdsverschil van 17 maanden ideaal is. Maar wel onder twee voorwaarden: twee dochters en een baan in de zakelijke dienstverlening van 32 uur per week.
dinsdag 18 juni 2019 om 23:25
Nee, ik niet. Wij hebben ook bewust gewacht. En wat blijkt? Onze kinderen kunnen het uitstekend met elkaar vinden, dus daarvoor hoef je dat kleine leeftijdsverschil niet te doen.
dinsdag 18 juni 2019 om 23:27
5 jaar verschil zou ik te veel vinden.Chantilly21_2 schreef: ↑18-06-2019 20:08Tja, ik scheel zelf bijna 5 jaar met mijn broertje en zusje en pas sinds een goede 2 jaar ( zij toen 24, ik toen 28) hebben we echt wat aan elkaar. Komt ook door het feit dat het een tweeling was, maar als kind, puber en jong volwassene had ik vrij weinig aan beiden.
Leefden in totaal verschillende werelden. Uitjes, vakanties, het was altijd aanpassen.
Voor mijn ouders was het prima hoor, mijn moeder was achteraf voor zichzelf blij met het leeftijdsverschil ( al was het niet de bedoeling dat het zoveel zou schelen), maar voor mij als oudste.. Kan best zijn dat het ook niet beter was geweest als er 2-3 jaar tussen had gezeten, maar dit heeft wel mijn beeld gevormd.
Dat wilde ik zelf absoluut niet, als het ons gegeven zou worden.
Bovendien weet ik straks niet beter, 2 kinderen binnen 23 maanden. Ik weet niet hoe het zal zijn met 3 jaar ertussen, net zo min als iemand met 2 kinderen die 3 jaar schelen, ook niet weet of het fijner/leuker is dan een leeftijdsverschil van 2 jaar of minder.
Dat je iets prefereert of iets vindt, kan. Maar om het als een waarheid ( het is zo) neer te zetten.. Genoeg mensen die het juist prettig vinden en een grotere leeftijdsverschil niet zien zitten.
Maar 2,5-3,5 jaar is echt wel anders dan dat. Ik merk nu al dat ze ontzettend naar elkaar toe groeien, veel met elkaar spelen en dat zal alleen maar meer worden.
woensdag 19 juni 2019 om 04:35
Soms heb je vrij weinig te kiezen in het leven en ben je dolgelukkig met het feit dat je na 3 jaar ziekenhuis in, ziekenhuis uit weer zwanger bent. En dat het dan bijna 5 jaar scheelt kan je als ouders zijnde dan vrij weinig schelen.
Ik spreek enkel vanuit mijn eigen perspectief als kind zijnde in datzelfde gezin. Waar ik trouwens een hele fijne, gelukkige jeugd heb gehad, maar dus wel weinig aan mijn broertje en zusje heb gehad.
Overigens klikken mijn zusje en ik nu als volwassen perfect, als kind zijnde niet. Mijn broertje is een ontzettende lieverd, maar daar mis ik gewoon soms wat raakvlakken mee.
Het ging mij om de stelligheid van je vorige bericht. Dat een leeftijdsverschil van 2,5-3,5 jaar fijner IS. Niet voor iedereen dus, de een wil een groter leeftijdsverschil, de ander een kleiner. En soms heb je niets te kiezen en ben je blij met alles wat je krijgt.
woensdag 19 juni 2019 om 05:13
Als antwoord op jouw vraag, Westerpaviljoen, ik vind het soms best pittig. Wat het pittig maakt?
- Ik ben vaak aan het haasten om het allemaal in goede banen. Bijv; baby in bed leggen terwijl oudste onder aan de trap staat te roepen: snel baby in bed, naar beneden voor oudste, snel weer naar baby. Of: baby wil drinken en snel nog wat te eten/drinken/lezen/spelen voor oudste pakken terwijl de baby op mij wacht en trek begint te krijgen.
- slaapjes vallen lang niet altijd samen, dus overdag bijslapen lukt vaak niet.
- uitslapen na een gebroken nacht, wat we bij 1e baby veel deden, kan maar 1 van ons twee doen
- wij hebben een super makkelijke baby (huilt bijna nooit, drinkt goed), maar alsnog zijn baby's behoorlijk bewerkelijk en dat is wel even een stap terug vanaf een peuter die al zoveel kan.
- baby slaapt vaak in de ochtend tot 11u en om 12u gaan we met peuter lunchen en naar bed. In dat ene uur kan je er niet echt op uit en eer dat s middags peuter en baby wakker zijn en baby gedronken heeft is t 16u.
- het is moeilijk om beide kinderen genoeg aandacht te geven. Vooral aandacht voor de baby is moeilijk... ik kan vaak geen 5 minuten met hem spelen voordat de oudste vraagt of ik zijn playdoh wil pakken / een mandarijntje wil pellen / een boekje wil lezen.
Dus: ja, ik vind dat t veel vraagt. Ik denk dat t heel goed is dat je er over nadenkt en als je zoveel twijfels hebt is t misschien niet slecht om nog even te wachten. 1/3e van de huwelijken strandt in de tropenjaren en er komen enorm veel burn-outs voor, dat is niet voor niets.
Neemt niet weg dat er heel veel mooie en ook makkelijke kanten aan zitten:
- het is heel fijn om weer een baby te hebben. Bij de oudste vond ik de babytijd wel eens saai, maar dat is het nu zeker niet met een peuter er bij hahaha.
- je bent zelf een stuk relaxter met een tweede. Met de eerste is t zo zoeken waarom hij huilt etc etc, met de tweede maak je je veel minder druk
- je weet dat t zo snel voorbijgaat en dat maakt t bij een tweede wel makkelijker om om te gaan met slaapgebrek etc
- ik heb een hoop geleerd van de eerste keer waardoor de eerste weken heel relaxt waren. Niet te veel kraambezoek dit keer, kraambezoek gewoon na een uur de deur uit gooien, rust nemen om te herstellen, etc
- het gevoel compleet te zijn als gezin is heel fijn. We genieten volop van de dingen die we met zijn vieren doen: lekker in bad met zijn allen (krap! Maar wel gezellig), ontbijten met zn allen in het grote bed... het is allemaal extra mooi en gezellig sinds de tweede er is <3
- Ik ben vaak aan het haasten om het allemaal in goede banen. Bijv; baby in bed leggen terwijl oudste onder aan de trap staat te roepen: snel baby in bed, naar beneden voor oudste, snel weer naar baby. Of: baby wil drinken en snel nog wat te eten/drinken/lezen/spelen voor oudste pakken terwijl de baby op mij wacht en trek begint te krijgen.
- slaapjes vallen lang niet altijd samen, dus overdag bijslapen lukt vaak niet.
- uitslapen na een gebroken nacht, wat we bij 1e baby veel deden, kan maar 1 van ons twee doen
- wij hebben een super makkelijke baby (huilt bijna nooit, drinkt goed), maar alsnog zijn baby's behoorlijk bewerkelijk en dat is wel even een stap terug vanaf een peuter die al zoveel kan.
- baby slaapt vaak in de ochtend tot 11u en om 12u gaan we met peuter lunchen en naar bed. In dat ene uur kan je er niet echt op uit en eer dat s middags peuter en baby wakker zijn en baby gedronken heeft is t 16u.
- het is moeilijk om beide kinderen genoeg aandacht te geven. Vooral aandacht voor de baby is moeilijk... ik kan vaak geen 5 minuten met hem spelen voordat de oudste vraagt of ik zijn playdoh wil pakken / een mandarijntje wil pellen / een boekje wil lezen.
Dus: ja, ik vind dat t veel vraagt. Ik denk dat t heel goed is dat je er over nadenkt en als je zoveel twijfels hebt is t misschien niet slecht om nog even te wachten. 1/3e van de huwelijken strandt in de tropenjaren en er komen enorm veel burn-outs voor, dat is niet voor niets.
Neemt niet weg dat er heel veel mooie en ook makkelijke kanten aan zitten:
- het is heel fijn om weer een baby te hebben. Bij de oudste vond ik de babytijd wel eens saai, maar dat is het nu zeker niet met een peuter er bij hahaha.
- je bent zelf een stuk relaxter met een tweede. Met de eerste is t zo zoeken waarom hij huilt etc etc, met de tweede maak je je veel minder druk
- je weet dat t zo snel voorbijgaat en dat maakt t bij een tweede wel makkelijker om om te gaan met slaapgebrek etc
- ik heb een hoop geleerd van de eerste keer waardoor de eerste weken heel relaxt waren. Niet te veel kraambezoek dit keer, kraambezoek gewoon na een uur de deur uit gooien, rust nemen om te herstellen, etc
- het gevoel compleet te zijn als gezin is heel fijn. We genieten volop van de dingen die we met zijn vieren doen: lekker in bad met zijn allen (krap! Maar wel gezellig), ontbijten met zn allen in het grote bed... het is allemaal extra mooi en gezellig sinds de tweede er is <3
woensdag 19 juni 2019 om 08:24
Bijna al jouw punten kun je voorkomen door net wat langer te wachten met die tweede.LittleMissSunshine9 schreef: ↑19-06-2019 05:13Als antwoord op jouw vraag, Westerpaviljoen, ik vind het soms best pittig.
Wat het pittig maakt?
- Ik ben vaak aan het haasten om het allemaal in goede banen. Bijv; baby in bed leggen terwijl oudste onder aan de trap staat te roepen: snel baby in bed, naar beneden voor oudste, snel weer naar baby. Of: baby wil drinken en snel nog wat te eten/drinken/lezen/spelen voor oudste pakken terwijl de baby op mij wacht en trek begint te krijgen.
Oudste is op school, dus genoeg tijd en aandacht voor de jongste.
- slaapjes vallen lang niet altijd samen, dus overdag bijslapen lukt vaak niet.
Kan wel, want oudste zit op school.
- uitslapen na een gebroken nacht, wat we bij 1e baby veel deden, kan maar 1 van ons twee doen
Klopt, al vind ik om en om uitslapen nog steeds erg relaxt.
- wij hebben een super makkelijke baby (huilt bijna nooit, drinkt goed), maar alsnog zijn baby's behoorlijk bewerkelijk en dat is wel even een stap terug vanaf een peuter die al zoveel kan.
Ja, dat is waar, het eerste jaar is best pittig, of het nu de eerste is of de derde.
- baby slaapt vaak in de ochtend tot 11u en om 12u gaan we met peuter lunchen en naar bed. In dat ene uur kan je er niet echt op uit en eer dat s middags peuter en baby wakker zijn en baby gedronken heeft is t 16u.
Oudste doet geen slaapjes meer, dus geen probleem. We wachten tot de jongste wakker is en kunnen daarna uren op pad.
- het is moeilijk om beide kinderen genoeg aandacht te geven. Vooral aandacht voor de baby is moeilijk... ik kan vaak geen 5 minuten met hem spelen voordat de oudste vraagt of ik zijn playdoh wil pakken / een mandarijntje wil pellen / een boekje wil lezen.
Ook dit is heel anders als je andere kind vijf dagen naar school gaat. Zeeën van tijd voor de jongste.
Dus: ja, ik vind dat t veel vraagt. Ik denk dat t heel goed is dat je er over nadenkt en als je zoveel twijfels hebt is t misschien niet slecht om nog even te wachten. 1/3e van de huwelijken strandt in de tropenjaren en er komen enorm veel burn-outs voor, dat is niet voor niets.
woensdag 19 juni 2019 om 08:57
Super herkenbaar alle punten die je noemt! Zeker het niet samenvallen van de slaapjes (en dus zelf niet bijslapen) en soms pas om 16.00 een momentje hebben dat iedereen wakker en niet aan het eten is, is even aanpassen. Maar zou de 2e voor geen goud willen missen!LittleMissSunshine9 schreef: ↑19-06-2019 05:13Als antwoord op jouw vraag, Westerpaviljoen, ik vind het soms best pittig. Wat het pittig maakt?
- Ik ben vaak aan het haasten om het allemaal in goede banen. Bijv; baby in bed leggen terwijl oudste onder aan de trap staat te roepen: snel baby in bed, naar beneden voor oudste, snel weer naar baby. Of: baby wil drinken en snel nog wat te eten/drinken/lezen/spelen voor oudste pakken terwijl de baby op mij wacht en trek begint te krijgen.
- slaapjes vallen lang niet altijd samen, dus overdag bijslapen lukt vaak niet.
- uitslapen na een gebroken nacht, wat we bij 1e baby veel deden, kan maar 1 van ons twee doen
- wij hebben een super makkelijke baby (huilt bijna nooit, drinkt goed), maar alsnog zijn baby's behoorlijk bewerkelijk en dat is wel even een stap terug vanaf een peuter die al zoveel kan.
- baby slaapt vaak in de ochtend tot 11u en om 12u gaan we met peuter lunchen en naar bed. In dat ene uur kan je er niet echt op uit en eer dat s middags peuter en baby wakker zijn en baby gedronken heeft is t 16u.
- het is moeilijk om beide kinderen genoeg aandacht te geven. Vooral aandacht voor de baby is moeilijk... ik kan vaak geen 5 minuten met hem spelen voordat de oudste vraagt of ik zijn playdoh wil pakken / een mandarijntje wil pellen / een boekje wil lezen.
Dus: ja, ik vind dat t veel vraagt. Ik denk dat t heel goed is dat je er over nadenkt en als je zoveel twijfels hebt is t misschien niet slecht om nog even te wachten. 1/3e van de huwelijken strandt in de tropenjaren en er komen enorm veel burn-outs voor, dat is niet voor niets.
Neemt niet weg dat er heel veel mooie en ook makkelijke kanten aan zitten:
- het is heel fijn om weer een baby te hebben. Bij de oudste vond ik de babytijd wel eens saai, maar dat is het nu zeker niet met een peuter er bij hahaha.
- je bent zelf een stuk relaxter met een tweede. Met de eerste is t zo zoeken waarom hij huilt etc etc, met de tweede maak je je veel minder druk
- je weet dat t zo snel voorbijgaat en dat maakt t bij een tweede wel makkelijker om om te gaan met slaapgebrek etc
- ik heb een hoop geleerd van de eerste keer waardoor de eerste weken heel relaxt waren. Niet te veel kraambezoek dit keer, kraambezoek gewoon na een uur de deur uit gooien, rust nemen om te herstellen, etc
- het gevoel compleet te zijn als gezin is heel fijn. We genieten volop van de dingen die we met zijn vieren doen: lekker in bad met zijn allen (krap! Maar wel gezellig), ontbijten met zn allen in het grote bed... het is allemaal extra mooi en gezellig sinds de tweede er is <3
woensdag 19 juni 2019 om 09:15
Moet je wel 4 jaar wachten en niet de door jouw genoemde 2,5 tot 3,5 jaar. En ik kan niet uren op pad na slaapje van jongste, want die wil een uur later weer slapen. Of nou ja, als je hem in bed laat slapen. Jongste hier slaapt wel tijdens middagslaapje oudste en verder in de draagdoek. Kan er ook op uit met 1,5 jaar leeftijdsverschil bij ons dus!
woensdag 19 juni 2019 om 09:47
Ik zou persoonlijk ook iedere stress gevoelige moeder aanraden om 4 jaar verschil ertussen te hebben. Mijne schelen 3 jaar. Dat was een hele bewuste keuze. Het leek mij zo bijzonder om ze nog even samen thuis te hebben voordat de oudste naar school ging. Dat heb ik flink overrated. Het was vooral lastig met aandacht verdelen en een baby dat de eerste maanden urenlang heeft gehuild. Zoontje had beter op school kunenn zitten.Kiwimeisje schreef: ↑19-06-2019 09:15Moet je wel 4 jaar wachten en niet de door jouw genoemde 2,5 tot 3,5 jaar. En ik kan niet uren op pad na slaapje van jongste, want die wil een uur later weer slapen. Of nou ja, als je hem in bed laat slapen. Jongste hier slaapt wel tijdens middagslaapje oudste en verder in de draagdoek. Kan er ook op uit met 1,5 jaar leeftijdsverschil bij ons dus!
Nu de oudste naar school gaat kan ik eindelijk genieten van de jongste. Alleen de woensdag is vervelend. Dan doet ze net haar middag dutje als we grote broer uit school moeten halen.
Mocht er hier nog één komen dan pas als de jongste naar school gaat. Maar goed dat is heel persoonlijk natuurlijk.
woensdag 19 juni 2019 om 10:25
Het is wel grappig hoe snel je weer vergeet: als ik het lijstje met minpunten zo lees denk ik oja dat was ook zo, het gevoel dat je steeds handen tekort kwam.
Mijn zoon was twee toen er een zusje bij kwam en vanaf dag een dolgelukkig met haar. Nog steeds (nu 13 en 11) elkaars beste vriend, ook nadat er nog een derde bij is gekomen, nu is het een driemanschap. Pittig? Ja af en toe wel maar omdat ze ook samen spelen (nu vooral gamen) soms juist weer heel makkelijk. Voor mij een extra dimensie in het ouderschap omdat ik er zo van geniet hoe ze met elkaar omgaan.
Maar ik weet dat het vrij uniek is, veel broertjes en zusjes maken ruzie: mijn kinderen zijn erg zachtaardig, gunnen elkaar veel dus ruzie is er eigenlijk alleen als ze moe zijn. Op die momenten vind ik het wel pittig en stuur ik ze allemaal op tijd naar bed...
Moet er wel bij zeggen dat we nooit getwijfeld hebben over een tweede: ik had een soort oergevoel dat we nog niet compleet waren.
Mijn zoon was twee toen er een zusje bij kwam en vanaf dag een dolgelukkig met haar. Nog steeds (nu 13 en 11) elkaars beste vriend, ook nadat er nog een derde bij is gekomen, nu is het een driemanschap. Pittig? Ja af en toe wel maar omdat ze ook samen spelen (nu vooral gamen) soms juist weer heel makkelijk. Voor mij een extra dimensie in het ouderschap omdat ik er zo van geniet hoe ze met elkaar omgaan.
Maar ik weet dat het vrij uniek is, veel broertjes en zusjes maken ruzie: mijn kinderen zijn erg zachtaardig, gunnen elkaar veel dus ruzie is er eigenlijk alleen als ze moe zijn. Op die momenten vind ik het wel pittig en stuur ik ze allemaal op tijd naar bed...
Moet er wel bij zeggen dat we nooit getwijfeld hebben over een tweede: ik had een soort oergevoel dat we nog niet compleet waren.
woensdag 19 juni 2019 om 10:31
Ik kan me hier helemaal bij aansluiten. Het werd makkelijker nadat onze tweede 1 werd en de oudste niet meer sliep in de middag. Toen waren we toe aan een derdeLittleMissSunshine9 schreef: ↑19-06-2019 05:13Als antwoord op jouw vraag, Westerpaviljoen, ik vind het soms best pittig. Wat het pittig maakt?
- Ik ben vaak aan het haasten om het allemaal in goede banen. Bijv; baby in bed leggen terwijl oudste onder aan de trap staat te roepen: snel baby in bed, naar beneden voor oudste, snel weer naar baby. Of: baby wil drinken en snel nog wat te eten/drinken/lezen/spelen voor oudste pakken terwijl de baby op mij wacht en trek begint te krijgen.
- slaapjes vallen lang niet altijd samen, dus overdag bijslapen lukt vaak niet.
- uitslapen na een gebroken nacht, wat we bij 1e baby veel deden, kan maar 1 van ons twee doen
- wij hebben een super makkelijke baby (huilt bijna nooit, drinkt goed), maar alsnog zijn baby's behoorlijk bewerkelijk en dat is wel even een stap terug vanaf een peuter die al zoveel kan.
- baby slaapt vaak in de ochtend tot 11u en om 12u gaan we met peuter lunchen en naar bed. In dat ene uur kan je er niet echt op uit en eer dat s middags peuter en baby wakker zijn en baby gedronken heeft is t 16u.
- het is moeilijk om beide kinderen genoeg aandacht te geven. Vooral aandacht voor de baby is moeilijk... ik kan vaak geen 5 minuten met hem spelen voordat de oudste vraagt of ik zijn playdoh wil pakken / een mandarijntje wil pellen / een boekje wil lezen.
Dus: ja, ik vind dat t veel vraagt. Ik denk dat t heel goed is dat je er over nadenkt en als je zoveel twijfels hebt is t misschien niet slecht om nog even te wachten. 1/3e van de huwelijken strandt in de tropenjaren en er komen enorm veel burn-outs voor, dat is niet voor niets.
Neemt niet weg dat er heel veel mooie en ook makkelijke kanten aan zitten:
- het is heel fijn om weer een baby te hebben. Bij de oudste vond ik de babytijd wel eens saai, maar dat is het nu zeker niet met een peuter er bij hahaha.
- je bent zelf een stuk relaxter met een tweede. Met de eerste is t zo zoeken waarom hij huilt etc etc, met de tweede maak je je veel minder druk
- je weet dat t zo snel voorbijgaat en dat maakt t bij een tweede wel makkelijker om om te gaan met slaapgebrek etc
- ik heb een hoop geleerd van de eerste keer waardoor de eerste weken heel relaxt waren. Niet te veel kraambezoek dit keer, kraambezoek gewoon na een uur de deur uit gooien, rust nemen om te herstellen, etc
- het gevoel compleet te zijn als gezin is heel fijn. We genieten volop van de dingen die we met zijn vieren doen: lekker in bad met zijn allen (krap! Maar wel gezellig), ontbijten met zn allen in het grote bed... het is allemaal extra mooi en gezellig sinds de tweede er is <3
.
woensdag 19 juni 2019 om 10:32
Ik vond/vind een tweede veel zwaarder dan de eerste. Niet meer rusten als de baby rust. Niet meer tijd voor jezelf tijdens de middagslaapjes. Als de een slaapt is de andere altijd wakker. Als de ene spookt slaapt de ander en anders Vanmorgen sliep zoon uit tot half 9! Maar de oudste was al om 5 uur wakker, dus toch op staan.
Er is er altijd wel een ziek. Partner en ik nemen ieder een kind onder de hoede bij bijv. In bad doen, dus een van de twee heeft niet even rust. En ga zo maar door.
Bij mij gaat het vooral om rust en tijd voor mijzelf, al is het maar even per dag. Ik heb dat heel erg nodig om gelukkig te blijven. En met twee kinderen heb je dat echt een stuk minder.
Er is er altijd wel een ziek. Partner en ik nemen ieder een kind onder de hoede bij bijv. In bad doen, dus een van de twee heeft niet even rust. En ga zo maar door.
Bij mij gaat het vooral om rust en tijd voor mijzelf, al is het maar even per dag. Ik heb dat heel erg nodig om gelukkig te blijven. En met twee kinderen heb je dat echt een stuk minder.
woensdag 19 juni 2019 om 10:40
Ik denk ook dat het leeftijdsverschil heel veel uitmaakt in hoe druk het is. De mijne schelen ruim 3,5 jaar, en dat vind ik heerlijk. De oudste ging al snel naar school, dus inderdaad genoeg 1 op 1 tijd met de baby, en ik vind het ook heel leuk om aan de ene kant nog zo'n kleintje te hebben die nu net leert praten en de wereld aan het ontdekken is, terwijl ik ook regelmatig met de oudste iets ga ondernemen voor grotere kinderen. Dat wisselt wel lekker af vind ik. Ze hebben echt hun eigen leven, maar spelen ook veel samen.
Wat ik gevoelsmatig een grotere overgang vond is dat ik met 1 kind nog het gevoel had dat we gewoon een hip leuk stel waren met toevallig een kind (niet dat we nou zo hip waren, maar het zou kúnnen), en met 2 kinderen ben je opeens een gezin en een volksverhuizing.
Wat ik gevoelsmatig een grotere overgang vond is dat ik met 1 kind nog het gevoel had dat we gewoon een hip leuk stel waren met toevallig een kind (niet dat we nou zo hip waren, maar het zou kúnnen), en met 2 kinderen ben je opeens een gezin en een volksverhuizing.
woensdag 19 juni 2019 om 10:54
LittleMissSunshine9 schreef: ↑19-06-2019 05:13Als antwoord op jouw vraag, Westerpaviljoen, ik vind het soms best pittig. Wat het pittig maakt?
- Ik ben vaak aan het haasten om het allemaal in goede banen. Bijv; baby in bed leggen terwijl oudste onder aan de trap staat te roepen: snel baby in bed, naar beneden voor oudste, snel weer naar baby. Of: baby wil drinken en snel nog wat te eten/drinken/lezen/spelen voor oudste pakken terwijl de baby op mij wacht en trek begint te krijgen.
- slaapjes vallen lang niet altijd samen, dus overdag bijslapen lukt vaak niet.
- uitslapen na een gebroken nacht, wat we bij 1e baby veel deden, kan maar 1 van ons twee doen
- wij hebben een super makkelijke baby (huilt bijna nooit, drinkt goed), maar alsnog zijn baby's behoorlijk bewerkelijk en dat is wel even een stap terug vanaf een peuter die al zoveel kan.
- baby slaapt vaak in de ochtend tot 11u en om 12u gaan we met peuter lunchen en naar bed. In dat ene uur kan je er niet echt op uit en eer dat s middags peuter en baby wakker zijn en baby gedronken heeft is t 16u.
- het is moeilijk om beide kinderen genoeg aandacht te geven. Vooral aandacht voor de baby is moeilijk... ik kan vaak geen 5 minuten met hem spelen voordat de oudste vraagt of ik zijn playdoh wil pakken / een mandarijntje wil pellen / een boekje wil lezen.
Dus: ja, ik vind dat t veel vraagt. Ik denk dat t heel goed is dat je er over nadenkt en als je zoveel twijfels hebt is t misschien niet slecht om nog even te wachten. 1/3e van de huwelijken strandt in de tropenjaren en er komen enorm veel burn-outs voor, dat is niet voor niets.
Neemt niet weg dat er heel veel mooie en ook makkelijke kanten aan zitten:
- het is heel fijn om weer een baby te hebben. Bij de oudste vond ik de babytijd wel eens saai, maar dat is het nu zeker niet met een peuter er bij hahaha.
- je bent zelf een stuk relaxter met een tweede. Met de eerste is t zo zoeken waarom hij huilt etc etc, met de tweede maak je je veel minder druk
- je weet dat t zo snel voorbijgaat en dat maakt t bij een tweede wel makkelijker om om te gaan met slaapgebrek etc
- ik heb een hoop geleerd van de eerste keer waardoor de eerste weken heel relaxt waren. Niet te veel kraambezoek dit keer, kraambezoek gewoon na een uur de deur uit gooien, rust nemen om te herstellen, etc
- het gevoel compleet te zijn als gezin is heel fijn. We genieten volop van de dingen die we met zijn vieren doen: lekker in bad met zijn allen (krap! Maar wel gezellig), ontbijten met zn allen in het grote bed... het is allemaal extra mooi en gezellig sinds de tweede er is <3
Ik herken dan weer niets van dit lijstje. Uitslapen bij de eerste? Nog nooit meegemaakt. Je vervelen bij de eerste? Geen tijd voor gehad. Zelf overdag rusten als de baby slaapt? Is mij bij de eerste ook nog nooit gelukt.
Haasten en twee kinderen tegelijk tevreden houden als je er twee hebt? Herken ik ook niet. Er wacht er gewoon eentje, je mindset maakt of je dat als vervelend ervaart of niet. Ik kan me goed afsluiten van een baby die even huilt of een peuter die even zeurt omdat ik dat niet als iets bezwaarlijks zie. Sterker nog, ik vind het wel een goede levensles voor de oudste.
Ons huwelijk liep juist bijna op de klippen na de eerste, door de grote omschakeling naar het ouderschap. Bij de tweede hadden we de boel alweer op de rit en hadden we daar een weg in gevonden. Ons eerste kind was erg lastig en de tweede heel relaxed. Ik heb de hele periode met de tweede als baby juist als een soort ‘goedmakertje’ ervaren
Ik ben relaxter, relatie gaat beter, we weten beter wat we kunnen verwachten, zijn ingesteld op het gezinsleven (in plaats van moeten omschakelen van vrijheid naar gezin). Ik heb de overgang van een naar twee dus niet als zwaar ervaren. Zo zie je maar, het verschilt per gezin.
woensdag 19 juni 2019 om 11:44
woensdag 19 juni 2019 om 11:45
+1Chantilly21_2 schreef: ↑19-06-2019 04:35Soms heb je vrij weinig te kiezen in het leven en ben je dolgelukkig met het feit dat je na 3 jaar ziekenhuis in, ziekenhuis uit weer zwanger bent. En dat het dan bijna 5 jaar scheelt kan je als ouders zijnde dan vrij weinig schelen.
Ik spreek enkel vanuit mijn eigen perspectief als kind zijnde in datzelfde gezin. Waar ik trouwens een hele fijne, gelukkige jeugd heb gehad, maar dus wel weinig aan mijn broertje en zusje heb gehad.
Overigens klikken mijn zusje en ik nu als volwassen perfect, als kind zijnde niet. Mijn broertje is een ontzettende lieverd, maar daar mis ik gewoon soms wat raakvlakken mee.
Het ging mij om de stelligheid van je vorige bericht. Dat een leeftijdsverschil van 2,5-3,5 jaar fijner IS. Niet voor iedereen dus, de een wil een groter leeftijdsverschil, de ander een kleiner. En soms heb je niets te kiezen en ben je blij met alles wat je krijgt.