Kinderen
alle pijlers
Euhm...nouja...dit....
zondag 22 mei 2011 om 13:46
Pffft sinds donderdag ben ik achter dat ik zwanger ben. Het stuk ongeloof overheerste heel kort, vrijwel direct kwam de praktische kant bij mij naar boven en vooral de nuchtere zijde. Ik ga het houden, alleen het hoe is nog de vraag .
En toch, toch komt vandaag de twijfel om de hoek gelopen. Ik zal de details iets achterwege laten ivm (waarschijnlijk onnodige vrees voor) herkenbaarheid (maar toch ). Onderstaand de situatieschets:
En toch, toch komt vandaag de twijfel om de hoek gelopen. Ik zal de details iets achterwege laten ivm (waarschijnlijk onnodige vrees voor) herkenbaarheid (maar toch ). Onderstaand de situatieschets:
zondag 22 mei 2011 om 13:47
Duur zwangerschap:
Waarschijnlijk iets minder of anders precies 4 weken (inclusief 2 weken extra dat schijnbaar standaard wordt opgeteld).
Relatie:
Die is sinds een paar weken aan de gang. Wij kennen elkaar langer, maar toch nog in 'ontdekkingsfase'. Wij wonen niet samen en zijn allebei in de 30.
Ik heb het hem vrijdag verteld. Hij reageerde overigens nogal geshockeerd en zag zijn leven ineen storten. Uiteindelijk werd hij iets rustiger, maar het zal tijd nodig hebben voordat hij accepteert dat er misschien een spruit van hem los gaat lopen op deze aardkloot.
Zijn situatie:
Eigen ondernemer, volop plannen aan het maken en uitvoeren om de grote slag te maken. Echter één van zijn belangrijkste opdrachten eindigt binnenkort. Geen probleem, want hij is bezig een aantal grote investeringen voor langere termijn te gaan doen. Daarmee samenhangende risico's wil hij best dragen, zolang het alleen om hem gaat.
Nu misschien een kind aankomt zie ik hem al stressen en waarschijnlijk niet de grote opdrachten in het buitenland aannemen of die investeringen doen. Zoals ik hem inschat zal hij uit verantwoordelijkheid de minst risicovolle opdrachten in Nld aannemen en misschien wel loondienst overwegen. Wat inhoudt dat hij gigantisch achteruit gaat in salaris en erger, hij niet kan doen wat hij het liefste doet. Natuurlijk zal je aan moeten passen aan een kind, maar het voelt ook niet goed dat hij misschien zijn eigen geluk opzij moet zetten voor een kind. Wordt hij, volgens mij, ook geen leukere papa op en doe je daarmee nog steeds het kind te kort. Overigens weet ik dat hij voor de toekomst wel een kinderwens heeft, maar wel wanneer zaken beter geregeld zijn.
Mijn situatie:
Ik heb net mijn baan opgezegd!!! Ik had plannen om voor mijzelf te gaan beginnen, ben volop in ontwikkelfase hiervoor. Ik had al rekening gehouden dat ik de eerste maanden nog even van mijn spaargeld moest leven en waarschijnlijk 80 uur in de week ga werken om business op te bouwen.Geen probleem als ik in mijn eentje was, maar nu? Maar nu durf ik mijn plannen niet uit te voeren. Te veel risico's en hoe ga ik 80 uur in de week in hemelsnaam combineren met een kind? Maar wat moet ik dan? Bij mijn huidige werkgever is blijven geen optie en solliciteren als je zwanger bent, niemand neemt je toch aan? Die baan is mijn voornaamste zorg, de rest dat komt wel, maar geen inkomen lijkt mij horror. Vooral omdat ik ook rekening houd dat ik een eventueel kind alleen ga opvoeden (Voor de zekerheid ga ik uit van de slechtste situatie, dan kan het alleen maar meevallen).
Zucht begin nu toch steeds meer te denken aan een overtijdsbehandeling. Het komt nu niet uit, maar wanneer wel? En stel dat het eigen ondernemerschap wel lukt? Dan heb je toch nooit zekerheid wat de volgende stap in jouw leven is? Bovendien tegenwoordig weet je het met een vaste baan toch ook niet wat er gaat komen? De reorganisaties vliegen je om de oren. Ik kan het ergste nu maar beter hebben gehad . Wanneer ben je nou wel klaar voor een kind?
Wie kan mij helpen om de minnen en plussen te definiëren, mijn gevoelens te helpen relativeren en de situatie in perspectief te zien?
Waarschijnlijk iets minder of anders precies 4 weken (inclusief 2 weken extra dat schijnbaar standaard wordt opgeteld).
Relatie:
Die is sinds een paar weken aan de gang. Wij kennen elkaar langer, maar toch nog in 'ontdekkingsfase'. Wij wonen niet samen en zijn allebei in de 30.
Ik heb het hem vrijdag verteld. Hij reageerde overigens nogal geshockeerd en zag zijn leven ineen storten. Uiteindelijk werd hij iets rustiger, maar het zal tijd nodig hebben voordat hij accepteert dat er misschien een spruit van hem los gaat lopen op deze aardkloot.
Zijn situatie:
Eigen ondernemer, volop plannen aan het maken en uitvoeren om de grote slag te maken. Echter één van zijn belangrijkste opdrachten eindigt binnenkort. Geen probleem, want hij is bezig een aantal grote investeringen voor langere termijn te gaan doen. Daarmee samenhangende risico's wil hij best dragen, zolang het alleen om hem gaat.
Nu misschien een kind aankomt zie ik hem al stressen en waarschijnlijk niet de grote opdrachten in het buitenland aannemen of die investeringen doen. Zoals ik hem inschat zal hij uit verantwoordelijkheid de minst risicovolle opdrachten in Nld aannemen en misschien wel loondienst overwegen. Wat inhoudt dat hij gigantisch achteruit gaat in salaris en erger, hij niet kan doen wat hij het liefste doet. Natuurlijk zal je aan moeten passen aan een kind, maar het voelt ook niet goed dat hij misschien zijn eigen geluk opzij moet zetten voor een kind. Wordt hij, volgens mij, ook geen leukere papa op en doe je daarmee nog steeds het kind te kort. Overigens weet ik dat hij voor de toekomst wel een kinderwens heeft, maar wel wanneer zaken beter geregeld zijn.
Mijn situatie:
Ik heb net mijn baan opgezegd!!! Ik had plannen om voor mijzelf te gaan beginnen, ben volop in ontwikkelfase hiervoor. Ik had al rekening gehouden dat ik de eerste maanden nog even van mijn spaargeld moest leven en waarschijnlijk 80 uur in de week ga werken om business op te bouwen.Geen probleem als ik in mijn eentje was, maar nu? Maar nu durf ik mijn plannen niet uit te voeren. Te veel risico's en hoe ga ik 80 uur in de week in hemelsnaam combineren met een kind? Maar wat moet ik dan? Bij mijn huidige werkgever is blijven geen optie en solliciteren als je zwanger bent, niemand neemt je toch aan? Die baan is mijn voornaamste zorg, de rest dat komt wel, maar geen inkomen lijkt mij horror. Vooral omdat ik ook rekening houd dat ik een eventueel kind alleen ga opvoeden (Voor de zekerheid ga ik uit van de slechtste situatie, dan kan het alleen maar meevallen).
Zucht begin nu toch steeds meer te denken aan een overtijdsbehandeling. Het komt nu niet uit, maar wanneer wel? En stel dat het eigen ondernemerschap wel lukt? Dan heb je toch nooit zekerheid wat de volgende stap in jouw leven is? Bovendien tegenwoordig weet je het met een vaste baan toch ook niet wat er gaat komen? De reorganisaties vliegen je om de oren. Ik kan het ergste nu maar beter hebben gehad . Wanneer ben je nou wel klaar voor een kind?
Wie kan mij helpen om de minnen en plussen te definiëren, mijn gevoelens te helpen relativeren en de situatie in perspectief te zien?
zondag 22 mei 2011 om 13:58
zondag 22 mei 2011 om 14:01
Toen ik zwanger bleek te zijn ging onze verbouwing niet door. Nou was mijn zwangerschap ontzettend gepland maar de verbouwing had ik ook wel leuk gevonden. In plaats daar van werken we nu allebei minder, betalen we kinderdagopvang en pampers en dure flesvoeding. En die ouwe keuken doet het nog gewoon.
Wij hebben vier jaar op een zwangerschap gewacht en toen ik dan eindelijk zwanger was had ik ook twijfels. Of we er wel klaar voor waren. Of we wel geld genoeg hadden. Of we wel rond konden komen met minder uren. Een deel van de twijfels is dus heel normaal. Behalve banen en geld zou ik me in jouw geval ook afvragen hoe de relatie tussen jou en je vriend gaat worden.
En wat digitalart zegt: wat is je gevoel? Wil je dit kindje graag?
Wij hebben vier jaar op een zwangerschap gewacht en toen ik dan eindelijk zwanger was had ik ook twijfels. Of we er wel klaar voor waren. Of we wel geld genoeg hadden. Of we wel rond konden komen met minder uren. Een deel van de twijfels is dus heel normaal. Behalve banen en geld zou ik me in jouw geval ook afvragen hoe de relatie tussen jou en je vriend gaat worden.
En wat digitalart zegt: wat is je gevoel? Wil je dit kindje graag?
zondag 22 mei 2011 om 14:04
Je klinkt in je bericht zo stellig over het houden van het kind, dat ik denk dat een overtijdbehandeling (of later een abortus) voor jou een verschrikkelijke gebeurtenis zal zijn.
Voor wat betreft je werk: misschien is het verstandig om toch weer in loondienst te gaan werken, zodat je je geen zorgen hoeft te maken over geld. Geldzorgen zijn echt verschrikkelijk, dat slurpt energie, dat wil je niet. Waarom is teruggaan naar je vorige baan geen optie? Zie je andere opties? Als je nu gaat sollicteren is je zwangerschap nog niet echt een probleem hoor, je ziet toch nog niets?
Voor wat betreft de rol van je vriend: ik vind dat je hem wel heel gemakkelijk "vrij" geeft van al zijn verantwoordelijkheden. Daarnaast heb je geen idee hoe hij straks is als het kindje geboren is. Kan best zijn dat hij het samen met jou of in co-ouderschap met jou wil opvoeden en zijn grote buitenlandplannen aan de wilgen hangt. Wat ik alleen maar wil zeggen is dat je je moet realiseren dat je dat niet nu even kan beslissen: een kind is ingrijpend en kan dingen veranderen.
Verder vraag ik mij af of jullie een relatie hebben of van plan zijn daar energie in te stoppen? Aangezien je zegt dat je het kind alleen denkt te gaan opvoeden, lijkt het me van niet, maar het is me niet helemaal duidelijk.
Veel succes met alles in elk geval!
Voor wat betreft je werk: misschien is het verstandig om toch weer in loondienst te gaan werken, zodat je je geen zorgen hoeft te maken over geld. Geldzorgen zijn echt verschrikkelijk, dat slurpt energie, dat wil je niet. Waarom is teruggaan naar je vorige baan geen optie? Zie je andere opties? Als je nu gaat sollicteren is je zwangerschap nog niet echt een probleem hoor, je ziet toch nog niets?
Voor wat betreft de rol van je vriend: ik vind dat je hem wel heel gemakkelijk "vrij" geeft van al zijn verantwoordelijkheden. Daarnaast heb je geen idee hoe hij straks is als het kindje geboren is. Kan best zijn dat hij het samen met jou of in co-ouderschap met jou wil opvoeden en zijn grote buitenlandplannen aan de wilgen hangt. Wat ik alleen maar wil zeggen is dat je je moet realiseren dat je dat niet nu even kan beslissen: een kind is ingrijpend en kan dingen veranderen.
Verder vraag ik mij af of jullie een relatie hebben of van plan zijn daar energie in te stoppen? Aangezien je zegt dat je het kind alleen denkt te gaan opvoeden, lijkt het me van niet, maar het is me niet helemaal duidelijk.
Veel succes met alles in elk geval!
zondag 22 mei 2011 om 14:05
Mijn gevoel...tja dat is nogal dubbel. Ik heb namelijk niet het gevoel dat ik zwanger ben. Heb de afgelopen dagen meerdere testen gedaan, puur om mijzelf te overtuigen dat het toch echt waar is.
Ik houd er ook wel rekening mee dat het mis kan gaan. Afgezien dat het heel pril is, ik heb wel een MAP genomen en die moet misschien nog zijn werk doen?? Bovendien de symptomen die ik eerst had, lijken verminderd te zijn. Dus ik houd nog een slag om de arm.
Maar goed, ik wil dolgraag kinderen en toevallig komt het nu iets eerder dan gepland. Alleen ik wil wel een mooie start aan mijn kind geven en dat betekent niet enkel een materiële veilige basis, maar ook emotioneel. Het hebben van geldzorgen kan ervoor zorgen dat ik emotioneel niet het beste kan geven aan een kind.
Hummm, ik lees nu alles na en het klinkt wel heel erg nuchter en praktisch allemaal.... Vind het ook gewoon een eng idee, denk ik...
Ik houd er ook wel rekening mee dat het mis kan gaan. Afgezien dat het heel pril is, ik heb wel een MAP genomen en die moet misschien nog zijn werk doen?? Bovendien de symptomen die ik eerst had, lijken verminderd te zijn. Dus ik houd nog een slag om de arm.
Maar goed, ik wil dolgraag kinderen en toevallig komt het nu iets eerder dan gepland. Alleen ik wil wel een mooie start aan mijn kind geven en dat betekent niet enkel een materiële veilige basis, maar ook emotioneel. Het hebben van geldzorgen kan ervoor zorgen dat ik emotioneel niet het beste kan geven aan een kind.
Hummm, ik lees nu alles na en het klinkt wel heel erg nuchter en praktisch allemaal.... Vind het ook gewoon een eng idee, denk ik...
zondag 22 mei 2011 om 14:05
Gefeliciteerd!
80 uur werken met een kind lijkt me idd wat veel.
Werk zul je heus wel weer vinden, vroeger of later.
Goed dat je ook zo bedacht bent op t eventueel alleen komen te staan met je kind,
Dat kun je vast aan! En wie weet draait de man in kwestie wel helemaal bij! Misschien kun je
hem ook vertellen dat hij vooral moet blijven doen wat hij deed. Als je dat wil tenminste.
Ik durf je wel te feliciteren, volgens mij ga jij er gewoon keihard voor!
80 uur werken met een kind lijkt me idd wat veel.
Werk zul je heus wel weer vinden, vroeger of later.
Goed dat je ook zo bedacht bent op t eventueel alleen komen te staan met je kind,
Dat kun je vast aan! En wie weet draait de man in kwestie wel helemaal bij! Misschien kun je
hem ook vertellen dat hij vooral moet blijven doen wat hij deed. Als je dat wil tenminste.
Ik durf je wel te feliciteren, volgens mij ga jij er gewoon keihard voor!
zondag 22 mei 2011 om 14:13
@Soulfighter het willen houden is nu ook gebaseerd op een traumatische ervaring na een abortus. Dat nooit meer. Verstandelijk de beste keuze die had ik kunnen maken, psychisch heeft het mij 4 jaar gekost om erover heen te komen.
Qua relatie heb ik voor 75% het idee dat het goed komt en dat wij hieruit komen. De relatie werd steeds beter. Bovendien weet ik ook wel dat als hij niet bij mij blijft, dat hij er alles aan zal doen om zijn deel van de verantwoordelijk goed uit te voeren. Dat geeft rust.
Echter ik wil per se rekening houden met die 25%, wat als? Bij houden moet ik het alleen doen en wat zijn de dingen waar ik rekening mee moet houden. Een kind groeit niet alleen op van liefde. Heb gister dan ook 2 boeken gekocht, 1 over alleenstaand ouderschap en 1 over het opvoeden van een kind.
Qua relatie heb ik voor 75% het idee dat het goed komt en dat wij hieruit komen. De relatie werd steeds beter. Bovendien weet ik ook wel dat als hij niet bij mij blijft, dat hij er alles aan zal doen om zijn deel van de verantwoordelijk goed uit te voeren. Dat geeft rust.
Echter ik wil per se rekening houden met die 25%, wat als? Bij houden moet ik het alleen doen en wat zijn de dingen waar ik rekening mee moet houden. Een kind groeit niet alleen op van liefde. Heb gister dan ook 2 boeken gekocht, 1 over alleenstaand ouderschap en 1 over het opvoeden van een kind.
zondag 22 mei 2011 om 14:16
Voordat je boeken gaat kopen en plannen gaat maken zou ik dan eerst eens naar de huisarts gaan. Ik weet dat de MAP niet 100% is maar ik zou in jouw geval wel zeker willen weten of ik zwanger ben voor ik me allerlei dingen in mijn hoofd haal.
Ik snap de tweestrijd wel hoor maar voor iemand die een MAP genomen heeft, 4 weken een relatie heeft, 4 weken zwanger is, ontslag genomen heeft en 2 boeken over kinderen gekocht heeft vind ik het belangrijk om precies te weten hoe het zit.
2 weken geleden heb je dus de MAP gekocht en gisteren heb je boeken gekocht over kinderen opvoeden. Erg dubbel...
Ik snap de tweestrijd wel hoor maar voor iemand die een MAP genomen heeft, 4 weken een relatie heeft, 4 weken zwanger is, ontslag genomen heeft en 2 boeken over kinderen gekocht heeft vind ik het belangrijk om precies te weten hoe het zit.
2 weken geleden heb je dus de MAP gekocht en gisteren heb je boeken gekocht over kinderen opvoeden. Erg dubbel...
zondag 22 mei 2011 om 14:21
Dit staat op wikipedia over de MAP:
De betrouwbaarheid van de morning-afterpil is minder dan 100%. Deze betrouwbaarheid hangt ook af van de duur van de periode die verloopt tussen geslachtsgemeenschap en de inname van de morning-afterpil.
De betrouwbaarheid is:
95% bij inname van deze pil binnen 24 uur
85% binnen 48 uur
en 58% bij gebruik binnen 72 uur
De betrouwbaarheid van de morning-afterpil is minder dan 100%. Deze betrouwbaarheid hangt ook af van de duur van de periode die verloopt tussen geslachtsgemeenschap en de inname van de morning-afterpil.
De betrouwbaarheid is:
95% bij inname van deze pil binnen 24 uur
85% binnen 48 uur
en 58% bij gebruik binnen 72 uur
zondag 22 mei 2011 om 14:25
quote:Supersoulfighter schreef op 22 mei 2011 @ 14:19:
Hoezo denk je dat je zwanger bent, als je een MAP genomen hebt?
Nouja ik heb hier 4 testen liggen die bewijzen dat ik zwanger ben. Daar twijfel ik niet over.
En ja het is ook allemaal dubbel. Daarom heb ik ook die boeken gekocht. Ik probeer enigszins een beeld te verkrijgen wat mij te wachten staat zodat ik een keuze kan maken. Een verstandelijke keuze weliswaar, Ik denk in dit soort gevallen dat je niet je keuze enkel op gevoel kan baseren. Ik moet zelf ook het idee hebben hoe ik eventueel de komende 20 jaar vanaf nu mijn leven ga inrichten. Niet het meest romantische idee, nee daar hebben jullie gelijk in.
Hoezo denk je dat je zwanger bent, als je een MAP genomen hebt?
Nouja ik heb hier 4 testen liggen die bewijzen dat ik zwanger ben. Daar twijfel ik niet over.
En ja het is ook allemaal dubbel. Daarom heb ik ook die boeken gekocht. Ik probeer enigszins een beeld te verkrijgen wat mij te wachten staat zodat ik een keuze kan maken. Een verstandelijke keuze weliswaar, Ik denk in dit soort gevallen dat je niet je keuze enkel op gevoel kan baseren. Ik moet zelf ook het idee hebben hoe ik eventueel de komende 20 jaar vanaf nu mijn leven ga inrichten. Niet het meest romantische idee, nee daar hebben jullie gelijk in.
zondag 22 mei 2011 om 14:29
Zelfs na 4 jaar proberen en een lading vruchtbaarheidsbehandelingen had ik eigenlijk totaal geen realistisch beeld van hoe het daadwerkelijk is om een kind te hebben. Ik denk dat dat heel moeilijk is en dat je bij deze beslissing juist wel voor een groot deel op je gevoel zal moeten af gaan.
Maar nogmaals: ik zou in jouw geval graag zo snel mogelijk willen weten of het goed zit. Bij 6 1/2 week kan er al hartactie te zien zijn op een inwendige echo (kan, hoef niet).
Maar nogmaals: ik zou in jouw geval graag zo snel mogelijk willen weten of het goed zit. Bij 6 1/2 week kan er al hartactie te zien zijn op een inwendige echo (kan, hoef niet).
zondag 22 mei 2011 om 14:31
Lees nou even wat je hier schrijft:quote:slimshady schreef op 22 mei 2011 @ 14:25:
[...]
Ik probeer enigszins een beeld te verkrijgen wat mij te wachten staat zodat ik een keuze kan maken. Een verstandelijke keuze weliswaar, Ik denk in dit soort gevallen dat je niet je keuze enkel op gevoel kan baseren... en dat wat je hier schrijft:quote:slimshady schreef op 22 mei 2011 @ 14:13:
@Soulfighter het willen houden is nu ook gebaseerd op een traumatische ervaring na een abortus. Dat nooit meer. Verstandelijk de beste keuze die had ik kunnen maken, psychisch heeft het mij 4 jaar gekost om erover heen te komen.
Volgens mij heb jij je keuze al gemaakt
(of doel je met 'keuze' op hoe je het met je werk moet aanpakken en niet op het voorzetten of afbreken van de zwangerschap?)
[...]
Ik probeer enigszins een beeld te verkrijgen wat mij te wachten staat zodat ik een keuze kan maken. Een verstandelijke keuze weliswaar, Ik denk in dit soort gevallen dat je niet je keuze enkel op gevoel kan baseren... en dat wat je hier schrijft:quote:slimshady schreef op 22 mei 2011 @ 14:13:
@Soulfighter het willen houden is nu ook gebaseerd op een traumatische ervaring na een abortus. Dat nooit meer. Verstandelijk de beste keuze die had ik kunnen maken, psychisch heeft het mij 4 jaar gekost om erover heen te komen.
Volgens mij heb jij je keuze al gemaakt
(of doel je met 'keuze' op hoe je het met je werk moet aanpakken en niet op het voorzetten of afbreken van de zwangerschap?)
zondag 22 mei 2011 om 14:32
Slimshady, niemand weet hoe jouw toekomst er uit zal zien of je nou besluit het kindje te houden of niet.
Ik had heel sterk het gevoel nadat ik ongepland zwanger was: het heeft blijkbaar zo moeten zijn.
Ik was me ook bewust van het feit dat er nog van alles kon gebeuren.
Wie kan er nou zn leven 20 jaar vooruit plannen? Dat moet je ook helemaal niet willen. Luister naar je gevoel.
Life is what happens to you while you're busy making other plans.
En zo is het ook.
Ik had heel sterk het gevoel nadat ik ongepland zwanger was: het heeft blijkbaar zo moeten zijn.
Ik was me ook bewust van het feit dat er nog van alles kon gebeuren.
Wie kan er nou zn leven 20 jaar vooruit plannen? Dat moet je ook helemaal niet willen. Luister naar je gevoel.
Life is what happens to you while you're busy making other plans.
En zo is het ook.
zondag 22 mei 2011 om 14:33
Tja... je situatie klinkt niet fantastisch. Ik zou absoluut goed nadenken over het wel/niet houden.
Als je een goede zwangerschap hebt kan je veel werken misschien (80 uur lijkt mij alleen wel onhaalbaar). Maar als je een rotzwangerschap hebt, kan je er helemaal naar fluiten.
Waarom heeft je 'vriend' geen stem in het wel/niet voortzetten van de zwangerschap?
Als je een goede zwangerschap hebt kan je veel werken misschien (80 uur lijkt mij alleen wel onhaalbaar). Maar als je een rotzwangerschap hebt, kan je er helemaal naar fluiten.
Waarom heeft je 'vriend' geen stem in het wel/niet voortzetten van de zwangerschap?
